13 Δεκεμβρίου 1943: Αποφράς ημέρα για τα Καλάβρυτα και τους Καλαβρυτινούς.

13 Δεκεμβρίου 1943, έγινε το ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων. Οι Ναζί εξολόθρευσαν τους αθώους κατοίκους της ηρωϊκής αυτής κωμόπολης.

Η ημέρα επιβάλλει σιωπή, περισυλλογή και τιμή στους θυσιασθέντες Καλαβρυτινούς.

Επιβάλλει επίσης να γνωρίζουμε τα «κατορθώματα» των «πολιτισμένων» της Ευρώπης και να μη λησμονούμε.

Α. Οι φωτογραφίες σκίτσων που ακολουθούν είναι από το βιβλίο «Άουσβιτς η φάμπρικα του θανάτου» των Ότα κράους – Έριχ Κούκλα (Σύγχρονη εποχή, 1979). Δείχνουν ένα μικρό μέρος από τις θηριωδίες των Ναζί στο στρατοπεδο του Άουσβιτς.

Β. Οι φωτογραφίες που ακολουθούν είναι από το βιβλίο του Χ. Φ. Μάγερ «Από τη Βιέννη στα Καλάβρυτα» (Εστία 2004), από το «Μουσείο του Καλαβρυτινού ολοκαυτώματος» και το «Ι.Α.Κ.».

Εκτός των αθώων Καλαβρυτινών που δόλια και άνανδρα εκτέλεσαν οι Ναζί, των όσων άρπαξαν από σπίτια, τράπεζες κ.λ. έκαψαν και την κωμόπολη και έσπειραν παντού τον όλεθρο. 

Μερικές φωτογραφίες είναι ενδεικτικές.

 

Το μοιρολόϊ των Καλαβρυτινών:

«Θέλτε ν’ ακούστε κλάματα/ κι αντρίκια μοιρολόγια;/ περάστε απ’ τα Καλάβρυτα/ κι απ’ την Αγία Λαύρα./ Εκεί θ’ ακούστε κλάματα/ κι αντρίκια μοιρολόγια/ τι το κακό που γίνηκε/ στις δεκατρείς Δεκέμβρη./ Σκοτώσανε τους Καλαβρυτινούς/ σκοτώσαν τους λεβέντες/ μαύρα πουλιά τους τριγυρνούν/ κι άσπρα τους παραστέκουν./ Κλαίνε μαννάδες για παιδιά/ γυναίκες για τους άντρες.» (Από τα Λαογραφικά στοιχεία της Αγγελικής Καλύβα, για το Βεσίνι).

—————————————-

Ένα άλλο αντίστοιχο αναφέρει:

«Κι εγώ διαβάτης πέρασα απ’ του Χελμού τις ράχες/ κι αγνάντεψα περίλυπα και παραπονεμένα/ και είδα τα Καλάβρυτα στο αίμα βουτηγμένα/ και είδα Καλαβρυτινές τα μαύρα φορεμένες/ είδα παιδάκια ορφανά γυναίκες δίχως άντρες» (Παπαγεωργόπουλος Σ. – λαογρ. Ζαρούχλας).

——————————————-

Τούτο το τραγούδι είναι τραγούδι και μοιρολόγι Μανιάτικο. Οι σφαγές των Καλαβρύτων ήταν όχι μονάχα Ελληνική μα παγκόσμια συφορά. Δεν συγκινήθηκαν μονάχα οι Καλαβρυτινοί αλλά και οι μαέστροι του μοιρολογιού στιχουργοί Μανιάτες….

Κλάψετε χώρες και χωριά και φρούρια της λευτεριάς/ τι σήμερα πήρε φωτιά το πρώτο κάστρο του Μωριά,/ Του Χίτλερ τ’ όνομα σκυλιά, οι τίγρηδες της Βαρβαριάς,/ ορμήσασι σαν τα θεριά στη Λαύρα, στα Καλάβρυτα./ 5. Στα σπίτια βάλασι φωτιά – εκάψασι τα ζωντανά,/ σφάξασι γέρους με ραβδιά κι όλα τα γυναικόπαιδα!/ Το αίμα τρέχει σαν κουρνός και γίνεται ξεκληρισμός,/ σφάζονται χήρεις μ’ ορφανά και με μωρά στην αγκαλιά!/ Στα διάσελα και στα βουνά ακούγονται τα βογγητά/ 10. και τα κοράκια του Μωριά τρώσι τα άταφα κορμιά!/ Του Καλαβρύτου η σφαγη είναι του φασισμού πομπή/ άναντροι, χράχοι και δειλοί εδείχτησα οι Γερμανοί./ Ε! Μαύρο-Καλαβρυτινοί, περήφανοι κι ιστορικοί,/ σαν κριάρια ζας εσφάξασι του Χίτλερ οι Αγαρινοί./ 15. Μα γω πιστεύου πως θαρθεί η άγια ώρα κι η στιγμή/ ο φασισμός να νικηθεί κι Λευτεριά να ’κδικηθεί!/ (Πάνου Καλλιδώνη: «Μανιάτικα Μοιρολόγια», Πειραιάς 1972,54).

————————————-

ΣΤΙΣ ΣΦΑΓΕΣ ΤΩΝ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ (13 Δεκέμβρη 1943).

 1. Τι κράζεις μαύρε κόρακα; Τι κράζεις και φωνάζεις;/ Να μη διψάς για αίματα, γι’ ανθρώπινα κουφάρια;/ Πέρασε στα Καλάβρυτα, στην ξακουσμένη χώρα./ Κι από το Κάστρο αγνάντεψε, στους Άγιους Πάντες κύττα./ 5. Θα δεις χιλιάδες τα κορμιά, χιλιάδες τα κεφάλια,/ Θα δεις το αίμα θάλασσα, σαν ποταμός να τρέχει,/ θα δεις τις Καλαβρυτινές, γυναίκες κι αδερφάδες,/ πως κουβαλάνε τους νεκρούς, η κάθε μια στον ώμο./ Συν δυο, συν τρεις τους θάφτουνε, συν πέντε στην αράδα./ 10. Δίχως λιβάνι και κερί, δίχως παπά και ψάλτη./ Ν’ ακούσεις τα παιδάκια τους πως λεν τα μοιρολόγια./ Δέντρα, ραχούλες και βουνά, βρυσούλες και λαγκάδια/ γιατί μαυρίστε σήμερα, γιατί βογγολογάτε;/ Ήλιε μ’ γιατί κοκκίνησες, μήπωξκι αλλάξεις χρώμα;/ 15. Και συ, Χελμέ περήφανε, Στύγα και Μαυρονέρι!/ Για βγάτε απάνου στις κορφές, ψηλά στα κορφοβούνια,/ ν’ ακούστε και να μάθετε, ν’ ακούστε και να δείτε/ τ’ είν’ το κακό που γίνηκε στη θρυλική τη χώρα./ Σκοτώσανε τους Καλαβρυτινούς κι ούλα τα παλληκάρια./ 20. Τους σκότωσαν οι Γερμανοί, οι άτιμοι οι Ούνοι./ Πουρνό οι καμπάνες χτύπησαν, λόγο για να τους βγάλουν./ Με μπαμπεσιά τους πήρανε, τους πήρανε μ’ απάτη/ στο έρμο σταροχώραφο που γίνει κοιμητήρι./ Ω! Παναγιά μου Δέσποινα, Σπηλαίου κι Άγια Λαύρας/ 25. γονατιστοί στεκόμαστε και σε παρακαλάμε./ Φωτιά ν’ ανάψει η χώρα τους, λιθάρι να μη μείνει./ Κατάρα και συγενικό, στην πλάση τους να πέσει./ (Γιάννης Τζόβολος. Καλάβρυτα)./ (Κ. Καλαντζή: «Οι Σφαγές των Καλαβρύτων» , Αθήνα 1945).

 

 

Advertisements
Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Μωραΐτης Γεώργιος, από την Κουνινά Αιγίου.

Από το έργο του Τ. Α. Σταματόπουλου:

=======================================================

(Για καλύτερη και ευκρινέστερη ανάγνωση κάντε κλικ πάνω στην εικόνα – κείμενο).

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Ένας πληγωμένος Χειμαρριώτης στην Επανάσταση του 1821.

Ένας πληγωμένος Χειμαρριώτης[1].

Σε έγγραφο του Υπουργείου του Πολέμου προς το Εκτελεστικό Σώμα, με ημερομηνία 4 Μαρτίου 1825, αναφέρονται τα εξής:

«Περ. Γ΄./ αριθ. 3252./ Προς το Σεβαστόν Εκτελεστικόν Σώμα./ Εγκλείεται αντίγραφον αναφοράς[2] του στρατιώτου Γκίκα Χειμαρριώτου όστις αγωνιζόμενος υπέρ της στερεώσεως των Νόμων και της Σεβαστής Διοικήσεως επληγώθη, και πάσχει άχρι της ώρας., από την πληγήν, υστερημένος από τον επι,,,θησόμενον ιατρόν, και από χρήματα. Όθεν αιτείται να τω δοθή μία οποσούν χρηματική βοήθεια, και διαταγή εις όποιον ιατρόν εγκρίνει το Σεβαστόν Εκτελεστικόν να θεραπεύση την πληγήν του, εις την οποίαν ευρίσκεται εισέτι η μπάλα ένδον. Το Υπουργείον τούτο γινώσκον την αξιότητά του και την πολεμικήν εμπειρίαν του γνωμοδοτεί να τω πληρωθή ή αίτησίς του. Διό και καθυποβάλλει αυτήν υπ’ όψιν του Σεβ. Εκτελεστικού Σώματος./ Εν Ναυπλίω 4 Μαρτίου 1825/[…]».

Το Εκτελεστικό Σώμα, απαντώντας στο Υπουργείο του Πολέμου, ανέφερε:

«Προσωρινή Διοίκησις της Ελλάδος/ Το Εκτελ. Σώμα./ Προς το Υπουργείον του πολέμου/ Εις απάντησιν της υπ’ αριθ. 3252 αναφοράς του διατάττεται το υπουργείον τούτο να διατάξη τον Γενναιότατον Συνταγματάρχην Π. Γ. Ρόδιον να διευθύνη τον αναφερόμενον Γκίκαν Χειμαρριώτην εις το ενταύθα νοσοκομείον δια να θεραπευθή η πληγή του. Περί δε της εξοικονο ήσεώς του διέταξε η Διοίκησις να τω δοθώσι γρόσια τριακόσια.Νο 300./ Εν ναυλίω τη 6 Μαρτίου 1825/ Ο πρόεδρος/ Γεώργ. Κουντουριώτης/ Αναγν. Σπηλιωτάκης/ […] Μαυρομιχάλης/ Ι. Κωλέτης/ […]/ ο Γεν. Γραμματεύς/ Μαυροκορδάτος».

———————————————————————————

[1] Ή κατ’ άλλη γραφή, Χιμαριώτης.

[2] Την αναφορά αυτή δεν τη βρήκα.

(Πηγή: Γ.Α.Κ.)

Posted in Uncategorized | Tagged | Σχολιάστε

Ψωμί, παιδεία ελευθερία;

Η φωτογραφία είναι από το διαδίκτυο.

Ψωμί, παιδεία ελευθερία;

Αυτό (χωρίς το ερωτηματικό) ήταν το κυρίαρχο σύνθημα των φοιτητών το Νοέμβρη του 1973. Αυτό ήταν το σύνθημα και του απλού λαού.

Η ελευθερία ήταν ανύπαρκτη και ο φόβος κυριαρχούσε στις ψυχές των πολιτών, οι φυλακές ήσαν γεμάτες αντιφρονούντες, τα ξερονήσια επίσης, το ΕΑΤ-ΕΣΑ ομοίως, τα αστυνομικά τμήματα είχαν τις μοτοσυκλέτες απ’ έξω με αναμμένες τις μηχανές για να μην ακούγονται τα ουρλιαχτά των «συνετιζ0μένων» μέσα, η παιδεία είχε στο πρώτο έδρανο των αμφιθεάτρων των σχολών τον «Κυβερνητικό επίτροπο», που στη δική μου τη σχολή στο Α΄ έτος ήταν τσαγκάρης, αλλά και το ψωμί πικρό ήταν κι αυτό. Γιατί; Το γνωρίζουν οι μετανάστες, το γνωρίζουν όσοι δεν είχαν πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων, όσοι δεν ήσαν «εθνικόφρονες» κ.ο.κ.

Καθώς τα χρόνια πέρασαν, όλοι αντιληφθήκαμε ότι το σύνθημα αυτό, από σύνθημα της πεμπτουσίας του αγώνα έγινε εφαλτήριο ανέλιξης σε πολιτικούς, υπουργικούς και ανώτερους οικονομικοκοινωνικούς θώκους της ελληνικής κοινωνίας.  Το σύνθημα αυτό δεν έγινε μόνο εφαλτήριο ανέλιξης, αλλά και εισιτήριο το οποίο όποιος το «κρατούσε» έστω και κλεμμένο, περνούσε εύκολα τις πόρτες στο Δημόσιο, έπαιρνε εύκολα μια θέση σε οργανισμό του στενού και ευρύτερου Δημόσιου τομέα, γινόταν αμέσως συνδικαλιστής όστις με τα χέρια στις τσέπες, το τσαντάκι στη μασχάλη και ύφος βαρύ, περνώντας καθημερινά από τα πολιτικά γραφεία, έπαιρνε εντολές και οδηγίες και πουλούσε φούμαρα σ’ όσους εκπροσωπούσε, και το κυριότερο: είχε την καλύτερη εξέλιξη και την αποδοχή των διοικούντων, οι οποίοι ακόμα και τεμενάδες του έκαναν…

Και δεν αναφέρομαι βέβαια στους αγνούς απλούς αγωνιστές που χωρίς υστεροβουλία ξεσηκώθηκαν κατά της χούντας. Ούτε σε όσους έχασαν τη ζωή τους τις ημέρες του «Πολυτεχνείου» και πριν, ούτε σ’ όσους βασανίστηκαν, ούτε σ’ όσους έμειναν ανάπηροι, ούτε σ’ όσους πήγαν εξορία γιατί αρνήθηκαν να υπογράψουν τη «δήλωση». Σ’ αυτούς οφείλω – οφείλουμε – πολλά, και ένα ευχαριστώ από μέρους μου είναι το ελάχιστο που μπορώ να ψελλίσω υποκλινόμενος εμπρός στις ιστορικές υπάρξεις τους.

Αναφέρομαι σε όσους εκμεταλλεύτηκαν την παρουσία τους στο χώρο αυτόν, αλλά και σ’ όσους απ’ έξω πέρασαν ή από μακριά άκουσαν για εξέγερση και στη συνέχεια βρέθηκαν, αντί για ψωμί να τρώνε παντεσπάνι, αντί για ελληνική παιδεία να έχουν εγκλιματιστεί στην «ευρωπαιδεία» και τα εισαγόμενα πρότυπα, να έχουν γίνει ενδοτικοί, να βάζουν πάνω απ’ όλα το συμφέρον και το οικονομικό τους όφελος, και όσο για την ελευθερία; ήδη η πατρίδα μας νοιώθει στο πετσί της τους περιορισμούς, στενάζει από το σφιχτό βρόγχο των τοκογλύφων δανειστών της και ακούει χωρίς αντίδραση τα τύμπανα των γειτόνων να παιανίζουν τους επεκτατικούς τους σκοπούς.

 Αυτό το φαινόμενο της εκμετάλλευσης του αγώνα των άλλων είναι διαχρονικό στη χώρα μας. Όταν ο ανήλικος Όθωνας στάλθηκε και ορίστηκε ως βασιλιάς των Ελλήνων και αποφάσισε με την κουστωδία που έφερε μαζί του να ανταμείψει τους Έλληνες αγωνιστές του 21, τότε πρώτοι πήραν θέσεις και αριστεία οι δικοί του οι οποίοι καμία σχέση δεν είχαν με την ελληνική επανάσταση. Ο θρυλικός Βασίλειος Πετιμεζάς από τα Σουδενά των Καλαβρύτων, χτύπησε έγκαιρα το καμπανάκι και σε έγγραφό του προς την τότε εξουσία αναφέρει ότι μετά λύπης του βλέπει ν’ ανταμείβονται άνθρωποι οι οποίοι ούτε τη μυρωδιά του μπαρουτιού δεν γνώριζαν, ακόμα και ανήλικα παιδιά και οι απλοί αγωνιστές έμεναν στο περιθώριο.

 Και στην «Κατοχή»  και στον «Εμφύλιο» που ακολούθησε παρόμοια και χειρότερα έγιναν.

Αλλά και στις μέρες μας η ίδια ή παραπλήσια μεθοδολογία ακολουθείται. «Πολέμα εσύ για να σωθώ εγώ», πείνασε εσύ, για να είμαι χορτάτος εγώ», «πλήρωνε φόρους εσύ από το υστέρημά σου, για να μπορώ να κλέβω εγώ», «Εγώ, λέει το κράτος, είμαι ο έξυπνος. Σε έβαλα και πλήρωνες μια ζωή για να μπορείς, όπως σου υποσχέθηκα, να πάρεις τη σύνταξη που αναλογούσε σ’ όσα πλήρωνες και τώρα έρχομαι και σου τα παίρνω πίσω». Αυτό το κράτος δεν χτίστηκε μόνο του. Είναι οικοδόμημα των γενεών που παραπάνω περιέγραψα, αλλά και άλλων συναφών παραγόντων που κύρια πηγή έχουν τις ενέργειες, τη συμπεριφορά και τις αποφάσεις όσων μας κυβέρνησαν μέχρι σήμερα οι περισσότεροι των οποίων μπήκαν φτωχοί στην πολιτική και έγιναν πάμπλουτοι. Το ψέμα, η ιδιοτέλεια, η ανικανότητα και η εξαπάτηση του λαού αποτελούσε και αποτελεί το μέσο της πολιτικής επιβίωσής των περισσοτέρων εξ αυτών. Εμένα όμως περισσότερο από όλα αυτά με ενοχλεί το εξής: Ξεδιάντροπα ορισμένοι οι οποίοι έχουν την κύρια ευθύνη για την κατάσταση στην οποία περιήλθε η χώρα αφού κυβέρνησαν τα κόμματά τους  στο παρελθόν, ανερυθρίαστα βγαίνουν και μιλάνε και κάνουν θεωρία υποσχόμενοι για το λαμπρό μέλλον μας, εκείνοι οι οποίοι το κατέστησαν δυσοίωνο, νομίζοντας ότι έχουμε ξεχάσει. Επίσης ορισμένοι νέοι, βλαστάρια των κομματικών θερμοκηπίων, βγαίνουν και αυτοί στην τηλεόραση και κάνουν τα ίδια. Αλλά δεν τους είπε κάποιος ότι θα πρέπει πρώτα «να βρέξουν τον κώλο τους για να φάνε ψάρια» που λέει και ο λαός.

Το ερωτηματικό λοιπόν που έβαλα στον τίτλο του παρόντος, έχει την εξής έννοια: Γιατί σήμερα θα πρέπει να αγωνίζεται ο λαός; Υπάρχει ελπίδα ότι το δίκιο του δεν θα το σφετεριστούν τέτοιες θλιβερές φιγούρες, καιροσκόποι, άτιμοι, απάτριδες και απατεώνες; Άρα, μήπως πρώτα  σαν λαός θα πρέπει να στείλουμε απ’ εκεί που ήρθαν όλους αυτούς των οποίων το παρελθόν το γνωρίζουμε (ή οφείλουμε να γνωρίσουμε πριν τους ψηφίσουμε), ώστε να γεννηθεί μία ελπίδα για το μέλλον μας και προτού αυτοί  μας εξοντώσουν ολοσχερώς;

Το πολυτεχνείο, ως σημείο αναφοράς του αγώνα των αγνών πολιτών για τα ιδανικά τους, δεν θα σβήσει από τη μνήμη μας, παρά τις αντίθετες προσπάθειες που γίνονται για να ξεχαστεί ή για να αλλάξει μορφή και περιεχόμενο.

Υ.Γ. Διαβάζω και ακούω διάφορα σχετικά με τους νεκρούς (ή μη) του Πολυτεχνείου. Μα τώρα στο διαδίκτυο (Π.χ. εδώ, ή και αλλού) είναι εύκολο να μάθει όποιος ενδιαφέρεται, και πόσοι ήσαν και τα ονόματα αυτών κ. λ. Όσοι λοιπόν ισχυρίζονται ότι δεν υπήρξαν νεκροί, εκθέτουν την νοημοσύνη τους.

Και του χρόνου να είμαστε καλά!

 

 

 

 

Posted in Uncategorized | Tagged , | Σχολιάστε

Λαλικώστα.

Στρατιώτες του Μπενιζέλου Ρούφου 16 Φεβρουαρίου 1825.

Πηγή: Γ.Α.Κ.

Posted in Ιστορία | Tagged | Σχολιάστε

Σαν αυτές τις ημέρες … (8 Νοεμβρίου 1824) παραιτείται ο Ασημάκης Φωτήλας από το Εκτελεστικό Σώμα.

«Φωτήλας Ασημάκης: (1761-1835) καταγόταν από τα Καλάβρυτα. […..]   Επίσης έδρασε τω 1822-24 ως μέλος του βουλευτικού και ως μέλος της υπό τον Κουντουριώτην Κυβερνήσεως τω 1824, ότε και το ζήτημα του δανείου διεπραγματεύθη και άλλα πολλά, και ιδία το περί ενός Ελληνικού πλοίου συλληφθέντος ως πειρατικού παρά του Γαλλικού στόλου, όπερ η Γαλλική κυβέρνησις απέδωκε συνεπεία των παραστάσεων του Α. Φωτήλα γενομένων δια της Ιταλικής ήν εγίγνωσκεν ο Φωτήλας: αλλά βλέπων την Κυβέρνησιν εκείνην εκτραχηλιζομένην, μετά υπηρεσίαν 7 μηνών (Μαΐου-Νοεμβρίου 1824) παρητήθη[1] κατά Νοέμβριον, μεθ’ ό ως αντίθετος του Κουντουριώτου κατεδιώχθη υπό των Καραϊσκάκη, Γκούρα και λοιπών, η οικία αυτού εν Καλαβρύτοις διηρπάγη και μόλις αυτός εσώθη κρυβείς, μεχρις ού έτυχεν αμνηστείας. Και άλλως πολλαχώς υπηρετήσας τον αγώνα…[…]».

(Από το Ιστορικο Λεξικό της Επαρχίας Καλαβρύτων, όπου εκτενής αναφορά περί αυτού).

Επίσης και στο παρόν blog υπάρχει ανάρτηση για τον Ασ. Φωτήλα.(Posted on 

—————————————————————-

[1] Ο Σ. Τρικούπης (τ. Γ΄) αναφέρει τα εξής περί της παραιτήσεως του Α. Φωτήλα την 8η-9η Νοεμβρίου 1824 από το Νομοτελεστικό: «Διέτριβεν εν Ύδρα επί τω θανάτω του αντιπροέδρου ο πρόεδρος Κουντουριώτης ασθενών· δια τούτο το τρίτον μέλος του νοτελεστικού, ο Φωτήλας, εκλήθη εις την προεδρίαν του σώματος επιτροπικώς· αλλ’ ως ομόφρων των εναντίων της Κυβερνήσεως απηρέσκετο εις όσα επράττοντο κατ’ αυτών. Μη δυνάμενος δε να τα εμποδίση, εδραπέτευσε την 8ην Νοεμβρίου, και την επάυριον ανεγνώσθη εν τη βουλή έγγραφόν του λέγον, ότι παρητείτο, διότι πολλάκις επρότεινε να μη γίνωσι κινήματα παρά της κυβερνήσεως τείνοντα εις εμφύλιον πόλεμον και δεν εισηκούσθη. Η δραπέτευσις τούτου άφησε το σώμα ατελές και ανίκανον να εργάζεται. Εις συμπλήρωσιν δε του απαιτουμένου αριθμού εχρειάζετο εκλογή νέου μέλους, και το νομοτελεστικόν εις ενίσχυσίν του ήθελε να συμπεριλάβη τινά Μαυρομιχάλην […] και το νομοτελεστικόν υπερισχύσαν εν τη βουλή επί της εκλογής του νέου μέλους παρέλαβε τον Κωνσταντίνον Μαυρομιχάλην σύναρχον».

(Αρχ. Ελλην. Παλιγγεν.).

 

Posted in Ιστορία | Tagged | Σχολιάστε

Μνήμες…

Χρόνια πολλά αγαπητοί φίλοι!

Η εορταστική αυτή ημέρα, καθιερώθηκε από τον ελληνικό λαό για να θυμίζει στους νεώτερους τα κατορθώματα των προγόνων τους.

Ο πόλεμος είναι σκληρός, βάρβαρος, απάνθρωπος, ανελέητος και καταστροφικός για όλους. Οι Έλληνες δέχθηκαν αναίτια τις επιθέσεις των Ιταλών και των Γερμανών, τους οποίους κατόρθωσαν να νικήσουν, παρά την αριθμητική και μηχανική τους υπεροχή. Όχι βέβαια χωρίς αγώνα, όχι βέβαια χωρίς θυσίες.  Το τίμημα ήταν βαρύ και πληρώνεται μέχρι σήμερα… Αυτά είναι γνωστά.

Τα γράμματα που ακολουθούν, μας λένε πολλά  για το ηθικό του Έλληνα στρατιώτη, για την κατάσταση που επικρατούσε τότε στο στράτευμα και στη χώρα…


* Τα γράμματα αυτά είναι από το βιβλίο του Δ. Κουτσιά: Επιστολαί πολεμιστών. Αθήναι 1945.

—————————————-

Μετά ήρθαν οι SS Γερμανοί, στην Ευρώπη και στην Ελλάδα…

και … να μια ανάμνηση των έργων τους…

Και άλλες ψυχές, άλλων ανθρώπων, έδειξαν το μεγαλείο τους.


* Τα παραπάνω (κείμενο και γράμμα) είναι από το βιβλίο των Κράους Ο. και Κούκλα Έ.: Άουσβιτς η φάμπρικα του θανάτου. Αθήνα 1979.

———————————

Μετά ήρθε η Κατοχή και ο Εμφύλιος και στην Ελλάδα…

*Είναι από το έργο του Η. Παπαστεριόπουλου: Ο Μωριάς στα όπλα, τ. Ε΄., (Ε. Μαχαίρας ο ποιητής).

———————–

Δόξα και τιμή για τους ήρωες του έπους εκείνου, αλλά και μια βαθειά υποκλιση από μέρους μου, σε όσους πολέμησαν για την ελευθερία της Ελλάδος.

Η ελπίδα και η ευχή μου σήμερα είναι: να μην χρειαστεί να ξαναζήσει η πατρίδα μας τη φρίκη του πολέμου.

Α. Τζώρτζης.

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Σαν σήμερα… (τέλος Οκτωβρίου 1822).

Λήγοντος του Οκτωβρίου 1822, ο Π. Πατρών Γερμανός και ο Γ. Μαυρομιχάλης μετέβησαν ως εκπρόσωποι της Ελληνικής Κυβέρνησης στην Αγκώνα της Ιταλίας και ζήτησαν να επισκεφθούν τον Πάπα.

Είχε προηγηθεί αποστολή του Ανδρέα Μεταξά στις 18 Σεπτεμβρίου, όστις εκόμιζε δύο επιστολές της Ελληνικής Κυβέρνησις, εκ των οποίων η μεν μία προριζόταν για τους «συνελθόντας άνακτας», η δε άλλη προς τον αυτοκράτορα Αλέξανδρο.

Οι προσπάθειες της Ελλάδος ήσαν, να καταλάβουν οι εκτός αυτής ηγέτες την αλήθεια για την Ελληνική Επανάσταση, η οποία εθεωρείτο «τόλμημα ασύνετον και αξιόποινον» και αυτή η αλήθεια να υπερισχύσει του ψεύδους.

Τα γεγονότα αυτά, μεταξύ άλλων, ιστορεί ο Σ. Τρικούπης (Γ’ τ. 15 κ. ε.), και μέρος αυτών παρατίθεται στη συνέχεια:

Posted in Ιστορία | Σχολιάστε

Η πείνα…

Το ποίημα που ακολουθεί είναι από το ανέκδοτο βιβλίο του γηραιού Δεχουνιώτη κ. Μεγακλή Γεωργακόπουλου: «Κειμήλιο»…

Posted in Uncategorized | Tagged | Σχολιάστε

1831, πρόσοδοι της επαρχίας Καλαβρύτων.

Τα έσοδα της χώρας κατά περιοχή το έτος 1831.

Συγκριτικά, η επαρχία Καλαβρύτων, έφερε υψηλά έσοδα. Όπως και όλη η Πελοπόννησος.

Η σημείωση με κόκκινο, είναι από εμένα.

Πηγή: Γ.Α.Κ.

 

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Η εισήγηση για προστασία και ανταμοιβή του Αθ. Σαγιά, ο οποίος δολοφόνησε τον Δημ. Νενέκο.

Ένα σπάνιο ντοκουμέντο…

Όπως είναι γνωστό ο Θ. Κολοκοτρώνης έδωσε έγγραφη διαταγή στον οπλαρχηγό από τη Ζουμπάτα Αθ. Σαγιά να δολοφονήσει τον επίσης εκ Ζουμπάτας οπλαρχηγό και γνωστό σε όλους Δημ. Νενέκο, όπως και έγινε.

Με έγγραφό του ο Αθ. Σαγιάς προς την Εθνική Συνέλευση, στις 14.1.1832, ζητεί να τον ευσπλαχνισθεί η Κυβέρνηση και να διατάξει την ησυχία του στο φτωχό χωριό του. Ανέφερε βέβαια ότι ενεργών κατά διαταγήν «ανωτέρων» του εκτύπησε και εθανάτωσε τον Νενέκο, όστις ήτο τυραννίσκος στην επαρχία Πατρών. Επίσης ανέφερε ότι οι συγγενείς του Νενέκου «κατέτρεξαν» όχι μόνο αυτόν αλλά και όλο το χωριό ακόμα και την οικογένειά του. Τους λήστεψαν,  εφόνευσαν συγγενείς του και λεηλάτησαν το χωριό κ.λ.

Η Επιτροπή η οποία παρέλαβε την αίτηση αυτή, σημειώνει μεταξύ άλλων στην εισήγησή της προς την Κυβέρνηση: « … ./ Γνώμη της Επιτροπής./ Συναισθανομένη και η επιτροπή κατά τον αναφερόμενον την εκ της προδοσίας του μόνου κατά την Πελοπόννησον προδότου Νενέκου προελθούσαν αισχύνην γνωμοδοτεί, ίνα διευθυνθή η παρούσα εις την Κυβέρνησιν δια να επιτάξη ουχί μόνον να μένη ανενόχλητος ο αναφερόμενος [Σαγιάς] εις το χωρίον του, αποζημιούμενος και δια τα όσα του ηρπάγησαν από τους αρπάσαντας ταύτα συγγενείς του Νενέκου, αλλά και ν’ ανταμοιφθή δια την αφαίρεσσιν της κηλίδος ήτις προσήφθη από τον ανόητον προδότην, εις την εστίαν της ελληνικής ανεγέρσεως. 11 Φεβρουαρίου 1832. Εν Ναυπλίω/ Η επί των Αναφορών Επιτροπή/ […]».

Αυτή είναι η εισήγηση για να δοθεί «άφεση» στον δολοφόνο του Νενέκου.

Πηγή: Γ.Α.Κ.

Τα υπόλοιπα περί Νενέκου, Σαγιά, Τουρκοπροσκυνήματος κ.λ. στο «Ιστορικό Λεξικό της Επαρχίας Καλαβρύτων».

Posted in Uncategorized | Tagged , | Σχολιάστε

Ο Ιμπραήμ στο Σοπωτό…

 

Σαν αυτές τις ημέρες…

Στο Σοπωτό Αροανείας Καλαβρύτων ο Ιμπραήμ επιτέθηκε δύο φορές στις 19 Σεπτεμβρίου 1826 και στις 30 του ιδίου μηνός. Αρχηγός από μέρους των Ελλήνων ήτο ο Λεχουρίτης και από μέρους των Τούρκων ο Ιμπραήμ. Ο Σ. Τρικούπης (Ιστορ. της Ελλην. Επαναστ.) αναφέρει τα εξής: «…την δε επιούσαν [19 Σεπτ. 1826] εκίνησαν επί τους απομείναντας κατά τον Άγιον Αθανάσιον. Τρις εφώρμησαν, αλλά δεν εδυνήθησαν να τους σαλεύσωσι. Πεσόντες τελευταίον πεζοί και ιππείς, τακτικοί και άτακτοι, ως τυφλοί, τους έτρεψαν και εισήλθον εις Σοπωτόν. Οι Έλληνες, τρέξαντες δρομαίως, εφάνησαν αίφνης κατά τον Άγιον Γεώργιον. Εκείθεν ετουφέκισαν σφοδρώς τους εν Σοπωτώ και τους ηνάγκασαν να εξέλθωσι μηδεμίαν φθάσαντες να καύσωσιν οικίαν. Οι Έλληνες έμειναν εν τη αυτή θέσει του Αγίου Γεωργίου, και κατέλαβαν και την του Αγίου Νικολάου αντικρύ του Σοπωτού. Την δε 30 το πρωΐ ώρμησαν χίλιοι εχθροί και επάτησαν εκ νέου το Σοπωτόν. Επάτησαν τινές αυτών και την Αγίαν Βαρβάραν, αλλ’ ολίγην ώραν ενδιέμειναν αποδιωχθέντες…». Τα ίδια περίπου επαναλαμβάνει και ο Λ. Κουτσονίκας (Γενική Ιστορία της Ελλην. Επαναστάσεως).

Από το «Ιστορικό Λεξικό της Επαρχίας Καλαβρύτων», όπου εκτενέστερα για Σοπωτό:

[… Ο Ιμπραήμ όταν έφτασε στον κάμπο μεταξύ της Στρέζοβας και Ποδογοράς εστρατοπέδευσε εