Σαν αυτές τις ημέρες 1826… Ιμπραήμ σε Χόβολη, Νάσια, Σκούπι, Βερσίτσι, Μοστίτσι, Κλείτορας, Σοπωτό…

Μάχη της Χόβολης.

Τοποθετείται στις 18 και 19 Σεπτεμβρίου 1826. Ο Σπηλιάδης αναφέρει ότι ο Ιμπραήμ πασάς μετά την Τριπολιτσά εισέβαλε στα χωριά των Καλαβρύτων (τμήμα Κατσάνας και Λειβαρτζίου). Συγκεκριμένα αναφέρει ότι στις 14 Σεπτεμβρίου φάνηκαν στα καλύβια των Σοπωτινών στη Χόβολη 250 τούρκοι ιππείς, τους οποίους οι Έλληνες αντέκρουσαν και έτρεψαν σε φυγή προς τα πίσω. Άλλοι πεντακόσιοι πέρασαν νύχτα στα Τριπόταμα και μερικοί απ’ αυτούς ανέβηκαν στο Βερσίτσι, όπου τους χτύπησαν Έλληνες και οπισθοχώρησαν και άλλοι χωρίς αντίσταση πήγαν στο νεόκτιστο μοναστήρι του Παπουλάκου στα Τριπόταμα, όπου εφόνευσαν αυτόν και όσους βρήκαν εκεί αιχμαλώτισαν γυναίκες και παιδιά και λεηλάτησαν και στη συνέχεια έκαψαν αυτό. Χτυπήθηκαν στα χωριά Νάσια και Σκούπι. Ο Γεώργιος Λεχουρίτης κατέλαβε τις θέσεις Άγιο Θανάση και Αγιώργη για να εμποδίσει τον Ιμπραήμ να εισβάλλει στο Σοπωτό. Συγκεντρώθηκαν οι Τούρκοι στη Χόβολη, όπου τους εκτύπησε ο Νικόλαος Φάσος [Προικοδοτηθείς αξιωματικός της Φάλαγγος] και τους έδιωξε. Στις 15 Σεπτεμβρίου 1826 το πρωΐ εμφανίστηκαν άλλοι Τούρκοι στους πρόποδες του Μοστιτσίου και Κλείτορα, εναντίον των οποίων εστράφη ο Λεχουρίτης, τους κτύπησε και τους έδιωξε, αφού είχαν προλάβει και είχαν λεηλατήσει μερικά σπίτια στον Κλείτορα. Την επομένη οι Τούρκοι εφόρμησαν κατά του Λεχουρίτη στη θέση Αγιοθανάσης, αλλά απεκρούσθησαν. Ξαναεπιτέθηκαν κατά του Λεχουρίτη όλοι μαζί, πεζοί ιππείς, κ.λ και ενώ οι Έλληνες ήσαν λίγοι και οι Τούρκοι πολλοί, μετά 4 ώρες μάχη, οι Έλληνες υποχώρησαν και οι Τούρκοι μπήκαν στο Σοπωτό.

Ο Κουτσονίκας αναφέρει ότι: «…Επιστρέψας ο Ιμπραχήμ πασάς εις Τριπολιτσάν εξεστράτευσεν εκ νέου την 18ην 7βρίου [1826] εις τα δύο τμήματα της επαρχίας Καλαβρύτων στρατοπεδεύσας εις Ποταμιάν ο δε Γεώργιος Λεχουρίτης λαβών όσους ηδυνήθη στρατιώτας κατέλαβε τας δύο θέσεις  Άγιον Αθανάσιον και Χόβολην. Οι εχθροί περιελθόντες το Τριπόταμον κατέλαβον το νεοκτισθέν Μοναστήριον, εφόνευσαν τον κτήτορα και άλλους ιερωμένους και λαϊκούς, εξεστράτευσαν  την 19ην προς Χόβολην, αλλ’ επολεμήθησαν και απεδιώχθησαν, την επιούσαν επετέθησαν κατά των κατεχόντων τον Άγιον Αθανάσιον, τρις εφώρμησαν κατ’ αυτών, αλλά δεν ηδυνήθησαν να τους σαλεύσωσι, πεσόντες έπειτα τακτικοί και άτακτοι πεζοί τε και ιππείς εισήλθον εν αυτώ, αλλ’ οι Έλληνες έτρεξαν δρομαίοι και εφάνησαν αίφνης εις τον Άγιον ΓεώργιονΆλλην θέσιν του Σοπωτού, εκείθεν ετουφέκισαν σφοδρώς τους εχθρούς και τους ηνάγκασαν να εξέλθουν του χωρίου…».

Ο Τρικούπης  αναφέρει: «… αυτός δε [Ιβραήμης] παραλαβών το πλείστον του στρατεύματος εισέβαλε την 18 εις τα χωρία της επαρχίας Καλαβρύτων, Κατσάνην και Λειβάρτσι, και εστρατοπέδευσε κατά την Ποταμιάν. Μαθών την εκστρατείαν ταύτην ο Λεχουρίτης, παρέλαβε τους κατέχοντας την θέσιν του αγίου Γεωργίου στρατιώτας του και όσους άλλους εδυνήθη, έδραμεν εις Σοπωτόν, και συνάξας τους χωρικούς κατέλαβε τας δύο θέσεις, Άγιον Αθανάσιον και Χόβολην, διών εδύνατο ο εχθρός να εισβάλη εις Σοπωτόν, Την αυγήν της 14ης εφάνησαν κατά την Χόβολην 250 ιππείς, αλλά προσβληθέντες εστράφησαν εις το στρατόπεδον. Την δε επιούσαν νύκτα υπήγον 500 εις Τριπόταμον, και δεν ηύραν αντίστασιν. Καί τινες μεν αυτών εμβάντες εις τι νεοκτισθέν μοναστήριον, εφόνευσαν τον κτήτορα αυτού και άλλους ιερωμένους και λαϊκούς, τινές δε ανέβησαν εις Βερσόβι [Βερσίτσι;], αλλ’ ευρόντες αντίστασιν δεν εισήλθαν. Αντίστασιν επίσης ηύραν και άλλοι εξ’ αυτών θελήσαντες να πατήσωσι την Νάσιαν και το Σκούπι. Την δε 15 [Σεπτ. 1826] χίλιοι εχθροί, πεζοί και ιππείς, εφάνησαν προς τους π΄ροποδας του Μοστιτσίου και του Κλητορίου, και ολίγοι μεν αυτών επρόφθασαν και εμβήκαν εις Κλητόρι, και λεηλατήσαντες ολίγας οικίας ενεχώρησαν, οι δε λοιποί ευρόντες έμπροσθέν των τους περί τον ακάματον Λεχουρίτην, αφήσαντες τον Άγιον Αθανάσιον και μεταβάντες εκει, εμποδίσθησαν να εισέλθωσιν εις Μοστίτσι. Οι εχθροί επροχώρησαν εις το γεφύρι του Αμπήμπαγα, αλλά ευρόντες την θέσιν εκείνην προκατειλημμένην, επέστρεψαν εις Καρνέσι άπρακτοι. Την δε 18 [Σεπτ. 1826] εστράτευσαν προς την Χόβολην, αλλ’ επολεμήθησαν και κατεδιώχθησαν. Την δε επιούσαν εκίνησαν επί τους απομείναντας κατά τον Άγιον Αθανάσιον. Τρις εφώρμησαν, αλλά δεν εδυνήθησαν  να τους σαλεύσωσι. Πεσόντες τελευταίον παζοί και ιππείς, τακτικοί και άτακτοι, ως τυφλοί, τους έτρεψαν και εισήλθαν εις Σοπωτόν. Οι Έλληνες τρέξαντες δρομαίως, εφάνησαν αίφνης κατά τον άγιον Γεώργιον, εκείθεν ετουφέκισαν σφοδρώς τους εν Σοπωτώ και τους ηνάγκασαν να εξέλθωσι μηδεμίαν φθάσαντες να καύσωσιν οικίαν…».

Advertisements
Posted in Σαν σήμερα | Σχολιάστε

Σαν σήμερα 15 Σεπτεμβρίου 1821… Σύσκεψη για παράδοση της Τριπολιτσάς.

Στις 15[1] Σεπτεμβρίου 1821 στη θέση «Άγιος Αθανάσιος» δύο ώρες έξω από την Τρίπολη, συνήλθαν Έλληνες και εκπρόσωποι των Τούρκων να συμφωνήσουν για την παράδοση της Τριπολιτσάς.

Από μέρους των Ελλήνων μετείχαν οι: Π. Πατρών Γερμανός, Θ. Κολοκοτρώνης, Π. Μαυρομιχάλης, Α. Δεληγιάννης, Κ. Κρεβατάς, Π. Γιατράκος και ο Αναγνωσταράς.

Από μέρους των Τούρκων οι πληρεξούσιοι: Ελμάζμπεης, Μπινά Εμίνης και Σεχνετσίμπεης[2] κ. α.

Σκοπός αυτής της συνάντησης ήταν να συζητήσουν για την παράδοση της Τρίπολης στους Έλληνες, αλλά δεν συμφώνησαν και διέλυσαν την σύσκεψη.

Μετά λίγες ημέρες ακολούθησε η άλωση της Τριπολιτσάς από τους Έλληνες.

Περί αυτού του θέματος αναφέρουν πολλοί και εκτενώς (Τρικούπης, Οικονόμου, Πουκεβίλ, Φωτάκος, Φιλήμων κ. ά.).

———————————————————

[1] Ο Φωτάκος αανφέρει ότι αυτή η συνάντηση έγινε στις 13 Σεπτεμβρίου.

[2] Και ο Αλμάς Μέτσος από τους Αλβανούς, σύμφωνα με το Φωτάκο, και με αυτούς έκανε συνθήκη ο Κολκοτρώνης.

Posted in Σαν σήμερα, Uncategorized | Σχολιάστε

Ο κλέπτης πνευματικού προϊόντος και η σημαντικότητά του….

 

Αγαπητοί μου φίλοι,

δεν γνωρίζω να υπήρξε άνθρωπος όστις γεννήθηκε μορφωμένος, με σπουδές και καλλιέργεια, ή γνώστης ουδέ των ελαχίστων της γνώσης. Όλοι μάθαμε και συνεχίζουμε να μαθαίνουμε.

Οι αρετές της αλήθειας, της τιμιότητας, της ευθύτητας κ. λ. επιβάλλουν στους ευθείς και εντίμους, όταν παρουσιάζουν ή ενσωματώνουν σε δικά τους γραπτά, πληροφορίες ή κείμενα ή μέρος κειμένων, άλλων συγγραφέων, να αναφέρουν την πηγή από την οποία τα άντλησαν ή τα αντέγραψαν. Αυτό επιβάλλει και η σχετική νομοθεσία.

Δυστυχώς μερικοί κενοί, νομίζουν ότι αν συρράψουν κείμενα ή λόγους άλλων και μάλιστα αξιολόγων και σημαντικών εργατών του πνεύματος, καθίστανται και αυτοί σημαντικοί και αξιόλογοι και «ψηλώνουν» και κομπορρημονούν.

Επειδή πολλά χρόνια ασχολούμαι με την έρευνα κυρίως ιστορικών πηγών, έχω διαπιστώσει ότι όλοι οι σοβαροί επιστήμονες, ερευνητές, συγγραφείς, καθηγητές κ.λ. αναφέρουν πάντα την πηγή άντλησης των πληροφοριών τους, οι οποίες πληροφορίες τότε αποκτούν μεγαλύτερη βαρύτητα σύμφωνα με την πηγή τους και καθίστανται πιό χρήσιμες, αφού ο αναγνώστης έχει την δυνατότητα να τις διασταυρώσει και να τις αξιολογήσει.

Παρατηρώ καθημερινά να αντιγράφουν άτομα, διάφορα από το παρόν Blog, στο οποίο αναρτώ διάφορα ιστορικά κυρίως στοιχεία. Αυτό εγώ δεν το απαγορεύω αλλά έχω ζητήσει να αναφέρουν την πηγή. Μέχρι τώρα δεν έχω διαπιστώσει αν το κάνουν ή όχι. Αυτό θα φανεί μελλοντικά και τότε ίσως να είναι οδηνηρό γι’ αυτούς…

Σήμερα θέλω να σας γνωρίσω το εξής σχετικό θέμα.

Θα σας παρουσιάσω ενδεικτικά σε αντιπαράθεση 2-3 τμήματα από το αξιόλογο βιβλίο του Γ. Χατζησωτηρίου «Ιστορία της Παιανίας…», Αθήνα 1973, και αντίστοιχα κείμενο ενός «αντιγραφέως» (έτσι κομψά θα τον αναφέρω), ο οποίος διατρίβει εντός της Παιανίας και χρησιμοποιεί τις πληροφορίες αυτές χωρίς να αναφέρει ως πηγή τον εν λόγω συγγραφέα Χατζησωτηρίου, ούτε και τη Μητρόπολη, σ’ αυτό που ακολουθεί. Αλλά ούτε και σε εισαγωγικά το κείμενο, ώστε να φαίνεται ότι δεν είναι δικό του. Επίσης και άλλο τμήμα από ιστότοπο της Μητρόπολης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής, που χρησιμοποιεί ο ίδιος με την ίδια λογική.

Και δεν είναι μόνο αυτά…

Θαυμάστε λοιπόν…

Κείμενο Χατζησωτηρίου:

Κείμενο του «αντιγραφέα»…

Κείμενο Παπασωτηρίου…

Κείμενο «αντιγραφέως»…

Κείμενο της Μητρόπολης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής…

Κείμενο (μόνο, όχι εικόνα) του «αντιγραφέως»…

Αν ο Χατζησωτηρίου ζούσε θα του έλεγε:

Φιλαράκο, εγώ για το αντικείμενο που προσπαθείς να «πραγματευτείς» αναγράφω στο βιβλίο μου από τη σελίδα 204 έως τη σελ 212 και αναφέρω και τις πηγές των πληροφοριών μου. Τα κείμενα αυτά είναι πνευματικό μου προϊόν και έχω κοπιάσει να συλλέξω τις πληροφορίες να τις αξιοποιήσω και να τις γράψω και απαιτώ να μην τις χρησιμοποιείς σαν δικά σου κείμενα, γιατί αυτό είναι «κλοπή». Στρώσε τον πισινό σου, ψάξε στις πηγές, μόχθησε, φάε άπειρες ώρες στην αναζήτηση ψηγμάτων πληροφοριών, και… όταν τις βρείς βάλε από κατω φαρδιά πλατιά τη τζίφρα σου.

Εγώ, που  εξεπλάγην με την «ευρυμάθεια» και τη «μόρφωσή του», θέλω να του πω, ότι όσα τέτοια και αν κάνει, όσους εικονικούς ή και πραγματικούς αναγνώστες των αντιγραφών του και αν έχει, όπως και αν πλασάρεται, σημαντικός όπως ο Χατζησωτηρίου ή και άλλοι τους οποίους πιθανόν ν’ αντιγράφει, δεν θα γίνει ποτέ με αυτή την τακτική. Μάλλον υποβιβάζει έτι περισσότερο τον εαυτό του. Επίσης θα του συνιστούσα να μάθει, να διδαχθεί και την ηθική πλευρά και την νομική του θέματος, δεδομένου ότι απευθύνεται στο κοινό και ειδικώτερα της πόλης του, το οποίο και υποτιμά με αυτές τις τακτικές.

Αυτά…!

 

Posted in Άρθρα | Σχολιάστε

Βιβλίων συνέχεια…

Μιά σειρά από σπάνια ιστορικά βιβλία, που κατόρθωσα να φτιάξω τελευταία, μεταξύ πολλών άλλων…

(εξυπακούεται ότι αποτελούν πολύτιμες πηγές πληροφοριών και έχουν αξιοποιηθεί και για το «Λεξικό της επαρχίας Καλαβρύτων» που έχω συντάξει).

Posted in Βιβλιοπαρουσίαση | Σχολιάστε

Σαν Σήμερα… Σαραβάλι, Μ. Ομπλού, Πουρναρόκαστρο.

Σαραβάλι, Πουρναρόκαστρο, Μονή Ομπλού.

Στις 4 Σεπτεμβρίου 1821 στο μοναστήρι του Ομπλού οι Κουμανιωταίοι (Θάνος Κουμανιώτης) για λόγους αντιζηλίας, είχαν σκοτώσει τον οπλαρχηγό των Πατρών Παν. Καρατζά

Στις 9 Σεπτεμβρίου 1821, και ενώ είχε προηγηθεί πολιορκία των Πατρών, είχε ενσκύψει διχόνοια των Ελλήνων αρχηγών εκ των οποίων οι μεν Καλαβρυτινοί ενδιαφερόντουσαν για τους Πετιμεζαίους, οι δε Πατρινοί για τους Κουμανιωταίους και έτσι η πολιορκία παρέλυσε, ηθική ενότητα δεν υπήρχε, οι πρόκριτοι των Πατρών διέλυσαν το στρατόπεδο και έφυγαν δυσαρεστημένοι, και, δεδομένου ότι στις 7 Σεπτεμβρίου είχε φανεί στο λιμάνι των Πατρών τουρκικός στόλος, οι Έλληνες που απέμειναν βρέθηκαν αντιμέτωποι  με τους Τούρκους σε τρία σημεία πλησίον των Πατρών.

Α. Στη θέση Σαραβάλι, όπου αρχηγοί τους ήσαν οι Πετιμεζαίοι και οι Κουμανιωταίοι ενωμένοι. Εκεί Έλληνες ετράπησαν σε φυγή την προηγούμενη νύχτα ιδόντες τον τουρκικό στόλο με τον οποίο είχαν αποβιβαστεί και μερικοί Αλβανοί, συμποσούμενοι όλοι σε 1.000.

Β. Στο μοναστήρι του Ομπλού  όπου επικεφαλής των ήτο ο Σισίνης με τους Ηλείους. Και εκεί οι Έλληνες εγκατέλειψαν και άφησαν πίσω τους τις αποσκευές τους και δύο κανόνια και ανέβηκαν σε ψηλότερα μέρη διωκόμενοι από τους Τούρκους. Εκεί κινδύνευσε να συλληφθεί και να ζωγρηθεί  καθώς έφευγε, ο Σισίνης.

Γ. Στο Πουρναρόκαστρο. Εκεί επικεφαλής των Ελλήνων ήταν ο Α. Ζαΐμης με λίγους Καλαβρυτινούς.

Επικεφαλής των Τούρκων σ’ αυτές τις αψιμαχίες, αναφέρεται ο Σελήμ πασάς.

Ο Φιλήμων αναφέρει: «… τη δε 9 [Σεπτεμβρίου 1821] οι Τούρκοι των Πατρών και οι ολίγοι αποβάντες εκ του στόλου, ορμήσαντες κατά του Ομπλού, ωσεί καπνόν διεσκόρπισαν τους Ηλείους και μέχρι των ορεινών μερών κατεδίωξαν. Ολίγου εδέησε τότε, όπως αιχμαλωτισθή ο Σισίνης. Τελευταίος δε και ο Ζαΐμης εβιάσθη, ως μονωθείς, ίνα φύγη εκ του Πριναροκάστρου και αναβή εις το ορεινότατον χωρίον Σόλι [Σούλι;], κείμενον άνωθεν της Χαλανδρίτσης. Ούτως αποσυνετέθη και ήδη των Πατρών η πολιορκία…».

Ο τούρκος ιστορικός  Δζεβδέτ (Μοσχόπουλος, Ιστορία… κατά τους Τούρκους…, 159) αναφέρει ότι τους Έλληνες επαναστάτες διέλυσε έμπροσθεν της πόλεως των Πατρών ο Ιουσούφ πασάς. Τον Ιουσούφ πασά αναφέρει και ο Φιλήμων (Δοκίμιο, Δ΄ 241).

Άλλες είναι οι μάχες που διεξήχθησαν στην ίδια περιοχή στις αρχές και την άνοιξη του επομένου έτους, 1822.

Πηγές: Οικονόμου Μ.,  Ιστορία της ελληνικής Παλιγγενεσίας, 1873. – Τρικούπης Σπ., Ιστορία της Ελλην. Επαναστάσεως. – Φιλήμων Ι., Δοκίμιον…., 1859. – Κρέμος Γ. Χρονολογία…, 1879. κ. λ.

Posted in Σαν σήμερα | Σχολιάστε

Σαν σήμερα…

Σαν αυτές τις ημέρες το 1944… στην Παναγοπούλα Πατρών.

Ανατίναξη της γερμανικής αμαξοστοιχία στη θέση Παναγοπούλα, στις 8.9.1944.

Ο Δημ. Σολωμός[1] περιγράφοντας τα γεγονότα εκείνων των ημερών και όντας ο ίδιος  στρατιωτικός Διοικητής του 5ου λόχου του ΙΙ/12 Τάγματος του ΕΛΑΣ στην Αχαΐα, με καπετάνιο τον Ανδρέα Παπαδημητρίου[2] και διμοιρίτες τους Ανεστόπουλο[3], Ν. Μητσόπουλο[4] και Φώτη Τσουμπό[5], αναφέρει μεταξύ άλλων:

«… Ο 5ος λόχος τη εποχή αυτή, βρισκόταν στην Αράχωβα Αιγιαλείας. Στις 5.9.44 πήρα διαταγή, από το τάγμα, να πάω και να κάνω αναγνώριση στην τοποθεσία «Γέφυρα Παναγοπούλας» κοντά στον Ψαθόπυργο, προκειμένου να χτυπήσουμε, ορισμένη ημέρα και ώρα, διερχόμενη από εκεί γερμανική αμαξοστοιχία και να ληφθεί υπ’ όψη στην κατάστρωση του σχεδίου ενεργείας, ότι η αμαξοστοιχία στο πρόσθιο μέρος θα φέρει την απαραίτητη κλούβα[6] με ομήρους, τους οποίους πρεπει να σώσουμε.

Το ίδιο βράδυ με δύο αντάρτες κατεβήκαμε στην παραπάνω τοποθεσία κάναμε την αναγνώριση και καταστρώσαμε το σχέδιο. Η επιχείρηση έορεπε να γίνει αστραπιαία γιατί η απόσταση από Πάτρα – Αίγιο ήταν πολύ κοντά και μπορούσε ο εχθρός να στείλει ενισχύσεις. Επιστρέψαμε στη βάση μας και αναφέραμε εκτέλεση διαταγής, αναμένοντες νέα με την ακριβή ημερομηνία εκτέλεσης.

Ύστερα από 2 ημέρες 7.9.44 νεότερη διαταγή του τάγματος, διέτασσε το λόχο να καταλάβει εντός της επερχόμενης νύχτας, την αναγνωρισθείσα τοποθεσία και ν αχτυπήσει την αμαξοστοιχία που θα περάσει στις 8 π. μ.  ώρα γεμάτη στρατό. Να ενεργήσω ακαριαία ώστε να σώσουμε τους ομήρους της κλούβας και να μην μας προλάβουν τυχόν ενισχύσεις του εχθρού. Επίσης μας έδινε την πληροφορία ότι θα ακολουθήσουν σύντομα και άλλες δύο αμαξοστοιχίες φορτωμένες με πολεμικό υλικό.

Μόλις πήραμε τη διαταγή, αφού ζητήσαμε από τις οργανώσεις, τα ζώα και ανθρώπους, για τα οποία τους είχαμε προειδοποιήσει, να μας ακολουθήσουν, για να μεταφέρουμε τα λάφυρα, ξεκινήσαμε το βράδυ και αργά τα μεσάνυχτα φτάσαμε στην Άνω Ζήρια. Αφού ξεκουραστήκαμε λίγο, κατεβήκαμε και πριν ξημερώσει, χωρίς να γίνουμε αντιληπτοί καταλάβαμε τις θέσεις μας.

Η αμαξοστοιχία έπρεπε να κτυπηθεί στην ευθεία μετά τη δεύτερη στροφή από τον Ψαθόπυργο με μυδράλια που τοποθετήσαμε μέσα σ’ ένα χάλασμα αριστερά του δρόμου προς Πάτρα. Οι αντάρτες κατέλαβαν θέσεις και από τις δύο μεριές πολύ κοντά στη σιδηροδρομική γραμμή […]. Μιά επίλεκτη ομάδα από άριστους σκοπευτές τοποθετήθηκε σε καλά υπολογισθείσα με την κλούβα θέση, έτσι ώστε να προλάβει να χτυπήσει τον Γερμανό πριν προλάβει αυτός να πατήσει το κουμπί και να ανατιναχθεί η κλούβα με τους ομήρους. Επικεφαλής αυτής της ομάδας ετέθη ο άριστος σκοπευτής εφ. Αν/γός Νικ. Μητσόπουλος (Ανδρούτσος) από το Καλιφώνι Καλαβρύτων.[…].

8.9.44, ο ήλιος είχε ανέβει και τα βράχια που σ’ εκείνη την τοποθεσία είναι γυμνά σχεδόν, είχαν ανάψει. Εμείς με υπομονή και εγκαρτέρηση αναμένουμε. Και, να, στις 8 π. μ. η αμαξοστοιχία περνάει από τον Ψαθόπυργο[7], σφυρίζει και μπαίνει στη μοιραία για τους Γερμανούς ευθεία. Εκείνη τη στιγμή δίνεται το σύνθημα. Ο Ανδρούτσος με την ομάδα τους έστειλε τον γερμαναρά στον άλλο κόσμο. Τα μυδράλια χτυπάν την αμαξοστοιχία και ολόκληρος ο λόχος τρέχει και την περικυκλώνει πριν προλάβουν να κατεβούν οι Γερμανοί. Τη στιγμή εκείνη, χωρίς να καταλάβουμε πως, ανατινάσσεται στον αέρα ολόκληρη η αμαξοστοιχία. Δέκα οχτώ βαγόνια φορτωμένα με 140 τόνους πολεμικό υλικό, οβίδες πυροβολικού, όλμων, κάσες γεμάτες φυσίγγια, δοχεία γεμάτα με γράσο και βενζίνες εκσφενδονίζονται μεσούρανα μέσα σ’ ένα πελώριο νέφος. Γέμισε ο τόπος από γερμανικό πολεμικό υλικό, ο κρότος ήταν τόσο μεγάλος που ακούστηκε σε μεγάλη απόσταση  μέχρι το Λεόντιο ακόμα και στα απέναντι βουνά της Ρούμελης, όπως μου έλεγαν αργότερα αντάρτες που σμίξαμε στην Μακρόνησο.

Τι είχε συμβεί; Οι Γερμανοί την τελευταία στιγμή άλλαξαν σειρά συρμών και βάλανε πρώτη αμαξοστοιχία με πολεμικό υλικό, πράγμα που εμείς δεν ξέραμε. Τα μυδράλια που χρησιμοποιήσαμε ήταν από τα αμερικάνικα αεροπλάνα που πέσανε στον Ερύμανθο και τα πυρομαχικά τους ήταν εμπρηστικά, πράγμα που εμείς δεν ξέραμε, γιατί μόλις μας τα είχαν φέρει. Τα είχε φέρει ο διοικητής του λόχου πολυβόλων Νικ. Τζαβέλλας και ο έφεδρ. Ανθ/γός Γιάννης Κατσιμπούρης. Με το πρώτο χτύπημα πήρε φωτιά το εύφλεκτο υλικό και μέσα σε λίγα λεπτά και τα 18 βαγόνια της αμαξοστοιχίας και η μηχανή έγιναν παρανάλωμα και ευτυχώς η έκρηξη έγινε αμέσως, αλλιώς θα βρισκόμασταν όλοι κοντα΄στην αμαξοστοιχία και θα είχαμε πολλά θύματα. Οι Γερμανοί έστειλαν αμέσως ενισχύσεις από την Πάτρα, αλλά όταν φτάσανε δεν βρήκανε τίποτα άλλο παρά καμμένα παλιοσίδερά που ακόμα δεν είχαν σβήσει και κατάσπαρτο πολεμικό υλικό. Τριάντα δύο νεκρούς και πολλούς τραυματίες.

Εμείς είχαμε 4 νεκρούς: 1) ανθ/γός Ανεστόπουλος από τον Πριόλιθο Καλαβρύτων. 2) Θεόδ. Τσουμπός (Μάρκος) από τη Μυρόβρυση. 3) Τριαντάφυλλος Μεσσαλάς[8] από την Κούτελη Καλαβρύτων, 4) Αντώνιος Τσίκας[9]. Τραυματίες είχαμε 2-3, μεταξύ των οποίων ο ανθ/γός Νικ. Μητσόπουλος (Ανδρούτσος).

Ο λόχος μετά την επιχείρηση αφού φόρτωσε τα ζώα με φυσίγγια και βλήματα όλμων, καθώς και ένα μυδράλιο συμπτύχθηκε προς Άνω Ζήρια. Από τους είκοσι δύο ομήρους της κλούβας γλύτωσαν και ελευθερώθηκαν οι είκοσι, οι δύο[10] σκοτώθηκαν καθώς και σιδηροδρομικοί που ήταν Έλληνες…».

Εδώ να προσθέσω ότι και ένας άλλος αντάρτης, ο Γεώργιος Γουρνιάς (Γερμανός) από τον Άγιο Νικόλαο Κλείτορος Καλαβρύτων, αναφέρει για άλλη επιχείρηση που έγινε στις 22 Ιουνίου 1944, στο σταθμό Ψαθοπύργου για την απελευθέρωση 25 ομήρων τοποθετημένων μέσα σε «κλούβα», τους οποίους απελευθέρωσαν οι αντάρτες ύστερα και από πληροφορίες της Ηρώς και άλλων δύο κοριτσιών, εξοντώνοντας όλη τη φρουρά του τραίνου.

Πηγή: όλες οι παραπάνω πληροφορίες, καθώς και η εικόνα (εκτός των υποσημειώσεων σε […]) έχουν ληφθεί από το περιοδικό «Εθνική Αντίσταση».

————————————————————————————-

[1] [Σολωμός Δημήτριος: «Κρόνος», καθηγητής από τη Γουρζούμισα, παληός βασιλόφρων και στη συνέχεια καπετάνιος του Ε.Λ.Α.Σ.[…] Ο Παπαστεριόπουλος […] αναφέρει ότι τραυματίστηκε στη μάχη του Βαλτετσίου (15.6.1944), η οποία έγινε μεταξύ δυνάμεων του ΕΛΑΣ και χωρικών του Βαλτετσίου οι οποίοι είχαν προσχωρήσει στα Τάγματα Ασφαλείας.[…] «αντάρτης, με βαθμό: Ανθυπολοχαγός, του ΙΙ τάγματος. Παρουσιασθείς συνεπεία της υπ’αριθ. 1742/30.5.44 διαταγής του Συντ/τος έγγράφεται στη δύναμη του 6ου λόχου του Τάγματος. (Η.Δ.Τ.: 5.6.44-ΙΙ Τάγμ.)». Αναφέρεται στο βιβλίο των τραυματιών και νεκρών του 12ου συντάγμ. ως τραυματίας (Η.Δ.Σ. 23.6.44). Σολωμός Δημ. του Κων.: αναγράφεται σε κυρωμένο με απόφαση του υπουργού Άμυνας, πίνακα της Α/βάθμιας Επιτροπής Αναγνώρισης των αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης: «Σολωμός Δημ. του Κων. γεννηθείς το 1913 στο Λεόντιο Πατρών» (Εφημ. Ημέρα Πατρών 17.5.84).] (Τμήμα από όσα στο «Ιστορικό Λεξικό της Επαρχίας Καλαβρύτων» αναφέρονται).

[2] [Παπαδημητρίου Ανδρέας: (του Ιωάννη). Σύμφωνα με έγγραφο του 5ου Λόχου του ΙΙου Τάγμ. του 12ου Συντ/τος του ΕΛΑΣ, από 16.11.44, ήτο έφεδρος Σμηνίτης Αεροπορίας, κλάσεως 1936 και ήτο καπ. του Λόχου αυτού […]. Παπαδημητρίου Ανδρέας: «αντάρτης, του ΙΙ τάγματος. Παρουσιασθείς εξ Αιγιαλείας[;], εγγράφεται στον 6ο λόχο. (Η.Δ.Τ.: 7.8.44-ΙΙ Τάγμ.)»] (Τμήμα από όσα στο «Ιστορικό Λεξικό της Επαρχίας Καλαβρύτων» αναφέρονται).

[3] [Πρόκειται για τον Αναστασόπουλο Αλέκο; Αναστασόπουλος Αλέκος: Γεννήθηκε το 1913 στο χωριό Πριόλιθος Καλαβρύτων. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στην Πάντειο. Πήρε μέρος στον ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940 όπου πήρε το βαθμό του ανθυπολοχαγού για ανδραγαθία. Την περίοδο της Εθνικής Αντίστασης ήταν αρχηγός του εφεδρικού ΕΛΑΣ στην περιοχή του. Σκοτώθηκε στις 8.9.1944 στη στάση Παναγοπούλα περιοχής Πατρών, σε σύγκρουση με τους Γερμανούς. (Αρχείο Παπαστεργιόπουλου, […] όπου και φωτογραφία του σε εφημερίδα η οποία δεν αναφέρεται).] (Τμήμα από όσα στο «Ιστορικό Λεξικό της Επαρχίας Καλαβρύτων» αναφέρονται).

[4] [Μητσόπουλος Νικόλαος του Χρήστου: (ή καπετάν Ανδρούτσος ή Ανδρούτσης;), ιδιωτ. υπάλληλος εκ Καλιφωνίου Καλαβρύτων κατοικών εν Αθήναις, εκτελέστηκε στις 23.2.1948 (ΦΕΚ. 34/8.4.1948) στη θέση «Νερόμυλοι Α. Θεοδώρων Φανάρι» στο Αργοστόλι. […]Σε φ. μητρώου καθ’ ομολογία του ιδίου, στις 29.3.1944, και σε άλλο όμοιο 30.6.44, αναφέρονται τα εξής: Μητσόπουλος Ν. του Χρήστου και της Καλλιόπης, έτος γεννήσεως: 1916, τόπος γεννήσεως και διαμονής: Καλιφώνιον. [Γραμμ. γνώσεις]: Σχολαρχείον. Επάγγελμα: κτηματίας. Κατετάγην ως κληρωτός την 21.9.37 εις ΙΙον ορειβατικόν πυροβολικόν. Απελύθη την 21.3.39. Κατετάγη εις ΙΙον ορειβατικόν πυροβολικόν κατόπιν ειδικής προσκλήσεως την 28.9.40. Προήχθη εις αν/στήν κατόπιν προτάσεως της Μεραρχίας ως ανδραγαθήσας τον Φεβρουάριο του 1941. Επροτάθη ίνα φοιτήσει στη σχολή Εφέδρων ματά την λήψη του βαθμού του αν/στού. Έλαβε μέρος στον πόλεμο στην Αλβανία, στον Καλαμά Φιλιατών, Γουργάρα, ύψωμα 613 Χειμάρας, υψώματα Τεπελενίου, Αργυροκάστρου και Κακαβιάς. Μονάς του ΕΛΑΣ στην οποία υπηρέτησε 6ος λόχος ΙΙ Τάγμ. 12ου Συντ. Ημερομηνία κατάταξης στον ΕΛΑΣ 30.4.43. Αρχικά εις εκτελεστικό απόσπασμα επαρχίας Καλαβρύτων και Κορινθίας, κατόπιν εις Ι Ανεξάρτητο μηχαν. Καστριτσίου την 12.10.43 και την 10.1.44 στον 6ο λόχο Διμοιρίτης. […]. Μητσόπουλος Νικόλαος (Ανδρούτσης): «αντάρτης, του ΙΙ τάγματος και του 5ου λόχου. Του απονέμεται εύφημη μνεία για τον ηρωϊσμό και τις υπηρεσίες αυτού και της μονάδος του στη μάχη της Γλόγοβας (28.5.44-ΙΙ Τάγμ.). «Διαμνημονεύεται» ύστερα από πρόταση του 12ου Συντ/τος και ημερήσια διαταγή της Ταξιαρχίας για την εξαίρετη διαγωγή που επέδειξε κατά την μάχη της Γλόγοβας ως Διμοιρίτης, παρασύρας δια του παραδείγματός του την Διμοιρία προς καταδίωξιν του εχθρού, συντελέσαντος στην επίτευξη της νίκης (13.7.44-ΙΙ Τάγμ.). […]»] (Τμήμα από όσα στο «Ιστορικό Λεξικό της Επαρχίας Καλαβρύτων» αναφέρονται).

[5] Πρόκειται για τον Θεόδωρο Τσουμπό, τον οποίο αναφέρει στη συνέχεια ως νεκρό; [Τσουμπός Θεόδωρος: από Μυρόβρυση. Οργανώθηκε στο ΕΑΜ και μετά την επίθεση των Ιταλών στο χωριό του πέρασε στην παρανομία και εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ. Εφονεύθη στις αρχές Ιουλίου 1945 από Εθνοφύλακες σε συνεργασία με τους Χίτες (Λέφας, Χιλιάδες…, 160). Στο βιβλίο των τραυματιών και νεκρών του 12ου Συντ/τος του ΕΛΑΣ αναφέρεται: έφεδρος στρατιώτης Τσουμπός Θεόδωρος του Χαραλ. και της Αικατερ. «Μάρκος», αγύμναστος, κλάσεως 1944, από Μυρόβρυση Αχαΐας [αναγράφεται και το χωριό Φίλια με ερωτηματικό], έγγαμος, κτηματίας, κάτοικος Μυρόβρυσης, εφονεύθη στις 8.9.44 κατά την ανατίναξη της αμαξοστοιχίας στον Ψαθόπυργο. Α.Μ. 1779 […].] Όπως διαπιστώνετε, υπάρχει ένα ερωτηματικό και διάσταση σ’ όσα από τον Λέφα και τα έγγραφα του ΕΛΑΣ, αναφέρονται. Αναφέρεται επίσης και Τσουμπός Αλέξανδρος, ως επίσης και Τσουμπός Αντώνης (Κολοκοτρώνης) από Μυρόβρυση. (Τμήμα από όσα στο «Ιστορικό Λεξικό της Επαρχίας Καλαβρύτων» αναφέρονται).

[6] [Κλούβα: σύμφωνα με τον Αντ. Κακογιάννη (Θηριωδία των Ναζί στην Ελλάδα: Το ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων – Καστανιώτης 2000): οι Γερμανοί και μάλιστα ο Κούρτ Βαλντχάϊμ που ήταν υπολοχαγός του Γερμανικού στρατού και μετέπειτα Γ. Γ. των Ηνωμένων Εθνών, είχαν ανακαλύψει την «κλούβα», «που ήταν ένα ξέσκεπο σιδηροδρομικό βαγόνι, παγιδευμένο από κάτω με εκρηκτικές ύλες και κλεισμένο ολόγυρα με αγκαθωτό σύρμα. Μέσα στην κλούβα ήταν φυλακισμένοι είκοσι έως τριάντα Έλληνες όμηροι. Οι εκρηκτικές ύλες ήταν συνδεδεμένες με ηλεκτρικά καλώδια με το βαγόνι της φρουράς, απ’ όπου οι Γερμανοί μπορούσαν όποια στιγμή ήθελαν να πιέσουν ένα κουμπί και να ανατινάξουν την κλούβα σκοτώνοντας όλους τους ομήρους. Με αυτό τον τρόπο οι Γερμανοί εμπόδιζαν κάθε εξέγερση από την μεριά των ομήρων… Η τακτική των Γερμανών ήταν να βάζουν την κλούβα μπροστά από όλα τα βαγόνια, ακόμη και από το βαγόνι της ατμομηχανής. Συνεπώς αν οι αντάρτες προσπαθούσαν να ανατινάξουν το τραίνο, η κλούβα με το ανθρώπινο φορτίο θα ήταν η πρώτη που θα χτυπιόταν…». Ο Χέρμαν Μάγερ (σελ. 102) για τη μέθοδο αυτή αναφέρει: «Δεν είναι λοιπόν περίεργο που ο Λερ διέταξε, μετά την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου και την ανάληψη της διαφύλαξης του σιδηροδρομικού δικτύου, να τοποθετείται μπροστά από την ατμομηχανή ένα επί πλέον ανοικτό βαγόνι με συρματόπλεγμα. Περίπου πενήντα όμηροι ήταν αναγκασμένοι να ταξιδεύουν στο βαγόνι αυτό, με αποτέλεσμα να πέφτουν συχνά πρώτοι θύματα των πολλών επιθέσεων».[…].] (Τμήμα από όσα στο «Ιστορικό Λεξικό της Επαρχίας Καλαβρύτων» αναφέρονται).

[7] [εκεί κατά μία εκδοχή, με πρόσχημα να προσφέρουν φαγώσιμα και νερό πέντε γυναίκες πλησίασαν την Κλούβα και ειδοποίησαν τους κρατούμενους – με σημειώματα μέσα σε κούφια αυγά – για την επικείμενη επιχείρηση και τους ζήτησαν να αποσυνδέσουν το καλώδιο πυροδότησης από τα εκρηκτικά].

[8] [Μεσσαλάς Τριαντάφυλλος του Τριάντ.: Από την Κούτελη. «αντάρτης, του ΙΙ τάγματος. Παρουσιασθείς με Φ. Π. εκ του 12ου Συντ/τος, εγγράφεται στον 5ο λόχο (1.8.44-ΙΙ Τάγμ.). Εφονεύθη κατά την ανατίναξη της αμαξοστοιχίας Αιγίου-Πατρών την 7.9.44. Διαγράφεται της δύναμης του Τάγματος. (Η.Δ.Τ.: 10.11.44-ΙΙ Τάγμ.)» […].] (Τμήμα από όσα στο «Ιστορικό Λεξικό της Επαρχίας Καλαβρύτων» αναφέρονται).

[9] [Τσίκας Αντώνιος: του Νικολάου (Λόντος), λοχίας του ΕΛΑΣ, από την Άνω Κλειτορία. Σκοτώθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1944 στην επιχείρηση της ανατίναξης της κατάφορτης, από 120-140 τόνους πυρομαχικά, Γερμανικής αμαξοστοιχίας στον Ψαθόπυργο. Ανήκε στον 5ο λόχο του ΙΙ τάγματος με επικεφαλής τον Δημήτριο Σολωμό (Κρόνο). Οι Γερμανοί είχαν 32 νεκρούς και έναν αιχμάλωτο, ενώ από τους αντάρτες σκοτώθηκαν 4 και τραυματίστηκαν 10 (Παπαστερ., Μωρηάς, τ. Β΄, 368). Στο βιβλίο των τραυματιών και νεκρών του 12ου Συντ/τος ΕΛΑΣ, αναφέρεται: Τσίκας Γεώργιος(;) του Νικολάου και της Ευγενίας «Λόντος», Α.Μ. 1778, (Η.Δ.Σ. 24.10.44), κλάσεως 1938, έφεδρος πεζικού, από Άνω Κλειτορία, άγαμος, εφονεύθη 8.9.44 […].] (Τμήμα από όσα στο «Ιστορικό Λεξικό της Επαρχίας Καλαβρύτων» αναφέρονται).

[10] Οι δύο νεκροί είναι οι [Βασιλείου Γεώργιος: «(του Ιωάννου) εκ Δαφνών, ετών 18, Σπουδαστής. Συλληφθείς υπό των Γερμανών την 6.7.44 και ευρισκόμενος εις αμαξοστοιχίαν – Κλούβα, εφονεύθη κατόπιν ανατινάξεως ταύτης υπό των Ελασιτών την 8.9.44, εις Παναγοπούλαν».] (Τμήμα από όσα στο «Ιστορικό Λεξικό της Επαρχίας Καλαβρύτων» αναφέρονται), και [Μουγγολιάς Ιωάννης: «(του Ευθυμίου) εξ Αιγίου, ετών 17, μαθητής. Κρατούμενος των Γερμανών εφονεύθη εντός της αμαξοστοιχίας – Κλούβας κατά την ανατίναξιν ταύτης, υπό του ΕΛΑΣ, εις θέσιν Παναγοπούλα την 8.9.44» ([…], όπου παρατίθεται και φωτογραφία του).] (Τμήμα από όσα στο «Ιστορικό Λεξικό της Επαρχίας Καλαβρύτων» αναφέρονται).

Posted in Σαν σήμερα | Tagged , , , | Σχολιάστε

Του Αγίου Φανουρίου σήμερα…

 

Οι φωτογραφίες είναι από την εκκλησία του Αγίου Φανουρίου (όπως εμείς την ξέρουμε), καθώς και των Αγίων Κων/νου και Ελένης και Αγίου Αθανασίου Πατριάρχου Αλεξανδρείας, στου Καρελά Αττικής, μεταξύ Παιανίας και Κορωπίου. Η εκκλησία είναι σχετικά καινούργια αφού θεμελιώθηκε το 1993, όπως και στην μαρμάρινη επιγραφή φαίνεται.

Βιογραφία
«Ο Άγιος Φανούριος είναι από τους πιο αγαπητούς άγιους σε όλο τον ελληνικό λαό, που κάθε χρόνο τιμά και πανηγυρίζει την μνήμη του στις 27 Αυγούστου.
Αυτός ο τόσο αγαπητός άγιος θα μπορούσε να χαρακτηριστεί χωρίς αμφιβολία ως δώρο Θεού, διότι ήταν και παράμενε άγνωστος για πολλούς αιώνες. Έγινε γνωστός από την τυχαία εύρεση της εικόνας του τον 14ο αιώνα μ.Χ. στη Ρόδο, όταν έσκαβαν παλιά σπίτια στο νότιο μέρος του παλιού τείχους. Εκεί βρέθηκε αρχαίος ναός με πολλές κατεστραμμένες εικόνες και μεταξύ αυτών και η καλά διατηρημένη εικόνα επί της οποίας ο τότε μητροπολίτης Ρόδου Νείλος ο Β’ ο Διασπωρινός (1355 – 1369 μ.Χ.) διάβασε το όνομα του Αγίου «ὁ ἅγιος Φανῶ».
Στην εικόνα, ο Άγιος παριστανόταν σαν νεαρός στρατιώτης, κρατώντας στο δεξιό του χέρι σταυρό, πάνω στον όποιο υπήρχε λαμπάδα αναμμένη, γύρω δε από την εικόνα τα 12 μαρτύρια του. Σε αυτά ο Μάρτυς παρουσιαζόταν: να στέκεται ανάμεσα σε στρατιώτες και να δικάζεται από τον ηγεμόνα· να πλήττεται απ’ αυτούς με πέτρες στο στόμα και την κεφαλή· να μαστιγώνεται πάλι απ’ αυτούς απλωμένος κατά γης· να κάθεται γυμνός και να ξέεται το σώμα του με σιδερένια νύχια· να είναι κλεισμένος στη φυλακή· να βασανίζεται μπροστά στο βήμα του ηγεμόνα· να καίεται στα μέλη του σώματος του με αναμμένες λαμπάδες· να είναι δεμένος σε μάγγανο και να βασανίζεται· να βρίσκεται ανάμεσα σε θηρία αβλαβής· να είναι ξαπλωμένος κατά γης και να πιέζεται το σώμα από ένα μεγάλο λίθο· να είναι μέσα σε ειδωλολατρικό ναό βαστάζοντας στις παλάμες του αναμμένα κάρβουνα και ο διάβολος να δραπετεύει στον αέρα με θρήνους· να στέκεται μέσα σε ένα καμίνι φωτιάς έχοντας υψωμένα τα χέρια σε σχήμα δεήσεως.
Τον αρχαίο ναό που βρέθηκε η εικόνα, ανοικοδόμησε, ύστερα από πολλές προσπάθειες, ο Νείλος και τον αφιέρωσε στο όνομα του Αγίου Φανουρίου, που όπως φαίνεται συνέταξε και την Ακολουθία του.
Ένα από τα πολλά θαύματα του Αγίου Φανουρίου είναι το εξιστορούμενο στη συνέχεια. Τα χρόνια εκείνα εξουσίαζαν την Κρήτη οι Ενετοί, οι οποίοι δεν επέτρεπαν την παρουσία Ορθοδόξου Αρχιερέως στη μεγαλόνησο. Τέσσερεις άνδρες για να λάβουν τη χειροτονία ταξίδευσαν από την Κρήτη στην Κορώνη της Πελοποννήσου και κατά την επιστροφή αιχμαλωτίστηκαν από τους Αγαρηνούς, οι οποίοι φόνευσαν τον ένα και τους άλλους τρεις μετέφεραν στα Παλάτια (Μίλητο).
Όταν ο πνευματικός τους πατήρ, ονόματι Ιωνάς, πληροφορήθηκε το γεγονός, ταξίδεψε μέχρι τη Ρόδο και εκεί διαπραγματεύθηκε την απελευθέρωσή τους με τον άρχοντα Γεώργιο Πετρανή, ο οποίος είχε εμπορικές σχέσεις με τους τούρκους των Παλατίων. Λόγω όμως πολεμικών αναταραχών στην περιοχή η προσπάθεια να αφεθούν ελεύθεροι έγινε δυσχερέστερη. Ο Ιωνάς, κατά την εκκλησιαστική συνήθεια, επισκέφθηκε τον μακάριο Νείλο και εκείνος του έκανε λόγο για τον Άγιο Φανούριο και τα θαύματά του, προτρέποντάς τον να επικαλεστεί την αντίληψη και βοήθειά του για το πρόβλημα που τον απασχολούσε. Πράγματι ο πνευματικός έπραξε όπως τον προέτρεψε ο Μητροπολίτης και μετά μερικές μέρες έφθασε μήνυμα από τα Παλάτια ότι οι εξελίξεις ήταν θετικές. Οι αιχμάλωτοι Ιερείς με θαυμαστό τρόπο αφέθηκαν ελεύθεροι και ο πνευματικός τους πατήρ Ιωνάς από ευγνωμοσύνη προς τον Μεγαλομάρτυρα, επιστρέφοντας, μετέφερε στην Κρήτη αντίγραφο της Εικόνας του και τελούσε έκτοτε πανηγυρικά τη μνήμη του.
Η αγάπη και η τιμή με την οποία περιβάλλεται ο Άγιος Φανούριος έγινε αφορμή να δημιουργηθούν διάφορες ωραίες και ευλαβείς παραδόσεις στο λαό μας, ανάμεσα στις οποίες είναι και το εορταστικό έθιμο της «Πίττας του Αγίου Φανουρίου», ή της «Φανουρόπιττας» που γίνεται την παραμονή της εορτής του. Η πίτα αυτή είναι συνήθως μικρή και στρογγυλή σαν μικρός άρτος, μοιράζεται στους πιστούς και γίνεται άλλοτε για να φανερώσει κάποιο χαμένο αντικείμενο ή κάποια χαμένη υπόθεση ή ακόμα να φανερώσει την υγεία σε κάποιον ασθενή. Υπάρχει επίσης και παράδοση ότι με τη πίτα αυτή γίνεται μνεία της μητέρας του, αλλά άγνωστο για ποιο λόγο.
Σημείωση: Η αναφορά στο Νέο Λειμωνάριο ότι η εικόνα του Αγίου βρέθηκε το 1500 μ.Χ., είναι μάλλον λανθασμένη, διότι ο επίσκοπος Ρόδου Νείλος έζησε τον 14ο αιώνα μ.Χ.»

(Πηγή: Ορθόδοξος Συναξαριστής).

Φανουρόπιτα. Το έθιμο της ημέρας είναι η «Φανουρόπιτα» η οποία φτιάχνεται από τις νοικυρές είτε για να τους εμφανίσει ο Άγιος Φανούριος κάτι (δουλειά, κάποιο χαμένο αντικείμενο ή πρόσωπο ή υπόθεση, την υγεία τους, γαμπρό οι ανύπαντρες  κ.λ.), είτε να ευχαριστήσουν τον Άγιο, είτε για να συγχωρηθεί η μάνα του Αγίου Φανουρίου, για την οποία η παράδοση λέει ότι ούσα αμρτωλή και σκληρή με τους φτωχούς, πήγε στην κόλαση και ο Άγιος Φανούριος παρακαλεί τους πιστούς να κάνουν κάτι για να συγχωρηθεί η μάνα του. Την πίτα την πηγαίνουν οι νοικοκυρές στην εκκλησία και στη συνέχεια την μοιράζουν είτε στο εκκλησίασμα είτε στη γειτονιά και λέγεται η ευχή: «Θεός σχωρέστ’ τη μάνα του Αγίου Φανουρίου».

Posted in παραδόσεις κ.λ., Ήθη -έθιμα | Σχολιάστε

Σαν σήμερα στις 26-27 Αυγούστου 1827 έγινε η μάχη στην Καυκαριά.

Για τη μάχη αυτή υπάρχει σχετική αναφορά στο παρόν blog:
https://gerbesi.wordpress.com/2011/08/24/%CE%B7-%CE%BC%CE%AC%CF%87%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%BB%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%BF%CF%8D%CF%82-%CE%BC%CE%AC%CF%87%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CF%85%CE%BA%CE%B1/

Επί πλέον αυτών:

 Ο Μ. Οικονόμου (Ιστορικά…, 764) αναφέρει ότι: «… Εξήλθεν κατ’ αυτών ο πασάς με στρατόν ικανόν συνοδευόμενον και με τους υπό τον Νενέκον προσκυνημένους, προς εκδίωξίν των και κατά τα τέλη Αυγούστου επέπεσε κατ’ αυτών απροσδοκήτως με πλέον των 8.000 εις Λαπαναγούς, όπου καλώς ωχυρωμένοι εις Καυκαριάν, με επιμονήν επί δύο ημέρας μάχην πείσμονα εκατέρωθεν πολεμήσαντες, οι Έλληνες εφόνευσαν και επλήγωσαν έως 700 εκ των εχθρών, εν οις και πολλούς αξιωματικούς χωρίς να πάθωσιν αυτοί σπουδαίον τι…».

Και ο ίδιος συγγραφέας (Οικονόμου, 779) αναφέρει επίσης: «… και εις την υποταγήν εμμένων [ο Νενέκος] εξεστράτευσε και αυτός την 27 Αυγούστου μετά των Τούρκων εναντίον του Πλαπούτα και των λοιπών, φέρων και έως 500 προσκυνημένους, ούς διετήρει παρ’ εαυτώ, ότε και τους εκτύπησεν ο Πλαπούτας εις Καυκαριάν…».

Ο Τρικούπης (Δ΄181) αναφέρει τα εξής: «… εστράτευσε [ο Δελή Αχμέτης] μετ’ ολίγας ημέρας και προς το μέρος της Καφικαριάς πλησίον των Λαπαναγών, χωρίου των Καλαβρύτων, όπου έμαθεν ότι συνήλθεν ελληνικόν στράτευμα. Η θέσις αυτή έχει δύο πορείας, την μεν προς το μέρος των Πατρών βατήν, την δε προς το των Καλαβρύτων και της Βοστίτσης σχεδόν άβατον. Εν ταύτη ετοποθετήθησαν 1500 Έλληνες υπό τον Πλαπούταν, τον Μελετόπουλον, τον Ροδόπουλον, τον Χρήστον Φωτομάραν και άλλους. Την 26 Αυγούστου πρωΐ εσκήνωσαν τετρακισχίλιοι εχθροί τακτικοί και άτακτοι, ιππείς και πεζοί, υπό την θέσιν εκείνην, και την α΄ ώραν μετά την ανατολήν του ηλίου ανέβησάν τινες αυτών και επολέμησαν τους Έλληνας. Αλλά, μη δυνηθέντες να προχωρήσωσιν δια το κατωφερές και κρημνώδες του μέρους εκείνου, επανήλθαν αυθεσπερί εις τας σκηνάς των. Την επαύριον εκίνησαν πανστρατιά κατά το αυτό μέρος στήσαντες απέναντι των Ελλήνων δύο κανόνια, αλλ’ οι Έλληνες τους αντέκρουσαν κυλίοντες λίθους, και τους ηνάγκασαν να στρέψωσι τα νώτα. Εφώρμησαν οι εχθροί και μετά την μεσημβρίαν, αλλ’ έπαθαν και τότε όσα και την πρωΐαν. Ιδόντες δε ότι ορμώντες εβλάπτοντο και δεν έβλαπταν, απεχώρησαν κανονοβολούντες, και, σκότους γενομένου, ανεχώρησαν. Πολλοί επί της διημέρου μάχης εχθροί τακτικοί και άτακτοι εφονεύθησαν και επληγώθησαν, και τινες ηχμαλωτίσθησαν, εν οίς και δύο σημαιοφόροι. Τρεις δε Έλληνες εφονεύθησαν και δέκα επληγώθησαν. Μετά την μάχην ταύτην, οι μεν Έλληνες κατέβησαν εις Πετσάκους δύο ώρας μακράν της Καφικαριάς, οι δ’ εχθροί, διασκορπισθέντες εις τα χωρία, τα ελεηλάτησαν και συνενωθέντες πάλιν εις Βοστίτσαν εστράτευσαν προς το Διακοπτόν, όπως προχωρήσωσι κατά την Ακράταν, αλλ’ ευρόντες αντίστασιν, προκαταλαβόντων αυτό των εν Πετσάκοις Ελλήνων, ωπισθοδρόμησαν εις Βοστίτσαν…».

Περισσότερα για τη μάχη αυτή (έγγραφα των πρωταγωνιστών κ.λ.) στο «Ιστορικό Λεξικό της επαρχίας Καλαβρύτων» στο λ. Λαπαναγοί.

Posted in Uncategorized | Tagged | Σχολιάστε

Σαν σήμερα: Ένας Καλαβρυτινός…. εκδιώκει τους Τούρκους από την Αττική.

Βρισκόμαστε στο έτος 1823.

Ο Ομέρ πασάς, όστις μετά του Μπερκόφτσαλη και των γενιτσάρων είχε καταστρέψει την Εύβοια, μπήκε στην Αττική την οποία ελεηλάτησε και οι κάτοικοί της απεσύρθησαν στη Σαλαμίνα κα στην Αίγινα για να σωθούν. Φρούραρχος των Αθηνών είχε διοριστεί από τον Οδυσσέα ο Γκούρας, ο οποίος καταχρηστικά είχε επεκτείνει την εξουσία του και στα πέριξ των Αθηνών μέρη της Αττικής, αλλά όταν στο τέλος Ιουνίου, αρχές Ιουλίου βγήκε με 1500 στρατιώτες ν’ αντιμετωπίσει τους Τούρκους οι οποίοι διέθεταν μεγάλη δύναμη, δεν τα κατάφερε και στις 7 Ιουλίου επέστρεψε στην Αθήνα. Οι Τούρκοι αφού λεηλάτησαν και αιχμαλώτισαν την Αττική στις 25 Αυγούστου διασκορπίστηκαν και ο Ομέρ πασάς με τον Μπερκόφτσαλη επέστρεψαν στον Κάλαμο, όπου ο δεύτερος εξ αυτών ασθένησε βαρέως από επιδημία και οι υπ’ αυτόν ανεχώρησαν για Ζητούνι, και στη συνέχεια ο Ομέρ πασάς επέστρεψε στην Εύβοια (Κουτσονίκας Β΄ 215).

Κατά τον Μ. Οικονόμου (410) «…Ο Νικηταράς εκτύπησε τους Τούρκους εις την Κάζαν[1] και τους απώθησε προς την Εύβοιαν. Κατά δε τα τέλη Αυγούστου πολλοί τινες Τούρκοι πεζοί συνοδευόμενοι και με 500 περίπου ιππείς, ήρχοντο εις την Αττικήν υπό τον Ομέρ πασάν της Καρύστου. Αλλ’ είχον σταλεί τότε εκ Σαλαμίνος από το εκτελεστικόν και ο Ν. Σολιώτης[2], ο Ιω. Μαυρομιχάλης και τινες άλλοι εις ενίσχυση των εκείσε άλλων εκ Πελοποννήσου προελθόντων. Ούτοι ομού προσβαλόντες τον Ομέρ Πασάν  ηνάγκασαν αυτόν ν’ απομακρυνθεί της Αττικής…».

Τα αυτά αναφέρει και ο Σπηλιάδης (Α΄ 541) «Ο Νικηταράς εκτύπησε τους Τούρκους εις την Κάζαν και τους εβίασε ν’ αποχωρήσωσιν εις Εύβοιαν. Ορμήσαντες δε  φθίνοντος Αυγούστου και εις τας Αθήνας έως πεντακοσίους ιππείς και πολλαπλασίους πεζούς υπό τον Ωμέρ πασιάν της Καρύστου τους απέκρουσαν οι Έλληνες ομού με τους σταλέντας από Σαλαμίνα παρά του Νομοτελεστικού Ν. Χ. Σολιώτην, Ιω. Μαυρομιχάλην και άλλους, τους εβίασαν να φύγωσιν, και η Αττική έμεινεν ελευθέρα από την παρουσία των…».

———————————————————————————

[1] Την Κάζα ο Χρ. Βλασσόπουλος (Ημερολόγιο του Αγώνος, Αθήναι 1930) στη σελ. 170 αναφέρει λαθεμένα ως Κάντζα του δήμου Κρωπίας της Αττικής και ότι εκεί «εστρατήγει ο Νικηταράς κατά του Ομέρμπεη της Καρύστου…». Όμως ουδείς εκ των Κουτσονίκα, Κρέμου, Τρικούπη, Οικονόμου, Σπηλιάδη αναφέρουν περί Κάντζας, αλλά οι Οικονόμου και Σπηλιάδης αναφέρουν την Κάζα, που προφανώς είναι η ορεινή διάβαση μεταξύ Κιθαιρώνα και Πάστρα, όπου έγινε μάχη όπου ο Νικηταράς εκτύπησε τους Τούρκους.

[2] Ο «Σολιώτης Νικόλαος: ονομαζόταν Χριστοδούλου Νικόλαος αλλά λόγω της καταγωγής του από το χωριό Σόλος της περιοχής των Χασιών της επαρχίας Καλαβρύτων, ονομάστηκε Σολιώτης και έτσι έγινε ευρύτερα γνωστός. Ο πατέρας του ήταν ο Χριστόδουλος (εξ’ ού και Χριστοδούλου) και αδέλφια του ήσαν οι Αργύρης, Δημητράκης και Σωτηράκης Χριστοδούλου….» («Ιστορικό Λεξικό της επαρχίας Καλαβρύτων» όπου και εκτενής και λεπτομερής βιογραφία του και όπου, οι πρώτες από μέρους του επαναστατικές ενέργειες κατά των Τούρκων).

Posted in Uncategorized | Tagged | Σχολιάστε

Απόψεις (περί παιδείας και… ορθογραφίας) είναι αυτές….

Αφορμή για όσα θα διαβάσετε παρακάτω, στάθηκε το βιογραφικό ενός πολιτευτή το οποίο κατά τον συνήθη τρόπο, τυχαία «πέρασε εμπρός μου» στο fb.

Αυτός ο άγνωστός μου και ίσως αξιόλογος κατά τα λοιπά, είχε δύο τουλάχιστον ορθογραφικά λάθη στο βιογραφικό του και μία ασυμβίβαστη για νοήμονες, έκφραση. Τα δύο αυτά μαζί μου «κτύπησαν», σαν αιχμηρό βέλος, το πνευματικό μου σύστημα.

Τα λάθη είναι ανθρώπινα. Πάντα; Όταν απευθύνεσαι σε αναγνώστες πολίτες, τους οποίους οφείλεις να σέβεσαι και οι οποίοι με βάση και αυτά θα σε κρίνουν, τα λάθη θα πρέπει να αναμένεις ότι θα έχουν κόστος. Το ελάχιστο είναι η κριτική. Επομένως χρήζουν οι δημόσιες γραφές μεγαλύτερης προσοχής.

Πολλά ερωτηματικά πέρασαν από το μυαλό μου…

Χρειάζονται άνθρωποι στη Βουλή (βουλευτές εννοώ) που δεν γνωρίζουν ορθογραφία, δεν γνωρίζουν π.χ. τα στοιχεία του και πως να συντάξουν ένα έγγραφο, δεν γνωρίζουν τη βασική διαδικασία επικοινωνίας των κρατικών υπηρεσιών;

Αρκεί ο πολιτικός να είναι ειδικός σε έναν τομέα και ας στερείται ευρύτερης παιδείας;

Πρέπει ο πολιτικός να είναι μορφωμένος (πνευματικά αναπτυγμένος και ηθικά διαμορφωμένος); Και άλλα πολλά…

Θυμήθηκα όταν υπάλληλος όντας, ενημέρωσα έναν «συνδικαλιστή» που έπιναν νερό στ’ όνομά του μερικοί, ότι ο Οργανισμός πάει κατά διαόλου και δεν έχει να δώσει τα λεφτά που ζητούσε σαν Σύλλογος, εκείνος μου απάντησε: «Και σένα τι σε νοιάζει ρε μα….α;». Εγώ βέβαια γνώριζα πολύ καλά τι του έλεγα, γιατί αυτά είχα σπουδάσει και σ’ αυτά είχα και την εμπειρία. Εκείνος, άσχετος και αμόρφωτος, δεν έβλεπε πέρα από τη μύτη του και σήμερα, αν τον έβλεπαν μπροστά τους οι συνταξιούχοι και ήξεραν αυτά, θα έβλεπε πόσο αυτοί είναι μα…ες.

Αυτοί λοιπόν οι τύποι και πολλοί άλλοι, θεωρούσαν και θεωρούν τους μορφωμένους ως μιάσματα, ως όντα σχεδόν άχρηστα, τα οποία κακώς γνωρίζουν νομικά, λογιστικά, οικονομικά, στατιστική, μαθηματικά οικονομικά και ασφαλιστικά – αυτά βέβαια τα ακύρωσαν οι τελευταίοι συνταξιοδοτικοί νόμοι -, ξένες γλώσσες, πληροφορική κ. λ. Επίσης είχαν και έχουν την ψευδαίσθηση ότι περνώντας κάποιος έξω από μία σχολή έπαιρνε και ένα πτυχίο. Ίσως έχουν βγάλει το συμπέρασμα αυτό συνεπικουρούμενοι και από το γεγονός ότι όλα πλέον είναι κάπως «χύμα».

Δηλ. ενώ κάποτε π.χ. ο συγγραφέας ενός βιβλίου θεωρούσε μέγα σφάλμα, ντροπή, τη διάπραξη ενός λάθους ορθογραφικού ή συντακτικού, σήμερα ούτε καν υπάρχει η συνήθης σχετική σελίδα στο τέλος ενός βιβλίου. Και αυτό όχι γιατί υπάρχει η δυνατότητα μέσω δοκιμίων να διορθωθούν αυτά πριν την εκτύπωση, αλλά γιατί κανείς δεν δίνει σημασία σε τέτοιες λεπτομέρειες…

Θυμάμαι στα χρόνια μου, τότε δηλαδή που γινόταν μάθημα στα σχολεία (σήμερα ακούω για πολλά φροντιστήρια, βοήθεια στο σπίτι, χαλαρότητα, διεκδίκηση δικαιωμάτων του μαθητή σε βάρος των δασκάλων, ευνοϊκή μεταχείρηση μαθητών κ.λ.), οι βαθμοί ήσαν εναρμονισμένοι με την αξία του κάθε μαθητή. Σήμερα διαβάζω ότι πολιτικά πρόσωπα με διάφορα «τερτίπια» εξασφαλίζουν για τους κανακάρηδές τους είτε καλούς βαθμούς, είτε ασυλία των πράξεών τους, είτε διαφορετική μεταχείρηση…

Κάποτε οι κρατικοί υπάλληλοι απαντούσαν σύντομα και με ευγένεια στις τηλεφωνικές κλήσεις. Σήμερα στις περισσότερες υπηρεσίες δεν απαντούν, ή απαντούν οι αυτόματοι τηλεφωνητές, που πνίγουν τον πολίτη, τον εκνευρίζουν και καθιστούν αδύνατη την επικοινωνία με το Δημόσιο. Δεν συζητώ βέβαια για ανθρώπους επαρχιώτες ή μη έχοντες ευχέρεια σε τέτοιου είδους «επικοινωνία».

Κάποτε (αλλά όχι πάντα) το Δημόσιο έπαιρνε υπαλλήλους ύστερα από εξετάσεις…. Ύστερα έγινε το ΑΣΕΠ το οποίο κατάντησε ένα αχνό όνειρο του παρελθόντος. Σήμερα ακούω για διορισμούς κομματικούς, βλέπω στις τηλεοράσεις νεαρούς και νεαρές εκπροσώπους κομμάτων, να προσπαθούν με το «παπατζιλίκι» να πείσουν τους πολίτες για τις νέες θέσεις των κομμάτων εκείνων που βούλιαξαν τη χώρα, και άλλα τέτοια…

Και έρχομαι τώρα στα ερωτηματικά που με βασανίζουν. Θεωρώ βασική προϋπόθεση την πνευματική ανάπτυξη και την ηθική διαμόρφωση του εκπροσώπου του λαού, όχι μόνο στη βουλή, αλλά και σε οργανισμούς του στενού και ευρύτερου τομέα, και τούτο για να μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του αντικειμένου του και να αντισταθεί στις προκλήσεις.

Θα μου πείτε: Οι κτηνοτρόφοι, οι γεωργοί, οι αυτοκινητιστές, οι κτηματίες, οι έμποροι, οι φυλακισμένοι, οι εκδιδόμενες κ. ο. κ. δεν θα πρέπει να εκπροσωπούνται; Όλες αυτές οι κατηγορίες πολιτών και πολλές άλλες μπορούν να προωθούν τα αιτήματά τους και τις επιδιώξεις τους μέσα από ικανούς και καταρτισμένους εκπροσώπους τους σε τοπικό και συλλογικό επίπεδο. Και εκεί βέβαια απαιτείται ικανότητα!

Επίσης θα μου πει ένας  εκπρόσωπος του λαού: Εγώ κύριε δεν είμαι γραφιάς! Είμαι βουλευτής! Υπάρχουν οι Γραμματείς για τα έγγραφα! Του απαντώ: Το να γνωρίζεις σύνταξη, άρθρωση  και δομή του λόγου, συνοχή και σωστή διατύπωση των νοημάτων, είναι δική σου υποχρέωση, διότι θα πρέπει να απευθυνθείς εγγράφως σε υπηρεσίες του εσωτερικού και εξωτερικού, σε διάφορους φορείς κ.λ., θα χρειαστεί να μιλήσεις στη βουλή, σε ομάδες βουλευτών, σε συνέδρια, ως εκπρόσωπος σε άλλες χώρες και αν δεν έχεις την απαιτούμενη μόρφωση και παιδεία, αν δεν γνωρίζεις ξένες γλώσσες, αν δεν γνωρίζεις τρόπους καλής συμπεριφοράς, αν δεν γνωρίζεις τι σημαίνει ευπρεπής ένδυση κ. λ. τότε θα σε «πάρουν χαμπάρι» που λένε στο χωριό μου και δεν θα μπορείς να σταθείς πουθενά! Ακόμα και αν είσαι εξ ευκολοπίστων ψηφοφόρων εκλεγμένος…

Το «μπλα-μπλά», το ψέμα, η εξαπάτηση, το «ένα τάλιρο κουνήματα», η «ελαφριά συμπεριφορά», το «ελαφρύ ντύσιμο», η προκλητική εμφάνιση, που ανοήτως ορισμένοι και ορισμένες νομίζουν ότι αποτελούν συστατικά εφόδια για πολιτική αναρρίχηση και κατάληψη θέσεων στη δημόσια ιεραρχία, θα πρέπει να αποτελέσουν παρελθόν, αν θέλουμε να δημιουργήσουμε μία από τις ελάχιστες των προϋποθέσεων για να γυρίσει η χώρα σελίδα.

Άφησα τελευταία την «ηθική διαμόρφωση». Τις αρετές του Έλληνα, πού τις μαθαίνει ένα νέο παιδί; Τις αρχές της ελευθερίας, της δικαιοσύνης, της ισότητας, της ευψυχίας, του ήθους κ.λ. δεν τις διδάσκεται στα σχολεία; Την ιστορία της χώρας του, τη δύναμη αυτής και τα διδάγματα για το παρόν και τις συμβουλές της για το μέλλον, που τις διδάσκουν στα Ελληνόπουλα; Η φιλοπατρία που διδάσκεται; Η γλώσσα που αποτελεί ένα από τα συστατικά στοιχεία ενός έθνους, πού διδάσκεται; Εκεί όπου διδασκόταν παλαιότερα και η πλουσιότατη Ελληνική Γραμματεία και ανοήτως καταργήθηκε. Η θρησκεία, που απετέλεσε το εφόδιο του Έλληνα στις δύσκολες και ζοφερές στιγμές του βίου του, που διδάσκεται; Με βεβαιότητα απαντώ: Στα σχολεία και στα Πανεπιστήμια, για όσους περνούν από μέσα! Όχι στους κομματικούς διαδρόμους, ούτε στις διάφορες πιάτσες.

Αν λοιπόν θέλουμε να προχωρήσει η πατρίδα μας μπροστά, να ξαναβρούμε τους χαμένους ορίζοντές μας σαν λαός, θα πρέπει να εκλέγουμε πνευματικά αναπτυγμένους και ηθικά διαμορφωμένους εκπροσώπους στη βουλή και όχι αγράμματους, «δήθεν», κλέφτες, ψεύτες, ανήθικους και ανίκανους. Αν προσέξουμε καλά, ο πρότερός τους βίος είναι ένας σοβαρός σύμβουλος, τις περισσότερες φορές.

 

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Ελληνίδα ηρωΐδα της Λακωνίας…

Ο Μ. Οικονόμου (Ιστορικά…, 551) αναφέρι τα εξής:

Αυτά συνέβησαν το 1825 και τα αναφερόμενα μέρη είναι στη Λακωνία, στο δήμο Νιάτων (νυν Ευρώτα) στους πρόποδες του Πάρνωνα.

Άλλοι τοποθετούν τα γεγονότα αυτά τον Αύγουστο του 1826.

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Αγρυπνία για την Παναγία.

Οι χθεσινοβραδυνές φωτογραφίες που ακολουθούν, είναι από το εκκλησάκι της Παναγίας (Κοίμησης της Θεοτόκου) στην Παιανία.

Εκεί έγινε αγρυπνία (ολονυχτία) προς τιμή της Παναγίας.

Προσήλθαν και συμμετείχαν πολλοί πιστοί.

(Πηγή: «Μεγάλη Θρησκευτική και Ηθική εγκυκλοπαίδεια»).

**********************

Για το ξωκκλήσι αυτό ο ιστορικός της Παιανίας Χατζησωτηρίου αναφέρει τα εξής:

Έτσι ήταν το εκκλησάκι αυτό το 1940.

Θ. Τζώρτζης.

Posted in Ήθη -έθιμα | Σχολιάστε

Ετήσιες εκδηλώσεις στο Γκέρμπεσι…

Μόλις χθες πήρα κάπως καθυστερημένα (λόγω ταχυδρομείου) την παρακάτω πρόσκληση για τις ετήσιες εκδηλώσεις στο Γκέρμπεσι.

Καλή επιτυχία αγαπητοί συμπατριώτες! Και του χρόνου να είστε καλά!

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Σαν σήμερα… 6-7 Αυγούστου 1821.

6-7 Αυγούστου 1821.

Έγιναν μάχες στο χωριό «Ρωμανού»[1] μια ώρα μακριά από την Πάτρα και στο «Λινό του Χουσεΐναγα». Τους Έλληνες καθοδηγούσαν οι Κωνσταντίνος Μεταξάς Κεφαλλονίτης[2], Θεόδωρος Γρίβας[3] κ. ά. και επικεφαλής των Τούρκων ήταν ο Γιουσούφ Σελήμ Πασάς κ.λ. Τα γεγονότα περιγράφουν οι Τρικούπης, Γούδας, Μεταξάς, Σπηλιάδης και άλλοι.

Ο Σπηλιάδης αναφέρει τα εξής: «Μετά ταύτα οι Έλληνες εστρατοπέδευσαν εις το χωρίον Ρωμανού και τον ληνόν του Χουσεΐναγα, οι δε Τούρκοι εξήλθον την 6 Αυγούστου εις το Γηροκομείον, όπου κατασκηνωθέντες ήρχισαν να τους καταπολεμώσιν επί σκοπώ να τους διώξωσι εκείθεν. Η μάχη διέρκεσε τρία ημερονύχτια, εφώρμησαν πολλάκις οι εχθροί και εφονεύθησαν πολλοί. Τέλος απελπισθέντες, απεσύρθησαν εις το φρούριον…».

————————————————————————————-

[1] Χωριό Ρωμανός κοντά στην Πάτρα, στις παρυφές του Παναχαϊκού και κοντά στο χωριό Ελεκίστρα.

[2] Ο Γούδας αναφέρει: «… Μετά την συμπλήρωση της εν Λάλα καταστροφής των Τούρκων [όπου εισελθών ο Κων. Μεταξάς μετά άλλων Πελοποννησίων, το έκαψαν], ο Κωνσταντίνος Μεταξάς επί κεφαλής των Κεφαλήνων, μετέβη εις την πολιορκίαν των Πατρών, επολέμησε δε εις τας εν Γηροκομείω και Σαραβαλίω μάχας, προσβληθείς είτα υπό τύφου, μετεκομίσθη ημιθανής εις Μεσολόγγιον, αναθείς την αρχηγίαν των Κεφαλήνων εις τον Γεράσιμον Β. Φωκάν…».

[3] Να πως περιγράφει ο Επαμειν. Μεταξάς το γεγονός αυτό: «… Εν τούτοις κατά τας αρχάς Αυγούστου ο Θεόδωρος Γρίβας εκ της Στερεάς Ελλάδος μεταβάς εις Πάτρας προς βοήθειαν των εκεί στρατευμάτων και συνεννοηθείς μετά του Παναγ. Καρατζά αρχηγού των Πατραίων, απεφάσισαν εν αγνοία των λοιπών αρχηγών να επιτεθώσι δια νυκτός κατά των εν Γηροκομείω Τούρκων, αλλ’ αποκρουσθέντες υπό των πολεμίων υπεχώρησαν, όπως δε παρακωλήσωσι την ορμήν αυτών, υπεχρεώθησαν να κλεισθώσι μετά των υπ’ αυτούς μαχητών εις του Χουσεΐναγα το λινόν. Πανταχόθεν έδραμον τότε οι αρχηγοί μετά των ετέρων ελληνικών σωμάτων προς βοήθειαν των πολιορκουμένων, εν οις και ο Κωνσταντίνος Μεταξάς μετά των Κεφαλλήνων, συγκροτηθείσης δε γενικής μάχης κατά την πρωΐαν πέριξ του Γηροκομείου, οι εις το λινόν του Χουσεήναγα κεκλεισμένοι υπό τον Γρίβαν και Καρατσάν ηλευθερώθησαν, οι δε ΤΟούρκοι περιωρίσθησαν εντός του καταληφθέντος Γηροκομείου και το επικουρικόν σώμα αυτών απεσύρθη εις Πάτρας…».

Posted in Σαν σήμερα | Tagged , | Σχολιάστε

Μεταμόρφωση του Σωτήρος Χριστού.

Βιογραφικά
«Κατά τη διήγηση των Ευαγγελιστών, ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός πήρε από τους μαθητές τον Πέτρο , τον Ιωάννη  και τον Ιάκωβο  και ανέβηκε στό όρος Θαβώρ για να προσευχηθεί. Όπως σημειώνει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης: «Eπήρε δε τρεις μόνους Aποστόλους, ως προκρίτους και υπερέχοντας. O μεν γαρ Πέτρος επροκρίθη, επειδή ηγάπα πολλά τον Xριστόν. O δε Iωάννης, επειδή ηγαπάτο από τον Xριστόν. O δε Iάκωβος, επειδή εδύνετο να πίη το ποτήριον του θανάτου, το οποίον και ο Kύριος έπιεν».
Οι τρεις μαθητές Του, όπως ήταν κουρασμένοι από τη δύσκολη ανάβαση στο Θαβώρ και ενώ κάθισαν να ξεκουραστούν, έπεσαν σε βαθύ ύπνο. Όταν, ξύπνησαν, αντίκρισαν απροσδόκητο και εξαίσιο θέαμα. Το πρόσωπο του Κυρίου άστραφτε σαν τον ήλιο, και τα φορέματα Του ήταν λευκά σαν το φως. Τον περιστοίχιζαν δε και συνομιλούσαν μαζί Του δυο άνδρες, ο Μωϋσής  και ο Ηλίας. Γράφει χαρακτηριστικά ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης: «Έφερε δε εις το μέσον τους τον Mωυσήν και τον Ηλίαν, διά να διορθώση τας σφαλεράς υποψίας, οπού είχον οι πολλοί περί αυτού. Kαθότι, άλλοι μεν έλεγον τον Kύριον, πως είναι ο Ηλίας. Άλλοι δε, πως είναι ο Iερεμίας. Διά τούτο λοιπόν επαράστησεν εις το Θαβώρ τους πρώτους και κορυφαίους Προφήτας, διά να γνωρίσουν οι μαθηταί, και διά των μαθητών όλοι οι άνθρωποι, πόση διαφορά είναι αναμεταξύ του Xριστού, και των Προφητών. O μεν γαρ Xριστός, είναι Δεσπότης. Oι δε Προφήται, είναι δούλοι. Kαι ίνα μάθουν, ότι ο Kύριος έχει την εξουσίαν του θανάτου και της ζωής. Διά τούτο, από μεν τους αποθαμένους, έφερε τον Mωυσήν. Aπό δε τους ζωντανούς, έφερε τον Ηλίαν».
Αφού οι μαθητές συνήλθαν κάπως από την έκπληξη, ο πάντα ενθουσιώδης, Πέτρος, θέλοντας να διατηρηθεί αυτή η αγία μέθη που προκαλούσε η ακτινοβολία του Κυρίου, ικετευτικά είπε να στήσουν τρεις σκηνές. Μια για τον Κύριο, μια για το Μωϋσή και μια για τον Ηλία. Πριν προλάβει, όμως, να τελειώσει τη φράση του, ήλθε σύννεφο που τους σκέπασε και μέσα απ’ αυτό ακούστηκε φωνή που έλεγε: «Οὗτος ἐστν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός· αὐτοῦ ἀκούετε» (Λουκά, θ’ 28-36). Δηλαδή, Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, που τον έστειλα για να σωθεί ο κόσμος. Αυτόν να ακούτε…«
(Πηγή: Συναξαριστής).

********************************

Οι παραπάνω φωτογραφίες είναι από το γραφικό ξωκκλήσι της Παιανίας «Άγια Σωτήρα».

Όπως διαπιστώνετε αυτό βρίσκεται μέσα στα δέντρα (κυπαρίσσια, ελιές, πουρνάρια κ.λ.) και πάνω στην πλαγιά του λόφου, αντικρύζοντας απ’ εκεί όλο τον καμπο των Μεσογείων.

Ο Ιστορικός Χατζησωτηρίου αναφέρει τα παρακάτω για το ξωκκλήσι αυτό, παραθέτοντας και τη σχετική φωτογραφία του στη σελίδα 164 της Ιστορίας της Παιανίας, η οποία φωτογραφία είναι του έτους 1939.

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Χαλανδρίτσα: Μία ιστορική συμβολή…

           Ο οθωμανός Ισλάμπεης είχε βάλει υποθήκη το χωριό (ή μέρος του χωριού) Χαλανδρίτσα με τα παρακείμενα χωράφια από το 1820, όπως προκύπτει από ομολογία η οποία είχε συνταχθεί με όλους τους τουρκικούς τύπους και έγγραφα ιδιοκτησίας (χοτζέτια), για χρέος το οποίο μετά των τόκων ανερχόταν σε 22.245 τάλληρα. Αυτά, μεταξύ άλλων, αναφέρει ό δανειστής του τον Οκτώβριο του 1829, Ιωάννης Παπαρρηγόπουλος[1], προς τον Κυβερνήτη. Όταν ο δανειστής κάλεσε τον οθωμανό να του πληρώσει το χρέος αυτός πρόβαλλε αδυναμία και τον κατέστησε κύριο των υποθηκευμένων με έγγραφα, στα οποία μεταξύ άλλων, αναφέρεται ότι «… επειδή το ειρημένο χωρίο (Χαλανδρίτζα) εξ αιτίας της ερημώσεως και της αθλίας του καταστάσεως δεν εξαρκεί εις εξόφλησιν του όλου χρέους, με δίδει [αναφέρει ο Παππαρρηγόπουλος] την άδειαν να λάβω εις την εξουσίαν μου και εν άλλο κτήμα του κείμενον εις τα πέριξ της Βοστίτζης [Μύλος]». Ο Παπαρρηγόπουλος λοιπόν ζητούσε την άδεια από τον κυβερνήτη να θέσει υπό την εξουσία του τα κτήματα αυτά τα οποία είχαν περιέλθει στην κυριότητά του λόγω της μη εξόφλησης των οφειλών του Τούρκου.

                 Σύμφωνα με έγγραφο της Διοίκησης Πατρών προς τον Κυβερνήτη από 17.5.1829, επιστολή του Ρώσου προξένου αναφέρει ότι ο ιππέας και Ρωσσικός Πρόξενος, Ιωάννης Παπαρρηγόπουλος ενεχείρησε σε αυτόν έγγραφο της 16.5.1829 με βάση το οποίο τον καθιστούσε γενικό του επίτροπο και με το οποίο επιθυμεί να αναγνωρισθεί κύριος μέρους του χωρίου Χαλανδρίτσα Πατρών το οποίο του είχε δοθεί ως υποθήκη προ της επαναστάσεως από τον εκ Ναυπάκτου οθωμανό Ισλάμπεη Κονιτζιότη και το χαρέμι του έναντι 7415 ταλλήρων τα οποία του είχε δανείσει ο Παπαρηγόπουλος Σε έγγραφο το οποίο υπογράφουν οι Ισλάμπεης Κονιτζιότης και Σαριφέ χανούμ, ως και άλλοι Τούρκοι, από 23.4.1829, αφού αναγνωρίζεται ως κύριος της Χαλανδρίτσας ο Παπαρρηγόπουλος ως και η γνησιότητα των εγγράφων, αναφέρουν οι Τούρκοι: «… επειδή εις το χωρίον Χαλανδρίτζας εχάλασαν τα οσπήτια, έκοψαν τα δέντρα και δεν αρκεί δια να πληρωθεί το κεφάλαιον, και διάφορον των όσων είναι εις την χρεωστική  μας ομολογίαν του δίδομεν την άδειαν ευχαρίστως να αποζημιωθή από τα εις Βοστίτζαν υποστατικά μας, από όποιον του αρέσει…».

          Έγγραφο τουρκικό αναφέρει ότι ο Μεχμέτ Αγάς έλαβε από τον πατέρα του, πρόκριτο και ευγενή της Τιπολιτσάς «όλους τους ορεινούς τόπους και τους περίπου 16 ζευγαρίων των οποίων ήτο κύριος κτημάτων καλουμένων Χαλανδρίτζα και υποκειμένων εις τον Μουκατάν των Π. Πατρών […] εκάμαμεν ταφβίζι εις τον ανειρημένον Μεχμέτ αγά όλους τους οροθετημένους επιπέδους και ορεινούς τόπους του ειρημένου τζιφλικίου, ο δε διαληφθείς Μεχμέτ αγάς εδέχθη το ταφβίζι […]  δεν θέλει ενοχλείσθαι παρ’ ουδενός, και δια να έχει την ειρημένην κυριότητα ο διαληφθείς εξουσιαστής Μεχμέτ αγάς, εδόθη εις χείρας του ο παρών ταπουναμές…».

          Σε άλλο έγγραφο το οποίο υπογράφει ο Μουσταφάμπεης καπουτζίμπασης και βοεβόδας των Π. Πατρών και άλλοι Τούρκοι, αναφέρεται ότι όταν πέθανε ο εκ των προκρίτων της Ναυπάκτου Αλή Ναϊλίμπεης, ο οποίος εξουσίαζε το μισό τσιφλίκι της Χαλανδρίτσας, το τσιφλίκι αυτό έμεινε «μαχλούλι» και οι θυγατέρες αυτού Χατιτζέ και Χαβά απαίτησαν το «ταπού» του τσιφλικίου αυτού και «ελήφθη παρ’ αυτών κατά τον βασιλικόν κανονισμόν, η ποσότης των 15.000 γροσίων λόγω δικαιώματος […] διό και έγινε ταφβίζι το ήμισυ αυτού του τσιφλικίου εις τας ειρημένας Χατιτζέ και Χαβά…» Επίτροπος από μέρους τους διορίστηκε Χουσεΐν εφέντης, όστις απέδιδε κανονικά κατ’ έτος τα «Δέκατα». Αυτά συνέβησαν το έτος 1233 (τουρκικό).

          Στις 20 Αυγούστου 1830, η Γερουσία της Ελλάδος σε έγγραφό της προς τον Κυβερνήτη της Ελλάδος, ύστερα από διαβίβαση εκεί της υποθέσεως αυτής, αναφέρει μεταξύ άλλων ότι «Λαβούσα υπ’ όψιν η Γερουσία το […] το διαλαμβάνον περί του κατά τας Πάτρας Τουρκικού χωρίου λεγομένου Χαλανδρίτσα, το οποίον ο κ. Ιωάννης Παπαρρηγόπουλος ζητεί να εξουσιάση ως λαβών αυτό εκ του 1820 έτους εις υποθήκην  από τον ποτέ κύριον αυτού οθωμανόν και συζητήσασα μετά προσοχής το αντικέιμενον, γνωμοδοτεί: Αφού ληφθώσιν ακριβείς πληροφορίαι α) εάν ο οθωμανός ήτον κύριος του κτήματος, β) περί της γνησιότητος της υποθήκης και των λοιπών εγγράφων του κυρίου Παπαρρηγοπούλου, γ) περί των ορίων του αναφερομένου ηυποστατικού η Κυβέρνησις να διατάξη να λάβη νομήν μόνον ο κύριος Παπαρρηγόπουλος εις το ειρημένον κτήμα και να θεωρείται ως απλούς επιστάτης χωρίς να έχη δια τούτο κανέν δικαίωμα κυριότητος. Να πληρώνη δε το δέκατον, τα δε λοιπά δύο δέκατα να στέκωνται ως υποθήκη εις την εθνικήν Χρηματιστικήν Τράπεζαν… έως όστου συσταθεί η περί των εθνικών κτημάτων επιτροπή και εκδοθή η οριστική περί τούτου απόφασις…».

          Σε σημείωμα του Ι. Παπαρηγόπουλου με ημερομηνία 27 Αυγούστου 1831, αναφέρεται ότι: «ο εκ[λαμπρότατος]. κος […;] μοι είπεν να σας αφήσω τα 3 ταπία οπού προημερών ήτον εις χείρας του. Με αυτά σας περικλείιω και ένα συμφωνητικόν με λογαριασμόν δια το λιτρουβίον του αυτού χωρίου..[…]».

                   Όπως προκύπτει και από άλλα έγγραφα και μαρτυρίες, ο Παπαρηγόπουλος είχε κάνει σύμβαση με έναν χτίστη τον Μαστρογεώργη Βουλιώτη για να του φτιάξει κτίσμα για ελαιοτριβείο στη Χαλανδρίτσα, την οποία θεωρούσε κτήμα του μέσω του Ισλάμπεη, ιδιοκτησία η οποία εκ του γεγονότος αυτού είχε καταστεί ισχυρή. Για τα έγγραφα των Τούρκων έχουν εκφραστεί κάποιες αμφιβολίες αν ήσαν γνήσια. Πάντως αποδέχονταν ότι η Χαλανδρίτσα ήταν ιδιοκτησία αρχικά του Τούρκου και στη συνέχεια μέσω της υποθήκης του Παραρηγόπουλου.

              Σημ.: Για το θέμα αυτό υπάρχουν και άλλα έγγραφα τα οποία είμαι διατεθειμένος να θέσω υπ’ όψιν όποιου ενδιαφέρεται σχετικά.

Πηγή: Γ.Α.Κ.

——————————————————————————————

[1] Υποθέτω ότι πρόκειται για τον εκ Νάξου Ιωάννη Παπαρρηγόπουλο, όστις είχε σπουδάσει στη νομικά στη Μόσχα και διετέλεσε γραμματέας στο Ρωσικό προξενείο στην Πάτρα ως επίσης και Γενικός Πρόξενος της Ρωσίας κ.λ.

Posted in Uncategorized | Tagged | Σχολιάστε

«Η φοράδα και το μικρό της πουλάρι».

Από το χειρόγραφο, ανέκδοτο, έργο του εκ Δεχουνίου κου Μεγακλή Γεωργακόπουλου με τίτλο: «Κεμήλιο», στην τύχη επέλεξα να παρουσιάσω το παρακάτω αφήγημά του, που ξυπνάει μνήμες από τη ζωή στα χωριά μας.

Posted in Ήθη -έθιμα, Καταχωρήσεις άρθρων αναγνωστών | Σχολιάστε

Του Αγίου Παντελεήμονος σήμερα.

Οι φωτογραφίες που ακολουθούν είναι από το ξωκκλήσι του Αγίου Παντελεήμονος της Παιανίας. Όπως καθαρά φαίνεται στο εκκλησάκι γίνονται εργασίες στήριξης και αναπαλαίωσης από την αρμόδια αρχαιολογική υπηρεσία, γι’ αυτό και η λειτουργία τελέστηκε έξω από το ναό.

———————————————————————————————————-

(Πηγή: «Ορθόδοξος Συναξαριστής»).

============================================================

Ο Άγιος Παντελεήμων Παιανίας.


(Πηγή: Γ. Δ. Χατζησωτηρίου, Ιστορία της Παιανίας…., Αθήναι 1973).

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Της Αγίας Παρασκευής σήμερα.

Η Αγία Παρασκευή Παιανίας, όπως είναι σήμερα.

———————————————————————————————————

Ο Βίος της Αγίας Παρασκευής:

(Πηγή: Ορθόδοξος Συναξαριστής).

——————————————————————————————————-

Η Εκκλησία της Αγίας παρασκευής Παιανίας και ιστορικά στοιχεία γι’ αυτήν από τον σημαντικό επιστήμονα και Ιστορικό της πόλης Γεώργιο Δ. Χατζησωτηρίου «Ιστορία της Παιανίας και των Ανατολικά του Υμηττού περιοχών (1205-1973), Αθήναι 1973».

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Η Ιστορία… και γιατί γράφεται.

«…Η ιστορία είναι το αναπαλλοτρίωτον κτήμα του λαού που την δημιουργεί.

Όταν λοιπόν παρουσιαζωμεν άγνωστα δοκουμέντα δεν κάμνομεν τίποτε άλλο παρά να επιστρέφωμεν τα όσα έπραξεν ο λαός εις τον λαόν τον ίδιον.

Υπάρχουν πολλοί λόγοι δια να αποσιωπώνται ή να διαστρεβλώνωνται τα όσα έπραξεν ένας λαός και το πως πράγματι τα έπραξε.

Και εάν αυτά τα αποσιωπώμεν ή τα διαστρεβλώνωμεν ως Έλληνες, είναι επί τέλους μία οικογενειακή μας υπόθεσις. Αλλά το να αποσιωπώμεν ή να τα υποτιμώμεν ή να ανεχώμεθα την υποτίμησίν των έναντι της γενικώτερης Ιστορίας και του γενικώτερου ελληνικού συμφέροντος, αυτό είναι μία ανοχή που ούτε τίμιον, ούτε θαρραλέον άνδρα χαρακτηρίζει…» (Ενεπεκίδης Πολυχρόνης: Η Ελληνική Αντίστασις 1941-1944…., «Εστία» 1964).

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Αγία Μαρίνα Παιανίας…

Η εικόνα είναι μέσα στο εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας Παιανίας.

Προσκυνητές πηγαίνουν να προσκυνήσουν. Στο βάθος φαίνεται αμυδρά το ξωκκλήσι της Αγίας Μαρίνας.

Περιφορά της εικόνας.

============================================================

Βίος της Αγίας Μαρίνας.

(Το κείμενο είναι από τον «Ορθόδοξο Συναξαριστή»).

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Το Γκέρμπεσι και ο προεστός των Καλαβρύτων Σωτήρης χαραλάμπης.

Ο Σωτήρης Χαραλάμπης (1760-1826) προεστός της επαρχίας Καλαβρύτων από τη Ζαρούχλα και ένας από τους ισχυρότερους άρχοντες της επαρχίας αυτής, Γερουσιαστής, πληρεξούσιος κ.λ. με βάση όσα αναφέρονται, επόπτευε των σεμπτίων της Κατσάνας και των Χασίων. Όμως φαίνεται ότι εξουσίαζε και χωριά των Νεζερών και της γύρω περιοχής, όπως και του μετέπειτα δήμου Βλασίας.

Πεθαίνοντας άφησε 4 αγόρια από τα οποία τα δύο φέρεται να είχαν πεθάνει το 1839(;), και εκ των εναπομεινάντων ο ένας ήταν ο Αναστάσιος.

 Ο Αναστάσιος λοιπόν, το 1828 έγραψε προς τον Κυβερνήτη της Ελλάδος ότι μερικά χωριά της επαρχίας Καλαβρύτων χρωστούσαν χρήματα στον πατέρα του για τα οποία είχε ομολογίες των δημογερόντων των χωριών αυτών και ως κληρονόμος του πατρός του  ζητούσε να του πληρωθούν. Φαίνεται όμως ότι τα χωριά, εκραγείσης της επανάστασης, αρνήθηκαν να τα δώσουν στο γιό του Σωτήρη Χαραλάμπη και εκείνος μετά δύο χρόνια, τον Αύγουστο του 1830, επανήλθε με το ίδιο αίτημα προς τον Κυβερνήτη.

Ο πατέρας του, όπως αναφέρει,  δάνειζε τα χωριά πριν την επανάσταση για να μπορέσουν να ανταποκριθούν στις σκληρές και πιεστικές απαιτήσεις των Τούρκων για το ανάλογο «δόσιμο» (φορολογία) και έπαιρνε από τους προκρίτους κάθε χωριού ομολογίες για την οφειλή.

Σε κατάλογο με τα ονόματα των χωριών, τα ποσά που είχαν δανειστεί, το έτος δανεισμού και τα ποσά που είχαν επιστρέψει, τον οποίο παρουσιάζει ο γιός του Σωτήρη Χαραλάμπη, συνημμένο του δευτέρου αυτού εγγράφου, αναφέρονται τα χωριά Καρνέσι, Περθώρι, Καλάνιστρα, Κούτελη Λακώματα, Περιστέρα, Λειβάρτζι, Αγρίδι, Τρεκλίστρα, Μπούμπα, Λυκούρια, Μεσορούγι, Ζαρούχλα και Γκέρμπεσι.

Ειδικά για το χωριό Μπούμπα να αναφέρω ότι οι κάτοικοί του είχαν με τον γιό του Χαραλάμπη έντονη δικαστική διαμάχη από το 1828-29, γιατί το χωριό αυτό, το οποίο κατείχε ο Τούρκος Ιουσούφαγας, Πατρινός, όταν αυτός πέθανε, ενώ θα έπρεπε να είχε περιέλθει στην κυριότητα του ηγεμονεύοντος την Πελοπόννησο Βελή πασά,  άγνωστο πως, αυτό είχε πουληθεί στον  Καλαβρυτινό άρχοντα Σωτήρη Χαραλάμπη και στον αντίστοιχο των Πατρών Ασημάκη Πώλο. Κάτοικοι του Μπούμπα αναφέρουν μεταξύ άλλων σε έγγραφό τους το 1829: «…αλλ’ ο κύριος Χαραλάμπης δυνατός ών δια την εύνοιαν των κρατούντων μετεχειρίσθη κατ’ αυτών [των κατοίκων εννοεί] τας φονικωτέρας σκληρότητας, ώστε υπό τας βασάνους και την φυλακήν, αφού εξόδευσαν αρκετά, απέθανον και δύο χωρικοί εδολοφόνησε και τον υιόν του Γεροσταμόπουλου Κωνσταντίνον ονομαζόμενον προκρίτου του χωρίου. Και ούτως κατεπάτησε την ιδιόκτητον του χωρίου γην. Οι δυστυχείς ούτοι υπέφεραν υπό την ανάγκην και τούτο, και εδούλευον την ιδίαν των γην, χορηγούντες όσα ηδύναντο να χορτάσουν την απληστίαν των αγοραστών…».

Φαίνεται ότι και το Γκέρμπεσι αντιμετώπιζε παρόμοια προβλήματα, αφού στον σχετικό κατάλογο των χωριών που χρωστούσαν στον Σωτ. Χαραλάμπη, εμφανίζεται να οφείλει προεπαναστατικά, το 1816 3.024 γρόσια, χωρίς το νόμιμο τόκο. Μεταξύ των χωριών που εμφανίζονται να έχουν καταβάλλει μέρος των χρεών τους προς τον Χαραλάμπη, δεν περιλαμβάνεται το Γκέρμπεσι. Δεν γνωρίζω ποιοι ήσαν δημογέροντες και προεστοί τότε στο Γκέρμπεσι, δεδομένου ότι δεν παρατίθενται υπό του Αναστασίου Χαραλάμπη οι χρεωστικές ομολογίες. Επίσης δεν γνωρίζω ποια η τύχη των χρεών αυτών.

Ίσως σταθώ τυχερός στην συνεχιζόμενη πορεία της έρευνας, να βρώ κάποια ακόμα στοιχεία.

(Περισσότερα για τον Σωτήρη Χαραλάμπη, το Μπούμπα και τα άλλα χωριά, στο Ιστορικό Λεξικό της Επαρχίας Καλαβρύτων).

Γενική πηγή των πληροφοριών αυτών: Γ.Α.Κ.

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Το Γκέρμπεσι στις δόξες του… Πρώτη απογραφή της Ελλάδος (1834).

Στον Παρακάτω πίνακα η πρώτη στήλη δείχνει τους κατοίκους και δεύτερη τις οικογένειες.

Βλασίας δήμος: ο δήμος Βλασίας σχηματίστηκε με το Β.Δ. της 8ης (20) Απριλίου 1835– το οποίο δεν δημοσιεύτηκε στην Ε. τ. Κ.- ως δήμος της επαρχίας Καλαβρύτων και κατατάχθηκε στην Γ΄τάξη με πληθυσμό 1874 κατοίκους και έδρα το χωριό Βλασία (Άγιος Βλάσης). Ο δήμος Βλασίας πήρε το όνομά του από το ομώνυμο χωριό και περιελάμβανε τα χωριά Βλασία (Άνω και Κάτω), Μουρίκι, (Μ)ποντιάδες (Μεγάλο και Μικρό), Καρούσι, Γκέρμπεσι, Δεμέστιχα, Μονή Αγίου Νικολάου. Περιελήφθη ως ανεξάρτητος δήμος στον πίνακα απογραφής του 1848 με 2001 κατοίκους ενώ είχε συγχωνευθεί από το έτος 1841 Με Β.Δ. της 19ης Ιουνίου (1η Ιουλίου) 1841 το οποίο δεν δημοσιεύτηκε στην Ε.τ.Κ., ο δήμος Βλασίας συγχωνεύτηκε στο δήμο Λαπαθών (Ιστορ. Λεξικό της Επαρχίας Καλαβρύτων).
Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Έτσι προστάτευαν τότε (1823) την εθνική περιουσία.

Πηγή: Ρηγόπουλος Θ. «Απομνημονεύματα….».

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Τότε και… τώρα….

Παρακαλώ διαβάστε το παρακάτω απόσπασμα από το βιβλίο του Θεοδ. Ρηγόπουλου «Απομνημονεύματα» και βγάλτε μόνοι σας τα συμπεράσματά σας.

Ο συγγραφέας και τα δύο πρόσωπα στα οποία αναφέρεται ήσαν άπαντες σημαίνοντες Καλαβρυτινοί.

Posted in Ιστορία | Σχολιάστε

Αναμνήσεις ενός Καλαβρυτινού, παλαιμάχου της Κορέας…

Ο υπέργηρος αλλά οξύνους και ευγενής, αγαπητός κος Μεγακλής Γεωργακόπουλος από το Δεχούνι Καλαβρύτων μου εμπιστεύτηκε το χειρόγραφο και ανέκδοτο έργο του με τίτλο: «Κειμήλιο – Με καταγραφές μνήμης από τη διαδρομή της ζωής μου», από τις σελίδες του οποίου επέλεξα μεταξύ άλλων πολύ σηματικών αναφορών του για το χωριό του το Δεχούνι, για την επαρχία Καλαβρύτων αλλά και εμπειριών του από τη συμμετοχή του στο Ελληνικό Εκστρατευτικό Σώμα στην Κορέα, το παρακάτω κείμενο, το οποίο και παραθέτω με την άδειά του, αφού το αντέγραψα για ευχερέστερη ανάγνωση.

Θα ακολουθήσει εκτενέστερη αναφορά στο θέμα αυτό αφού πρώτα συλλέξω όσα στοιχεία είναι δυνατόν να βρεθούν, κυρίως για Καλαβρυτινούς που μετείχαν στο Σώμα αυτό, και επίσης άλλες σχετικές αναφορές του ιδίου, απο το προανφερθέν έργο του.

Ευχαριστώ θερμά τον κο Μ. Γεωργακόπουλο.

«Η ΠΡΩΤΗ ΜΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΟ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΗΣ ΚΟΡΕΑΣ, στις 4 ΙΟΥΛΙΟΥ 1954.

Στις 30 Ιουνίου 1954, έφτασα στην Κορέα με το Σύνταγμα του ΕΚ. Σ. Ε.

Η διάρκεια του ταξιδίου, από τον Πειραιά μέχρι την Κορέα, ήταν 27 μερόνυχτα και ζήσαμε φοβερές δοκιμασίες στα φουρτουνιασμένα πελάγη, και ιδίως στον Ινδικό Ωκεανό, που είπαμε όλοι «αντίο ζωή» σίγουροι ότι θα πάμε στον πάτο και θα μας φάνε τα σκυλόψαρα.

Περισσότερα γι’ αυτό το περιπετειώδες ταξίδι, θ’ αφηγηθώ σε άλλες σελίδες, περιοριζόμενος να πω μόνο ότι: Ταξιδεύσαμε με το Αμερικάνικο οπλιταγωγό JENERAL PLATHFORD το οποίο είναι κατασκευασμένο για να μεταφέρει στρατεύματα στα πεδία τω ν μαχών και χωράει 30 χιλιάδες οπλίτες. Το Ελληνικό Σύνταγμα αποτελείτο από 3 χιλιάδες άντρες, κι άλλους τόσους πήραμε Αιθίοπες, από το λιμάνι του Τζιμπουτί. Σύνολο λοιπόν 6 χιλ. Και 500 το πλήρωμα 6.500.

Το πλοίο ήταν σχεδόν άδειο (αφού καλύπταμε μόνο το 20 %) και διέθετε όλα τα σύγχρονα μέσα.

Αποβιβάστηκε πρώτα το Σύνταγμα του ΕΚ. Σ. Ε. στο λιμάνι της ΙΝΤΣΟΝ, που απέχει 60 χιλιόμετρα νοτίως της SEOUL και ακολούθησε το σύνταγμα της Αιθιοπίας. Το περιβάλλον ήταν πολύ μελαγχολικό από τη συννεφιά, την ομίχλη και τη βροχή. Μας έκαναν μία τιμητική υποδοχή, κι αμέσως  επιβιβαστήκαμε  στα στρατιωτικά οχήματα REO, ξεκινώντας κατ’ ευθέιαν  για το μέτωπο της πρώτης γραμμής που ήταν βορείως του 38ου παραλλήλου. Η στρατιωτική φάλαγγα, έφτασε στον προορισμό της το απομεσήμερο της 30ης 6ου 1954 και καταλήξαμε στις μονάδες μας, που είχαν ορίσει οι επιτελείς. Αφού πήραμε τον οπλισμό, μας ενημέρωσαν για τις θέσεις του εχθρού κι αναλάβαμε καθήκοντα…

 Στις 4 Ιουλίου, έλαβα μέρος στην πρώτη μου νυχτερινή αποστολή, με την ομάδα αναγνωρίσεως, η οποία αποτελείτο από 7 άντρες. Η διαταγή ήταν: να φύγουμε από τη μονάδα μας με τη δύση του Ηλίου και να επιστρέψουμε με την ανατολή, διασχίζοντας όλη τη νύχτα τη νεκρά ζώνη, σύριζα από τις εχθρικές γραμμές, παρακολουθώντας και ακροάζοντας τις κινήσεις τους. Πήραμε τις τελευταίες οδηγίες και τα συνθήματα που ήταν: «Μπιζάνι»  το σύνθημα και «Ρούπελ» το παρασύνθημα. Ο περίγυρος ήταν αρκετά μεγάλος και ξεκινήσαμε βρέχοντας καταρρακτωδώς. Την ομάδα αποτελούσαν: Ο Υπολ/γός Βελισσαρούλης Βύρων, ο λοχίας Αλεξανδρόπουλος από τον Πύργο, ο στρατιώτης Δάβαρης Μανώλης από την Παιανία, ο αφηγητής αυτής της περιπέτειας [Μεγακλής Γεωργακόπουλος] και άλλα 3 παληκάρια, που δυστυχώς δεν με βοηθάει η φθορά της μνήμης, για να θυμηθώ τα ονόματα, θυμούμενος όμως έντονα τις μορφές τους.

Για να δώσω στους αναγνώστες να καταλάβουν, πρέπει να περιγράψω στοιχειωδώς την περιοχή, με τις εχθρικές θέσεις των αντιπάλων δυνάμεων.

Σας μεταφέρω λοιπόν νοερά , σε ένα σύμπλεγμα μικρολοφίσκων, βορείως των οποίων απλώνεται μία πελώρια πεδιάδα και στο βάθος αρχίζουν πάλι λόφοι και ψηλότερα βουνά.

Μέσα στην πεδιάδα ήταν οχυρωμένες οι εχθρικές ένοπλες δυνάμεις με τα Κινέζικα λεφούσια του Μάο Τσε Τούνγκ, που τους βλέπαμε την ημέρα να κινούνται σαν τα μυρμήγκια, ενώ πίσω τους στα υψώματα είχαν τις εφεδρείες και τα βαριά τους όπλα. Τα οχυρά των ενόπλων δυνάμεων του ΕΚ. Σ. Ε. ήταν στη βόρεια πλευρά των λόφων, στη δυτική και στην Ανατολική, ενώ στη νότια υπήρχαν οι εφεδρικές δυνάμεις άλλων χωρών του ΟΗΕ που συμμετείχαν σ’ αυτό τον αιματηρό πόλεμο, καθώς και τα βαρέως τύπου όπλα των Αμερικανικών Στρατευμάτων.

Την περιμετρική ζώνη της χιλιομετρικής απόστασης, την παρομοιάζω με τον Υμηττό των Αθηνών, ξεκινώντας από την Αγία Παρασκευή, Χολαργός, Παπάγου, Καισαριανή, Βύρωνα, Ηλιούπολη, Αργυρούπολη, Γλυφάδα, Βάρκιζα, Κορωπί, Παιανία.

Είμαστε οπλισμένοι όλοι σαν αστακοί για ν’ αντιμετωπίσουμε κάθε ενδεχόμενο επιθετικής ενέργειας, εφ’ όσον βέβαια προλαβαίναμε και δεν «πέφταμε» από τα εχθρικά βόλια που έστηναν παγιδευτικές ενέδρες θανάτου.

Προχωρούσαμε στην άκρη ενός χωματόδρομου εις φάλαγγα κατ’ άνδρα και απείχαμε γύρω στα 3 μέτρα ο ένας από τον άλλον. Τη διάταξη της κινήσεως μας την έδωσαν οι επιτελείς των επιχειρήσεων και μπροστά πήγαινε ο Αλεξανδρόπουλος, ακολουθούσα εγώ, πίσω τ’ άλλα Ελληνόπουλα και τελευταίος ο Υπολοχαγός. Δίπλα ακριβώς από το δρόμο υπήρχε ένα βαθύ χαντάκι που συγκέντρωνε τα νερά, από τις φοβερές βροχοπτώσεις των μουσώνων και τα πήγαινε στον τεράστιο ποταμό «Γυαλού», που κατεβαίνει από τη Β. Κορέα, στη Νότιο Κορέα. Βαδίζαμε μέσα στο βαθύ σκοτάδι και η αποστολή μας δεν ήταν να πάμε νυχτερινό ρομαντικό περίπατο, αλλά να εντοπίσουμε τις εχθρικές δυνάμεις και ν’ αναφέρουμε με τον ασύρματο, κάθε μισή ώρα τις θέσεις του εχθρού και την δική μας. Πρέπει να πω ότι οι δυσκολίες ήταν φοβερές, από τον θόρυβο των βροχοκαταιγίδων, που έπεφταν με το τουλούμι, αλύπητα στις πλάτες μας.

Σκοτάδι, ομίχλη, λάσπες, βροχή, άγχος της επικίνδυνης αποστολής, που δεν ξέραμε από το ένα δευτερόλεπτο στο άλλο τι θα συμβεί, κι αν τελικά γλυτώσουμε, ή θα μείνουμε αγροφύλακες στην άκρη του πλανήτη, από τα βόλια της κίτρινης φυλής, για να μας κατασπαράξουν τα ζούδια της περιοχής, ή να μας πιάσουν αιχμαλώτους οι Κινέζοι, οι οποίοι πολεμούσαν μαζί με τους Βορειοκορεάτες εναντίον μας, και μας είχαν μίσος γιατί είμαστε σύμμαχοι με τις Η.Π.Α. και πολεμούσαμε με τις δυνάμεις του Ο.Η.Ε. για την άμυνα και την ελευθερία της Ν. Κορέας που κινδύνευε από τον κόκκινο φασισμό.

Είχε περάσει καμιά ώρα νύχτα , από την ώρα που ξεκινήσαμε, και ο πρώτος τα στήλωσε λέγοντας: Δεν πάω μπροστά, και με το δίκιο του, γιατί συνειδητοποίησε ότι διατρέχαμε άμεσο κίνδυνο. Η περίπτωση της άρνησης σημαίνει στρατοδικείο και πολλές φορές εκτέλεση επί τόπου από τον Διοικητή της ομάδος. Για να προλάβω όλα τα δυσάρεστα επακόλουθα εις βάρος του συναδέλφου Αλεξανδρόπουλου, τον αντικατέστησα αστραπιαία, χωρίς να μας πάρει είδηση ο Υποκοχαγός Βελισσαρούλης, που ήταν στην ουρά της περιπόλου.

Μπήκα μπροστά και προχωρούσαμε όλοι με τα αυτόματα όπλα Μ1 ανά χείρας και το δάκτυλο στη σκανδάλη σε θέση βολής. Πρέπει να πω ότι διατρέχαμε άμεσο κίνδυνο και από το χαντάκι, που είχε δύο μέτρα τουλάχιστον βάθος, επί 1 ½ μ. πλάτος. Το νερό ήταν πάνω από τη μέση και το κακό δεν άργησε να συμβεί με το παραπάτημα του Υπολ/γού, ο οποίος έπεσε μέσα κι ευτυχώς που ακούσαμε το θόρυβο της πτώσεως στο νερό και τον γλυτώσαμε, διαφορετικά θα πνιγόταν αβοήθητος, χωρίς να τον πάρουμε είδηση. Το ατύχημα αυτό έγινε κατά τις 10 τη νύχτα, και ο συμπαθέστατος Υπολ/γός ακολούθησε μέχρι το πρωί της επομένης, βρεγμένος σαν τον ποντικό που βγάζουν από το λάδι.

Στις 12 ακριβώς τα μεσάνυχτα πλησιάσαμε στη γέφυρα του ποταμού Γυαλού, την οποία φρουρούσαν οι Αμερικάνοι από το σαμποτάζ των εχθρικών στρατευμάτων. Στο φυλάκιο ήταν μια ομάδα Αμερικανών, κι ένας μεθύστακας που κρατούσε στο δεξί του χέρι το αυτόματο και στο αριστερό του το μπουκάλι με το ουίσκι, μπεκροπίνοντας, βγήκε έξω να μου κάνει αναγνώριση. Αντί όμως ο μπεκρής να μου φωνάξει «αλτ» και ν’ απαντήσω «Γκρή Πτρόλ» που μεταφραζόμενο σημαίνει «Ελληνική περίπολος», πάτησε την σκανδάλη  κι έριξε μια ριπή στον αέρα, γιατί ήταν τύφλα και δεν ήξερε τι έκανε. Σαν βολίδα πετάχτηκε ο λοχία του φυλακίου, τον αφόπλισε και τον πήραν μέσα στον καταυλισμό σπρώχνοντας και βρίζοντας στη γλώσσα τους. Η αναγνώριση συνεχίστηκε από το λοχία, ανταλλάξαμε από ένα σφραγισμένο φάκελο, ο οποίος αποδεικνύει ότι η περίπολος έκανε το διατεταγμένο δρομολόγιο και μου ζήτησε συγνώμη για το ατυχές συμβάν της κακόγουστης συμπεριφοράς του συναδέλφου του, που δεν είναι ντροπή να πω, ότι μας αιφνιδίασε και μας πανικόβαλλε.

Εγκαταλείψαμε το φυλάκιο, διασχίσαμε την τεράστια γέφυρα του ποταμού που έχει μήκος 700 μ. και προχωρούσαμε μέσα στα λασπόνερα με μοναδική συντροφιά το βαθύ σκοτάδι και τη βροχή.

Δεν είχαμε συνέλθει ακόμα από τη λαχτάρα μας στο Αμερικάνικο φυλάκιο, και ακολούθησε το τρίτο και φοβερότερο περιστατικό της βραδιάς. Με τι λόγια όμως να σας το πω, που μου είναι αδύνατο να περιγράψω την τρομάρα μου, γιατί συγκρούστηκα μετωπικά με τον επικεφαλής άλλης ελληνικής περιπόλου αναγνωρίσεως, η οποία εκινείτο από και προς την αντίθετη κατεύθυνση περιμετρικώς χωρίς  να μαςέχουν ενημερώσει στοιχειωδώς οι επιτελείς των επιχειρήσεων. Αίσχος!

Θα ήταν η ώρα μία τα μεσάνυχτα, κι ενώ βαδίζαμε μπροστά με σιγανά βήματα αθόρυβα, ερευνώντας το στόχο μας, που ήταν οι αντίπαλες εχθρικές δυνάμεις, αγκαλιάστηκα με το συνάδελφό μου λοχία Κώστα Γκλαβά ή Κωνσταντίνο Γκλαβά καταγόμενο από την Κλειτορία Καλαβρύτων. Δεν είναι υπερβολή να σας πω  ότι τα όπλα μας και το κράνος μας χτύπησαν μεταξύ τους, προκαλώντας έντονο θόρυβο, με αποτέλεσμα να γίνει αντιληπτός κι από τους άλλους συναδέλφους των δύο περιπόλων και να πάρουν θέσεις μάχης γονυπετώς.

Φαίνεται όμως ότι κάποιος άλλος μας προστάτευε και μας οδηγούσε βάζοντας το χέρι του, για να μη πιέσουμε τη σκανδάλη και σκοτωθούμε μεταξύ μας στην άκρη του κόσμου, από τη βλακεία των επιτελών που δεν μας είπαν τίποτα, ότι κινείται κι άλλη ομάδα, περιπόλου η οποία ξεκίνησε την ίδια ώρα κι απ’ το ίδιο σημείο που ξεκινήσαμε κι εμείς, για να διασχίσει αντίθετα από μας την περιμετρική ζώνη. Με τον αιφνιδιαστικό μας τρομακτικό αγκαλιασμό  μέσα στο μαύρο σκοτάδι της άγριας νύχτας που έπεφτε καταιγίδα αλύπητα στις πλάτες μας, προλάβαμε να πούμε και οι δύο συγχρόνως: «Παναγία μου!!!». Αυτή η λέξη μας κεραυνοβόλησε και μας γλύτωσε από το μακελειό γιατί συνειδητοποιήσαμε  ότι είμαστε Έλληνες και δεν τραβήξαμε τη σκανδάλη να σκοτωθούμε επί τόπου, χωρίς να μάθει κανείς την πραγματικότητα, γιατί τα σκεπάζουν και τα παρουσιάζουν στα μέτρα τους, για να μην τιμωρηθούν. Αυτή δυστυχώς είναι η ωμή αλήθεια και πολλά παλληκάρια χάνονται από ένα επιπόλαιο λάθος, που είναι η παράλειψη της σωστής ενημέρωσης. Ακολούθησαν λίγα λεπτά σιγής, για να συνέλθουμε απόν το σοκ της λαχτάρας μας, ευχηθήκαμε καλή τύχη ο ένας στον άλλο και χωριστήκαμε για να συνεχίσουμε τη νυχτερινή μας πορεία προς την αντίθετη κατεύθυνση της περιμετρικής νεκρής ζώνης, και να συναντηθούμε με την ανατολή του ηλίου στην έδρα της μονάδας μας, εφ’ όσον δεν «πέφταμε» θύματα από τις εχθρικές ενέδρες, που είναι παγίδα θανάτου.

Το δικό μου ερώτημα είναι το εξής: Εάν δεν μεσολαβούσε η «Παναγία» που πρόκειται περί θαύματος, που δεν πιέσαμε την σκανδάλη και σκοτωνόμαστε μεταξύ μας και οι 14 Έλληνες ανοίγοντας πυρ, ποιος θα ήταν υπεύθυνος; Την απάντηση την δίνω μόνος μου και δηλώνω κατηγορηματικά, ότι την ευθύνη θα είχαν αυτοί οι ηλίθιοι γραφιάδες επιτελείς, που δεν μας είπαν τίποτα και θα «πέφταμε» άδοξα από τα δικά μας αδελφικά πυρά, χωρίς ποτέ να φανερωθεί η αλήθεια…

Κατά τις τρεις φτάσαμε στο φυλάκιο του 2ου ελληνικού Τάγματος, έγινε κανονικά η αναγνώριση με σύνθημα «το Μπιζάνι» και παρασύνθημα «το Ρούπελ», ανταλλάξαμε κι εκεί ένα φάκελο και συνεχίσαμε το γολγοθά μας για να φτάσουμε το ξημέρωμα στη μονάδα μας που ήταν ο 1ος λόχος του 1ου Τάγματος ΕΚ. Σ. Ε. Το κακό όπως είδατε τρίτωσε, αλλά και στις τρεις περιπτώσεις είχαμε τύχη, γιατί οδηγήτρια ήταν η Αρχιστράτηγος Παναγία και μας προστάτευε.

Αυτή η αφήγηση είναι μια από τις πολλές περιπέτειες που έζησα στην Κορέα, οι οποίες παραμένουν ολοζώντανες στην αραχνιασμένη μου μνήμη. [Στη συνέχεια περιγράφει ο συγγραφέας τη συνάντησή του με παλαίμαχους συναγωνιστές του στην Κορέα και τις διηγήσεις των αναμνήσεών τους, κατά τη δεξίωση στο σπίτι του στις 24 Οκτωβρίου 1986].

Μεγακλής Γεωργακόπουλος»

Posted in Καταχωρήσεις άρθρων αναγνωστών | Tagged , , | Σχολιάστε

Και για να μην ξεχνάμε αυτούς που μας ελευθέρωσαν…

Έτσι σκεφτόντουσαν και ενεργούσαν αυτοί που ήσαν πατριώτες και ελευθέρωσαν την Ελλάδα. Σε αντίθεση με σύγχρονους «μαχητές των καναλιών» που δεν κάνουν άλλο τι παρά να αλληλοκατηγορούνται και όχι μόνο να μην τους ενδιαφέρουν τα συμφέρντα της Ελλάδος και οι θεατές – ακροατές τους οποίους υποτιμούν, αλλά και να απαξιώνουν κάθε τι που έχει σχέση με την πατρίδα μας.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι από το βιβλίο του Θ. Ρηγόπουλου «Απομνημονεύματα», από τα Φίλια των Καλαβρύτων και η υπογράμμιση από εμένα.

Όμως να μην ξεχνάμε ότι «κεραταριά» ύπήρχαν και τότε και παρ’ όλα αυτά η Ελλάδα ελευθερώθηκε.

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Άγιοι Ανάργυροι…

Εκκλησία Αγίων Αναργύρων Παιανίας. (Από τον χθεσινοβραδυνό εσπερινό – μέρος της εξωτερικής όψης του ναού).

Των Αγίων Αναργύρων σήμερα!

Άγιοι Ανάργυροι αναφέρονται τρεις διαφορετικοί.

  1. Εκείνοι οι άγιοι Ανάργυροι αδελφοί, Κοσμάς και Δαμιανός οι οποίοι καταγόντουσαν από την Ασία, σπούδασαν την ιατρική και είχαν μητέρα τη Θεοδότη. Η μνήμη τους τιμάται την 1η Νοεμβριου.
  2. Οι άγιοι Ανάργυροι αδελφοί, Κοσμάς και Δαμιανός, Λεόντιος, Άνθιμος και Ευπρέπιος οι μάρτυρες. Είχαν καταγωγή από την Αραβία. Σπούδασαν και αυτοί την ιατρική και έζησαν περί το 292 μ. Χ. Εορτάζουν στις 17 Οκτωβρίου. Και
  3. Οι Ρωμαίοι άγιοι Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός, τους οποίους εορτάζουμε σήμερα 1 Ιουλίου. Έζησαν περί το 284 μ. Χ. ήσαν αδέλφια και αυτοί και σπούδασαν την ιατρική. ΄Απαντες οι Άγιοι Ανάργυροι πήραν την ονομασία Ανάργυροι γιατί δεν ελάμβαναν χρήματα (αργύρια) για τις ιατρικές υπηρεσίες που παρείχαν.

Στη συνέχεια παραθέτω από την «Θρησκευτική και Ηθική εγκυκλοπαίδεια» όσα για τους Αγίους Αναργύρους αναφέρονται στο σχετικό λ.

 

 

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Τι πίστευαν οι Τούρκοι και τι έλεγαν στον Πάνο Κολοκοτρώνη για τους Έλληνες , τον καιρό της Επανάστασης του 1821.

Ο εκ Φιλίων των Καλαβρύτων, βαφτιστικός του Θ. Κολοκοτρώνη, γραμματέας των Κολοκοτρωναίων και του Νικηταρά κ.λ.π.  στα «Απομνημονεύματά του», όπως αυτά εκδόθηκαν το 1979, επιμελεία του Αθαν. Θ. Φωτοπούλου, αναφέρει τα παρακάτω:

Θ. Τζώρτζης.

 

Posted in Uncategorized | Tagged | Σχολιάστε

Ο Νίκος Παπακωνσταντόπουλος συνεχίζει… με νέο πόνημα!

Ένα νέο βιβλίο με τίτλο «Επιλεγμένα (Ποιήματα- Διηγήματ)» πήρα στα χέρια μου από τον  δημιουργό του Νίκο Χρ. Παπακωνσταντόπουλο.

Ειλικρινά ένοιωσα χαρά και ικανοποίηση για την τιμή που μου έκανε να μου στείλει το έργο του, αλλά κυρίως γιατί υπάρχει και μία άλλη κατηγορία πνευματικών δημιουργών, όπως ο Νίκος, που σε πείσμα των καιρών καταθέτουν την ψυχή τους και προσπαθούν να ρίξουν φως στις παραδόσεις μας, στα ήθη μας, στην ιστορία μας, στις αξίες της φυλής και της πατρίδος μας, οι οποίες σπρώχνονται ολοένα και βαθύτερα στο σκοτάδι ώστε να ξεχαστούν και να ελλείψει έτσι ένας από τους ισχυρούς συνδετικούς κρίκους των Ελλήνων.

Το χρώμα της επαρχίας των Καλαβρύτων καθρεφτίζεται έντονα στις σελίδες του, οι αναμνήσεις μας ζωντανεύουν και μας γυρίζουν πίσω στα χρόνια εκείνα της νεότητας, τα δύσκολα αλλά και νοσταλγικά, παράλληλα με ένα σφίξιμο στο στομάχι μας, που σχετίζεται με τη διαδρομή του καθενός.

Αγαπητέ Νίκο,

η δύναμη του έργου σου είναι το συναίσθημα που αναβλύζει απ’ αυτό και οι αξίες και αρετές που αναδεικνύεις, μεταξύ των οποίων και εκείνη της απόδοσης ευχαριστηρίων σ’ αυτούς που σε βοήθησαν!

Σου εύχομαι ό,τι καλύτερο για το πόνημά σου.

Ευελπιστώ ότι θα αποτελέσει ακτίδα φωτός, ελπίδας και ικανοποίησης για τον πνευματικό και λοιπό δοκιμαζόμενο κόσμο της επαρχίας των Καλαβρύτων.

Και σε άλλα ανώτερα, αγαπητέ φίλε!

Σε ευχαριστώ πολύ!

 

 

Το επόμενο ποίημα είναι ενδεικτικό της προσπάθειας του δημιουργού του, να μη λησμονήσουμε εκείνα που χάσαμε αλλά ίσως και έναυσμα να σταματήσουμε το ξεπούλημα αυτών που μας απέμειναν… Ο πλούτος μας είναι η ιστορία μας και ο πολιτισμός μας…



Θ. Τζώρτζης.

Posted in Uncategorized | Tagged | Σχολιάστε

Η Μακελλαριά!

«… Η αρχαιότατη και ιστορική ιερή μονή της Μακελλαριάς (Κοίμηση της Θεοτόκου ) βρίσκεται επί της δεξιάς όχθης του Σελινούντα ποταμού, 34 χιλιόμετρα ΝΑ των Καλαβρύτων, ΝΔ της Κερπινής κοντά στο χωριό Λαπαναγοί και μισή ώρα Ν. αυτού, που είναι μεταγενέστερο της μονής και πήρε την ονομασία του από την Γαλλική παράφραση της έκφρασης «η Παναγία» (La Panagie) και μάλιστα στον πληθυντικό (Θωμόπουλος). Ανήκε στο δήμο Σελινόης, ο οποίος δήμος προσαρτίστηκε στο δήμο Σουδενών το 1841. Το 1835 είχε 9 μοναχούς (Σκιαδάς). Ο πληθυσμός κατά τις απογραφές των ετών: 1879, 1896, 1907, ήταν αντίστοιχα: 6, 10, 6, 11 άτομα (ΕΣΥΕ-Χουλιαράκης). Αναφέρεται ως Monasteres Makelarias στην επιστημονική έρευνα της Γαλλικής αποστολής του στρατηγού Μαιζώνος (1829-1830) χωρίς να αναγράφονται άτομα (πληθυσμός). Αίσθηση προκαλεί η Εικόνα της Θεοτόκου, στο Καθολικό της Μονής, γιατί από οποιαδήποτε θέση κι αν την κοιτάξει κάποιος, τα μάτια της Παναγίας είναι στραμμένα πάνω του. Η Παναγία Μακελάρισσα γιορτάζει στις 15 και 23 Αυγούστου…» (Από το: Ιστορικό Λεξικό της Επαρχίας Καλαβρύτων όπου γίνεται εκτενής αναφορά περί του μοναστηρίου αυτού.

Η παραπάνω επιγραφή στη Μονή έχει ως εξής: «Εν τω μοναστηρίω της Πελοποννήσου και των Καλαβρύτων της Υπεραγίας Μακελλαριτίσσης τω κτισθέντι ποτέ υπό Βελισσαρίου αρχιστρατήγου Ρωμαίων επί της βασιλείας του Ιουστινιανού του Μεγάλου Κωνσταντινουπόλεως τω 532, ο παρών άρτιξ (=νάρθηξ) εκτίσθη δι εξόδων του Γεωργίου Λαπαναγίτου και της Ηλιοσταλάκτης, των προσκυνητών εις μνημόσυνον αυτών αιώνιον. 1805, Σεπτεμβρίου 1.».

Μία οπτική του ωραιότατου δάσους της Κάνισκας που αποτελεί μέρος της όντως δύσκολης διαδρομής προς την Παναγία την Μακελλαρίτισσα.

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Ληστές στην επαρχία Πατρών το 1830.

Σχετική εικόνα

Από τα έγγραφα που ακολουθούν και τα οποία συνιστώ να διαβάσετε, προκύπτουν πολλές πληροφορίες, για την άγρια κατάσταση η οποία επικρατούσε το 1830 στην Πελοπόννησο, για τις ληστρικές ομάδες οι οποίες δρούσαν στην Αχαΐα, για την διαφαινόμενη διαπλοκή της Αστυνομίας και των πρωτοκλασάτων πολιτικών και δημογερόντων της περιοχής αυτής, για τον επιχειρούμενο εκβιασμό της ηγεσίας της χώρας από τους ληστές κ. λ.

Έγγραφο ληστευθέντων προς τον Κυβερνήτη της Ελλάδος έχει ως εξής:

«Οι υποφαινόμενοι σπεύδωμεν ν’ αναγγείλωμεν προς τον Σ. ημών Κυβερνήτην, εν απευκταίον συμβεβηκός[;] συμβάν προς ημάς, το οποίον βεβαίως θέλει κινήσει την ευσπλαχνίαν σας και οίκτον, και μεγάλην συμπάθειαν. Κατά την 28 του ισταμένου ημέρα Δευτέρα, έχοντες εις Π. Πάτρας και υποθέσεις μας, και θέλοντες να αγοράσωμεν καθ’ όσον ηδυνάμεθα έκαστος, και πραγματείας, δια να τας μεταφέρωμεν εις τα εργαστήριά μας, και έχοντες και τα καλύτερά μας ενδύματα, (επειδή ως προείπομεν είχομεν τινές εξ ημών, και υποθέσεις, ων ένεκα έμελλεν και διατρίψωμεν εις τας Π. Πάτρας) μόλις εφθάσαμεν εις τον λεγόμενον Ψαθόπυργον, και εκεί επέστη εφ’ ημάς εν μέρος ληστών, συνισταμένων περίπου των δεκαοχτώ, οι οποίοι περικυκλώσαντές μας, δέσαντές μας, και δέροντας, μας έφερον εις εν δάσος, και τύπτοντες μας ηνάγκαζον να μαρτυρήσωμεν  τα άπερ έχωμεν μεθ’ εαυτών χρήματα, και [να] τα δώσωμεν αυτοίς, ως μη υποφέροντες τας βασάνους αυτών, πληγάς τε και απειλάς, επαπειλούντες μας να μας αφαιρέσωσι ρίναν, ώτα και χείρας, τοις παρεδώκαμεν τα όσα χρήματα είχομεν. Δεν εκορέσθησαν  με αυτά οι θεόργιστοι, αλλά παίρνοντάς μας και τα ρούχα μας και ενδύματά μας ιδιαίτερα, μας επήραν και τα οποία είμεθα ενδεδυμένοι, αφήσαντές μας γυμνούς, και δεδεμένους, από την μεσημβρίαν, έως και δύο ώρας της νυκτός, μετά ταύτα δε εφόρτωσαν εις τα ζώα μας τα όσα ρούχα μας επήραν και τα όσα είχον πάρει και από άλλους διαβαίνοντας εκείθεν την αυτήν ημέραν, καθ’ ήν μας εφύλαττον δεδεμένους, και εμβαρκαρίσθησαν εις το οποίον είχον πλοίον. Εκ των ληστών τούτων ο μεν εις ήτον κάποιος Παναγιώτης Μπαραμπότης καλούμενος, και καταγόμενος από τα χωριά των Παλαιών Πατρών, γνωστός παρ’ ημών και ο οποίος, προλαβόντως, συνελήφθη ως ληστής, παρά του πολιτάρχου Βοστίτζης εις τας Π. Πάτρας και εφυλακώθη, και κατά ζήτησιν του Πρωτοκλήτου Δικαστηρίου της Αχαΐας, εζήτη αυτόν ο ειρημένος Πολιτάρχης να φέρει προς τούτο, αλλ’ ο κύριος Αξιώτης προσωρ. Διοικητής Πατρών και Μπενιζέλος Ρούφος Δημογέρων της αυτής επαρχίας απεκρίθησαν  προς τον Πολιτάρχην τον ρηθέντα ότι, τούρκικα πράγματα δεν κάμνομεν, και μετά ταύτα, πώς απελύθη της φυλακής αυτοί ηξεύρουν, απολυθείς όμως, έπραξε και εις ημάς τα όσα εκτραγωδούμεν, ο ίδιος αυτός ληστής μας είπε προς τοις ρηθείσιν και τούτο, Ευχαριστώ τον Μπενιζελάκην Ρούφον, όστις με υπερασπίσθη και ελευθερώθην της φυλακής. Ο δε έτερος συληστής (αρχιλησταί γαρ ήσαν και οι δύο ούτοι) Θώμας λεγόμενος καταγόμενος από το Δίστομον της Στερεάς Ελλάδος, μας είπεν «Να ειπήτε του Κυβερνήτου σας να μας γράψει: ο Μπαραμπούτης, και Θώμα όσας κακουργίας επράξατε άχρι τούδε, τας συγχωρώ, και ησυχάσατε εις όποιον τόπον θέλετε, τούτου δε μη γενομένου, θέλει φέρομεν άνω και κάτω την Πελοπόννησον, και όσας γυμνώσεις εις όλα τα μέρη, ημείς τας επράξαμεν, ώστε και αυτήν την ιδίαν Πόσταν ημείς την επιάσαμε εις Ακράταν, και πρώτα είμεθα κρυφοί λησταί, τώρα δε φανεροί». Εκ των δεκαοχτώ γυμνωθέντων απ’ αυτούς και συντρόφους των διαβαινόντων την ημέραν εκείνην εκείθεν, τα όσα γράμματα και ομολογίας είχον κ.λ. τα εξέσχισαν, εκτός των όσων γραμμάτων είχεν ένας πεζός, πορευόμενος την ώραν εκείνην εκ Πατρών εις Βοστίτζαν, φέρων γράμματα από τον ρηθέντα Ρούφον, και Γεώργιον Κροίτζον, προς τον κ. Παναγιωτάκην Ζαΐμην και Δεληγιαννόπουλον, τα οποία ανοίξαντες και αναγνούντες τα έδωκαν του αυτού πεζού, και χωρίς να τον βλάψωσι και εις άλλο τι, τα οποία αυτά γράμματα και ο πεζός, παρουσιάσθη προς την ενταύθα αστυνομίαν και εξέτασεν αυτούς ακριβώς. Αυτά ταύτα παθόντες ημείς οι πτωχοί, και τα αυτά ακούσαντες παρά των ληστών τούτων, δια τα οποία αναφερθέντες και προς τον Προσωρ. Διοικητήν Καλαβρύτων και Βοστίτζης, τα αναφέρωμεν δεινοπαθώς, και προς τον Σ. ημών Κυβερνήτην. Και μένωμεν με βαθύτατον σέβας./ Την 3 Μαΐου 1830. Εν Βοστίτζη/ Οι πολίται./ Αλέξανδρος Ασημακόπουλος/ Αθανάσιος Σπυρόπουλος/ Γιαννάκης Αλεξανδρόπουλος/ Κωνσταντής Χαλμουνόλης/ Μήτρος Τοποληανιτόπουλος.

Αρ. 431 επικυρούται η γνησιότης των υπογραφών του παρόντος τη αυτή ημερομηνία/ Ο Αστυνόμος Βιστίτζας/ Π. Τριαναταφύλλης.

Διευθύνεται εις τον Προσωρ. Διοικητήν Π. Πατρών δια να πληροφορήσει την Κυβέρνησιν, απολογούμενος περί των κατ’ αυτού λεγομένων./ Εν Ναυπλίω τη 9 Μαΐου 1830/ Ο Γραμμ. της Επικρατείας/ Ν. Σπηλιάδης/ Ίσον των πρωτοτύπω/ Εν Π. Πάτραις τη 21 Μαΐου 1830/ Ο προσωρ. Διοικητής Α. Αξιώτης»

Στις 24 Μαΐου 1830 ο προσωρινός Διοικητής απολογούμενος, έστειλε από την Πάτρα προς την Γραμματεία της Επικρατείας, το εξής έγγραφο:

 «… Ελήφθη η αναφορά των κυρίων Ασημακοπούλου κλ. από τας 3 Μαΐου μηνολογουμένη, και παρά της Γραμματείας ταύτης υπ’ αριθ. 2166 διευθυνθείσα προς το Διοικητήριον τούτο δια να απολογηθώ ο υποσημειούμενος εις τα εν αυτή κατ’ εμού περιεχόμενα. Αποκρίνομαι λοιπόν τα ακόλουθα. Τον Μαραμπούτην πρό τινων μηνών συνέλαβεν η ενταύθα Αστυνομία ως ύποπτον κλοπής. Αλλ’ επειδή αφ’ όσας ερεύνας έκαμε το ειρηνοδικείον, προς [ο] ανεφέρθη η Αστυνομία κατά την τάξιν, δεν εύρε λαβήν βάσιμον ίνα θεμελιώση την κατ’ αυτού αγωγήν αυτής, απελύθη μετά παρέλευσιν περίπου δύο μηνών. Μετά δε ταύτα ικανού χρόνου παρελθόντος, ο εν Βοστίτζη υπαρχηγός της εκτελεστικής δυνάμεως ελθών ενταύθα, εζήτει να συλλάβη  τον Μαραμπούτην και μεταφέρη αυτόν εις Βοστίτζαν, χωρίς όμως να έχη ουδεμίαν περί τούτου έγγραφόν του πρόσκλησιν  προς την ενταύθα αρχήν. Η Αστυνομία λοιπόν ανεφέρθη προς το Διοικητήριον τούτο δια να οδηγηθή περί του πρακτέου διό και απετάχθη να ζητήση παρά του ρηθέντος Διοικητού έγγραφον την αίτησίν του προς την ενταύθα αρχήν, και τότε να του σταλή ο Μαραμπούτης. Αλλ’ εν τοσούτω ίνα μη αναχωρήση  ούτος εντεύθεν μέχρι της απαντήσεως του Διοικητού, του εζητήθη εγγύησις, και μη έχων να φέρη αξιόχρεον εβλήθη[!] υπό φύλαξιν. Παρήλθον όμως ημέραι περίπου δεκαπέντε, και ουδεμίαν απόκρισιν έστειλεν ο Διοικητής των Καλαβρύτων κ.λ. ο δε Μαυρομμάτης εδραπέτευσεν εκ της φυλακής της ενταύθα τακτικής φρουράς, εις ήν είχε παραδοθεί προς πλειοτέραν ασφάλειαν. Αύτη εστίν εν συντόμω η αλήθεια, ήτις δια να γνωρισθή καλύτερον, νομίζω ότι είναι αναγκαίον να εξετασθή τακτκώτερον παρά του εν Βοστίτζη Δικαστηρίου, όπου ευρίσκονται οι αναφερόμενοι, κατ’ επιταγήν της Α. Ε. Επειδή η Κυβέρνησις ήτις δικαίως οφείλει να εμποδίζη τας ενδεχομένας των υπουργών της καταχρήσεις, ελπίζω ότι δεν θέλει αδιαφορεί και εις τα κατ’ αυτών αδίκως και ασυστόλως κατηγορούμενα. Εσωκλείω ίσον της αναφοράς [είναι το προηγηθέν παραπάνω έγγραφο των ληστευθέντων] μήπως αναγκαιοί δια την περαιτέρω εξέτασιν./ Εκ Π. Πατρών τη 24 Μαΐου 1830/…».

Πηγή: Γ.Α.Κ.

Posted in Ιστορία | Tagged | Σχολιάστε

Νοσταλγικά της Παλιάς Αθήνας (συνέχεια…).

 

Θ. Τζώρτζης.

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Νοσταλγικά της Παλιάς Αθήνας….

Όσα παρατίθενται στη συνέχεια, τα «αλίευσα» από το εξαιρετικό βιβλίο του Θωμά Σιταρά «Τα ανάλεκτα της Παλιάς Αθήνας» (Εκδόσεις Ωκεανίδα).

(Συνεχίζεται…)

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Ένας Χειμαρριώτης, το 1830, απευθύνεται στον κυβερνήτη της Ελλάδος.

(Δύο έγγραφα παρατίθενται στη συνέχεια με ορθογραφικές παρεμβάσεις από εμένα, για να είναι κατανοητά. Το πρώτο έγγραφο παρουσιάζεται στη διπλανή εικόνα).

1. «Εξοχότατε σεβαστέ Κυβερνήτη μας την δεξιάν σου σέβομεν/ Εξοχότατε/ Σε παρακαλώ να κάμεις ένα έλεος σε ελόγου μου όπου αδικέβομεν [αδικούμαι] αδίκως/ και με άλλες αναφορές εξοχότατε σας έχω αναφέρει τον παράπονόν μου [ο] οποίος/ έχω οχτώ χρόνους δουλέψει εις τούτην την πατρίδα εις κάθε κίντυνο δεν έλειψα ποτέ μου/ τους ολίγους συντρόφους όπου έστενα [έστεινα = είχα, διοικούσα] κοντά μου τους εξοικονομούσα με δάνεια αφτούνους [αυτούς]/ και του λόγου μου εκείνους τους καιρούς όπου μιστόν [μισθό] δεν επαίρναμεν έβαλα βάσεις εις την δούλε/ψίν μου και έφθειρα το ολίγον ορφανικό μου παίρνοντας δάνεια με ομολογίας από τους πα/τριώτας μου και δούλεψα πά[ν]τα με όλην την προθυμίαν μου όχι ακολουθούντας  κανένα νέ/ος στρατιώτης αλλά ένας μικρός σύντροφος των αλονόνε [άλλων] και εγώ, όπου κανένας δεν αδικεύετεν και σαν και εγώ, σε παρακαλώ εξοχότατε και σου περικλείω τα έγγραφά μου και μη/ το καταδέχεσεν [καταδέχεσαι] να χάσω το δίκαιόν μου και τη[ν] ορφανή φτωχή φαμελιάν μου κάμενε [κάμε]/ [έ]να έλεος εξοχότατε και δια λόγου μου πρόσταξεν [πρόσταξε] να λάβω το μιστόν [μισθό] μου όπου έχω δυό τρι/μηνίας που με λείπουν και δεν έλαβα εξαιτίας όπου αδικεύτηκα και μου εδόθηκεν ένας μικρός/ βαθμός της εικοσιπενταρχίας ήρθα εις την Σαλαμίνα όπου η εξοχότι[ς] σας ήρθετεν [ήρθατε] κάμειν [να κάμετε] το δι/οργανισμόν να αναφέρω το δίκαιόν μου δεν έλαβα τον τρόπον να αναφερθώ εις την/ εξοχότι[ητά] σας αναφέρθηκα εις τον πρόεδρο της επιτροπής και μου υποσχέθηκε να έρθω με/ τους άλλους αξιωματικούς εις το Άργος και εκεί θέλω αναφέρει εις την σεβαστήν Κυβέρνησιν και θέλεις λά/βει και συ το δίκαιόν σου ανάφερεν δεν ανάφερεν δεν ηξέρω αλλά παιδεύομεν [παιδεύομαι] αντίς να λάβω/ το δίκαιόν μου αδικεύομεν [αδικούμαι] τελείως και δεν ευρίσκομεν [ευρίσκομαι] εις τον κατάλογον σημειωμένος/ ούτε ως εικοσιπένταρχος. Παρακαλώ της εξοχότι[ητά] σας να προστάξετεν να λάβω το δί/καιόν μου και μην με αφήνεις εξοχότατε να χαθώ./ Μένω πάντα εις την μεγάλην ευσπλαχνίαν και κάμεν ότι ορίζεις/ 1830/ 9 Ιουνίου/ Αναύπλιο/ Σπυροκώστας Γιονούσης/ Χειμαργιώτης».

2. «Προς τον εξοχότατον σεβαστόν Κυβερνήτη μας την δεξιάν σας σέβομεν/ εξοχότατε/ Περικαλώ να κάμεις ένα έλεος σε ελόγου μου όπου αδίκως αδικέβομεν [αδικούμαι] και χάνω το δίκαιόν μου/ εξοχότατε και με άλλες αναφορές έχω αναφέρει το άδικον όπου μου έγινε εις το Μα/κρονόρος  ήμουν εκατόνταρχος έρχουτας [ερχόμενος] εις τον Έπαχτον με επιθεώρησαν σαν δι[α] πενή/ταρχο και [έ]λαβα σιτηρέσιον δια πενήταρχος μετά έπειτα με αφαίρεσαν εικοσιπένταρχον/ βλέποντας την αδικίαν όπου μου έγινε μου ήρθεν παράπονος και πήγα και εζήτησα και πήρα/ αποδειχτικόν και ήρθα εις την Σαλαμίνα όπου η εξοχότις σας έκανε τον διοργανισμόν/ να αναφέρω το δίκαιόν μου δεν έλαβα τον τρόπον να αναφερθώ  εις την εξοχότις αναφέ/ρθηκα εις τον πρόεδρο της επιτροπής τα δίκαιάν μου και μου υποσχέθηκε έρχοντας [ερχόμενος] εις το Άργος/ ν’ αναφέρει εις την εξοχότι σας να λάβω το δίκαιόν μου, τώρα βλέπω ένα μεγάλο άδικον/ που γένετεν [γίνεται] εις ελόγου μου αντίς να λάβω το δίκαιόν μου αδικούμεν [αδικούμαι] τελείως και δεν/ ευρίσκομεν [ευρίσκομαι] μήτε εις τον κατάλογον σημειωμένος ούτεν ως εικοσιπένταρχος και μου/ εμποδίζοτεν [εμποδίζονται] δυό τριμηνίες μιστόν [μισθόν] σιτερέσια όπου δεν τα έχω λάβει. Παρακαλώ/ την μεγάλην ευσπλαχνίαν σας να προστάξεις να λάβω το δίκαιόν μου μην με αφήνεις/ να στερέβομεν [στερούμαι] τον επιούσιον άρτον. Μένω πάντα εις την μεγάλη σας ευσπλαχίαν σας/ και κάμεν ότι αρέσεις./ Σπυροκώστας Γιονούσης/ Χειμαργιώτης [και στην πίσω σελίδα:] 1830 Ιουνίου 10/ Σπυροκώστας Γιονούσης/ Χειμαργιώτης» και σε σημείωση δι’ άλλης γραφής: Σπύρος Κώστας Γιαννούσης».

Πηγή: Γ.Α.Κ.

Posted in Ιστορία | Tagged , , | Σχολιάστε

Ποιητική νοσταλγία…

Από τον πηγαίο…. Δεχουνιώτη, τον γηραιό κο Μεγακλή Γεωργακόπουλο, για τον οποίο αναφέρω σε προηγούμενη ανάρτηση….

Ευχαριστούμε αγαπητέ κε Γεωργακόπουλε!

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Σαν πας πουλί μου στο Μωρηά, σαν πάς στην Άγια Λαύρα….

Το τραγούδι «Σαν πας πουλί μου στο Μωρηά», το τραγούδησαν πολλοί, αλλά τις δύο βασικές παραλλαγές του τραγούδησε:

  1. Ο Γιώργος Μεϊντανάς[1]: «Σαν πας πουλί μου στη Φραγκιά/ σαν πας στην Άγιο Μαύρα[2]/ χαιρέτα μας την Κλεφτουριά/ ορε χαιρέτα μας αχ πουλί μ’ την κλεφτουριά/ άϊντ’ ορέ χαιρέτα μας την κλεφτουριά/ και τους καπεταναίους/ Όρε πες τους να κά ορέ να κάτσουν φρόνιμα».
  2. Ο Παπασιδέρης Γιώργος[3]: «Σαν πας πουλί μου στο Μωρηά/ σαν πας στην Άγια Λαύρα/ χαιρέτα μας την Κλεφτουριά/ ορε χαιρέτα μας την κλεφτουριά/ κι αυτόν τον Κατσαντώνη/ Πες του να κάτσει φρόνιμα/ Όρε πες του να κάτσει φρόνιμα/ καλά ταπεινωμένα/ δεν ειν’ ο περσυνός καιρός» (ηχογράφηση 1936).

Με αυτούς τους στίχους (ή παραπλήσιους) το τραγούδησαν οι:

Μητάκη Γεωργία[4].

 Καρναβάς Τάκης[5]:  «Κι αν πάς πουλίμ κατ’ το Μωρηά/ κι αν πας στην Άγια Λαύρα/ χαιρέτα μας πουλί μ’ την κλεφτουριά/ Όρε χαιρέτα μας την κλεφτουριά/ όρε και αυτόν τον Κατσαντώνη/ Πες του να κάτσει πουλί μου φρόνιμα/ όρε πες του να κάτσει φρόνιμα/ ορέ καλά ταπεινωμένα/  δεν ειν’ ο περσυνός καιρός».

Τζίμας Κώστας[6]: «Σαν πας πουλί μου στο Μωρηά/ σαν πας στην Άγια Λαύρα/ χαιρέτα μας την Κλεφτουριά/ ορε χαιρέτα μας την κλεφτουριά/ κι αυτόν τον Λεπενιώτη[7]/ Πες του να κάτσει όρε πουλί μου φρόνιμα/ Όρε πες του να κάτσει φρόνιμα/ λίγο ταπεινωμένα/ δεν ειν’ ο περσυνός καιρός».

Και πολλοί άλλοι ακόμα.

Και μια άλλη παραλλαγή αναφέρει:

«Αυτού που πας, μαύρο πουλί, μαύρο μου χελιδόνι,/ να χαιρετάς την κλεφτουριά, κι’ αυτόν τον Κατσαντώνη./ Πε του να κάνει φρόνιμα κι’ όλο ταπεινωμένα,/ δεν είν’ ο περσινός καιρός να κάνει όπως θέλει·/ φέτος το πήρε γκέντσιαγας, το πήρε ο Βεληγκέκας./ ζητάει κεφάλια κλέφτικα, κεφάλια ξακουσμένα…».

Ο στίχος στο τραγούδι που βασικά τραγούδησε ο Παπασιδέρης, συνδέει την Αγία Λαύρα με τον Κατσαντώνη. Ας δούμε όμως τι στοιχεία υπάρχουν για τον Κατσαντώνη.

Ο Κατσαντώνης[8] σύμφωνα με την παράδοση γεννήθηκε στο Βασταβέτσι (Πετροβούνι) της Ηπείρου το 1775 από σαρακατσάνικη ευκατάστατη οικογένεια και κατά τον Επαμεινώνδα Φραγγίστα (Βίος Κατσαντώνη, Αθήναι 1862), λεγόταν Αντώνης Μακρυγιάννης και είχε τρεις αδερφούς: τον Κουτζούκη (ή Χρήστο Κούτσικο κατ’ άλους), Γιώργο Χασιώτη και τον Κώστα Λεπενιώτη. Εικοσιπενταετής συνελήφθη από κάποιον Μπουλούμπαση ως αυτουργός δήθεν ζωοκλοπής, εδάρη ανηλεώς επί δύο ημέρες, κρατήθηκε και ζητήθηκαν και καταβλήθηκαν λύτρα από τον πατέρα του και έτσι αφέθηκε ελεύθερος. Τότε εφόνευσε τον Μπουλούμπαση και βγήκε αρματωλός στο βουνό το 1802 ενωθείς με τον Δίπλα.

Οι κυριότερες μάχες του Κατσαντώνη:

Στα μέρη της Τριφύλλας Ευρυτανίας το 1805 συνεπλάκη μετά του Δερβέναγα Ιλιάσμπεγα και 300 Αλβανούς και σε διάστημα μιας ώρας εφόνευσε 10 στρατιώτες και τον ίδιο τον Δερβέναγα, των λοιπών τραπέντων σε φυγή.

Σε μάχη μιας ώρας πλησίον της Κετρινιάς εφόνευσε τον Κουτζουμουσταφάμπεη και άλλους 145 Τούρκους οι οποίοι είχαν σταλθεί από τον αιμοβόρο Γιουσούφ Αράπη κατ’ εντολή του Αλή Πασά, να σκοτώσουν τον Κατσαντώνη.

Τον Ιούλιο του 1806 από την τοποθεσία Πουλιού Βρύση στο Κεράσοβο Ευρυτανίας, προκάλεσε σε μάχη τον Χασάν Μπελούση ο οποίος βρισκόταν στη μονή Ταρτάνας και εκείνος για να μην πέσει στη δυσμένεια του Αλή Πασά πήγε εκεί όπου έγινε λυσσώδης δίωρη μάχη κατά την οποία ο Χασάν Μπελούσης ετράπη σε φυγή αφήσας 30 νεκρούς Τούρκους, έναντι 3 του Κατσαντώνη.

Τον Αύγουστο του 1806 ο μεγάθυμος οθωμανός Δερβέναγας Αλούς Μπεράτης επικεφαλής 300 Αλβανών και διαταχθείς από τον Αλή Πασά, επιτέθηκε στον Κατσαντώνη στο Μαλατέϊκο λημέρι, όπου μετά δίωρη μάχη, αναγκάστηκε να αποσυρθεί αφήνοντας 40 νεκρούς έναντι δύο του Κατσαντώνη.

Ο διακεκριμένος για τα στρατιωτικά του προτερήματα Μπεκύρ Τζογαδούρος, τον Οκτώβριο του 1806, συνεπλάκη τυχαία στη θέση Ληστή της επαρχίας Βάλτου με τον Κατσαντώνη, όπου μετά από μάχη μιας ώρας πληγώθηκε ο Κατσαντώνης στο μηρό και διέταξε υποχώρηση. Φονεύθηκαν δύο σύντροφοί του και περί τους 20 Τούρκοι. Μετά ένα μήνα και κατ’ εντολή του Αθανασίου Ντουφεκιά εμπειρικού γιατρού, στάλθηκε ο Κατσαντώνης στην Κέρκυρα για καλύτερη περίθαλψη του τραύματός του. Εκεί παρέμεινε τρεις μήνες, θεραπεύθηκε και επανήλθε στους συντρόφους του. Εκεί στην Κέρκυρα έκανε σχέσεις με τον Ρώσσο στρατηγό Παπαδόπουλο, ο οποίος βλέποντας τις ικανότητές του, του έδωσε υποσχέσεις για βοήθεια και του ζήτησε να συνεννοηθεί και με τους λοιπούς αρματωλούς της Ελλάδος και να μεταβούν στη συνέχεια στον Παπαδόπουλο να τους καθοδηγήσει βάσει σχεδίου για την απελευθέρωση της Ελλάδος.

Τον Μάϊο του 1807 ο Αλή Πασάς έστειλε εναντίον του Κατσαντώνη τον άξιο πολέμαρχό του αλβανό, βασανιστή, κακούργο, αυθάδη προς τους ασθενείς και δειλό απέναντι στους ισχυρούς, Μουσταφά Βεληγκέκα επικεφαλής 800 επιλέκτων Αλβανών και με αρωγό τον Γιουσούφ Αράπη. Στη θέση Αλαμάνου των Αγράφων ο Κατσαντώνης με τους συντρόφους του εφόνευσε τον Βεληγκέκα και άλλους δέκα, ενώ οι υπόλοιποι ετράπησαν σε φυγή.

Τον Ιανουάριο του 1808 στο Χωριό Σπινάσα της Ευρυτανίας ο Χασάν Μπελούσης με 300 μαχητές επιτέθηκε εναντίον του Κατσαντώνη, κάτω από δριμύ ψύχος, και μετά από πεισματώδη και πολυαίμακτο μάχη μιάς ώρας, ετράπη σε φυγή από τους Κατσαντωναίους με 40 νεκρούς έναντι ενός νεκρού και τεσσάρων πληγωθέντων εκ μέρους του Κατσαντώνη.

Στη μάχη με τον πολέμαρχο Άγο Μουχτάρη ο οποίος ήταν επιικεφαλής 1.000 Αλβανών στη θέση Γρεβανού, ο Κατσαντώνης περικυκλώθηκε και παρά τις διαδοχικές προσπάθειες με εφόδους αυτού και των συντρόφων του να διασχίσουν τα εχθρικά  στίφη, εφονεύθη ο Δίπλας και άλλοι δώδεκα ενώ από τους Αλβανούς πλέον των 150. Εκεί ο Κατσαντώνης υπέστη ήττα.

Μετά ένα μήνα ο Κατσαντώνης έλαβε επιστολή από την Αγία Μαύρα του Ρώσου στρατηγού Παπαδοπούλου, όστις ήτο Έλληνας ως προς την καταγωγή και φιλόπατρις και του επισκόπου Άρτης Ιγνατίου να μεταβεί εκεί με διπλάσιους συντρόφους με πλοιάρια που είχαν σταλεί απέναντι από την Αγία Μαύρα.

Πριν ή μεταβεί στην Αγία Μαύρα ο Κατσαντώνης στη θέση Γούστραις Ξηρομέρου έκανε μάχη με τους Δερβεναγάδες του Αλή Πασά επικεφαλής 2.000 στρατού. Η μάχη διήρκεσε όλη την ημέρα και εφονεύθησαν 3 σύντροφοι του Κατσαντώνη και πλέον των 30 Οθωμανών. Ο Κατσαντώνης έφυγε νύχτα και με τους συντρόφους του έφτασε στην Αγία Μαύρα, όπου έτυχε αναλόγου υποδοχής. Ακολούθησε γεύμα στο οποίο ο Παπαδόπουλος είχε καλέσει και άλλους οπλαρχηγούς.

Ο Παπαδόπουλος ήλπιζε ότι θα είχε στο πλευρό του τον Κατσαντώνη και τους άλλους οπλαρχηγούς για να κηρυχθεί η επανάσταση σ’ όλη την Ελλάδα. Ο Τσάρος όμως ήθελε την κυριαρχία επί της Τουρκίας για δικά του συμφέροντα και όχι την πραγματική ελευθερία της Ελλάδος. Μετά απ’ αυτά ο Κατσαντώνης ξαναγύρισε προσωρινά στην επαρχία Αγράφων αλλά αρρώστησε από λοιμική νόσο και έμεινε ασθενής στο Μοναστηράκι Ευρυτανίας με τον αδελφό του Χασιώτη αναθέσας την αρχηγία στον άλλο αδελφό του τον Λεπενιώτη.

Εκεί τον Αύγουστο του ιδίου έτους (1809) ο Άγου Μουχουρτάρης ειδοποιηθείς από κάποιον Γκούρλια Ιωάννη, έσπευσε με στρατό και συνέλαβε τον Κατσαντώνη, αφού σκοτώθηκαν οι σύντροφοί του, στην προσπάθεια του αδερφού του να τον φυγαδεύσει στην πλάτη του. Τους μετέφερε στα Γιάννενα όπου κατ’ εντολή του Αλή Πασά και ύστερα από πιέσεις των συγγενών όσων ο Κατσαντώνης είχε φονεύσει, τον μεν Κατσαντώνη οδήγησαν στον συγκεκριμένο πλάτανο όπου και τα ανάλογα εργαλεία και του συνέτριψαν με σφυριά τα άκρα και πέθανε. Τον δε Χασιώτη τον αποκεφάλισαν.

Από τα παραπάνω, αλλά και όσα άλλα περιήλθαν σε γνώση μου, δεν προέκυψε κάποια σχέση του Κατσαντώνη με την Πελοπόννησο και την Αγία Λαύρα.

Αντίθετα τη σχέση του με την Αγία Μαύρα ενισχύει και το με αριθμό XCIX τραγούδι που παρουσιάζει, μεταξύ άλλων, ο Passow (Τραγούδια Ρωμαίϊκα) με τίτλο «ο Κατσαντώνης»: «Επρασινίσαν τα βουνά, λουλούδιασαν οι κάμποι./ Το λεν τ’ αηδόνια στα βουνά κ’ οι πέρδικες στα πλάγια/ «Δε σου τούπεν ο Μπότσαρης κι ο Φώτος ο Τσαβέλας;/ Κάτσε Αντώνη στη Φραγκιά, να γένεις καπετάνιος»/ – «Ακόμ’ αυτή την άνοιξη θα βγώ στο Καρπενήσι,/ Τι το μαθαίν’ Αλή πασάς κι αυτός ο Μουχουρντάρης,/ Και λεν Αντώνης φράγκεψε και γίνηκε σουλτάνος».».

Το προεπαναστατικό τραγούδι αυτό λοιπόν, το οποίο άλλαξε μετά την Επανάσταση του 21 και πήρε τη μορφή που είναι ευρύτερα γνωστή ταιριασμένο στο Μωρηά και στην Άγια Λαύρα, αλλά με «ξένο σώμα» τον Κατσαντώνη, αναφέρεται, όπως όλα τα δημοτικά τραγούδια, σε ένα πραγματικό γεγονός, που όμως έχει σχέση με τον Κατσαντώνη, τη Φραγκιά (Λευκάδα) και την Αγία Μαύρα  στη Λευκάδα.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη η αναφορά ότι «δεν είναι ο περσυνός καιρός» καταδεικνύει αφ’ ενός τις προηγούμενες επιτυχίες του Κατσαντώνη, που δεν μπορούσε εύκολα να επαναλάβει αλλά και το άκαιρο της έναρξης της επανάστασης με προτροπή του Παπαδόπουλου, για τους λόγους που παραπάνω αναφέρθηκαν.

———————————————————————————–

[1] Γεννήθηκε στο Θούριο Βοιωτίας στις 29 Ιουνίου του 1909 και πέθανε στις 22 Μαΐου 1999.

[2] «Η περί το φρούριον Αγία Μαύρα απετελείτο εκ δύο συνοικισμών. Οι προς Δυσμάς του Φρουριου ωνομάζοντο Αγιμαυρίται, οι δε προς Ανατολάς Αλλημεριώται.[…] τα δύο πολίσματα της Αγίας Μαύρας διετηρήθησαν μόνον μέχρι του έτους 1684 […] την δ’ έκτην Αυγούστου [1684] οι Τούρκοι παρέδωκαν το φρούριον […] εις ανάμνησιν δε της νίκης εκείνης ωκοδομήθη μετά εν έτος και ο εν τη πόλει ομώνυμος ορθόδοξος ναός [του Παντοκράτορος]. […] Ούτως εξέλιπεν η Αγία Μαύρα και η νέα πόλις έλαβε τότε και διετήρησεν επί ένα και πλέον αιώνα την ονομασίαν Αμαξιτή […] η ονομασία όμως αύτη, [….] δεν διεετηρήθη πέραν των αρχών του τελευταίου αιώνος, της νέας πόλεως ονομασθείσης επίσης Αγίας Μαύρας, χωρίς ν’ απομείνει ήδη παρά τοις κατοίκοις ουδέ μνεία περί της Αμαξικής…» (Σπυρ. Α. Βλαντή: Η νήσος Λευκάς…, Εν Αθήναις 1915.).

[3] Γεννήθηκε στη Σαλαμίνα στις 14 Σεπτεμβρίου του 1902. Πέθανε στις 8 Οκτωβρίου του 1977 από ανακοπή.

[4] λεγόταν Κουρουμπέτση και γεννήθηκε στον Αυλώνα Αττικής 1911, πέθανε στις 24 Φεβρ. 1977 στον Αυλώνα. Ηχογράφηση 1953-62.

[5] Τάκης (Δημητράκης), γεννήθηκε 3.4.1936 στην Κανδήλα Ξηρομέρου και πέθανε στις 20.7.1999.

[6] Κατάγεται από το Ρωμανό Λάκκας Σουλίου.

[7] Λεπενιώτης Κώστας. Αδελφός μικρότερος του Κατσαντώνη.

[8] Κτά τον ίδιο συγγραφέα ονομάστηκε έτσι διότι «ότε προπαρασκευάζετο να τραπή εις τον των αρματωλών βίον, τον παρεκάλει η μήτηρ του να ησυχάση λέγουσα αυτώ, κάτζε Αντώνη μου, κάτζε, και εντεύθεν επωνομάσθη Κατζαντώνης». Βέβαια υπάρχει και η εκδοχή το Κάτσ – Αντώνης να σημαίνει ο μικρός Αντώνης, από το αρβανίτικο κατ = κόβω. Κατ’ επέκταση η λέξη κατς σημαίνει τον μικρόσωμο, τον μικροκαμωμένο. Π. χ. Κατσιφάρας: από μικρή φάρα, Κατσιμίχας: μικρός Μίχας, Κατσιδήμας: μικρός Δήμας κ. ο. κ.. Στη Θεσσαλία το μικρό παιδί το λένε κούτσικο.

Θ. Τζώρτζης.

Posted in Ιστορία | Tagged , | Σχολιάστε

Μεγακλής Γεωργακόπουλος, εκ Δεχουνίου…

Σε προηγούμενη ανάρτιση, ανέφερα για το βιβλίο του κ. Μεγακλή Γεωργακόπουλου «Αναμνήσεις από το Δεχούνι…».

Ο κος Γεωργακόπουλος 87 ετών σήμερα, είχε την καλωσύνη να μου στείλει μερικά από τα ποιήματά του, τα περισσότερα των οποίων είναι αδημοσίευτα, όπως αδημοσίευτο έχει, όπως μου ελυστηρεύτηκε και ένα ογκώδες βιβλίο γραμμένο από τον ίδιο.

Στη συνέχεια, εκτός από τα βιογραφικά του στοιχεία, όπως αυτά αναγράφονται στο βιβλίο του «Αναμνήσεις από το Δεχούνι», παρουσιάζω και μετικά από τα ποιήματά του.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Βιβλίων συνέχεια…

Έλαβα από τον κο Στάθη Ασημάκη σε ηλεκτρονική μορφή το βιβλίο του με τίτλο «Τοπωνύμια -οβα, -οβο, -ιστα, -ιτσα (β΄ έκδοση συμπληρωμένη). Αθήνα 2018».

Τον ευχαριστώ πολύ και από αυτό εδώ το βήμα.

Το βιβλίο αυτό, όπως και άλλα του ιδίου συγγραφέα μπορεί να τα διαβάσει σε «ανοικτή μορφή» όποιος ενδιαφέρεται στη διεύθυνση: http://rakopolio.blogspot.gr/

 

Περιεχόμενα

Προλογικό σημείωμα παρούσας έκδοσης 9

Πρόλογος προηγούμενης έκδοσης 10

Πρόλογος αρχικής έκδοσης 12

Εισαγωγή 17

Η τοπωνυμική κατάληξη -οβα, -οβο 48

Τρία σημαντικά τοπωνύμια

Αράχοβα – Αράκλοβο – Άκοβα 63

Ι) Αράχοβα 63

11) Αράκλοβο 73

111) Άκοβα 75

Η τοπωνυμική κατάληξη -ιστα 76

Η τοπωνυμική κατάληξη -ιτσα 80

Πρόταση ερμηνείας των τοπωνυμίων του ελληνικού χώρου με κατάληξη -οβα, -οβο, -ιστα, -ιτσα 88

Γενικά 88

  1. Περιοχή Ιωαννίνων – Θεσπρωτίας 89
  2. Περιοχή Άρτας 129
  3. Περιοχή Πρέβεζας 133
  4. Περιοχή Αιτωλίας και Ακαρνανίας 134
  5. Περιοχή Ιονίων Νήσων 145
  6. Περιοχή Ευρυτανίας 145
  7. Περιοχή Τρικάλων – Καρδίτσας 151
  8. Περιοχή Λάρισας 159
  9. Περιοχή Μαγνησίας 161
  10. Περιοχή Φθιώτιδας 161
  11. Περιοχή Εύβοιας 163
  12. Περιοχή Φωκίδας 164
  13. Περιοχή Βοιωτίας 168
  14. Περιοχή Απικής 169
  15. Περιοχή Κορινθίας 169
  16. Περιοχή Αργολίδας 171
  17. Περιοχή Αχαί:ας 173
  18. Περιοχή Ηλείας 181
  19. Περιοχή Αρκαδίας 183
  20. Περιοχή Τριφυλίας 188
  21. Περιοχή Μεσσηνίας 190
  22. Περιοχή Λακωνίας 196
  23. Περιοχή Κρήτης 201
  24. Περιοχή Κοζάνης – Γρεβενών 201
  25. Περιοχή Φλώρινας – Καστοριάς 218
  26. Περιοχή Πέλλας – Κιλκίς 230
  27. Περιοχή Θεσσαλονίκης-Βέροιας-Χαλκιδικής 238
  28. Περιοχή Σερρών – Νιγρίτας – Σιδηροκάστρου 248
  29. Περιοχή Καβάλας – Δράμας 260
  30. Περιοχή Ξάνθης – Κομοτηνής 269

Συμπεράσματα 271

Παράρτημα 275

Μικροτοπωνυμικά Αράχοβας Παρνασσού 276

Βιβλιογραφία 318

……………………………………………………………………………………………………

Ένα απόσπασμα από το βιβλίο:

 «…Συμπερασματικά, αναφερόμενοι σε όλες τις εξεταζόμενες καταλήξεις του παρόντος πονήματος, μπορούμε να σημειώσουμε, βασίμως, τα εξής:

 α) Οι τοπωνυμικές καταλήξεις -οβα και -οβο, ουσιαστικά λέξεις, χαρακτήριζαν στα αρχαία χρόνια τοποθεσίες ή οικισμούς, όπου εκεί γύρω εκτρέφονταν κυρίως πρόβατα, δηλαδή κατά βάση κτηνοτροφικές περιοχές. Αυτές οι καταλήξεις, ουσιαστικά λέξεις, υπήρχαν τόσο στην αρχαία ελληνική και τη λατινική γλώσσα όσο και στην παλαιοσλαβική γλώσσα, πράγμα, που παραπέμπει σε αρχέγονο ινδοευρωπαϊκό γλωσσικό στοιχείο.

 β) Οι τοπωνυμικές καταλήξεις, ουσιαστικά λέξεις, -βιστα και -ιστα ίσως χαρακτήριζαν στα ρωμαϊκά χρόνια τοποθεσίες που εξελίχθηκαν κάποια χρονική περίοδο και για κάποιους συγκεκριμένους λόγους σε εστίες οικισμού, όπου επομένως έκαιε και φυλασσόταν, στα χρόνια αυτά, το ιερό πυρ της θεάς Εστίας. Είναι, ίσως, καθαρά λατινικής προέλευσης που διασώθηκαν και διατηρήθηκαν σε όλη τη Βαλκανική, τόσο από τους αρχέγονους βλάχικους πληθυσμούς, όσο και από τους επήλυδες Σλάβους, οι οποίοι εισήλθαν και εγκαταστάθηκαν στο βαλκανικό χώρο από τον 6° μ.Χ. αιώνα και ύστερα.

 γ) Οι τοπωνυμικές καταλήξεις, ουσιαστικά λέξεις, -Βιτσα και -ιτσα ίσως χαρακτήριζαν στα ρωμαϊκά χρόνια τις κώμες (χωριά), καθώς και τις σημαντικές, φυλασσόμενες και με ύπαρξη υποστηρικτικού οικισμού οροδιαβάσεις. Είναι ίσως λατινικής προέλευσης, που ομοίως διασώθηκαν και διατηρήθηκαν σε όλη τη Βαλκανική, τόσο από τους αρχέγονους βλάχικους πληθυσμούς, όσο και από τους επήλυδες Σλάβους, οι οποίοι εισήλθαν και εγκαταστάθηκαν στο βαλκανικό χώρο από τον 6° μ. Χ. αιώνα και ύστερα. […]

Έτσι, φαίνεται ότι η απλουστευμένη τοπωνυμική κατάληξη -ιτσα ίσως πέρασε, σταδιακά, βορειότερα προς την Ευρώπη και στη συνέχεια εξαπλώθηκε ανατολικότερα στις απέραντες ρωσικές πεδιάδες. Γι’ αυτό δεν είναι τυχαίο ότι υπάρχει διαμάχη μεταξύ Φιλανδών και Ρώσων σχετικά με την πατρότητα της εν λόγω κατάληξης…».

Και ενδεικτικά αναφορά του σε χωριά της επαρχίας Καλαβρύτων:

Αναστάσοβα: «Είναι το σημερινό χωριό Ανάσταση Καλαβρύτων, με υψόμετρο 833μ. Επίσης, υπάρχει: α) Η Μεγάλη Αναστάσοβα, που είναι το χωριό Νέδουσα Καλαμών, χτισμένο στις βορειοδυτικές υπώρειες του Ταϋγέτου, με υψόμετρο 700μ. β)Η Μικρή Αναστάσοβα, που είναι το χωριό Πηγές Καλαμών, χτισμένο στις βορειοδυτικές υπώρειες του Ταϋγέτου, με υψόμετρο 760μ., σχετικά κοντά στη Μεγάλη Αναστάσοβα. Δεν είναι απίθανο αυτά τα τρία χωριά (σε βάθος χρόνου) να σχετίζονται και μάλιστα τα δυο τελευταία να προέρχονται από την Αναστάσοβα της Αχαΐας (ως πιο βόρειας), η οποία ίσως είχε πάρει το όνομά της από κάποιον πρώτο οικιστή της, ονόματι Αναστάσιο».

Αράχοβα: «Είναι το σημερινό χωριό Εξοχή Αιγιαλείας. […] Αναφορικά με το σημαντικότατο αυτό τοπωνύμιο – καθότι το πλέον πολυπληθές στον ελληνικό χώρο – έχει γίνει, κατά τη γνώμη μας, η μεγαλύτερη σύγχυση. Όλοι σχεδόν οι ερευνητές, ξένοι και εγχώριοι, έχουν αποφασίσει χωρίς καμιά απόδειξη, παρά μόνο με «τραβηγμένες» λεκτικές ομοιότητες, ότι το τοπωνύμιο αυτό σχετίζεται με τις παλαιοσλαβικές λέξεις: opex (ορεχ) = καρύδι και opaxoB (οράχοβ) = καρυδένιος, και άρα είναι σλαβικό, συνεπώς Αράχοβα σημαίνει καρυδότοπος. Όμως, εάν δούμε με προσοχή τα πραγματικά στοιχεία, όχι μόνο τα γλωσσικά αλλά και τα τοπογραφικά, θα διαπιστώσουμε καθαρά ότι άλλο είναι το κοινό χαρακτηριστικό που συνδέει όλους αυτούς τους τόπους με το υπόψη όνομα, και ότι υπάρχει και άλλη γλωσσική βάση πειστικότερη, που συνδέεται ασφαλέστερα με το πραγματικό κοινό χαρακτηριστικό αυτών των τόπων. Συγκεκριμένα, το πραγματικό κοινό χαρακτηριστικό όλων αυτών των τόπων, που έχουν ως όνομα το υπόψη τοπωνύμιο (Αράχοβα, Ράχοβα, Ράχοβο, και Rehove) είναι η ράχη βουνού σε μεγάλο υψόμετρο, πράγμα που έρχεται σε αντίθεση με την ευδοκίμηση της καρυδιάς. Η καρυδιά ευδοκιμεί παντού όπου δεν υπάρχουν συχνές και παρατεταμένες παγωνιές, προσαρμόζεται όμως καλύτερα σε ζεστούς τόπους. Σε νότιους τόπους τη συναντούμε και σε υψόμετρο μέχρι και 800 μέτρα, αλλά σε βόρειους τόπους (π.χ. Βόρεια Ελλάδα, Αλβανία, FYROM, Βουλγαρία) μέχρι και στα 600μ. ύψος. […] Κατόπιν αυτών, είναι βάσιμο να δεχτούμε ότι το πρώτο συνθετικό του εν λόγω τοπωνυμίου δεν έχει σχέση με καρύδια και καρυδιές, αλλά σχετίζεται με μεγάλο υψόμετρο και ράχες. Μάλιστα στη βλάχικη γλώσσα υπάρχει η λέξη ρέχα = ράχη βουνού – δάνειο από την ελληνική γλώσσα – και μπορεί να σχετίζεται με τη λέξη ραχάς – ραχάδος (Ησύχιος, 5°ς αιώνας), που συχνά χαρακτήριζε τοποθεσίες στον ελληνικό χώρο κατά τη ρωμαϊκή εποχή και σήμαινε «χωρίον σύνδενδρον και μετέωρον», σύμφωνα δε με το λεξικό του Μέγα Φώτιου (9°ς αιώνας) ραχάδας = τα δενδρώδη χωρία. Μετά από τις παραπάνω αναφορές, είναι πιο ασφαλές να δεχτούμε ότι το τοπωνύμιο Αράχοβα και τα συναφή του έχουν βλάχικη προέλευση και σημαίνουν, τοποθεσίες κατάλληλες για κτηνοτροφία με μεγάλο υψόμετρο, δασωμένες που βρίσκονται σε ράχη».

Βεργουβίτσα: «Είναι το σημερινό χωριό Μοναστήρι Αιγιαλείας. Πιθανόν από τη σλαβική λέξη sepxy (βέρχου) = επάνω (βερχουβίτσα > βεργουβίτσα), επειδή το Μοναστήρι της Βεργουβίτσας, που έδωσε το όνομά του στον υπόψη οικισμό, βρίσκεται επάνω σε μικρό πλάτωμα απότομης πλαγιάς που κατεβαίνει από τη βουνοκορφή Αίγες προς τον ποταμό Κριό(;), ο οποίος χύνεται στις ακτές της Αιγείρας».

Βερσίτσι: «Είναι το σημερινό χωριό Σειρές Καλαβρύτων. Πιθανόν από τη βλάχικη λέξη βέρσου = χύνω, δεδομένου ότι βρίσκεται σε φυσικό κοίλωμα, το οποίο λειτουργεί ως λεκάνη απορρροής προς τα κατάντη των νερών της βροχής και του χιονιού, που ρέουν από τις γύρω ανάντη γυμνές βουνοκορφές».

Βερσοβά: «Είναι το σημερινό χωριό Χρυσάνθιο Αιγιαλείας. Υπάρχει επίσης και το συναφές τοπωνύμιο Βέρζοβα/Μπερτζοβά, που είναι το σημερινό ορεινό χωριό Παρθένι Μαντινείας, κοντά στα σύνορα με την Αργολίδα, χτισμένο στους πρόποδες του βουνού Παρθένιο Αρκαδίας, με υψόμετρο 850μ. Πιθανόν από τη βλάχικη λέξη βέρσου = χύνω, που σημαίνει περιοχή, όπου χύνονται πολλά νερά. Πράγματι: α)Το χωριό Χρυσάνθιο βρίσκεται στην κορυφογραμμή λοφοσειράς, που ορίζεται εκατέρωθεν από δυο βαθιούς – κατηφορικούς αυχένες, οι οποίοι παροχετεύουν τα ανάντη νερά, που κατεβαίνουν από το βουνό Βελαίτικο, στο μικρό ποτάμι που κατεβαίνει και χύνεται στην Αιγείρα. β)Στο Παρθένι Μαντινείας βρίσκονται δυο από τις τρεις καταβόθρες του βουνού Παρθένιου. Τα νερά από αυτές τις καταβόθρες βγαίνουν κοντά στο σιδηροδρομικό σταθμό του Αχλαδόκαμπου και φτάνουν στο Κυβέρι Αργολίδας».

…………………

…………………………

 

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Αυτοί μας ελευθέρωσαν…

Στις 30 Ιουνίου 1825, στάλθηκε υπογεγραμμένο από τους πλέον διακεκριμένους κληρικούς, πολιτικούς και στρατιωτικούς της Πελοποννήσου, έγγραφο προς τον Υπουργόν των εξωτερικών της Μεγάλης Βρετανίας, Κάνιγγ.

Εκεί μεταξύ άλλων ανέφεραν:

«… Ο υπογεγραμμένος [Θ. Κολοκοτρώνης] ζει με την γλυκείαν ελπίδαν, ότι η  γενναιότης της αυτού Βρεττανικής Μεγαλειότητος η δικαιοσύνη των αυτού Κοινοβουλευτηρίων, δεν θέλουν παραιτήσει έθνος, το οποίον έκαμε να γνωρισθεί, όχι ανάξιον της δόξης των προγόνων του, και το οποίον ήδη είναι αποφασισμένον, ή να ταφεί όλον υπό το ερείπιον της πατρίδος, ή να επαναφέρει εις το θείον αυτού εγχείρημα νίκην τελείαν…».

Και σε άλλο σημείο:

«… οι Έλληνες εις τοιαύτην γενναίαν μάχην, ή πρέπει να εκβώσιν από ταύτην νικηταί ή θέλουν είσθαι τελείως αφανισμένοι, επειδή ουδέν μέσον είναι, το οποίον να δύναται να τους αποσπάσει από ταύτην την απόφασιν, ήτις ήδη κατήντησεν από τας φοράς του πολέμου και του χρόνου άφευκτος…».

Το έγγραφο αυτό υπέγραψαν όλοι οι «πρωτοκλασάτοι» Κληρικοί, Στρατιωτικοί και Πολιτικοί της Πελοποννήσου.

Εκτός λοιπόν των μητροπολιτών Κορίνθου, Παλαιών Πατρών Γερμανού, Κερνίτσης, Ανδρούσης, Χριστιανουπόλεως, των ηγουμένων των τριών μονών Μ. Σπηλαίου Γερμανού, Αγίας Λαύρας Γρηγορίου, Ταξιαρχών Αιγίου Δανιήλ, του Κολοκοτρώνη, του Νικηταρά, των Πλαπουταίων, του Νοταρά, του Παπαγιαννόπουλου, των Σισίνηδων, του Ζαφειρόπουλου, του Κοπανίτσα, του Σέκερη και πολλών άλλων διακεκριμένων, αποστολείς του ήσαν και οι Καλαβρυτινοί:

Πετιμεζαίοι (Βασίλειος και Νικόλαος), Ανδρέας Ζαΐμης, Ανδρέας Λόντος, Ασημάκης Φωτήλας, Σωτήρης Χαραλάμπης, Δημ. Μελετόπουλος, καθώς και οι πρόκριτοι Καλαβρύτων Χ. Κυριτζόπουλος, Γεώργιος Λεχουρίτης, Σωτηράκης Θεοχαρόπουλος, Αντώνης Λιάρης.

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Η εκτέλεση των αστυνομικών στο Σουληνάρι Δεχουνίου Καλαβρύτων.

Αγαπητοί αναγνώστες,

όταν έφτιαχνα το «Ιστορικό Λεξικό της επαρχίας Καλαβρύτων» δεν είχα στοιχεία για την εκτέλεση των αστυνομικών στο Σουληνάρι του Δεχουνίου. Όμως και οι πληροφορίες και τα στοιχεία που αργότερα συνέλεξα είναι λίγο συγκεχυμένα σ’ ότι αφορά το πλήθος των αστυνομικών που ήσαν μέσα στο τραίνο, τον αριθμό εκείνων που εκτελέστηκαν καθ’ οδόν και εκείνων που εκτελέστηκαν στο Σουληνάρι. Ακόμα και αστυνομικές πηγές δίνουν διαφορτικά νούμερα, όπως θα διαβάσετε στη συνέχεια.

Παραθέτω το λ. Σουληνάρι όπως μέχρι τώρα έχει διαμορφωθεί μετά τη συμπλήρωση όσων στοιχείων κατόρθωσα να συλλέξω, με σκοπό να περιληφθεί σε τυχόν μελλοντική επανεκτύπωση του έργου.

Παρακαλώ δε όποιον γνωρίζει επί πλέον κάτι συγκεκριμένο ή κάτι που δεν είναι έτσι όπως παρακάτω αναγράφω, αν έχει την καλωσύνη ας μου στείλει τις απόψεις του και τις διευκρινήσεις σχετικά με αυτό το θέμα.

Σουληνάρι: πηγή στο βουνό Άγιος Πέτρος στο χωριό Δεχούνι (βλ. λ.) (Παπανδρέου: Επαρχία…, σ. 229), τπν. στο χωριό Νάσια Καλαβρύτων, τπν. τ.δ. Πάου (Σκουπίου), τπν. Μουρικίου.

Σε ότι αφορά το Σουληνάρι Δεχουνίου, από την εφημερίδα «Πελοπόννησος» (9.5.1974) μαθαίνουμε για το εκεί ανηγερθέν Μνημείον Πεσόντων Αστυνομικών και επιπρόσθετα τα εξής:

«… Κατωτέρω παραθέτομεν ένα συνοπτικόν ιστορικόν της δολοφονίας των 42 αξιωματικών και κατωτέρων οργάνων της Αστυνομίας Πατρών. Τας απογευματινάς ώρας της 8.4.1944, ανεχώρησαν εξ’ Αθηνών δι αμαξοστοιχίας 47 Αστυνομικοί ίνα ενισχύσουν τας αστυνομικάς Διευθύνσεις Πατρών – Κερκύρας. Ούτοι ήσαν άοπλοι. Διενυκτέρευσαν εις Κόρινθον, εξ’ ής αναχωρήσαντες την επομένην (9.4.1944) Κυριακήν των Βαΐων, διήρχοντο την 6.30΄ περίπου ώραν, τον μεταξύ Δερβενίου και Αιγείρας χώρον. Παρά την θέσιν «Μαύρα Λιθάρια», υπό των αναμενόντων, προφανώς κατόπιν προδοσίας, εαμοκομμουνιστών, είχον αφαιρεθεί δολίως οι σιδηροί συνδετήρες των σιδηροτροχιών, τούτου δε ένεκα ο μηχανοδηγός δεν αντελήφθη τι, με αποτέλεσμα τον εκτροχιασμόν της ατμομηχανής και ακινητοποίησιν της αμαξοστοιχίας. Συγχρόνως, το μεν ερρίφθη εκρηκτικόν μηχάνημα κατά της ατμομηχανής, το δε ήρχισαν καταιγιστικά πυρά κατά της όλης αμαξοστοιχίας και εφονεύθησαν επί τόπου εννέα άτομα. Συνελήφθησαν οι επιβαίνοντες Αστυνομικοί και επτά άνδρες της Χωροφυλακής, εξ ών εις αξιωματικός. Άπαντες ετάχθησαν εις φάλαγγα, αφού πρότερον τους αφηρέθησαν τα ενδύματα, υποδήματα και λοιπά ατομικά των είδη, διετάχθησαν δε να προχωρήσουν. Από της ώρας εκείνης αρχίζει ο μαρτυρικός Γολγοθάς. Ούτω πεζοπορούντες, εν νηστεία, γυμνοί και εξευτελιστικώς δεινοπαθούντες υπό των, επί τούτω συγκεντρωμένων ακασταχού, τοπικών εαμικών οργανώσεων, πιεζόμενοι δια ξυλοδαρμών, απειλών φόνου και εικονικών εκτελέσεων, ίνα ενταχθούν εις τας τάξεις του ΕΛΑΣ, διήλθον, από της 10ης Απριλίου, Μεγάλης Δευτέρας, μέχρι της 16ης Απριλίου, Κυριακής του Πάσχα, δια των ορεινών χωρίων Πεταλού, Ροζενά, Ζάχολη, Σαραντάπηχον, Σενόν, Γκούρα, Μουσά, Καλύβια, Κόυτελη, Φονιά, Κέρτεζη, Σιγούνιον, Μαζέϊκα, Βεσίνι, Δεχούνιον, ένθα, τας απογευματινάς ώρας της Κυριακής του Πάσχα, […] εξετελέσθησαν δια πυροβολισμών και πληγμάτων μαχαίρας. Εν συνεχεία εγένετο απόπειρα αποτεφρώσεως των πτωμάτων δια της περιχύσεως  αυτών δια πετρελαίου, προς δε και ταφής τούτων δια της προχείρου επιρρίψεως απ’ αυτών λίθων. Απέφυγον τον θάνατον δύο, οίτινες βαρέως τραυματισμένοι εις τον τόπον της εκτελέσεως, εθεωρήθησαν νεκροί, ως και έτεροι πέντε, οίτινες καταγόμενοι εκ των, εξ’ ών διήλθον από της συλλήψεώς των, περιοχών, απηλευθερώθησαν τη παρεμβάσει ομοχωρίων των. Μεθ’ ημέρας τα πτώματα των δολοφονηθέντων 40 Αστυνομικών και δύο ανδρών της Χωροφυλακής, ανευρέθησαν ημιαποσυντεθειμένα και ημικεκαυμένα εις τους απορρώγας βράχους των Καλαβρυτινών ορέων, ένθα και παρέμειναν λόγω αδυναμίας λήψεως των μέχρι της απελευθερώσεως ότε εγένετο μεταφορά των λευκανθέντων οστέων των εις Πάτρας, όπου και, ταφέντα, αναπαύονται εις το κοινόν επιβλητικόν Μνημείον του Α΄ Δημοτ. Νεκροταφείου. Επιβλητικόν ωσαύτως κενοτάφιον ανηγέρθη υπό της Αστυνομίας εις την θέσιν, ένθα εγένετο η στυγερά δολοφονία […]».

Σε αντίγραφο απόφασης του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Καλαβρύτων, του έτους 1946, αναφέρονται τα εξής:

«Αριθ. 160/ Το Συμβούλιον των εν Καλαβρύτοις Πλημμελειοδικών./ Διά ταύτα/ Κηρύσσει απεσβασμένην λόγω παραγραφής την κατά των 1) Ιωάννου Αντων. Οικονόμου, κατοίκου Πειραιώς, 2) Τιμολέοντος Γεωργ. Ράλλη, κατοίκου Αιγίου, 3) Ανδρέου Παναγ. Ζαφειρόπουλου, κατοίκου Καλαβρύτων, 4) Μιχ. Παναγ. Κωνσταντοπούλου, κατοίκου Αθηνών, 5) Φιλ. Αντων. Αναστασοπούλου, κατοίκου Αθηνών και Πατρών, 6) Τάκη Δ. Κατσικόπουλου, κατοίκου Καλαβρύτων, 7) Γεωργίου Κ. Παυλοπούλου, 3) Ανδρέου Κ. Παυλοπούλου, ιατρού, 9) Άρη Παναγούλια, 10) Εμμανουήλ Θεοδώρου, 11) Αθ. Πρόβου, 12) Βλάση Πρόβου, 13) Κων. Καραχάλιου, αγνώστου διαμονής και αγνώστων λοιπών στοιχείων, 14) Αθ. Σωτ. Ραυτοπούλου, κατοίκου Πατρών, 15) Θεοδ. Κοσμά, κατοίκου Λυκουρίας, και 16) Ι. Κατσικοπούλου, αγνώστου διαμονής, ποινική αγωγή επί φόνω και ηθική αυτουργία εις φόνον, πράξη πραχθείση εν Σουληναρίω την 16 Απριλίου 1944 εις βάρος των 42 Αστυνομικών. Απεφασίσθη και εγένετο εν Καλαβρύτοις τη 19η Μαρτίου 1946 και εξεδόθη αυτόθι τη αυτή του ιδίου μηνός και έτους./ Ο Προεδρεύων/ Στ. Φιλιακός./ Η Δικαστ. Γραφεύς Α΄/ Α. Καρακάση./ Ακριβές αντίγραφον [κ.λ.]» (Παπαστερ. κ. 16, φ.16-17).

Στην εφημερίδα «Ελεύθερος Έλλην» της 22.4.1945 (Όργανο της ΕΟΒ), και σε άρθρο με τίτλο «Η εθνική δράσις της Ε.Ο.Β. Δάφνης – Καλαβρύτων» το οποίο υπογράφεται από την «Διοικητική Επιτροπή ΕΟΒ Δάφνης Καλαβρύτων», αναφέρεται ότι ενώ «ξημέρωνε η 9η Απριλίου 1945 διεδίδετο ότι η ομάς του αρχιληστού – πρώην Ελασίτου συνταγματάρχου Στασινοπούλου, επλησίαζε το χωριό μας. […] Απόσπασμα Εθνοφυλακής Καλαβρύτων ηνάγκασε τον Στασινόπουλον να φύγει προς την Γορτυνίαν. Από την συμμορία του συνελήφθη ο περιβόητος κακούργος Σουληναρίου Δήμος Βομπίρης ή Ατρόμητος, καταγόμενος από το χωριό Μαμαλούκα ή Μυγδαλιά. Οι Βεσιναίοι ομολογούν ότι τον είχαν δει πολλές φορές να πλένει τα χέρια του μετά από τις εκτελέσεις, που ήσαν βαμμένα με αίμα!!». Στο ίδιο άρθρο αναγράφεται το Σουληνάρι ως το «μεγαλύτερο νεκροταφείο της αντίδρασης» και ως «στοιχειωμένο Σουλινάρι».

Ο Μεγ. Γεωργακόπουλος (Αναμνήσεις…, 62) αναφέρει ότι μαζί με τους 42 αστυνομικούς στο Σουληνάρι στις 16 Απριλίου του 1944, εκτέλεσαν και άλλους 18 αθώους που είχαν αιχμαλωτίσει από διάφορα χωριά της περιοχής. Συνολικά 60 άτομα.

Σχετικά με τον συνολικό αριθμό των επιβαινόντων αστυνομικών στο τραίνο, των εκτελεσθέντων και των διασωθέντων υπάρχει διαφορά σε όσα από διάφορες πηγές αναφέρονται. Σχετικά με τους επιβαίνοντες: Η Πελοπόννησος, όπως παραπάνω αναφέρεται, γράφει ότι ήσαν 47. Άλλη πηγή αναφέρει 44 και άλλη πηγή 42. Σχετικά με τους εκτελεσθεντες: Η Πελοπόννησος αναφέρει 40. Άλλες πηγές αναφέρουν ότι στο Σουληνάρι εκτελέστηκαν 37 και 6 καθ’ οδόν επειδή ήσαν τραυματίες και δεν μπορούσαν να ακολουθήσουν. Άρα σύνολο 43. Ο Μεγακλής Γεωργακόπουλος καταγόμενος από το Δεχούνι στο βιβλίο του «Αναμνήσεις από το Δεχούνι» αναφέρει ότι εκτελέστηκαν 42 αστυνομικοί και άλλοι 18 αθώοι πολίτες. Η πηγή η οποία αναφέρει ότι οι επιβαίνοντες ήσαν 44 τους εκτελεσθέντες αναφέρει ως 37 στο Σουληνάρι σύν 6 καθ’ οδόν. Μία άλλη πηγή αναφέρει ότι δοφονήθηκαν 42 νέοι αστυνομικοί της Αστυνομίας Πόλεων, 3 άνδρες της Βασιλ. Χωροφυλακής και 1 Υπολοχαγός του Ελληνικού Στρατού. Στα «Αστυνομικά Χρονικά» (Έτος Δ΄., τ. 70, 15 Απριλίου 1956) αναφέρεται ότι στο Σουληνάρι εκτελέστηκαν 40 νέοι αστυνομικοί. Στα «Αστυνομικά Χρονικά» (Έτος Θ΄., τ. 426, Νοέμβρης 1971) αναφέρεται ότι στο Σουληνάρι εκτελέστηκαν 32 Αστυφύλακες, 1 Υπαστυνόμος και 6 αρχιφύλακες,  σύνολο δηλαδή 39, διευκρινίζοντας ότι οι 6 εκτελέστηκαν κατά τη σύλληψή τους. Άρα στο Σουληνάρι εκτελέστηκαν 33. Σχετικά με τους διασωθέντες: Η Πελοπόννησος αναφέρει ότι σώθηκαν 7. Απ’ αυτούς οι 5 από τους χωρικούς των χωριών απ’ όπου πέρασαν και οι δύο τραυματισμένοι μετά την εκτέλεση. Άλλη πηγή αναφέρει ότι σώθηκε ο Μιχ. Παπαδάς, όστις μέσα από τα χωριά έφτασε στην Πάτρα και κατ’ άλλους στην Αθήνα, όπου και εκτελέστηκε στην Κοκκινιά. Στους πεσόντες υπέρ πατρίδος αστυνομικούς στην περιοχή Πειραιώς, πράγματι υπάρχει αστυφύλακας Μιχαήλ Παπαδάς.

Με βάση όλα τα παραπάνω και διατηρώντας επιφυλάξεις ως προς τον αριθμό των εκτελεσθέντων, δεδομένου ότι δεν γνωρίζω τα αναγραφόμενα στο σχετικό μνημείο, παρουσιάζω τα ονόματα 37 εκτελεσθέντων στο Σουληνάρι: 1. Αγγελόπουλος Α. αστυφύλακας, 2. Αδαμόπουλος Λάμπρος αστυφύλακας, 3. Αθανασόπουλος Ιωάννης αστυφύλακας, 4. Ανδρεόπουλος Ανδρέας αστυφύλακας, 4α. Ανδριόπουλος Γεώργιος αστυφύλακας, 5. Βάρκας Χρήστος αστυφύλακας, 6. Βλάχος Ιωάννης αρχιφύλακας, 7. Γκρούτσης Βασίλειος αστυφύλακας, 8. Γυφτάκης Ιωάννης αστυφύλακας, 9. Δημητρόπουλος Αν. αρχιφύλακας, 10. Ευσταθίου Αλέξανδρος αστυφύλακας, 11. Ευσταθόπουλος Π. αστυφύλακας, 12. Ζάχος Σπυρίδων αστυφύλακας, 13. Ζησιμόπουλος Γεώργιος αστυφύλακας, 14. Καραγιάννης Νικόλαος αστυφύλακας, 15. Καραπαναγιώτης Ασημάκης αστυφύλακας, 16. Καρβούνης Κωνσταντίνος (Ιωάννης;) αστυφύλακας, 17. Καφέζας Ιωάννης αρχιφύλακας, 18. Κουλάκος Νικόλαος αστυφύλακας (ίσως είναι ο Κοιλάκος Γεώργιος αστυφύλακας; τον οποίο αναφέρει ο Σ. Πηλός), 19. Κουτσογιάννης Δημήτριος (Διονύσιος;) αστυφύλακας, 20. Κωνσταντινίδης Γεώργιος αστυφύλακας, 21. Μουδάκης Κυριάκος αρχιφύλακας, 22. Μπιρμπίλης Αντώνης αστυφύλακας, 23. Μπολέτσης Σπυρίδων υπαστυνόμος Β,΄ 24. Παναγέας Νικόλαος αστυφύλακας, 25. Παπαδάκης (Παιδακάκης;) Γεώργιος αστυφύλακας, 26. Παπαδοπετράκης Ευθύμιος αστυφύλακας, 27. Πετρινιώτης Ευάγγελος αστυφύλακας, 28. Ρακάκης Κωνσταντίνος αστυφύλακας, 29. Ρέκος Γεώργιος αστυφύλακας, 30. Σταυρόπουλος Αλκιβιάδης αστυφύλακας, 31. Ταμπουρατζής Παναγιώτης αστυφύλακας, 32. Τομαράς Κωνσταντίνος αστυφύλακας, από τον Άμμο Μεσσηνίας, 33. Τραυλός Κωνσταντίνος αστυφύλακας, 34. Φειδάς Βασίλειος αστυφύλακας, 35. Φωτόπουλος Αντώνης (Αναστ.;) αστυφύλακας, 36. Χολέβας Κωνσταντίνος αστυφύλακας και ο υπενωμοτάρχης Χωροφυλακής 37. Αυλίχος Ανδρέας του Ιωάννη[1].

Επίσης τα ονόματα των 6 εκτελεσθέντων στη διαδρομή, οι οποίοι ήσαν οι: Αγγελόπουλος Γεώργιος χωροφύλακας, Δημακόπουλος Παναγιώτης* αστυφύλακας, Μουντούρος (ή Μουτζούκος;) Σπυρίδων αρχιφύλακας, Παπαδημητρόπουλος Νικόλαος αρχιφύλακας, Σιδέρης Γεώργιος αστυφύλακας και Σταματόπουλος Γρηγόρης αστυφύλακας[2]. Το μόνο όνομα διασωθέντος είναι εκείνο του Παπαδά Μιχ. Επομένως κατά μία εκδοχή: 37 εκτελεσθέντες στο Σουληνάρι συν 6 εκτελεσθέντες καθ’ οδό = 43, μείον (;) 1 διασωθείς = 42.

——————————————————————————————————

[1] Σε αυτούς, άλλες πηγές προσθέτουν και τους: Δημακόπουλο Παύλο αστυφύλακα, Πικραμένο Συμεών αστυφύλακα και Ράϊκο Κωνσταντίνο αστυφύλακα (ο οποίος ίσως ταυτίζεται με τον Ρακάκη Κων/νο).

[2] Σε αυτούς, άλλες πηγές προσθέτουν τους: Φουράκη Αντώνιο χωροφύλακα και Φειδα Βλάσιο χωροφύλακα (ο οποίος ίσως ταυτίζεται με τον Φειδά Βασίλειο).

*Σε άλλη πηγή που περιήλθε σε γνώση μου πρόσφατα (Μάρτυρες του Καθήκοντος-υπαστυνόμου Σπ. Πηλιχού) αναφέρεται Δημητρόπουλος Παύλος και παρατίθεται και φωτογραφία του την οποία προσθέτω και εδώ. Η πηγή αυτή δεν αναφέρει τον αστυφύλακα Παπαδά Μιχαήλ, όστις είναι ο διασωθείς.

(Πηγές: 1. Ο σταυρός είναι φωτογραφία από το Βιβλίο του Δεχουνιώτη Μεγακλή Γεωργακόπουλου (Αναμνήσεις από το Δεχούνι Καλαβρύτων, Αθήναι 1993). 2. Οι φωτογραφίες προέρχονται από την Ένωση αποστράτων της χωροφυλακής και από έντυπα της χωροφυλακής που αναφέρονται παραπάνω. 3. Διάφορες ακδοχές μερί του αριθμού των εκτελεσθέντων, διασωθέντων κ.λ. αναγράφονται σε διάφορες δημοσιεύσεις. 4. Τα ονόματα των 37 προέρχονται από ομιλίες σε εορταστικές εκδηλώσεις σ’ αυτό τον τόπο).

Οι φωτογραφίες μερικών από τους εκτελεσθέντες.

 

 

 

  

 

  

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Στη συνέχεια προσθέτω και τις φωτογραφίες που περιήλθαν σε γνώση μου από το κείμενο του υπαστ. Σπ. Πηλού.

Posted in Ιστορία | Tagged , | Σχολιάστε

Το στρατόπεδο στο Κούμανι Αχαΐας.

Posted in Ιστορία | Tagged | Σχολιάστε

Μία μικρή συμβολή για τις θυσίες του κλήρου κατά την Επανάσταση του 1821.

Όσα στη συνέχεια ακολουθούν  και αναφέρονται στις θυσίες του κλήρου στην Επανάσταση του 1821, αποτελούν ένα μέρος της πράγματι μεγάλης προσφοράς του.

Γιατί η προσφορά του κλήρου δεν συνίσταται μόνο στις ανθρώπινες θυσίες, αλλά είναι και προσφορά διδασκαλική, αφού οι διαπρεπέστεροι δάσκαλοι της εποχής εκείνης ήσαν κληρικοί, είναι και προσφορά διατήρησης της θρησκείας, της γλώσσας, της εθνικής συνείδησης κ. ο. κ.

Επίσης τα παρακάτω, αποτελούν συνιστώσα της απάντησης στα υποστηριζόμενα από κάποιους ότι ο κλήρος ήταν απών από τα γεγονότα του 1821 ή ακόμα και αρνητικός στην Επανάσταση.

Όπως ο Πελοποννήσιος Τούρκος ιστορικός Μώραλη Μελίκ βέης αναφέρει, για την ταχεία εξάπλωση της Ελληνικής Επανάστασης στην Πελοπόννησο υποκίνησαν τον λαό οι προεστώτες (κοτζαμπάσηδες), οι έχοντες συμφέροντα και σχέσεις με αυτούς, οι έμποροι, οι πρόκριτοι και κυρίως οι μητροπολίτες και γενικά οι ανήκοντες στον κλήρο «δηλαδή οι πραγματικοί ηγέται του έθνους».

Διαρκούσης της εκλογής του μητροπολίτη Πεισιδίας Ευγενίου (όστις ελέγετο ότι ήταν Βούλγαρος το γένος) ως νέου Πατριάρχου, ο μέγας Βεζύρης εκάλεσε τον Γρηγόριο τον Ε΄ στην Πύλη και του είπε: «Συ δεν είχες προηγουμένως γνώσιν της Επαναστάσεως, ώστε να μη ειδοποιήσεις καθόλου;». Εκείνου δε αρνηθέντος, ο Βεζύρης τον ρώτησε πάλι: «Ενώ η θρησκεία σας απαιτεί να γνωρίζης και την μοιχείαν και τας παρεκτροπάς μιάς πόρνης, μπορεί κανείς να σε πιστεύση, όταν λέγεις με προσποιητήν άγνοιαν, ότι δεν είχες γνώσιν μιάς επαναστάσεως μεγάλης από απόψεως εθνικής;». Σ’ αυτά ο Γρηγόριος απάντησε: «Εγώ, Εξοχώτατε, είμαι γέρων αδύνατος τον νουν, ενενήκοντα και πλέον ετών. Αν γνωρίζη κανείς αυτό, θα το ήξευρεν η Δωδεκάς» [δηλ. η Σύνοδος των 12 μητροπολιτών]. Τότε ο Βεζύρης, αφού δεν πείσθηκε ότι δεν ήτο δυνατόν να μη γνωρίζει ο Πατριάρχης για την έναρξη της Επανάστασης, τον απέπεμψε και έδωσε εντολή να τον πάνε προς το παρόν στο Καδήκοϊ (Χαλκηδόνα). Όταν όμως έφτασε η είδηση ότι εξελέγη νέος Πατριάρχης ο Ευγένιος, ο Γρηγόριος στάλθηκε στο Φανάρι και εκεί απαγχονίστηκε στις 10 Απριλίου 1821, ημέρα του Πάσχα, στη μεσαία πύλη του πατριαρχείου. Στο στήθος του τοποθετήθηκε «γιαφτάς», ένα κομμάτι δηλαδή χαρτονίου πάνω στο οποίο υπήρχε μακροσκελέστατη «αιτιολογία» της θανατικής καταδίκης, του «αλιτήριου εκείνου» όπως αποκαλούσε τον Πατριάρχη, στον οποίο απέδιδε και την αιτία της συμφοράς που ανέμενε τους «ληστάς» δηλαδή τους Έλληνες επαναστάτες, από μέρους των Τούρκων.

Κατά την Κυριακή εκείνη του Πάσχα, μετά τον απαγχονισμό του Γρηγορίου του Ε΄, απαγχονίστηκαν άλλοι τρεις αρχιερείς οι οποίοι ήσαν στη φυλακή από τις 9 Μαρτίου. 1. Ο Εφέσου Διονύσιος Καλλιάρχης «κατά το Ιχθυοπωλείον», «Μπαλούκ – Παζάρ» (ιχθυαγορά). 2. Ο Νικομηδείας Αθανάσιος[1] «κατά το Παρμάκ – Καπί», και 3. Ο Αγχιάλου Ευγένιος, Ιόνιος την πατρίδα, «εν Γαλατά» η οποία ήταν συνοικία ελληνική.

Εκτός αυτών και μέχρι τις 18 Απριλίου «εφονεύθη ο Θεοδωρουπόλεως  Άνθιμος εν ταις Εστίαις» και αποκεφαλίστηκαν άλλοι τρεις ιερείς.

Όπως ο ίδιος ο καϊμακάμης της μεγάλης βεζυρείας Σαλίχ πασάς, ως Τούρκος ιστορικός αναφέρει «την επιούσαν του διορισμού του διέταξε την εκτέλεσιν δώδεκα Ελλήνων εις διαφόρους συνοικίας της Κωνσταντινουπόλεως. Είς τούτων ήτο ο προϊστάμενος του ναού του Αρναούτ – κιόϊ (Μεγάλου Ρεύματος) [και ο άλλος εις το Νεοχώριον του Βοσπόρου]. Την επιούσαν διέταξεν τον φόνον άλλων επτά…».

Ο Φιλήμων επίσης αναφέρει (Δοκ. Γ’, 233, 444) ότι εσφάγη ο πρωτοσύγγελος του Εφέσου, ότι αποκεφαλίστηκε ο υπέργηρος αρχιερέας Μυριοφύτου, έτεροι οκτώ άγνωστοι ιερείς και λαϊκοί, ένας αρχιμανδρίτης και πολλοί ιερείς. Επίσης αναφέρει άλλους τρεις ιερείς ως επίσης ότι εισελθόντες οι οχλαγωγοί Τούρκοι στο Πατριαρχείο άρπαξαν ό,τι μπόρεσαν, κατέστρεψαν την τυπογραφία του γένους και εθανάτωσαν δύο εφημερίους, εκ των οποίων ο ένας ήτο ο επιλεγόμενος Αράπης «καλός καγαθός ανήρ».

Ο ίδιος επίσης αναφέρει ότι εφονεύθησαν οι αρχιερείς Γάνου και Χώρας Γεράσιμος, Σωζοπόλεως Παΐσιος, Σερρών Χρύσανθος, ο Άρτης, ο Λαρίσσης, ο Ιωαννίνων και ο Γρεβενών. Ο ίδιος συγγραφέας (Φιλήμων) περιγράφει με λεπτομέρειες τις καταστροφές και λεηλασίες των εκκλησιών, του Πατριαρχείου κ. ά. Από τους Τούρκους.

Πέραν αυτών, μόλις διορίστηκε ο Σεγίτ εφέντης υπουργός των εξωτερικών της Τουρκίας, επαύθη ο Οικουμενικός Πατριάρχης Άνθιμος ο Γ΄, ο προσηνής τους τρόπους, δημοτικώτατος αλλ’ ολίγης παιδείας κάτοχος, από τη Χαλκηδόνα καταγόμενος «ως μη ικανός να διευθύνει τας υποθέσεις του έθνους του, συμφώνως προς την θέλησιν του Σουλτάνου» εξορίστηκε στην Κεσάρεια της Καπαδοκίας και αντικαταστάθηκε από τον μητροπολίτη Σερρών Χρύσανθο. Ο Άνθιμος πέθανε στη Σμύρνη το 1831. Αλλά και ο διαδεχθείς αυτόν Χρύσανθος «διαβληθείς εις την εξουσίαν, εξώσθη ατίμως και εξωρίσθη και αυτός εις Κεσάρειαν».

Κατά την έξοδο του Μεσολογγίου όπως ο Τρικούπης (Γ΄, 342) αναφέρει εφονεύθη ο επίσκοπος Ρωγών Ιωσήφ «Ο αρχιερεύς ούτος ο καθ’ όλην την πολιορκίαν διακριθείς δια τον ένθερμον πατριωτισμόν του, δεν επρόφθασε να εξέλθη, και φθάσας επί του τείχους καθ’ ωραν εισήρχοντο οι εχθροί, έρριψε  δαυλόν εις τινα παρακείμενον φυσεκοφόρον πίθον, ερρίφθη εις αυτόν καόμενον, ημιεκάη, και ημίκαυστος απεκεφαλίσυη…». Ο ίδιος συγγραφέας (Τρικούπης) πιο κάτω αναφέρει με λεπτομέρεια τα σχετικά με τον Χρήστο Καψάλη και το ολοκαύτωμα αυτού.

Αλλά και αυτός ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Αγαθάγγελος, από την Θράκη καταγόμενος, ο οποίος ετεροκίνητος όντας καταράστηκε και αφόρισε όσους δεν συμβάδιζαν με τις βουλές των Τούρκων, και αυτός διώχθηκε μετά από τετραετή θητεία και εξορίστηκε στην Κεσάρεια. Την περίοδο εκείνη διεκόπη κάθε ιεροτελεστία των χριστιανών και έκλεισαν οι εκκλησίες (15.10.1890).

Πολλές φορές οι Τούρκοι αποπειράθηκαν να χρησιμοποιήσουν το Πατριαρχείο ως μοχλό πίεσης και εν τέλει υποταγής των Ελλήνων Χριστιανών και ως μέσον επίτευξης των ανθελληνικών και αντιχριστιανικών στόχων τους.

Πηγή: α) Σ. Τρικούπη: Ιστορία Ελλην. Επαναστ. (Γιβάνης, 1968). β) Φιλήμονος Δοκίμιον, (1860). γ) Νικηφ. Μοσχόπουλου: Ιστορία της Ελλην. Επαναστ. (1960).

——————————————————————————

[1] Ο Φιλήμων (Δοκ. Γ΄, 442), αναφέρει τα εξής: «Ο πρεσβύτατος και λίαν αδύνατος και ισχνός τω σώματι Νικομηδείας Αθανάσιος, άμα εξελθών της φυλακής, απεβίωσεν. Οι δε δήμιοι, φορτώσαντες τον νεκρόν επί αχθοφόρου, απήγαγον εις τον τόπον της καταδίκης και απηγχόνισαν τούτον προς το εκληρωθήναι την απόφασιν».

Posted in Ιστορία | Tagged , | Σχολιάστε

Γερμανικές καταστροφές στην Αχαΐα.

Σύμφωνα με στοιχεία έρευνας μέσω τοπικών υπηρεσιών (Νομαρχών, Επάρχων, υπηρεσιών Δήμων, Κοινοτήτων κ.λ.), συντάχθηκε το 1946 τεύχος του Υπουργείου Κοινωνικής Πρόνοιας, στο οποίο απεικονίζονται οι καταστροφές ανά χωριό μεταξύ των ετών 1940-1945 για όλη την Ελλάδα. Μέρος αυτού του τεύχους παραθέτω στη συνέχεια για την επαρχία Πατρών.

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Αυτή ήταν η άγνωστη γυναίκα που μετείχε με τους Γλέζο – Σάντα, στο κατέβασμα της Γερμανικής σημαίας από την Ακρόπολη;

Όπως έχει γραφεί και περιγραφεί, τη νύχτα της 30ής προς 31η Μαρτίου 1941 εκλάπη (κατά τους Γερμανούς) ή κατέβηκε από τον ιστό της και στη συνέχεια ρίχθηκε σε ένα πηγάδι κάτω από την Ακρόπολη (κατά τους πρωταγωνιστές του γεγονότος, αλλά και άλλους), η Γερμανική σημαία η οποία είχε υψωθεί από τους κατακτητές στην Ακρόπολη. Την ευθύνη της πράξης αυτής ανέλαβαν οι Μανώλης Γλέζος και Λάκης Σάντας.

 Έχουν γραφεί πολλά για το γεγονός αυτό, μεταξύ των οποίων και μια πράγματι εντυπωσιακή και σχεδόν άγνωστη εκδοχή ή φήμη, ότι στην επιχείρηση αυτή μετείχε και μια γυναίκα. Σύμφωνα με τη φήμη αυτή, η άγνωστη γυναίκα παρέσυρε τη Γερμανική φρουρά η οποία παραμέλησε τα καθήκοντά της και διευκολύνθηκαν έτσι οι Γλέζος – Σάντας στη «επιχείρηση» με τη σημαία. Γι’ αυτό το λόγο και πάντα σύμφωνα με την ίδια εκδοχή, η Γερμανική φρουρά εκτελέστηκε. Αργότερα προστέθηκε και κάποια μαρτυρία η οποία αναφέρει το γεγονός της συμμετοχής μιας άγνωστης γυναίκας στην «επιχείρηση», χωρίς όμως να αναφέρονται συγκεκριμένα στοιχεία γι’ αυτή τη γυναίκα.

Διαβάζοντας (στο Ε.Λ.Ι.Α.) πολλές χιλιάδες ονόματα πεσόντων του αρχείου της «Επιτροπής Πολιτικών Προσφύγων Ελλάδος» διάβασα και το όνομα της νεαρής νοσοκόμας Αθηνάς από τη Θράκη, με τη σχετική της δράση.

Είναι αυτή η άγνωστη γυναίκα που μετείχε στην επιχείρηση;

Αν ναι, καθένας μπορεί να καταλάβει ότι η ιδιότητα του πολιτικού επισκιάζει ή υποβαθμίζει την προσφορά οποιουδήποτε άλλου προσώπου.

Παραθέτω τη σελίδα των ονομάτων όπως είναι δακτυλογραφημένη.

Ελπίζω κάποιος αναγνώστης να έχει περισσότερα στοιχεία, τα οποία ίσως μας διαφωτίσουν.

Posted in Ιστορία | Tagged , , | Σχολιάστε

Βιβλίων συνέχεια…

1.

2.

3. 

4.

 

 

Posted in Βιβλιοπαρουσίαση | Σχολιάστε

Βιβλίων συνέχεια…

Το καταπληκτικό βιβλίο του οποίου στη συνέχεια  παρουσιάζω την πρώτη σελίδα και τα περιεχόμενα, έχει εκδοθεί το 2010 από το Δημοτ. Μουσείο Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος. Συγγραφείς του οι Σωτήρης Α. Χαμακιώτης και Χρίστος Σπ. Αντωνόπουλος, δύο εκ των 33 Καλαβρυτινόπουλων που τον Οκτώβρη του 1955 πήγαν στη Γερμανία με μέριμνα της Γερμανίδας πολιτικού και συγγραφέως Σραμ φον Τάντεν Έρενγκαρντ: (Erau Shramm) η οποία έκανε μεγάλες προσπάθειες  για να προσφέρει βοήθεια στα ορφανά των Καλαβρύτων, καθώς και στις μητέρες αυτών, από το Ολοκαύτωμα που προξένησαν οι Γερμανοί στις 13 Δεκ. 1943.

Το βιβλίο είναι πράγματι ένα συγκλονιστικό ντοκουμέντο που εκτός από πρόσωπα και γεγονότα σχετικά με την περίοδο αυτή περιγράφει γλαφυρά αλλά και συναισθηματικά φορτισμένα τη μετάβαση, διαμονή και παραμονή στη Γερμανία των 33 αυτών παιδιών για δύο περίπου χρόνια.

Posted in Βιβλιοπαρουσίαση | Σχολιάστε

Καλή Ανάσταση!

Αγαπητοί αναγνώστες,

αγαπητοί φίλοι,

οι χριστιανοί όλου του κόσμου περιμένουμε να γιορτάσουμε την Ανάσταση του Κυρίου. Ιδιαίτερα εμείς οι Έλληνες ελπίζουμε ότι μαζί με την Ανάσταση αυτή μπορεί να αλλάξει κάτι για την πατρίδα μας, μπορεί να αλλάξει κάτι προς τη θετικότερη πλευρά για τη ζωή μας.

Δεν θα πρέπει να τρέφουμε αυταπάτες.

Σε προσωπικό αρχικά επίπεδο και σε γενικότερο στη συνέχεια, τις αλλαγές θα πρέπει εμείς οι ίδιοι να τις προκαλέσουμε και να τις επιτύχουμε. Και αυτό χωρίς τη βοήθεια κανενός.

Ουδείς εκ των  ηγετών εκτός Ελλάδος έχει τις προϋποθέσεις και τις δυνατότητες, αλλά ούτε και επιθυμεί,  ν’ αλλάξει τον κόσμο προς μία θετική κατεύθυνση. Αντιθέτως άπαντες αναλίσκονται στην εξυπηρέτηση των εθνικών τους επιδιώξεων και πολλάκις, της προσωπικής τους   προβολής.

Το ίδιο ισχύει και εντός της Ελλάδος. Ψέματα, ψέματα, ψέματα! Πολλές αντεγκλήσεις για το θεαθήναι, ανικανότητα και κυρίως πατριδοκαπηλία.  Τα εθνικά μας θέματα δεν υποστηρίζονται όσο θα έπρεπε. Οι νέοι έφυγαν και η χώρα θα μείνει χωρίς κατοίκους. Αθρόα συρρέουν μετανάστες στη χώρα με το μέλλον τους αβέβαιο. Η παιδεία έχει υποβαθμιστεί και οι χώροι των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων έχουν γίνει φωλιές διαφόρων παρανόμων. Ο λαός δεν εισακούεται και έχει εξαθλιωθεί οικονομικά. Οι εχθροί της Ελλάδος έχουν αποθρασυνθεί. Η εγκληματικότητα έχει πολλαπλασιαστεί. Ο πολίτης ανίσχυρος υφίσταται τις επιπτώσεις των ενεργειών των πολιτικών, οι οποίες αποβλέπουν όχι στο πως θα βελτιώσουν μία κατάσταση οικτρή για το λαό αλλά στο πως θα βελτιώσουν την οικονομική επιφάνεια των πολιτικών. Όλοι οι πολιτικοί προτάσσουν δήθεν το συμφέρον της χώρας. Και όλοι, με διάφορους ο καθένας τρόπους, πασχίζουν για το αντίθετο.

Αγαπητοί φίλοι παρακολουθήσαμε στο παρελθόν, κάθε κίνηση μιας πολύ μεγάλης μερίδας των πολιτών να περνάει από τα πολιτικά γραφεία. Έτσι είδαμε να γίνονται διορισμοί σε Δημοσίους φορείς χωρίς αξιοκρατικά κριτήρια δηλ. να διορίζονται άνθρωποι που ούτε τα γίδια στο μαντρί δεν μπορούσαν να βάλουν, να καταλαμβάνουν θέσεις στην δημοσιοϋπαλληλική ιεραρχία άτομα χωρίς τα απαιτούμενα προσόντα, άτομα δηλαδή ανίκανα, που εκαλούντο να διαχειριστούν την τύχη του κάθε φορέα, γυναίκες που το μόνο τους προσόν ήταν η ικανότητά τους να διαχειρίζονται δεόντως το φιλήδονο κορμί τους, συνδικαλιστές που δεν προέβαιναν σε καμία ενέργεια αν πρώτα δεν έπαιρναν την εντολή από τον πολιτικό τους επιβήτορα, διότι έτσι μπορεί να χαρακτηριστεί κάποιος που αφήνει να του επιβάλλουν θέσεις και απόψεις διάφορες εκείνων που απαιτούν τα συμφέροντα των εργαζομένων. Είδαμε στρατιωτικούς να μη βγάζουν άχνα όντες εν ενεργεία και να είναι λαλίστατοι όταν εξασφαλίζουν το μισθό και τη σύνταξη και βρίσκονται στην αποστρατεία, όπως επίσης και άλλους πρώην αξιωματούχους, στελέχη της κρατικής μηχανής. Βλέπουμε πολιτικούς που τα κόμματά τους, αλλά και αυτοί οι ίδιοι, έχουν κυβερνήσει την Ελλάδα για πολλά χρόνια πριν και ευθύνονται για την κατάντια της χώρας σήμερα χωρίς ίχνος ντροπής, να ξεχνούν αυτό το παρελθόν τους και μάλιστα να εμφανίζονται σαν σωτήρες! Είδαμε, και βλέπουμε ακόμα, ανθρώπους να κλέβουν ασύστολα τους φόρους από το κράτος, και κανείς να μην τους αγγίζει, παρ’ ότι όλοι χρόνια εξαγγέλλουν την πάταξη της φοροδιαφυγής. Μάλιστα όσο περισσότερα έχουν κλέψει, τόσο ευνοϊκότερα αντιμετωπίζονται. Είδαμε… και τι δεν είδαμε… Θα μπορούσα, όπως και κάθε Έλληνας, να αναφέρω πολλά και για πολλές ώρες.

Αγαπητοί φίλοι,

ποιαν «Ανάσταση» μπορεί να περιμένει ο λαός, ο κάθε πολίτης, κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες; Ο Γολγοθάς μας δυστυχώς θα συνεχιστεί! Και τούτο διότι εμείς οι ίδιοι δεν θέλουμε να φυσήσουμε τη σκόνη που έχει σκεπάσει τις αξίες μας. Την αγάπη για τη θρησκεία μας, την αγάπη για την πατρίδα μας και την ελευθερία, την προσήλωσή μας στο δίκαιο, στην αξιοκρατία, στην παιδεία, στην υγεία κ. ο. κ. Δυστυχώς αποδεικνύεται ότι εξελιχθήκαμε σε ηθικά και πνευματικά αδιαμόρφωτο λαό. Ουδείς άλλος εκτός από εμάς, πρόκειται να μας βοηθήσει σ’ αυτό το θέμα.

Επειδή η Ελλάδα πάντοτε έδινε τα φώτα και έδειχνε το δρόμο αυτών των αξιών, εύχομαι και πιστεύω ότι και αυτή τη χρονική περίοδο, πολύ αργά μεν, αλλά τελικά θα κατορθώσει να αλλάξει πορεία και να επανέλθει εκεί που πρέπει.

Αρκεί ένα δυνατό φύσημα από το λαό, που αρχικά θα διώξει τη σκόνη  από πάνω του, και στη συνέχεια θα παρασύρει και τους «κενούς» που κυβερνούν ή κυβέρνησαν στο παρελθόν αυτό τον τόπο.

Παρ’ όλα αυτά, αφού πρώτα ευχαριστήσω όλους εσάς μου κάνετε την τιμή να διαβάζετε  όσα αναρτώ εδώ, τους ομογενείς και Ελληνογενείς όλου του κόσμου, τους πατριώτες μου Καλαβρυτινούς, τους φίλους όλους, θέλω να ευχηθώ στον καθένα, να νοιώσει τα αισιόδοξα μηνύματα που κομίζει η Ανάσταση του Κυρίου και να διατηρήσει στο ακέραιο την ελπίδα ότι θα μπορέσει να χαρεί και την «ανάσταση» της πατρίδας μας.

Καλή Ανάσταση φίλοι μου!

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Η Κυριακή των Βαΐων.

Κυριακή των Βαΐων σήμερα ή Βαϊφόρος Κυριακή. Είναι η προ του Πάσχα Κυριακή και λέγεται έτσι για να θυμίζει τα βάϊα δια των οποίων οι κάτοικοι της Ιερουσαλήμ  υποδέχθηκαν τον Ιησού να εισέρχεται θριαμβευτικά στην πόλη καθήμενος επάνω σε γαϊδουράκι, μετά την ανάσταση του Λαζάρου.

Σήμερα στολίζονται οι εκκλησίες με βάγια και μοιράζονται αυτά στους πιστούς. Εορταστικό τόνο εκτός από τα βάγια την ημέρα αυτή δίνουν και τα τραγούδια σε διάφορα μέρη της Ελλάδος όπου κυρίως νέοι και παιδιά μετά τη λειτουργία, τραγουδούν τα «Βαΐτικα», τα οποία είναι δημοτικά λατρευτικά τραγούδια.

Π.χ. στη Νάξο τραγουδούν: Βάϊ – βάϊ τω βαϊώ/ τρώνε ψάρι και κολιό./ Και την άλλη Κυριακή,/ τρώνε κόκκινο αυγό.

Αυτό το άσμα τραγουδιόταν και στις Κυδωνιές στη Μ. Ασία (Αϊβαλί) κατά την περιφορά της «βάγιας» από τον νεωκόρο τον οποίο συνόδευαν τα παιδιά.

Αντί για βάγια σε μερικά μέρη της Ελλάδος χρησιμοποιούν κλαδιά ιτιάς ή μυρτιάς (Θράκη) ή δάφνης (Αιτωλία και Ήπειρο).

Τα «βάγια» στην Κεφαλλονιά λέγονται «τάταλο», στη Σύμη «ματσίδι» κ.λ.

Θεωρούνται φυλακτά και τοποθετούνται στα εικονοστάσια των σπιτιών όπου πιστεύεται ότι ασκούν προστατευτική επίδραση όχι μόνο στην υγεία των ανθρώπων  και των ζώων αλλά και επί των κτημάτων, των δέντρων και των λαχανικών αυτού του νοικοκυριού. Χρησιμοποιούνται για την αποτροπή ασθενειών και άλλων κακών σκοπών π. χ. θυμιατίζονται με αυτά «για να μην τους πιάνει το μάτι» (Σύμη, Τήνο), ή κρεμάνε στα καρποφόρα κλαδιά ένα κλωνί βάγια για να καρπίζουν ή να μην τα «κόβει» το σκουλήκι (Ήπειρος) κ.λ.

Στην Κρήτη καίνε το σταυρό των βαΐων και με τη σκόνη του ζυμώνουν ψωμί χωρίς προζύμη και λένε ότι η ζύμη φουσκώνει. Επίσης στην Κρήτη λένε ότι «πρέπει να φάνε κείνη την ημέρα ψαρικό παστό ή φρέσκο. Είναι ανάγκη να γλύψουν έστω και κόκκαλο του ψαριού για το καλό».

Στη Λακωνία οι γυναίκες μετά τη λειτουργία χτυπούν η μία την άλλη μα τα βάγια που τους μοίρασε ο παπάς, διότι πιστεύουν ότι αν κτυπηθεί μία έγκυος  θα γεννήσει ευκολότερα.

Συνήθως νεόνυμφοι μεταφέρουν τις δάφνες στην εκκλησία.

Στη Θράκη πιστεύουν ότι «όποιος φέρει πρώτος τα βάγια στην εκκλησία, θα πρωτογεννήσει αγόρι».

Τη χαρά της ημέρας αυτής μεταφέρουν και στους νεκρούς. «Όποιος έχει εγκαιροπεθαμένονε του πάει το βάϊ στον τάφο και το Μεγάλο Σάββατο λαμπάδα και χαιρετίσματα από τον απάνω κόσμο».

Όταν άνθιζε ο μοναχικός βίος, οι μοναχοί επιστρέφοντες τις μονές τους, από τις ερήμους, από τα βουνά και από τα σπήλαια όπου είχαν καταφύγει για την πνευματική και ψυχική του άσκηση, την προηγούμενη της ημέρας των Βαΐων, έψαλλαν ευχαριστήριο ύμνο: «Σήμερον η χάρις του Αγίου Πνεύματος ημάς συνήγαγε».

Και στα χωριά των Καλαβρύτων ισχύουν τα ίδια έθιμα σχετικά με την Κυριακή των Βαΐων και τα βάγια. Ενδεικτικά μεταφέρω από το «Ιστορικό Λεξικό της επαρχίας Καλαβρύτων»:

Ακράτα: υπάρχει τοπωνύμιο «Βαγιά»: εκεί μέσα στους άλλους θάμνους ήταν κι ένα δέντρο βαγιά. Από κει κόβανε των Βαΐων κλάρες και τις πηγαίναν στην εκκλησία.

Σκεπαστό: «Θεραπεία της βασκανίας: Καλήγαμε τον παπά στο σπίτι και διαβάζαμε το ματιασμένονε. Τόνε λιβανίζαμε κιόλανες με βασιλικό, βάγια ή βιολέτες, πώχαμε στο εικονοστάσι απ’ την εκκλησά…» και άλλη διήγηση: «Τ’ άρρωστα παιδιά … τα καπινίζαμε και με λελούδια απ’ τον επιτάφιο, βάγια ή βασιλικό που παίρναμ’ απ’ την εκκλησά…».

Σκούπι: «Ενταύθα σημειούμεν τινά εκ των οπωσδήποτε διατηρουμένων [εθίμων] . 1) Το να φέρωσι δι’ ιδίων των εξόδων τα βάϊα δια την εορτήν των Βαΐων οι νεόνυμφοι όλου του έτους οι εν τω χωρίω, δηλ. από του Πάσχα του προηγουμένου έτους μέχρι της εορτής των Βαΐων του επομένου έτους…».

Κάτω Λουσοί: «…Των Βαγιών φέρνει τα βάγια στην εκκλησιά ο νιόγαμπρος…».

Στρέζοβα: «Την Κυριακή των Βαΐων πηγαίνουμε στην εκκλησία και παίρνουμε βάγια. Τα βάγια συνηθίζεται από τα παλιά χρόνια να τα φέρνουν από μακρυά οι νιόγαμπροι αυτοί δηλαδή που παντρεύτηκαν αυτή τη χρονιά στο χωριό. Ελεγόταν και λέγεται ακόμη το εξής ποιηματάκι: Βάγια βάγια των Βαγιώνε/ τρώνε ψάρια και κολλιώνται/ για ένα αυγό κολλιώνται οκτώ/ για ένα ψάρι δεκοχτώ/ και την άλλη Κυριακή/ άμου – άμου το τσιτσί…».

Σχετικά με τη θρησκευτική σημασία της Κυριακής των Βαΐων.

Ο Θεοφάνης ο Κεραμεύς (1129-1152), (Αρχιεπίσκοπος Ταυρομενίου της Σικελίας, διάσημος συγγραφέας), σε ομιλία του η οποία έχει εκδοθεί το 1664 μ. Χ. αναφέρει για την εορτή αυτή:

«… Η μεν ουν εορτή, δυσίν αυγαζομένη μαρμαρυγαίς, θεία τε εστι και βασιλική· οις με γαρ την σωτήριον προμηνύει ανάστασιν, και την του θανάτου κατάλυσιν, και την ημών επανόρθωσιν θεϊκαίς ακτίσι πυρσεύεται…». (Η μεν λοιπόν εορτή, διπλά διαχέουσα λάμψη, είναι θεία και βασιλική, διότι σε εκείνους προμηνύει την σωτήριον ανάσταση και την κατάλυση του θανάτου, και την δική μας επανόρθωση με τις θεϊκές ακτίνες ανάβει).

Και συνεχίζει: «Τω καιρώ εκείνω , ότε ήγγισεν [προσήγγισε] ο Ιησούς εις Ιεροσόλυμα, και ήλθεν εις Βηθφαγή προς το όρος των Ελαιών, τότε απέστειλε δύο μαθητάς [τον Πέτρο και τον Ιωάννη] λέγων αυτοίς· απέλθετε εις την κώμην την απέναντι υμών, και ευθύς ευρήσετε όνον δεμένην, και πώλον [μικρό γαϊδουράκι, πουλάρι] μετ’ αυτής· λύσαντες τον πώλον αγάγετέ [φέρετα] μοι […]. Επικάθηται δε εν αυτοίς ο Χριστός, των αποστόλων υποστρωσάντων αυτώ τα ιμάτια […]. Επικαθήσας δε τοις ζώοις ο Κύριος είσισιν [εισήλθε] εις Ιερουσαλήμ […]».

Πολλές φορές ο Ιησούς συνήθιζε να πηγαίνει στην Ιερουσαλήμ πεζός και επευφημούμενος. Όμως το πάθος ευρισκόταν μπροστά του, ο σταυρός «εγειτνίαζε» και αναστήσας ο Ιησούς τον Λάζαρο έγινε ο νικητής του θανάτου. Ο χρόνος ήταν περιορισμένος και έπρεπε να επαληθευτούν επίσης και «τα των προφητών τεθεσπισμένα». Ο Ζαχαρίας «προχρησμωδεί, έποχον αυτόν ήκειν εν τη Σιών· «είπατε, λέγων, τη θυγατρί Σιών· ιδού ο βασιλεύς σου έρχεταί σοι προύς, και επιβεβηκώς επί όνον και πώλον υιόν υποζηγίου» […]».

Ο Αρχιεπίσκοπος Θεοφάνης επεξηγεί: Θυγάτηρ της Σιών είναι η εκκλησία. Αλλά ποία είναι η απέναντι κώμη προς την οποίαν στάλθηκαν οι δύο μαθητές Πέτρος και Ιωάννης; Ποία άλλη από αυτή στην οποία αυτός ο κόσμος αποκόπηκε με τις αμαρτίες από τον Θεό και ευρέθη απέναντι; Ο δεμένος πώλος υποδηλώνει τα δεσμά των ανθρώπων και των εθνών στην αμαρτία και την απελευθέρωση αυτών μετά την προσέλευση κοντά στο Χριστό. Τα ιμάτια με τα οποία έστρωσαν οι Απόστολοι για να καθήσει ο Χριστός είναι τα όπλα του φωτός τα οποία οι απόστολοι έδωσαν ώστε ευσχημόνως να πορεύεται ο άνθρωπος. Τα κλαδιά των δέντρων (λιβάνου, βαΐων κ.λ.) την ευωδία των πράξεων του Θεού αναφέρουν και όπως η ελιά είναι αειθαλές φυτό έτσι και οι αρετές πρέπει πάντα να κοσμούν τον άνθρωπο και η ελεημοσύνη αυτού όπως το λάδι αυτών.

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Αιωνία αυτών η μνήμη…

Αγαπητοί αναγνώστες,

Χρόνια πολλά!

Ο πίνακας των 1.662 ατόμων που ακολουθεί περιλαμβάνει όσους αγωνιστές του 1821 ζήτησαν και πήραν κάποιο αριστείο. Δεν αναφέρω τα επώνυμά τους για ευνόητους λόγους, υπάρχουν όμως καταγεγραμμένοι στο «Ιστορικό Λεξικό» με όλα τα ακριβή στοιχεία και δραστηριότητά τους, όπως και τον τόπο καταγωγής τους (γιατί εδώ όπως διαπιστώνετε, αρχικά στην πηγή, αναφερόταν τόπος καταγωγής γενικά «Καλάβρυτα»).

Υπάρχουν επίσης και άλλοι που ζήτησαν και δεν πήραν αριστείο, όπως και εκεινοι που δεν ζήτησαν και δεν πήραν αριστείο. Όμως όλοι αυτοί πολέμησαν για την πατρίδα και είναι χιλιάδες. Επίσης υπάρχουν και αυτοί που έπεσαν στα πεδία των διαφόρων μαχών και είναι και αυτοί χιλιάδες.

Θέλω να πιστεύω ότι την πλειονότητα αυτών την έχω καταγράψει στο «Ιστορικό Λεξικό της επαρχίας Καλαβρύτων».

Σε μία από τις πρώτες σελίδες του έργου αυτού αναφέρω:

«Σε όσους από την επαρχία Καλαβρύτων αγωνίστηκαν διαχρονικά, με οποιονδήποτε τρόπο, για την ελευθερία της πατρίδας και επέζησαν, αλλά και σε όλους τους Καλαβρυτινούς αφανείς ήρωες οι οποίοι έμειναν ξεχασμένοι, παρ’ ότι πολέμησαν για τον ίδιο σκοπό και άφησαν τα κόκκαλά τους είτε στα ιερά χώματα της Καλαβρυτινής γης είτε αλλού.»

Σε όλους αυτούς οφείλουμε ένα μεγάλο «ευχαριστώ», αλλά και μιά υπόσχεση ότι δεν θα τους ξεχάσουμε… γιατί πολέμησαν για να είμαστε εμείς σήμερα ελεύθεροι…

α/α Βαθμός-τάξις όνομα επώνυμο Καταγωγή – παρατηρήσεις
1 Ευστάθιος Καλάβρυτα.
2 Μήτρος Καλάβρυτα.
3 Σπύρος Καλάβρυτα.
4 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
5 Αργύριος Καλάβρυτα.
6 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
7 Νικόλαος Καλάβρυτα.
8 Δευτέρα Νικόλαος Καλάβρυτα.
9 Γεώργιος Καλάβρυτα.
10 Αντώνιος Καλάβρυτα.
11 Δημητράκος Καλάβρυτα.
12 Δευτέρα Θανάσης Καλάβρυτα.
13 Δευτέρα Σπυρίδων Καλάβρυτα.
14 Αργύρης Καλάβρυτα.
15 Δευτέρα Γιάννος Καλάβρυτα.
16 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
17 Ιωάννης Καλάβρυτα.
18 Χρυσανθάκης Καλάβρυτα.
19 Σταμάτης Καλάβρυτα.
20 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
21 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
22 Αγγελάκης Καλάβρυτα.
23 Δευτέρα Αναστάσιος Καλάβρυτα.
24 Ανδρίκος Καλάβρυτα.
25 Γεώργιος Καλάβρυτα.
26 Εβδόμη Αθανάσιος Καλάβρυτα. (Επροικοδοτήθη Ανθυπολοχαγός Γρ. 3456)
27 Τετάρτη Ιωάννης Καλάβρυτα. (Φιλικός).
28 Εβδόμη Αγγελάκης Καλάβρυτα.
29 Ανδρέας Καλάβρυτα.
30 Αργύρης Καλάβρυτα.
31 Βασίλειος Καλάβρυτα.
32 Γιάννης Καλάβρυτα.
33 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
34 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
35 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
36 Πανάγος Καλάβρυτα.
37 Αθανάσιος Καλάβρυτα.
38 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
39 Πανάγος Καλάβρυτα.
40 Δευτέρα Αντώνιος Καλάβρυτα.
41 Δευτέρα Βασίλειος Καλάβρυτα.
42 Γεώργιος Καλάβρυτα.
43 Γεώργιος Καλάβρυτα.
44 Δημήτριος Καλάβρυτα.
45 Ιωάννης Καλάβρυτα.
46 Νικόλαος Καλάβρυτα.
47 Νικόλαος Καλάβρυτα.
48 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
49 Δευτέρα Παναγιώτης Καλάβρυτα.
50 Ανδρίκος Καλάβρυτα.
51 Δευτέρα Ιωάννης Καλάβρυτα.(ιερεύς)
52 Αγγελής Καλάβρυτα.
53 Αντώνιος Καλάβρυτα.
54 Ηλίας Καλάβρυτα.
55 Θεοφάνης Καλάβρυτα.
56 Δευτέρα Παναγιώτης Καλάβρυτα.
57 Σωτήριος Καλάβρυτα.
58 Αναστάσιος Καλάβρυτα.
59 Ανδρέας Καλάβρυτα.
60 Αποστόλης Καλάβρυτα.
61 Κανέλλος Καλάβρυτα.
62 Νικόλαος Καλάβρυτα.
63 Αθανάσιος Καλάβρυτα.
64 Δευτέρα Ιωάννης Καλάβρυτα.
65 Βασίλειος Καλάβρυτα.
66 Γεώργιος Καλάβρυτα.
67 Ευστάθιος Καλάβρυτα.
68 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
69 Δευτέρα Παναγιώτης Καλάβρυτα.
70 Δευτέρα Φίλιππος Καλάβρυτα.(εις την Ζ΄τάξιν των αξιωματικών (σ. 485)).
71 Εβδόμη Φίλιππος Καλάβρυτα.(προγενέστερος εις τους υπαξιωματικούς. Εις την ΣΤ΄τάξιν (Σ. 488))
72 Αναγνώστης Καλάβρυτα.
73 Ιωάννης Καλάβρυτα.
74 Ηλίας Καλάβρυτα.
75 Αθανάσιος Καλάβρυτα.
76 Αλέξιος Καλάβρυτα.
77 Δευτέρα Βασίλειος Καλάβρυτα.
78 Γεώργιος Καλάβρυτα.
79 Δημήτριος Καλάβρυτα.
80 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
81 Κυριαζής Καλάβρυτα.
82 Δευτέρα Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
83 Νικόλαος Καλάβρυτα.
84 Πανάγος Καλάβρυτα.
85 Δευτέρα Πανάγος Καλάβρυτα.
86 Σπήλιος Καλάβρυτα.
87 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
88 Ιωάννης Καλάβρυτα.
89 Ιωάννης Καλάβρυτα.
90 Λάμπρος Καλάβρυτα.
91 Σταύρος Καλάβρυτα.
92 Γεώργιος Καλάβρυτα.
93 Δευτέρα Σπήλιος Καλάβρυτα.
94 Αθανάσιος Καλάβρυτα.
95 Αλέξιος Καλάβρυτα.
96 Γεώργιος Καλάβρυτα.
97 Εβδόμη Γεώργιος Καλάβρυτα. (Εφονεύθη μαχόμενος).
98 Γεώργιος Καλάβρυτα.
99 Ηλίας Καλάβρυτα.
100 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
101 Ιωάννης Καλάβρυτα.
102 Ιωάννης Καλάβρυτα.
103 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
104 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
105 Πέτρος Καλάβρυτα.
106 Γεώργιος Καλάβρυτα.
107 Δευτέρα Γεώργιος Καλάβρυτα.
108 Εμμανουήλ Καλάβρυτα.
109 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
110 Δευτέρα Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
111 Νικόλαος Καλάβρυτα.
112 Σταύρος Καλάβρυτα.
113 Δευτέρα Σωτήριος Καλάβρυτα.
114 Δευτέρα Αναστάσιος Καλάβρυτα.
115 Δευτέρα Γεώργιος Καλάβρυτα.
116 Δευτέρα Χρίστος Καλάβρυτα.
117 Αθανάσιος Καλάβρυτα.
118 Αναγνώστης Καλάβρυτα.
119 Εβδόμη Χρυσανθάκος Καλάβρυτα.
120 Δημήτριος Καλάβρυτα.
121 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
122 Αθανάσιος Καλάβρυτα.
123 Ιωάννης Καλάβρυτα.
124 Γεώργιος Καλάβρυτα.
125 Γεώργιος Καλάβρυτα.
126 Κανέλλος Καλάβρυτα.
127 Νικόλαος Καλάβρυτα.
128 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
129 Πανάγος Καλάβρυτα.
130 Δευτέρα Ανδρέας Καλάβρυτα.
131 Πάνος Καλάβρυτα.
132 Δευτέρα Σωτήριος Καλάβρυτα.
133 Δευτέρα Σωτήριος Καλάβρυτα.
134 Δημήτριος Καλάβρυτα.
135 Ευστάθιος Καλάβρυτα.
136 Γεώργιος Καλάβρυτα.
137 Γεώργιος Καλάβρυτα.
138 Δημήτριος Καλάβρυτα.
139 Σπύρος Καλάβρυτα.
140 Πρώτη Αναγνώστης Καλάβρυτα.
141 Πρώτη Θεόδωρος Καλάβρυτα.
142 Πρώτη Ιωάννης Καλάβρυτα.
143 Ιωάννης Καλάβρυτα.
144 Δευτέρα Γεώργιος Καλάβρυτα.
145 Πρώτη Ασημάκης Καλάβρυτα.
146 Δευτέρα Παναγιώτης Καλάβρυτα.
147 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
148 Αντώνιος Καλάβρυτα.
149 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
150 Γιάννης Καλάβρυτα.
151 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
152 Δευτέρα Δημήτριος Καλάβρυτα.
153 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
154 Ηλίας Καλάβρυτα.
155 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
156 Δημήτριος Καλάβρυτα.
157 Νικόλαος Καλάβρυτα.
158 Γεώργιος Καλάβρυτα.
159 Ηλίας Καλάβρυτα.
160 Γκότσης Καλάβρυτα.
161 Δημήτριος Καλάβρυτα.
162 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
163 Ρήγας Καλάβρυτα.
164 Δευτέρα Σωτήριος Καλάβρυτα.
165 Γεώργιος Καλάβρυτα.
166 Αθανάσιος Καλάβρυτα.
167 Αναγνώστης Καλάβρυτα.
168 Γεώργιος Καλάβρυτα.
169 Εβδόμη Γεώργιος Καλάβρυτα.
170 Πανάγος Καλάβρυτα.
171 Εβδόμη Δημήτριος Καλάβρυτα.
172 Δευτέρα Ιωάννης Καλάβρυτα.
173 Ηλίας Καλάβρυτα.
174 Αναγνώστης Καλάβρυτα.(εφονεύθη).
175 Γεώργιος Καλάβρυτα.
176 Δευτέρα Βασίλειος Καλάβρυτα.
177 Γεώργιος Καλάβρυτα.
178 Γιαννάκος Καλάβρυτα.
179 Νικόλαος Καλάβρυτα.
180 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
181 Αργύρης Καλάβρυτα.
182 Δευτέρα Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
183 Αθανάσιος Καλάβρυτα.
184 Βασίλειος Καλάβρυτα.
185 Δευτέρα Θάνος Καλάβρυτα.
186 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
187 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
188 Δευτέρα Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
189 Δευτέρα Ράλλης Καλάβρυτα.
190 Ρόδης Καλάβρυτα.
191 Χρίστος Καλάβρυτα.
192 Δευτέρα Αθανάσιος Καλάβρυτα.
193 Βασίλειος Καλάβρυτα. (εφονεύθη).
194 Δευτέρα Ιωάννης Καλάβρυτα.
195 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
196 Μήτρος Καλάβρυτα.
197 Δευτέρα Νικόλαος Καλάβρυτα.
198 Στέφανος Καλάβρυτα.
199 Αναγνώστης Καλάβρυτα.
200 Αντώνιος Καλάβρυτα.
201 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
202 Αναγνώστης Καλάβρυτα.
203 Αναστάσιος Καλάβρυτα.
204 Αναστάσιος Καλάβρυτα.
205 Γεώργιος Καλάβρυτα.
206 Πρώτη Γεώργιος Καλάβρυτα.
207 Γεώργιος Καλάβρυτα.
208 Δημήτριος Καλάβρυτα.
209 Εβδόμη Δημήτριος Καλάβρυτα.
210 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
211 Πρώτη Μεντζέλος Καλάβρυτα.
212 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
213 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
214 Δευτέρα Παναγιώτης Καλάβρυτα.
215 Δευτέρα Παναγιώτης Καλάβρυτα.
216 Σπήλιος Καλάβρυτα.
217 Σταμάτης Καλάβρυτα.
218 Δευτέρα Γεώργιος Καλάβρυτα.
219 Αθανάσιος Καλάβρυτα.
220 Αναγνώστης Καλάβρυτα.
221 Ανδρέας Καλάβρυτα.
222 Αντώνιος Καλάβρυτα.
223 Βασίλειος Καλάβρυτα.
224 Βασίλειος Καλάβρυτα.
225 Ηλίας Καλάβρυτα.
226 Ηλίας Καλάβρυτα.
227 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
228 Εβδόμη Ιωάννης Καλάβρυτα.
229 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
230 Νικόλαος Καλάβρυτα.
231 Δευτέρα Νικόλαος Καλάβρυτα.
232 Νικόλαος Καλάβρυτα.
233 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
234 Δευτέρα Παναγιώτης Καλάβρυτα.
235 Δευτέρα Πανάγος Καλάβρυτα.
236 Δευτέρα Χρίστος Καλάβρυτα.
237 Χρίστος Καλάβρυτα.
238 Δευτέρα Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
239 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
240 Δήμος Καλάβρυτα.
241 Αναστάσιος Καλάβρυτα.
242 Αθανάσιος Καλάβρυτα.
243 Ανδρέας Καλάβρυτα.
244 Πρώτη Γεώργιος Καλάβρυτα.
245 Πρώτη Παναγιώτης Καλάβρυτα.
246 Γιάννης Καλάβρυτα.
247 Γεώργιος Καλάβρυτα.(εφονεύθη).
248 Δευτέρα Στάθης Καλάβρυτα.
249 Δευτέρα Γεώργιος Καλάβρυτα.
250 Γιαννάκης Καλάβρυτα.
251 Διαμαντής Καλάβρυτα.
252 Ευστάθιος Καλάβρυτα.
253 Ευστάθιος Καλάβρυτα.
254 Γεώργιος Καλάβρυτα.
255 Σπύρος Καλάβρυτα.
256 Αθανάσιος Καλάβρυτα.
257 Γεώργιος Καλάβρυτα.
258 Ηλίας Καλάβρυτα.
259 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
260 Ιωάννης Καλάβρυτα.
261 Εβδόμη Πανάγος Καλάβρυτα.
262 Έκτη Αναγνώστης Καλάβρυτα.
263 Πανάγος Καλάβρυτα.
264 Αντώνιος Καλάβρυτα.
265 Γεώργιος Καλάβρυτα.
266 Δευτέρα Φώτιος Καλάβρυτα.
267 Γεώργιος Καλάβρυτα.
268 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
269 Σπύρος Καλάβρυτα.
270 Ασημάκης Καλάβρυτα.
271 Πανάγος Καλάβρυτα.
272 Ζαφείριος Καλάβρυτα.
273 Δημήτριος Καλάβρυτα.
274 Δευτέρα Αναγνώστης Καλάβρυτα.
275 Δημήτριος Καλάβρυτα.
276 Δευτέρα Παναγιώτης Καλάβρυτα.
277 Ιωάννης Καλάβρυτα.
278 Γεώργιος Καλάβρυτα.
279 Αθανάσιος Καλάβρυτα.
280 Αθανάσιος Καλάβρυτα.
281 Ασημάκης Καλάβρυτα.
282 Αθανάσιος Καλάβρυτα.
283 Αναστάσιος Καλάβρυτα.
284 Ασημάκης Καλάβρυτα.
285 Γεώργιος Καλάβρυτα.
286 Γεώργιος Καλάβρυτα.
287 Δευτέρα Νικόλαος Καλάβρυτα.
288 Παναγής Καλάβρυτα.
289 Σπύρος Καλάβρυτα.
290 Ανδρίκος Καλάβρυτα.
291 Ανδρίκος Καλάβρυτα.
292 Γεώργιος Καλάβρυτα.
293 Γεώργιος Καλάβρυτα.
294 Ευστάθιος Καλάβρυτα. (Ιερεύς εφονεύθη).
295 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
296 Δευτέρα Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
297 Αναστάσης Καλάβρυτα.
298 Ιωάννης Καλάβρυτα.
299 Νικόλαος Καλάβρυτα.
300 Ανδρέας Καλάβρυτα.
301 Γιαννάκης Καλάβρυτα.
302 Γιαννάκης Καλάβρυτα.
303 Γιάννης Καλάβρυτα.
304 Δημήτριος Καλάβρυτα.
305 Δήμος Καλάβρυτα.
306 Ζαφείρης Καλάβρυτα.
307 Δευτέρα Θεόδωρος Καλάβρυτα.
308 Κυριαζής Καλάβρυτα.
309 Νικόλαος Καλάβρυτα.
310 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
311 Δευτέρα Σπήλιος Καλάβρυτα.
312 Αναγνώστης Καλάβρυτα.
313 Δημήτριος Καλάβρυτα.
314 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
315 Νικόλαος Καλάβρυτα.
316 Παναγής Καλάβρυτα.
317 Παρασκευάς Καλάβρυτα.
318 Γεώργιος Καλάβρυτα.
319 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
320 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
321 Δευτέρα Ηλίας Καλάβρυτα.
322 Δευτέρα Γεώργιος Καλάβρυτα.
323 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
324 Δευτέρα Γεώργιος Καλάβρυτα.
325 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
326 Γεώργιος Καλάβρυτα.
327 Νικόλαος Καλάβρυτα.
328 Δημήτριος Καλάβρυτα.
329 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
330 Πρώτη Ανδρέας Καλάβρυτα. Εις την εξαίρετον τάξιν (Σ. της 2ΑΣ 3ΟΥ 1877).
331 Δευτέρα Δημήτριος Καλάβρυτα.
332 Τετάρτη Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
333 Πρώτη Νικόλαος Καλάβρυτα.
334 Εβδόμη Παναγ. Καλάβρυτα.
335 Δευτέρα Δημήτριος Καλάβρυτα.
336 Βασίλειος Καλάβρυτα.
337 Γεώργιος Καλάβρυτα.
338 Γεώργιος Καλάβρυτα.
339 Ζαφείρης Καλάβρυτα.
340 Δευτέρα Ζαχαρίας Καλάβρυτα.(ιερεύς)
341 Δευτέρα Θεόδωρος Καλάβρυτα.
342 Δευτέρα Θεόδωρος Καλάβρυτα.
343 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
344 Σωτήριος Καλάβρυτα.
345 Σταύρος Καλάβρυτα.
346 Γεώργιος Καλάβρυτα.
347 Ιωάννης Καλάβρυτα.
348 Δημήτριος Καλάβρυτα.
349 Πανούτζος Καλάβρυτα.
350 Νικόλαος Καλάβρυτα.
351 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
352 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
353 Σωτήριος Καλάβρυτα.
354 Πρώτη Ιωάννης Καλάβρυτα.
355 Έκτη Δημήτριος Καλάβρυτα.(επροικοδοτήθη υπολοχαγός Γρ. 4320).
356 Αναγνώστης Καλάβρυτα.
357 Δευτέρα Αθανάσιος Καλάβρυτα.
358 Βασίλειος Καλάβρυτα.
359 Γεώργιος Καλάβρυτα.
360 Δημήτριος Καλάβρυτα.
361 Δευτέρα Δημήτριος Καλάβρυτα.
362 Δρόσος Καλάβρυτα.
363 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
364 Σταμάτης Καλάβρυτα.
365 Ανδρίκος Καλάβρυτα.
366 Γεώργιος Καλάβρυτα.
367 Γεώργιος Καλάβρυτα.
368 Μήτρος Καλάβρυτα.
369 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
370 Πρώτη Γιαννάκης Καλάβρυτα.
371 Γιάννης Καλάβρυτα.
372 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
373 Ιωάννης Καλάβρυτα.
374 Γεώργιος Καλάβρυτα.
375 Γεώργιος Καλάβρυτα.
376 Θάνος Καλάβρυτα.
377 Θάνος Καλάβρυτα.
378 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
379 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
380 Καλάβρυτα.(ιερεύς)
381 Αντώνιος Καλάβρυτα.
382 Ασημάκης Καλάβρυτα.
383 Θεοφίλης Καλάβρυτα.
384 Τρίτη Σωτήριος Καλάβρυτα. Επροικοδοτήθη Γρ. 10.080
385 Θεοδωράκης Καλάβρυτα.
386 Γεώργιος Καλάβρυτα. (εν τω μητρώω Δούας).
387 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
388 Δήμος Καλάβρυτα.
389 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
390 Χαράλαμπος Καλάβρυτα.
391 Πέμπτη Δημήτριος Καλάβρυτα.
392 Δευτέρα Καλάβρυτα.(ιερεύς)
393 Καλάβρυτα.(ιερεύς)
394 Καλάβρυτα.(ιερεύς)
395 Πρώτη Ιωάννης Καλάβρυτα.
396 Ανδρίκος Καλάβρυτα.
397 Δευτέρα Ανδρούτσος Καλάβρυτα.
398 Λόντος Καλάβρυτα.
399 Δημήτριος Καλάβρυτα.
400 Νικόλαος Καλάβρυτα.
401 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
402 Δημήτριος Καλάβρυτα.
403 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
404 Δευτέρα Αθανάσιος Καλάβρυτα.
405 Αναστάσιος Καλάβρυτα.
406 Ιωάννης Καλάβρυτα.
407 Πανούτζος Καλάβρυτα.
408 Ιωάννης Καλάβρυτα.
409 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
410 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
411 Γιάννης Καλάβρυτα.
412 Δημήτριος Καλάβρυτα.
413 Μήτρος Καλάβρυτα.
414 Δευτέρα Ασημάκης Καλάβρυτα.
415 Ιωάννης Καλάβρυτα.
416 Χριστόδουλος Καλάβρυτα.
417 Ιωάννης Καλάβρυτα.
418 Πρώτη Ιωάννης Καλάβρυτα.
419 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
420 Δευτέρα Δημήτριος Καλάβρυτα.
421 Ανδρέας Καλάβρυτα.
422 Δευτέρα Αναγνώστης Καλάβρυτα.
423 Σπύρος Καλάβρυτα.
424 Ασημάκης Καλάβρυτα.
425 Βασίλειος Καλάβρυτα.
426 Δευτέρα Γεώργιος Καλάβρυτα.
427 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
428 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
429 Αναστάσιος Καλάβρυτα.
430 Ηλίας Καλάβρυτα.
431 Γεώργιος Καλάβρυτα.
432 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
433 Αναγνώστης Καλάβρυτα.
434 Ασημάκης Καλάβρυτα.
435 Γεώργιος Καλάβρυτα.
436 Νικόλαος Καλάβρυτα.
437 Ανδρέας Καλάβρυτα.
438 Πρώτη Παναγιώτης Καλάβρυτα.
439 Νικόλαος Καλάβρυτα.
440 Γιαννάκης Καλάβρυτα.
441 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
442 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
443 Ζαφείρης Καλάβρυτα.
444 Ανδρέας Καλάβρυτα.
445 Νικόλαος Καλάβρυτα.
446 Πανάγος Καλάβρυτα.
447 Δευτέρα Βασίλειος Καλάβρυτα.
448 Νικόλαος Καλάβρυτα.
449 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
450 Πρώτη Ιωάννης Καλάβρυτα. Εις τους αξιωματικούς ΣΤ΄ Τάξεως (Σ. 488).
451 Έκτη Ιωάννης Καλάβρυτα. Ήτο εις τους υπαξιωματικούς αριθ. Ν.Μ. 18.
452 Καλάβρυτα.
453 Δημήτριος Καλάβρυτα.
454 Νικόλαος Καλάβρυτα.
455 Αναστάσιος Καλάβρυτα.
456 Νικόλαος Καλάβρυτα.
457 Δευτέρα Γεώργιος Καλάβρυτα.
458 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
459 Δευτέρα Νικόλαος Καλάβρυτα.
460 Αθανάσιος Καλάβρυτα.
461 Γεώργιος Καλάβρυτα.
462 Πρώτη Σταύρος Καλάβρυτα.
463 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
464 Σπύρος Καλάβρυτα.
465 Ιωάννης Καλάβρυτα.
466 Γεωργάκης Καλάβρυτα.
467 Δημήτριος Καλάβρυτα.
468 Πέμπτη Σπύρος Καλάβρυτα. Επροικοδοτήθη.
469 Αθανάσιος Καλάβρυτα.
470 Πέτρος Καλάβρυτα.
471 Γεώργιος Καλάβρυτα.
472 Δευτέρα Αθανάσιος Καλάβρυτα.
473 Πρώτη Δημήτριος Καλάβρυτα.
474 Δημήτριος Καλάβρυτα.
475 Νικόλαος Καλάβρυτα.
476 Αθανάσιος Καλάβρυτα.
477 Βασίλειος Καλάβρυτα.
478 Ιωάννης Καλάβρυτα.
479 Δευτέρα Νικόλαος Καλάβρυτα.
480 Δευτέρα Νικόλαος Καλάβρυτα.
481 Δημήτριος Καλάβρυτα.
482 Αναγνώστης Καλάβρυτα.
483 Δευτέρα Αναγνώστης Καλάβρυτα.
484 Αναστάσιος Καλάβρυτα.
485 Σπήλιος Καλάβρυτα.
486 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
487 Αντώνιος Καλάβρυτα.
488 Ανδρίκος Καλάβρυτα.
489 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
490 Δευτέρα Παναγής Καλάβρυτα.
491 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
492 Δευτέρα Δημήτριος Καλάβρυτα.
493 Δευτέρα Κώστας Καλάβρυτα.
494 Πανάγος Καλάβρυτα.
495 Χρυσανθάκης Καλάβρυτα.
496 Ιωάννης Καλάβρυτα.
497 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
498 Δημήτριος Καλάβρυτα.
499 Βασίλειος Καλάβρυτα.
500 Αναγνώστης Καλάβρυτα.
501 Δευτέρα Αργύρης Καλάβρυτα.
502 Δευτέρα Βασίλειος Καλάβρυτα.
503 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
504 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
505 Δευτέρα Σπυρίδων Καλάβρυτα.
506 Ιωάννης Καλάβρυτα.
507 Πολυζώης Καλάβρυτα.
508 Αναγνώστης Καλάβρυτα.
509 Ιωάννης Καλάβρυτα.
510 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
511 Δευτέρα Παναγιώτης Καλάβρυτα.
512 Δημήτριος Καλάβρυτα.
513 Αναστάσιος Καλάβρυτα.
514 Μιχαήλ Καλάβρυτα.
515 Γεώργιος Καλάβρυτα.
516 Δημητράκης Καλάβρυτα.
517 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
518 Σωτήριος Καλάβρυτα.
519 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
520 Αναστάσιος Καλάβρυτα.
521 Ζαφείρης Καλάβρυτα. (Εν τω μητρώω Κήτσος).
522 Χρίστος Καλάβρυτα.
523 Ιωάννης Καλάβρυτα.
524 Νικολής Καλάβρυτα.
525 Γεώργιος Καλάβρυτα.
526 Χρίστος Καλάβρυτα.
527 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
528 Απόστολος Καλάβρυτα.
529 Μήτρος Καλάβρυτα.
530 Σταμάτης Καλάβρυτα.
531 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
532 Πρώτη Αναγνώστης Καλάβρυτα.
533 Γεώργιος Καλάβρυτα.
534 Ιωάννης Καλάβρυτα.
535 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
536 Πρώτη Χρίστος Καλάβρυτα.
537 Πανάγος Καλάβρυτα.
538 Κυριάκος Καλάβρυτα.
539 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
540 Ηλίας Καλάβρυτα.
541 Δευτέρα Βασίλειος Καλάβρυτα.
542 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
543 Πολυζώης Καλάβρυτα.
544 Πρώτη Αθανάσιος Καλάβρυτα.
545 Έκτη Γιαννάκης Καλάβρυτα.
546 Δευτέρα Δημήτριος Καλάβρυτα.
547 Δευτέρα Αναστάσιος Καλάβρυτα.
548 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
549 Δευτέρα Παναγιώτης Καλάβρυτα.
550 Πανάγος Καλάβρυτα.
551 Δευτέρα Αναγνώστης Καλάβρυτα.
552 Μήτσος Καλάβρυτα.
553 Δευτέρα Δημήτριος Καλάβρυτα.
554 Πέμπτη Αναγνώστης Καλάβρυτα.
555 Δευτέρα Γεώργιος Καλάβρυτα.
556 Πρώτη Σπύρος Καλάβρυτα.
557 Μήτρος Καλάβρυτα.
558 Ιωάννης Καλάβρυτα. Εις την Β΄ τάξιν των υπαξιωματικών (Σ. 244)
559 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
560 Χριστόδουλος Καλάβρυτα.
561 Σπύρος Καλάβρυτα.
562 Εβδόμη Παναγιώτης Καλάβρυτα.
563 Δημήτριος Καλάβρυτα.
564 Σταύρος Καλάβρυτα.
565 Χρίστος Καλάβρυτα.
566 Ανδρέας Καλάβρυτα.
567 Δευτέρα Νικόλαος Καλάβρυτα. (Ιερεύς).
568 Δευτέρα Γιαννάκης Καλάβρυτα.
569 Δευτέρα Ιωάννης Καλάβρυτα.
570 Πρώτη Αργύρης Καλάβρυτα.
571 Αθανάσιος Καλάβρυτα.
572 Πάνος Καλάβρυτα.
573 Ευστάθιος Καλάβρυτα.
574 Δευτέρα Θεόδωρος Καλάβρυτα.
575 Εβδόμη Σπύρος Καλάβρυτα. Επροικοδοτήθη Ανθυπολοχαγός Γρ.3456.
576 Ηλίας Καλάβρυτα.
577 Αναστάσιος Καλάβρυτα.
578 Πανάγος Καλάβρυτα.
579 Αθανάσιος Καλάβρυτα. (Ιερεύς).
580 Ιωάννης Καλάβρυτα.
581 Πέμπτη Γεώργιος Καλάβρυτα. Επροικοδοτήθη υπολοχαγός Γρ. 4320.
582 Γεώργιος Καλάβρυτα.
583 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
584 Γιάννης Καλάβρυτα.
585 Γιάννος Καλάβρυτα.
586 Δημήτριος Καλάβρυτα.
587 Δευτέρα Αντώνιος Καλάβρυτα.
588 Αθανάσιος Καλάβρυτα.
589 Δαμασκηνός Καλάβρυτα. Ιερομόναχος.
590 Αγγελής Καλάβρυτα.
591 Δημήτριος Καλάβρυτα.
592 Σπήλιος Καλάβρυτα.
593 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
594 Πρώτη Ηλίας Καλάβρυτα.
595 Γεώργιος Καλάβρυτα.
596 Ιωάννης Καλάβρυτα.
597 Δημήτριος Καλάβρυτα.
598 Δημήτριος Καλάβρυτα.
599 Δευτέρα Αναγνώστης Καλάβρυτα.
600 Γεώργιος Καλάβρυτα.
601 Νικόλαος Καλάβρυτα.
602 Νικόλαος Καλάβρυτα.
603 Δημήτριος Καλάβρυτα.
604 Νικόλαος Καλάβρυτα.
605 Βασίλειος Καλάβρυτα.
606 Γεώργιος Καλάβρυτα.
607 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
608 Δευτέρα Αναγνώστης Καλάβρυτα.
609 Σταύρος Καλάβρυτα.
610 Δευτέρα Γεώργιος Καλάβρυτα.
611 Κώστας Καλάβρυτα.
612 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
613 Δευτέρα Γεώργιος Καλάβρυτα.
614 Γεώργιος Καλάβρυτα.
615 Εβδόμη Ιωάννης Καλάβρυτα. Εις την ΣΤ΄ Τάξιν (Σ. 488).
616 Αντώνιος Καλάβρυτα.
617 Εβδόμη Γεώργιος Καλάβρυτα.
618 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
619 Μήτρος Καλάβρυτα.
620 Γεώργιος Καλάβρυτα.
621 Γεώργιος Καλάβρυτα.
622 Δευτέρα Νικόλαος Καλάβρυτα.
623 Έκτη Νικόλαος Καλάβρυτα.
624 Αργύρης Καλάβρυτα.
625 Σπυρίδων Καλάβρυτα.
626 Γεώργιος Καλάβρυτα.
627 Σπηλιωτάκης Καλάβρυτα.
628 Σπύρος Καλάβρυτα.
629 Στέφος Καλάβρυτα.
630 Αθανάσιος Καλάβρυτα.
631 Ανδρούτσος Καλάβρυτα.
632 Δημήτριος Καλάβρυτα.
633 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
634 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
635 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
636 Δευτέρα Θεόδωρος Καλάβρυτα.
637 Εβδόμη Ιωάννης Καλάβρυτα. Επροικοδοτήθη ανθυπολοχαγός Γρ.3456.
638 Κανέλλος Καλάβρυτα.
639 Πάνος Καλάβρυτα.
640 Μήτρος Καλάβρυτα.
641 Δευτέρα Αθανάσιος Καλάβρυτα.
642 Αναστάσιος Καλάβρυτα.
643 Γεώργιος Καλάβρυτα.
644 Δευτέρα Δημήτριος Καλάβρυτα.
645 Δημήτριος Καλάβρυτα.
646 Κωστάκης Καλάβρυτα.
647 Σπύρος Καλάβρυτα.
648 Ασημάκης Καλάβρυτα.
649 Γιαννάκης Καλάβρυτα.
650 Αθανάσιος Καλάβρυτα.
651 Δημήτριος Καλάβρυτα.
652 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
653 Κωστής Καλάβρυτα.
654 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
655 Δευτέρα Αναγνώστης Καλάβρυτα.
656 Αναγνώστης Καλάβρυτα.
657 Πρώτη Γεώργιος Καλάβρυτα.
658 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
659 Αντώνιος Καλάβρυτα.
660 Αθανάσιος Καλάβρυτα.
661 Βασίλειος Καλάβρυτα.
662 Γεώργιος Καλάβρυτα.
663 Πρώτη Σπυρίδων Καλάβρυτα.
664 Φίλιππος Καλάβρυτα.
665 Πρώτη Ανδρέας Καλάβρυτα.
666 Δευτέρα Κανέλλος Καλάβρυτα.
667 Πρώτη Σωτήριος Καλάβρυτα.
668 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
669 Σπήλιος Καλάβρυτα.
670 Δευτέρα Αθανάσιος Καλάβρυτα.
671 Δήμος Καλάβρυτα.
672 Αντώνιος Καλάβρυτα.
673 Δευτέρα Ιωάννης Καλάβρυτα.
674 Πρώτη Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
675 Πρώτη Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
676 Γεώργιος Καλάβρυτα.
677 Δευτέρα Σπήλιος Καλάβρυτα.
678 Πρώτη Βασίλειος Καλάβρυτα.
679 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
680 Νικόλαος Καλάβρυτα.
681 Πανούτζος Καλάβρυτα.
682 Αντώνιος Καλάβρυτα.
683 Τρίτη Γεώργιος Καλάβρυτα. Επροικοδοτήθη Ταγματάρχης Γρ. 10.080.
684 Σπύρος Καλάβρυτα.
685 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
686 Αργύριος Καλάβρυτα.
687 Αντώνιος Καλάβρυτα.
688 Δευτέρα Νικόλαος Καλάβρυτα.
689 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
690 Αργύρης Καλάβρυτα.
691 Γιαννάκης Καλάβρυτα.
692 Κώστας Καλάβρυτα.
693 Δευτέρα Σπύρος Καλάβρυτα.
694 Αναγνώστης Καλάβρυτα.
695 Νικόλαος Καλάβρυτα.
696 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
697 Αντώνιος Καλάβρυτα.
698 Ιωάννης Καλάβρυτα.
699 Εβδόμη Χρίστος Καλάβρυτα.
700 Γεώργιος Καλάβρυτα.
701 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
702 Πέτρος Καλάβρυτα.
703 Βασίλειος Καλάβρυτα.
704 Δημήτριος Καλάβρυτα.
705 Δημήτριος Καλάβρυτα.
706 Κυριαζής Καλάβρυτα.
707 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
708 Σωτήριος Καλάβρυτα.
709 Νικόλαος Καλάβρυτα.
710 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
711 Δημήτριος Καλάβρυτα.
712 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
713 Νικόλαος Καλάβρυτα.
714 Ανδρίκος Καλάβρυτα.
715 Γεράσιμος Καλάβρυτα.
716 Γεώργιος Καλάβρυτα.
717 Γεώργιος Καλάβρυτα.
718 Ιωάννης Καλάβρυτα.
719 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
720 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
721 Εβδόμη Κωνσταντίνος Καλάβρυτα. Επροικοδοτήθη ανθυπολοχαγός Γρ.3456.
722 Δευτέρα Γεώργιος Καλάβρυτα.
723 Ηλίας Καλάβρυτα.
724 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
725 Χριστόδουλος Καλάβρυτα.
726 Αγγελής Καλάβρυτα.
727 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
728 Γεώργιος Καλάβρυτα.
729 Δημήτριος Καλάβρυτα.
730 Γεώργιος Καλάβρυτα.
731 Ιωάννης Καλάβρυτα.
732 Έκτη Αργύριος Καλάβρυτα.
733 Στάθης Καλάβρυτα.
734 Γεώργιος Καλάβρυτα.
735 Κυριαζής Καλάβρυτα.
736 Δευτέρα Γιάννος Καλάβρυτα.
737 Αθανάσιος Καλάβρυτα.
738 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
739 Δευτέρα Βασίλειος Καλάβρυτα.
740 Γιάννης Καλάβρυτα.
741 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
742 Πρώτη Γεώργιος Καλάβρυτα.
743 Γεώργιος Καλάβρυτα.
744 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
745 Ιωάννης Καλάβρυτα.
746 Ανδρέας Καλάβρυτα.
747 Δημήτριος Καλάβρυτα.
748 Γιάννης Καλάβρυτα.
749 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
750 Αθανάσιος Καλάβρυτα.
751 Νικόλαος Καλάβρυτα.
752 Δευτέρα Νικόλαος Καλάβρυτα.
753 Γεώργιος Καλάβρυτα.
754 Σταύρος Καλάβρυτα.
755 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
756 Δευτέρα Γεώργιος Καλάβρυτα.
757 Γιάννης Καλάβρυτα.
758 Χαράλαμπος Καλάβρυτα.
759 Δευτέρα Ιωάννης Καλάβρυτα.
760 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
761 Νικόλαος Καλάβρυτα.
762 Σωτήριος Καλάβρυτα.
763 Χρίστος Καλάβρυτα.
764 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
765 Γεώργιος Καλάβρυτα.
766 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
767 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
768 Κανέλλος Καλάβρυτα.
769 Αντώνιος Καλάβρυτα.
770 Νικόλαος Καλάβρυτα.
771 Νικόλαος Καλάβρυτα.
772 Δευτέρα Αναγνώστης Καλάβρυτα.
773 Δευτέρα Γεώργιος Καλάβρυτα.
774 Γεώργιος Καλάβρυτα.
775 Ανδρέας Καλάβρυτα.
776 Γιάννης Καλάβρυτα.
777 Ευστάθιος Καλάβρυτα.
778 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
779 Δευτέρα Κυριάκος Καλάβρυτα.
780 Δευτέρα Παναγιώτης Καλάβρυτα.
781 Δευτέρα Παναγιώτης Καλάβρυτα.
782 Εβδόμη Πανάγος Καλάβρυτα.
783 Πρώτη Χαράλαμπος Καλάβρυτα.
784 Ρήγας Καλάβρυτα.
785 Γεώργιος Καλάβρυτα.
786 Δευτέρα Αναγνώστης Καλάβρυτα.
787 Γεωργάκης Καλάβρυτα.
788 Ευστάθιος Καλάβρυτα.
789 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
790 Αναστάσιος Καλάβρυτα.
791 Ηλίας Καλάβρυτα.
792 Σπύρος Καλάβρυτα.
793 Άγγελος Καλάβρυτα.
794 Δευτέρα Αναστάσιος Καλάβρυτα.
795 Γεώργιος Καλάβρυτα.
796 Γκολφίνος Καλάβρυτα.
797 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
798 Ιωάννης Καλάβρυτα.
799 Ρήγας Καλάβρυτα.
800 Δημήτριος Καλάβρυτα.
801 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
802 Ευστάθιος Καλάβρυτα.
803 Αποστόλης Καλάβρυτα.
804 Αντώνιος Καλάβρυτα.
805 Στατήκης Καλάβρυτα.
806 Νικόλαος Καλάβρυτα.
807 Γεώργιος Καλάβρυτα.
808 Κώστας Καλάβρυτα.
809 Γεώργιος Καλάβρυτα.
810 Δευτέρα Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
811 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
812 Αντώνιος Καλάβρυτα.
813 Δευτέρα Θεόδωρος Καλάβρυτα.
814 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
815 Γεώργιος Καλάβρυτα.
816 Γεώργιος Καλάβρυτα.
817 Στασινός Καλάβρυτα.
818 Νικόλαος Καλάβρυτα.
819 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
820 Δευτέρα Ιωάννης Καλάβρυτα.
821 Δημήτριος Καλάβρυτα.
822 Γεώργιος Καλάβρυτα.
823 Ιωάννης Καλάβρυτα.
824 Ιωάννης Καλάβρυτα.
825 Γκολφίνος Καλάβρυτα.
826 Ιωάννης Καλάβρυτα.
827 Γεώργιος Καλάβρυτα.
828 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
829 Δευτέρα Σπήλιος Καλάβρυτα.
830 Δημήτριος Καλάβρυτα.
831 Νικόλαος Καλάβρυτα.
832 Ευστάθιος Καλάβρυτα.
833 Εβδόμη Παναγιώτης Καλάβρυτα. (όρα και ανωτέρω αριθ. 3287).
834 Έκτη Δημήτριος Καλάβρυτα. Επροικοδοτήθη υπολοχαγός Γρ. 4320.
835 Εβδόμη Παναγιώτης Καλάβρυτα. (Όρα και ανωτέρω αριθ. 3338).
836 Γιάννης Καλάβρυτα.
837 Κυριάκος Καλάβρυτα.
838 Γεώργιος Καλάβρυτα.
839 Σταμάτης Καλάβρυτα.
840 Γεώργιος Καλάβρυτα.
841 Δημήτριος Καλάβρυτα.
842 Αντώνιος Καλάβρυτα.
843 Σταύρος Καλάβρυτα.
844 Αθανάσιος Καλάβρυτα.
845 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
846 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
847 Ανδρέας Καλάβρυτα.
848 Έκτη Ανδρέας Καλάβρυτα.
849 Πρώτη Δημήτριος Καλάβρυτα.
850 Πρώτη Χρόνης Καλάβρυτα.
851 Ιωάννης Καλάβρυτα.
852 Αναγνώστης Καλάβρυτα.
853 Παναγιώτης Καλάβρυτα. Εφονεύθη
854 Αθανάσιος Καλάβρυτα.
855 Δευτέρα Παναγιώτης Καλάβρυτα.
856 Δευτέρα Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
857 Νικόλαος Καλάβρυτα.
858 Γεώργιος Καλάβρυτα.
859 Αναγνώστης Καλάβρυτα.
860 Δημήτριος Καλάβρυτα.
861 Θάνος Καλάβρυτα.
862 Γεώργιος Καλάβρυτα.
863 Κώστας Καλάβρυτα.
864 Ασημάκης Καλάβρυτα.
865 Χρίστος Καλάβρυτα.
866 Δευτέρα Νικόλαος Καλάβρυτα.
867 Ηλίας Καλάβρυτα.
868 Καλάβρυτα. Ιερεύς.
869 Αναστάσιος Καλάβρυτα.
870 Αναστάσιος Καλάβρυτα.
871 Ανδρέας Καλάβρυτα.
872 Πρώτη Γεώργιος Καλάβρυτα.
873 Δημήτριος Καλάβρυτα.
874 Δευτέρα Ευάγγελος Καλάβρυτα.
875 Μάνθος Καλάβρυτα.
876 Αθανάσιος Καλάβρυτα.
877 Τετάρτη Ανδρέας Καλάβρυτα. Απεβίωσε.
878 Εβδόμη Γεώργιος Καλάβρυτα. Επροικοδοτήθη ανθυπολοχαγός Γρ.3456.
879 Γεώργιος Καλάβρυτα.
880 Δημήτριος Καλάβρυτα.
881 Δημήτριος Καλάβρυτα.
882 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
883 Πρώτη Ιωάννης Καλάβρυτα.
884 Δευτέρα Παγκράτιος Καλάβρυτα.
885 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
886 Έκτη Παναγιώτης Καλάβρυτα.
887 Σπύρος Καλάβρυτα.
888 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
889 Γεώργιος Καλάβρυτα.
890 Νικόλαος Καλάβρυτα.
891 Γεώργιος Καλάβρυτα.
892 Αθανάσιος Καλάβρυτα.
893 Δευτέρα Νικόλαος Καλάβρυτα.
894 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
895 Ιωάννης Καλάβρυτα.
896 Νικόλαος Καλάβρυτα.
897 Γεώργιος Καλάβρυτα.
898 Γιαννάκης Καλάβρυτα.
899 Εβδόμη Πανάγος Καλάβρυτα.
900 Ρήγας Καλάβρυτα.
901 Αθανάσιος Καλάβρυτα.
902 Σπύρος Καλάβρυτα.
903 Αγγελής Καλάβρυτα.
904 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
905 Δευτέρα Παναγιώτης Καλάβρυτα.
906 Σωτήριος Καλάβρυτα.
907 Χρίστος Καλάβρυτα.
908 Ασημάκης Καλάβρυτα.
909 Κυριάκος Καλάβρυτα.
910 Γιάννης Καλάβρυτα.
911 Αθανάσιος Καλάβρυτα.
912 Βασίλειος Καλάβρυτα.
913 Πανάγος Καλάβρυτα.
914 Νικόλαος Καλάβρυτα.
915 Γεώργιος Καλάβρυτα.
916 Κόλιας Καλάβρυτα.
917 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
918 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
919 Αναστάσιος Καλάβρυτα. Εφονεύθη
920 Πρώτη Μιχαήλ Καλάβρυτα.
921 Σωτήριος Καλάβρυτα.
922 Σταύρος Καλάβρυτα.
923 Δευτέρα Χρίστος Καλάβρυτα.
924 Ανδρέας Καλάβρυτα.
925 Έκτη Αναστάσιος Καλάβρυτα. Επροικοδοτήθη υπολοχαγός Γρ. 4320.
926 Δήμος Καλάβρυτα.
927 Εβδόμη Παναγιώτης Καλάβρυτα.
928 Εβδόμη Αναγνώστης Καλάβρυτα. Απεβίωσε.
929 Ασημάκης Καλάβρυτα.
930 Βασίλειος Καλάβρυτα.
931 Δημήτριος Καλάβρυτα.
932 Δευτέρα Δημήτριος Καλάβρυτα.
933 Έκτη Θεόδωρος Καλάβρυτα. Επροικοδοτήθη υπολοχαγός Γρ.3420.
934 Δευτέρα Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
935 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα. Ιερεύς.
936 Δευτέρα Νικόλαος Καλάβρυτα.
937 Νικόλαος Καλάβρυτα.
938 Παναγιώτης ή Αναγνώστης Καλάβρυτα.
939 Πανάγος Καλάβρυτα.
940 Σακελλάριος Καλάβρυτα.
941 Σταύρος Καλάβρυτα.
942 Σωτήριος Καλάβρυτα.
943 Αθανάσιος Καλάβρυτα. Ιερεύς.
944 Αθανάσιος Καλάβρυτα.
945 Αθανάσιος Καλάβρυτα.
946 Αναγνώστης Καλάβρυτα.
947 Δευτέρα Αναγνώστης Καλάβρυτα.
948 Αναστάσιος Καλάβρυτα. Ιερεύς.
949 Αναστάσιος Καλάβρυτα.
950 Ανδρίκος Καλάβρυτα.
951 Αντώνιος Καλάβρυτα.
952 Δευτέρα Αργύρης Καλάβρυτα.
953 Δευτέρα Γεώργιος Καλάβρυτα.
954 Γεώργιος Καλάβρυτα.
955 Δευτέρα Γεώργιος Καλάβρυτα.
956 Δευτέρα Εμμανουήλ Καλάβρυτα. Ιερεύς.
957 Δευτέρα Ευστάθιος Καλάβρυτα.
958 Ηλίας Καλάβρυτα.
959 Ιωάννης Καλάβρυτα. Ιερεύς.
960 Εβδόμη Κανέλλος Καλάβρυτα. Ιερεύς.
961 Δευτέρα Κωνσταντίνος Καλάβρυτα. Ιερεύς.
962 Δευτέρα Νικόλαος Καλάβρυτα
963 Νικόλαος Καλάβρυτα. Ιερεύς.
964 Παναγιώτης Καλάβρυτα. Ιερεύς.
965 Σπυρίδων Καλάβρυτα. Ιερεύς.
966 Πρώτη Σταμάτιος Καλάβρυτα. Ιερεύς.
967 Σωτήριος Καλάβρυτα.
968 Χρύσανθος Καλάβρυτα.
969 Δευτέρα Δημήτριος Καλάβρυτα.
970 Εβδόμη Πανάγος Καλάβρυτα.
971 Γεώργιος Καλάβρυτα.
972 Χρύσανθος Καλάβρυτα.
973 Δευτέρα Αναγνώστης Καλάβρυτα.
974 Δευτέρα Δημήτριος Καλάβρυτα.
975 Έκτη Σωτήριος Καλάβρυτα.
976 Χαράλαμπος Καλάβρυτα.
977 Αθανάσιος Καλάβρυτα.
978 Δευτέρα Αθανάσιος Καλάβρυτα. Ιερεύς.
979 Γεώργιος Καλάβρυτα.
980 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
981 Πρώτη Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
982 Πανάγος Καλάβρυτα.
983 Σπύρος Καλάβρυτα.
984 Στάθης Καλάβρυτα.
985 Αγγελής Καλάβρυτα.
986 Ανδρέας Καλάβρυτα.
987 Εμμανουήλ Καλάβρυτα.
988 Κανέλλος Καλάβρυτα.
989 Πρώτη Κόλιας Καλάβρυτα.
990 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
991 Νικόλαος Καλάβρυτα.
992 Έκτη Νικόλαος Καλάβρυτα.
993 Σωτήριος Καλάβρυτα.
994 Αθανάσιος Καλάβρυτα.
995 Ιωάννης Καλάβρυτα.
996 Ανδρέας Καλάβρυτα.
997 Αντώνιος Καλάβρυτα.
998 Αυγουστής Καλάβρυτα.
999 Γεώργιος Καλάβρυτα. Οικονόμος.
1000 Γεώργιος Καλάβρυτα.
1001 Δήμος Καλάβρυτα.
1002 Διονύσιος Καλάβρυτα.
1003 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
1004 Δευτέρα Μιχαήλ Καλάβρυτα.
1005 Σπύρος Καλάβρυτα.
1006 Στασινός Καλάβρυτα.
1007 Φώτης Καλάβρυτα.
1008 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
1009 Πάνος Καλάβρυτα.
1010 Αλέξης Καλάβρυτα.
1011 Δευτέρα Γεώργιος Καλάβρυτα.
1012 Γιαννάκης Καλάβρυτα.
1013 Νικόλαος Καλάβρυτα.
1014 Δημήτριος Καλάβρυτα.
1015 Πανταζής Καλάβρυτα.
1016 Δημήτριος Καλάβρυτα.
1017 Διονύσιος Καλάβρυτα.
1018 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
1019 Ιωάννης Καλάβρυτα.
1020 Αναγνώστης Καλάβρυτα.
1021 Αναγνώστης Καλάβρυτα.
1022 Δημήτριος Καλάβρυτα.
1023 Πρώτη Θεοδόσιος Καλάβρυτα.
1024 Ιωάννης Καλάβρυτα.
1025 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
1026 Αθανάσιος Καλάβρυτα.
1027 Δευτέρα Ανδρέας Καλάβρυτα.
1028 Βασίλειος Καλάβρυτα.
1029 Γεώργιος Καλάβρυτα.
1030 Δευτέρα Γεώργιος Καλάβρυτα.
1031 Δημήτριος Καλάβρυτα.
1032 Πρώτη Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
1033 Πέμπτη Γεώργιος Καλάβρυτα.
1034 Έκτη Ηλίας Καλάβρυτα.
1035 Δευτέρα Σωτήριος Καλάβρυτα.
1036 Πρώτη Γεώργιος Καλάβρυτα.
1037 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
1038 Δευτέρα Αθανάσιος Καλάβρυτα.
1039 Αναγνώστης Καλάβρυτα.
1040 Έκτη Ανδρούτσος Καλάβρυτα. Προγενεστέρως είχε ταχθεί εις τους υπαξιωματικούς. Εις την Ε΄ τάξιν. (Σ.488)
1041 Δευτέρα Ανδρούτσος Καλάβρυτα. Εις την ΣΤ΄ Τάξιν (Σ. 488).Τάξιν των αξιωματικών (Σ. 485).
1042 Αντώνιος Καλάβρυτα.
1043 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
1044 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
1045 Δημήτριος Καλάβρυτα.
1046 Σταμάτης Καλάβρυτα.
1047 Αναστάσιος Καλάβρυτα.
1048 Αθανάσιος Καλάβρυτα.
1049 Ανδρίκος Καλάβρυτα.
1050 Απόστολος Καλάβρυτα.
1051 Αργύρης Καλάβρυτα.
1052 Τετάρτη Ασημάκης Καλάβρυτα.
1053 Γεώργιος Καλάβρυτα.
1054 Γιαννάκης Καλάβρυτα.
1055 Πρώτη Γκολφίνος Καλάβρυτα.
1056 Έκτη Γκολφίνος Καλάβρυτα.
1057 Τρίτη Ιωάννης Καλάβρυτα.
1058 Κοσμάς Καλάβρυτα.
1059 Κυριάκος Καλάβρυτα.
1060 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
1061 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
1062 Δευτέρα Νικόλαος Καλάβρυτα.
1063 Νικόλαος Καλάβρυτα.
1064 Παλαιολόγος Καλάβρυτα.
1065 Πανάγος Καλάβρυτα.
1066 Πανάγος Καλάβρυτα.
1067 Εβδόμη Ρήγας Καλάβρυτα.
1068 Τετάρτη Σταμάτιος Καλάβρυτα.
1069 Χριστόδουλος Καλάβρυτα.
1070 Πρώτη Γεώργιος Καλάβρυτα.
1071 Δημήτριος Καλάβρυτα.
1072 Πανάγος Καλάβρυτα.
1073 Σπήλιος Καλάβρυτα.
1074 Δημήτριος Καλάβρυτα. Ιερεύς.
1075 Δευτέρα Σπύρος Καλάβρυτα.
1076 Δευτέρα Αναγνώστης Καλάβρυτα.
1077 Δευτέρα Αναγνώστης Καλάβρυτα.
1078 Αναγνώστης Καλάβρυτα.
1079 Δευτέρα Θεοφάνης Καλάβρυτα.
1080 Σπύρος Καλάβρυτα. Ιερεύς.
1081 Σταμάτης Καλάβρυτα.
1082 Δημήτριος Καλάβρυτα.
1083 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
1084 Οικονόμος Καλάβρυτα.
1085 Δημήτριος Καλάβρυτα.
1086 Πέτρος Καλάβρυτα.
1087 Βασίλειος Καλάβρυτα. Ιερεύς.
1088 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
1089 Αντώνιος Καλάβρυτα.
1090 Μιχαήλ Καλάβρυτα.
1091 Πανάγος Καλάβρυτα.
1092 Χρίστος Καλάβρυτα.
1093 Αναγνώστης Καλάβρυτα.
1094 Πρώτη Αθανάσιος Καλάβρυτα.
1095 Βασίλειος Καλάβρυτα.
1096 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
1097 Ζαφείρης Καλάβρυτα.
1098 Ηλίας Καλάβρυτα.
1099 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
1100 Δήμος Καλάβρυτα.
1101 Σπύρος Καλάβρυτα.
1102 Διαμαντής Καλάβρυτα.
1103 Εβδόμη Θεόδωρος Καλάβρυτα. Επροικοδοτήθη ανθυπολοχαγός Γρ.3456.
1104 Εβδόμη Θεόδωρος Καλάβρυτα. Επροικοδοτήθη ανθυπολοχαγός Γρ.3456.
1105 Πολυχρόνης Καλάβρυτα.
1106 Αντώνιος Καλάβρυτα.
1107 Δευτέρα Γεώργιος Καλάβρυτα.
1108 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
1109 Αναγνώστης Καλάβρυτα.
1110 Καλάβρυτα. Ιερεύς.
1111 Γεώργιος Καλάβρυτα.
1112 Πρώτη Παύλος Καλάβρυτα.
1113 Δευτέρα Ιωάννης Καλάβρυτα.
1114 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
1115 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
1116 Σπύρος Καλάβρυτα.
1117 Δημήτριος Καλάβρυτα.
1118 Ιωάννης Καλάβρυτα.
1119 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
1120 Πρώτη Θανάσης Καλάβρυτα.
1121 Αναγνώστης Καλάβρυτα.
1122 Σταύρος Καλάβρυτα.
1123 Γεώργιος Καλάβρυτα.
1124 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
1125 Μετζέλης Καλάβρυτα.
1126 Αλέξανδρος Καλάβρυτα.
1127 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
1128 Νικόλαος Καλάβρυτα.
1129 Δευτέρα Σωτήριος Καλάβρυτα.
1130 Πρώτη Γεώργιος Καλάβρυτα.
1131 Δευτέρα Σωτήριος Καλάβρυτα.
1132 Δευτέρα Δημήτριος Καλάβρυτα.
1133 Εβδόμη Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
1134 Δημήτριος Καλάβρυτα.
1135 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
1136 Εβδόμη Αθανάσιος Καλάβρυτα. Εις την Ε΄ τάξιν (Σ. 488).
1137 Πέμπτη Ανδρέας Καλάβρυτα. Επροικοδοτήθη λοχαγός Γρ. 6480
1138 Πρώτη Βασίλειος Καλάβρυτα.
1139 Δευτέρα Γκολφίνος Καλάβρυτα. Απεβίωσε.
1140 Τετάρτη Ιωάννης Καλάβρυτα.
1141 Δευτέρα Κωνσταντίνος Καλάβρυτα. Απεβίωσε.
1142 Δευτέρα Νικόλαος Καλάβρυτα. Απεβίωσε.
1143 Πέμπτη Παναγιώτης Καλάβρυτα. Επροικοδοτήθη.
1144 Ιωάννης Καλάβρυτα.
1145 Νικόλαος Καλάβρυτα.
1146 Χρίστος Καλάβρυτα.
1147 Νικόλαος Καλάβρυτα.
1148 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
1149 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
1150 Πανάγος Καλάβρυτα.
1151 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
1152 Δευτέρα Ιωάννης Καλάβρυτα.
1153 Πρώτη Πανάγος Καλάβρυτα.
1154 Αναστάσιος Καλάβρυτα.
1155 Αντώνιος Καλάβρυτα.
1156 Δευτέρα Γεώργιος Καλάβρυτα.
1157 Δευτέρα Γεώργιος Καλάβρυτα.
1158 Πρώτη Δημήτριος Καλάβρυτα.
1159 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
1160 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
1161 Δευτέρα Δράκος Καλάβρυτα.
1162 Νικόλαος Καλάβρυτα.
1163 Δημήτριος Καλάβρυτα.
1164 Δημήτριος Καλάβρυτα.
1165 Δευτέρα Νικόλαος Καλάβρυτα.
1166 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
1167 Δευτέρα Αγγελής Καλάβρυτα.
1168 Πρώτη Νικόλαος Καλάβρυτα.
1169 Ασημάκης Καλάβρυτα.
1170 Δημήτριος Καλάβρυτα.
1171 Αντώνιος Καλάβρυτα.
1172 Πρώτη Αργύριος Καλάβρυτα.
1173 Δευτέρα Αναγνώστης Καλάβρυτα.
1174 Κώστας Καλάβρυτα.
1175 Αναστάσιος Καλάβρυτα.
1176 Πανάγος Καλάβρυτα.
1177 Εβδόμη Βασίλειος Καλάβρυτα.
1178 Γεώργιος Καλάβρυτα.
1179 Εβδόμη Ιωάννης Καλάβρυτα.
1180 Δημήτριος Καλάβρυτα.
1181 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
1182 Πρώτη Χαράλαμπος Καλάβρυτα.
1183 Αντιόχιος Καλάβρυτα.
1184 Δευτέρα Γεωργάκης Καλάβρυτα.
1185 Ιωάννης Καλάβρυτα.
1186 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
1187 Ζαφείριος Καλάβρυτα.
1188 Δημήτριος Καλάβρυτα.
1189 Δευτέρα Γεώργιος Καλάβρυτα.
1190 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
1191 Αντώνιος Καλάβρυτα.
1192 Αντώνιος Καλάβρυτα. Εφονεύθη
1193 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
1194 Γιάννης Καλάβρυτα.
1195 Δημήτριος Καλάβρυτα.
1196 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
1197 Πολύδωρος Καλάβρυτα.
1198 Ηλίας Καλάβρυτα.
1199 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
1200 Πέμπτη Θεόδωρος Καλάβρυτα. Επροικοδοτήθη υπολοχαγός Γρ. 4320.
1201 Ιωάννης Καλάβρυτα.
1202 Ιωάννης Καλάβρυτα.
1203 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
1204 Σωτήριος Καλάβρυτα.
1205 Γεώργιος Καλάβρυτα.
1206 Δευτέρα Αθανάσιος Καλάβρυτα.
1207 Αργύριος Καλάβρυτα.
1208 Δημήτριος Καλάβρυτα.
1209 Γιαννάκης Καλάβρυτα.
1210 Δευτέρα Μιχαήλ Καλάβρυτα.
1211 Ρόδης Καλάβρυτα.
1212 Δευτέρα Ρόδης Καλάβρυτα.
1213 Δευτέρα Αθανάσιος Καλάβρυτα.
1214 Γεωργάκης Καλάβρυτα.
1215 Γιάννης Καλάβρυτα.
1216 Κώστας Καλάβρυτα.
1217 Κώστας Καλάβρυτα.
1218 Αντώνιος Καλάβρυτα.
1219 Σωτήριος Καλάβρυτα.
1220 Γεώργιος Καλάβρυτα.
1221 Ανδρίκος Καλάβρυτα.
1222 Σωτήριος Καλάβρυτα.
1223 Αθανάσιος Καλάβρυτα.
1224 Βασίλειος Καλάβρυτα.
1225 Δευτέρα Ιωάννης Καλάβρυτα.
1226 Δευτέρα Σπύρος Καλάβρυτα. Ιερεύς.
1227 Αθανάσιος Καλάβρυτα.
1228 Αναγνώστης Καλάβρυτα.
1229 Αντώνιος Καλάβρυτα. Ιερεύς.
1230 Δημήτριος Καλάβρυτα. Ιερεύς.
1231 Ιωάννης Καλάβρυτα. Ιερεύς.
1232 Αναγνώστης Καλάβρυτα.
1233 Αναγνώστης Καλάβρυτα.
1234 Γεώργιος Καλάβρυτα.
1235 Γεώργιος Καλάβρυτα.
1236 Πρώτη Νικόλαος Καλάβρυτα.
1237 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
1238 Πέμπτη Παναγιώτης Καλάβρυτα. Επροικοδοτήθη ανθυπολοχαγός Γρ.3456.
1239 Σπήλιος Καλάβρυτα. Ιερεύς.
1240 Σωτήριος Καλάβρυτα.
1241 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
1242 Δευτέρα Νικόλαος Καλάβρυτα. Ιερεύς.
1243 Αντώνιος Καλάβρυτα.
1244 Δευτέρα Ιωάννης Καλάβρυτα.
1245 Κόλιας Καλάβρυτα.
1246 Ιωάννης Καλάβρυτα.
1247 Δημήτριος Καλάβρυτα.
1248 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
1249 Αλέξανδρος Καλάβρυτα.
1250 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
1251 Αναγνώστης Καλάβρυτα.
1252 Πέμπτη Σταύρος Καλάβρυτα. Επροικοδοτήθη ανθυπολοχαγός Π.Φάλαγγος.
1253 Εβδόμη Ιωάννης Καλάβρυτα.
1254 Έκτη Φίλιππος Καλάβρυτα. Επροικοδοτήθη ανθυπολοχαγός Γρ. 3456.
1255 Δευτέρα Γεώργιος Καλάβρυτα.
1256 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
1257 Ηλίας Καλάβρυτα.
1258 Γεώργιος Καλάβρυτα.
1259 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
1260 Αναγνώστης Καλάβρυτα.
1261 Σωτήριος Καλάβρυτα.
1262 Αναστάσιος Καλάβρυτα.
1263 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
1264 Αθανάσιος Καλάβρυτα.
1265 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
1266 Αλέξιος Καλάβρυτα.
1267 Πανάγος Καλάβρυτα.
1268 Ασημάκης Καλάβρυτα. Απεβίωσε.
1269 Έκτη Σωτήριος Καλάβρυτα. Επροικοδοτήθη υπολοχαγός Γρ. 4320.
1270 Αγγελής Καλάβρυτα. Εφονεύθη
1271 Αντώνιος Καλάβρυτα.
1272 Δευτέρα Ζαφείρης Καλάβρυτα.
1273 Δευτέρα Γιαννάκης Καλάβρυτα.
1274 Γεώργιος Καλάβρυτα.
1275 Δημήτριος Καλάβρυτα.
1276 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
1277 Γιάννης Καλάβρυτα.
1278 Ιωάννης Καλάβρυτα.
1279 Τρίτη Νικόλαος Καλάβρυτα. Επροικοδοτήθη. Γρ. 6480
1280 Έκτη Σωτήριος Καλάβρυτα.
1281 Θαλάσης Καλάβρυτα.
1282 Βασίλειος Καλάβρυτα.
1283 Νικόλαος Καλάβρυτα.
1284 Πρώτη Νικολέτος Καλάβρυτα.
1285 Παλαιολόγος Καλάβρυτα.
1286 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
1287 Σπήλιος Καλάβρυτα.
1288 Δευτέρα Δημήτριος Καλάβρυτα.
1289 Γεώργιος Καλάβρυτα.
1290 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
1291 Ιωάννης Καλάβρυτα.
1292 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
1293 Αθανάσιος Καλάβρυτα.
1294 Αναστάσιος Καλάβρυτα.
1295 Γεώργιος Καλάβρυτα.
1296 Δημήτριος Καλάβρυτα. Επροικοδοτήθη υπολοχαγός Γρ. 4320.
1297 Πρώτη Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
1298 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
1299 Αθανάσιος Καλάβρυτα.
1300 Γεώργιος Καλάβρυτα.
1301 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
1302 Σπηλιώτης Καλάβρυτα.
1303 Καλάβρυτα. Ιερεύς.
1304 Γεώργιος Καλάβρυτα.
1305 Πρώτη Χρίστος Καλάβρυτα.
1306 Γεώργιος Καλάβρυτα.
1307 Δημήτριος Καλάβρυτα.
1308 Αλέξιος Καλάβρυτα.
1309 Γεώργιος Καλάβρυτα.
1310 Γιαννάκης Καλάβρυτα.
1311 Δήμος Καλάβρυτα.
1312 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
1313 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
1314 Δευτέρα Ιωάννης Καλάβρυτα.
1315 Γεώργιος Καλάβρυτα.
1316 Γεώργιος Καλάβρυτα.
1317 Ρήγας Καλάβρυτα.
1318 Αθανάσιος Καλάβρυτα.
1319 Βασίλειος Καλάβρυτα.
1320 Γεώργιος Καλάβρυτα.
1321 Γιαννάκης Καλάβρυτα.
1322 Γιάννης Καλάβρυτα.
1323 Γιάννης Καλάβρυτα.
1324 Ιωάννης Καλάβρυτα.
1325 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
1326 Σπυρίδων Καλάβρυτα.
1327 Νικόλαος Καλάβρυτα.
1328 Μιχαήλ Καλάβρυτα.
1329 Κυριαζής Καλάβρυτα.
1330 Νικόλαος Καλάβρυτα.
1331 Πανάγος Καλάβρυτα.
1332 Χρίστος Καλάβρυτα.
1333 Δευτέρα Γεώργιος Καλάβρυτα.
1334 Γεώργιος Καλάβρυτα.
1335 Γεώργιος Καλάβρυτα.
1336 Σπύρος Καλάβρυτα.
1337 Στέφανος Καλάβρυτα.
1338 Δευτέρα Αναγνώστης Καλάβρυτα.
1339 Γεώργιος Καλάβρυτα.
1340 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
1341 Δευτέρα Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
1342 Δευτέρα Λουκάς Καλάβρυτα.
1343 Νικόλαος Καλάβρυτα.
1344 Νικόλαος Καλάβρυτα.
1345 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
1346 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
1347 Πανούτζος Καλάβρυτα.
1348 Σταύρος Καλάβρυτα.
1349 Αθανάσιος Καλάβρυτα.
1350 Εμμανουήλ Καλάβρυτα. Εφονεύθη
1351 Πρώτη Ανδρέας Καλάβρυτα.
1352 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
1353 Δευτέρα Χριστόδουλος Καλάβρυτα.
1354 Καλάβρυτα. Ιερεύς.
1355 Νικόλαος Καλάβρυτα.
1356 Δευτέρα Δημήτριος Καλάβρυτα.
1357 Γιάννος Καλάβρυτα.
1358 Έκτη Αναγνώστης Καλάβρυτα.
1359 Αναγνώστης Καλάβρυτα.
1360 Παναγής Καλάβρυτα.
1361 Σταύρος Καλάβρυτα.
1362 Γεώργιος Καλάβρυτα.
1363 Νικόλαος Καλάβρυτα.
1364 Έκτη Μήτζος Καλάβρυτα. Επροικοδοτήθη υπολοχαγός Γρ. 4320.
1365 Αναστάσιος Καλάβρυτα.
1366 Τρίτη Αναγνώστης Καλάβρυτα. Έπεσεν εις την εν Λεβιδίω μάχην το 1821.
1367 Τετάρτη Αναστάσιος Καλάβρυτα. Επροικοδοτήθη Γρ. 6480.
1368 Τετάρτη Γεώργιος Καλάβρυτα. Επροικοδοτήθη Γρ. 3420.
1369 Ιωάννης Καλάβρυτα.
1370 Νικόλαος Καλάβρυτα.
1371 Πρώτη Νικόλαος Καλάβρυτα.
1372 Βασίλειος Καλάβρυτα.
1373 Αναγνώστης Καλάβρυτα.
1374 Γεώργιος Καλάβρυτα.
1375 Νικόλαος Καλάβρυτα.
1376 Ιωάννης Καλάβρυτα.
1377 Σωτήρχος Καλάβρυτα.
1378 Αναγνώστης Καλάβρυτα.
1379 Ιωάννης Καλάβρυτα.
1380 Μιχαήλ Καλάβρυτα.
1381 Χρύσανθος Καλάβρυτα.
1382 Δευτέρα Νικόλαος Καλάβρυτα.
1383 Νικόλαος Καλάβρυτα.
1384 Αντώνιος Καλάβρυτα.
1385 Κ. Καλάβρυτα.
1386 Δευτέρα Αντώνιος Καλάβρυτα.
1387 Κώστας Καλάβρυτα.
1388 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
1389 Δημήτριος Καλάβρυτα.
1390 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
1391 Αναστάσιος Καλάβρυτα.
1392 Σπύρος Καλάβρυτα.
1393 Γιαννάκος Καλάβρυτα.
1394 Δευτέρα Σωτήριος Καλάβρυτα.
1395 Ηλίας Καλάβρυτα.
1396 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
1397 Δευτέρα Νικόλαος Καλάβρυτα.
1398 Σωτήριος Καλάβρυτα.
1399 Δευτέρα Γιαννάκος Καλάβρυτα.
1400 Νικολός Καλάβρυτα.
1401 Νικόλαος Καλάβρυτα.
1402 Δευτέρα Σταύρος Καλάβρυτα.
1403 Αθανάσιος Καλάβρυτα.
1404 Κανέλλος Καλάβρυτα.
1405 Σταμάτης Καλάβρυτα.
1406 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
1407 Δημήτριος Καλάβρυτα.
1408 Δευτέρα Αναγνώστης Καλάβρυτα.
1409 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
1410 Σπύρος Καλάβρυτα.
1411 Κυριάκος Καλάβρυτα. Απεβίωσε.
1412 Κώστας Καλάβρυτα.
1413 Δημήτριος Καλάβρυτα.
1414 Αγγελής Καλάβρυτα.
1415 Ανδρίκος Καλάβρυτα.
1416 Γεώργιος Καλάβρυτα.
1417 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
1418 Δευτέρα Σπήλιος Καλάβρυτα.
1419 Δευτέρα Γεώργιος Καλάβρυτα.
1420 Γεώργιος Καλάβρυτα.
1421 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
1422 Νικόλαος Καλάβρυτα.
1423 Δημήτριος Καλάβρυτα. Ιερεύς.
1424 Γιαννάκης Καλάβρυτα.
1425 Δευτέρα Στάθης Καλάβρυτα.
1426 Αργύρης Καλάβρυτα.
1427 Αναστάσιος Καλάβρυτα.
1428 Χρίστος Καλάβρυτα.
1429 Νικόλαος Καλάβρυτα.
1430 Γρηγόριος Καλάβρυτα.(Από το χειρόγραφο μητρώο των Αγωνιστών: είναι από το Μεσολόγγι ).
1431 Δημήτριος Καλάβρυτα.
1432 Δημήτριος Καλάβρυτα.
1433 Γεώργιος Καλάβρυτα.
1434 Δημήτριος Καλάβρυτα.
1435 Γεώργιος Καλάβρυτα.
1436 Δευτέρα Ιωάννης Καλάβρυτα.
1437 Γεώργιος Καλάβρυτα.
1438 Ευστάθιος Καλάβρυτα.
1439 Γεώργιος Καλάβρυτα.
1440 Βασίλειος Καλάβρυτα.
1441 Αγγελής Καλάβρυτα.
1442 Γεώργιος Καλάβρυτα.
1443 Ρήγας Καλάβρυτα.
1444 Αναστάσιος Καλάβρυτα.
1445 Γιαννάκης Καλάβρυτα.
1446 Πρώτη Δημήτριος Καλάβρυτα.
1447 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
1448 Κώστας Καλάβρυτα.
1449 Σπήλιος Καλάβρυτα.
1450 Ανδρέας Καλάβρυτα.
1451 Αναγνώστης Καλάβρυτα.
1452 Πανάγος Καλάβρυτα.
1453 Κώστας Καλάβρυτα.
1454 Δευτέρα Αποστόλης Καλάβρυτα.
1455 Γεώργιος Καλάβρυτα.
1456 Γεώργιος Καλάβρυτα.
1457 Σπήλιος Καλάβρυτα.
1458 Ασημάκης Καλάβρυτα.
1459 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
1460 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
1461 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
1462 Σωτήριος Καλάβρυτα.
1463 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
1464 Δευτέρα Ιωάννης Καλάβρυτα.
1465 Ανδριανός Καλάβρυτα.
1466 Γιαννάκης Καλάβρυτα. Εν τω μητρώω Γιαννάκης του Θανάση Τσούγκα.
1467 Κώστας Καλάβρυτα.
1468 Γιάννης Καλάβρυτα.
1469 Χρίστος Καλάβρυτα.
1470 Αθανάσιος Καλάβρυτα.
1471 Αναστάσιος Καλάβρυτα.
1472 Βασίλειος Καλάβρυτα.
1473 Γεώργιος Καλάβρυτα.
1474 Δημήτριος Καλάβρυτα.
1475 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
1476 Χαράλαμπος Καλάβρυτα.
1477 Δευτέρα Αθανάσιος Καλάβρυτα.
1478 Σταύρος Καλάβρυτα.
1479 Δευτέρα Αναγνώστης Καλάβρυτα.
1480 Χαράλαμπος Καλάβρυτα.
1481 Γεώργιος Καλάβρυτα.
1482 Δευτέρα Δημήτριος Καλάβρυτα.
1483 Πέτρος Είναι από Κέρκυρα (όχι Καλάβρυτα)
1484 Δευτέρα Παναγιώτης Καλάβρυτα.
1485 Σωτήριος Καλάβρυτα.
1486 Γεώργιος Καλάβρυτα.
1487 Βασίλειος Καλάβρυτα.
1488 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
1489 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
1490 Δευτέρα Αμβρόσιος Καλάβρυτα. Πρωτοσύγγελος.
1491 Αργύρης Καλάβρυτα.
1492 Πρώτη Ασημάκης Καλάβρυτα.
1493 Γιάννης Καλάβρυτα.
1494 Νικόλαος Καλάβρυτα.
1495 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
1496 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
1497 Δημήτριος Καλάβρυτα.
1498 Δημήτριος Καλάβρυτα.
1499 Νικόλαος Καλάβρυτα.
1500 Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
1501 Σπύρος Καλάβρυτα.
1502 Πρώτη Σωτήριος Καλάβρυτα.
1503 Ιωάννης Καλάβρυτα.
1504 Γεώργιος Καλάβρυτα.
1505 Πρώτη Παναγιώτης Καλάβρυτα.
1506 Θεοφάνης Καλάβρυτα.
1507 Έκτη Σωτήριος Καλάβρυτα.
1508 Δευτέρα Ιωάννης Καλάβρυτα.
1509 Αγγελής Καλάβρυτα.
1510 Κώστας Καλάβρυτα.
1511 Αθανάσιος Καλάβρυτα.
1512 Γιαννάκης Καλάβρυτα.
1513 Αδάμης Καλάβρυτα.
1514 Αναγνώστης Καλάβρυτα.
1515 Γεώργιος Καλάβρυτα.
1516 Δημήτριος Καλάβρυτα.
1517 Ιωάννης Καλάβρυτα.
1518 Ιωάννης Καλάβρυτα.
1519 Δευτέρα Ιωάννης Καλάβρυτα.
1520 Κυριάκος Καλάβρυτα.
1521 Πέμπτη Νικόλαος Καλάβρυτα.
1522 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
1523 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
1524 Παναγιώτης Καλάβρυτα.
1525 Σταμάτης Καλάβρυτα.
1526 Σταύρος Καλάβρυτα.
1527 Αργύρης Καλάβρυτα.
1528 Γεώργιος Καλάβρυτα.
1529 Θεόδωρος Καλάβρυτα.
1530 Παναγής Καλάβρυτα.
1531 Δευτέρα Παναγιώτης Καλάβρυτα.
1532 Σωτήριος Καλάβρυτα.
1533 Εβδόμη Παναγιώτης Καλάβρυτα.
1534 Αθανάσιος Καλάβρυτα.
1535 Γεώργιος Καλάβρυτα.
1536 Ευστάθιος Καλάβρυτα.
1537 Δευτέρα Ιωάννης Καλάβρυτα.
1538 Ιωάννης Καλάβρυτα.
1539 Δευτέρα Ιωάννης Καλάβρυτα.
1540 Δευτέρα Κωνσταντίνος Καλάβρυτα.
1541 Γεώργιος Καλάβρυτα.
1542 Χρίστος Καλάβρυτα.
1543 Γεώργιος Καλάβρυτα.
1544 Δημήτριος Καλάβρυτα.
1545 Αποστόλης Καλάβρυτα.
1546 Νικόλαος Καλάβρυτα.
1547 Δευτέρα Σωτήριος Αγία Βαρβάρα
1548 Δευτέρα Σωτήριος Αγρίδι
1549 Νικόλαος Αγία Βαρβάρα
1550 Γιαννάκης Βεσίνι
1551 Ιωάννης Βερσίτσιον
1552 Πέτρος Βερσίτσιον
1553 Δημήτριος Βερσίτσιον
1554 Θεόδωρος Βερσίτσιον
1555 Γεώργιος Βλασία
1556 Γιάννος Βλασία
1557 Πρώτη Παναγιώτης Βλασία
1558 Παναγιώτης Βλασία
1559 Γεώργιος Βραχνί
1560 Βασίλειος Βραχνί
1561 Θεόδωρος Βρώσθαινα
1562 Ιωάννης Γουμένιτσα
1563 Κωνσταντίνος Γουμένιτσα
1564 Ιωάννης Γουμένιτσα
1565 Παναγής Γουμένιτσα
1566 Ιωάννης Γουμένιτσα
1567 Γεώργιος Γουμένιτσα
1568 Παναγής Γουμένιτσα
1569 Θεόδωρος Γουμένιτσα
1570 Κωνσταντίνος Γουμένιτσα
1571 Σπυρίδων Δροβολοβό. Εν τω μητρώο Βορβολοβό Καλαβρύτων.
1572 Εβδόμη Γεώργιος Ζαρούχλα.
1573 Γιάννης Καμενιάνοι.
1574 Παναγιώτης Κάνταλος
1575 Δημήτριος Καρούσι
1576 Δευτέρα Παναγιώτης Κερπινή
1577 Πρώτη Σπήλιος Κερπινή
1578 Εβδόμη Ηλίας Κερπινή
1579 Τετάρτη Νικόλαος Κερπινή. Απεβίωσε
1580 Ηλίας Κέρτεζη
1581 Απόστολος Κέρτεζη
1582 Δευτέρα Ιωάννης Κέρτεζη
1583 Δημήτριος Κέρτεζη. Εν τω μητρώω Κέρντεζι.
1584 Παναγιώτης Κέρτεζη
1585 Πρώτη Πολύδωρος Κέρτεζη
1586 Εβδόμη Θεόδωρος Κλουκινοχώρια.
1587 Γεώργιος Κούτελη. Εν τω μητρώω Κούτελον.
1588 Αντώνιος Κούτελη. Εν τω μητρώω Κούτελι.
1589 Σπήλιος Κούτελη.
1590 Σωτήριος Λαπάτα
1591 Ιωάννης Λαπάτα
1592 Νικόλαος Λειβάρτζι
1593 Παναγιώτης Λειβάρτζι
1594 Ιωάννης Λειβάρτζι
1595 Γιάννης Λειβάρτζι
1596 Παναγής Λεχούρι
1597 Γεώργιος Λεχούρι
1598 Δευτέρα Αποστόλης Λεχούρι
1599 Εβδόμη Γεώργιος Μαζέζίκα
1600 Έκτη Μάζι
1601 Εβδόμη Δημήτριος Μεσορούγι
1602 Γεώργιος Μποτιάδες
1603 Τρίτη Παναγιώτης Νεζερά
1604 Πέμπτη Σπύρος Νεζερά
1605 Πέμπτη Γεώργιος Νεζερά
1606 Δευτέρα Κωνσταντίνος Παγκράτι
1607 Δευτέρα Ιωάννης Παγκράτι
1608 Εβδόμη Αργύριος Περιστέρα
1609 Έκτη Παναγιώτης Περιστέρα. Εφονεύθη υπό ληστών τω 1828.
1610 Δευτέρα Βασίλειος Πετσάκοι
1611 Δευτέρα Κωνσταντίνος Πετσάκοι
1612 Σπήλιος Ποταμιά. Εν τω μητρώω Ποτάμι Κυναίθης.
1613 Εβδόμη Χριστόδουλος Ρωγοί. Φιλικός.
1614 Πρώτη Παναγιώτης Σαββανοί
1615 Πρώτη Δημήτριος Σβυρού
1616 Αντώνιος Σελεβρά ; [Συνεβρό;]
1617 Σωτήριος Σκούπι
1618 Θεόδωρος Σκούπι. Εν τω μητρώω Σκούνι.
1619 Κωνσταντίνος Σκούπι. Εν τω μητρώω Στούπι.
1620 Εβδόμη Δημήτριος Σκούπι
1621 Εβδόμη Ασημάκης Σόλον
1622 Πανάγος Σοπωτό
1623 Πανάγος Σοπωτό
1624 Ιωάννης Σοπωτό
1625 Εβδόμη Χαράλαμπος Σοπωτό
1626 Γεώργιος Σοπωτό
1627 Δευτέρα Αθανάσιος Σοπωτό
1628 Δευτέρα Σπύρος Σοπωτό
1629 Θεόδωρος Σοπωτό
1630 Εβδόμη Κώστας Σουδενά
1631 Αντώνιος Σουδενά
1632 Δευτέρα Βασίλειος Σουδενά
1633 Έκτη Γεώργιος Σουδενά. Επροικοδοτήθη υπολοχαγός Γρ. 3420.
1634 Πανάγος Στρέζοβα
1635 Δημητράκης Στρέζοβα
1636 Αγγελής Συρμπάνι
1637 Νικόλαος Συρμπάνι
1638 Γεώργιος Συρμπάνι
1639 Δημητράκης Συρμπάνι
1640 Μήτρος Συρμπάνι
1641 Κωνσταντής Συρμπάνι
1642 Αντώνιος Συρμπάνι
1643 Θεόδωρος Συρμπάνι
1644 Σωτήριος Τσορωτά.
1645 Δευτέρα Γεώργιος Φίλια
1646 Πανάγος Φλάμπουρα
1647 Πάνος Φλάμπουρα
1648 Δευτέρα Αναγνώστης Χαλκιάνικα
1649 Δευτέρα Αναγνώστης Χαλκιάνικα
1650 Πρώτη Σπυρίδων Χαλκιάνικα. Ονομάζεται και Αναγνώστης, ιερεύς.
1651 Πρώτη Αναγνώστης Χαλκιάνικα.
1652 Έκτη Δημήτριος Αχαΐα
1653 Δευτέρα Αναγνώστης Αχαΐα
1654 Έκτη Γεώργιος Αχαΐα
1655 Πέμπτη Ιωάννης Αχαΐα
1656 Τρίτη Νικηφόρος Αχαΐα. Ιερομόναχος
1657 Πρώτη Γεώργιος Αχαΐα
1658 Δευτέρα Δημήτριος Αχαΐα
1659 Εβδόμη Δημήτριος Αχαΐα
1660 Έκτη Λουκάς Αχαΐα
1661 Δευτέρα Σπηλιώτης Ακράτα, Αχαΐα
1662 Πρώτη Θεοδωράκης Νεζερά

Θ. Τζώρτζης.

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε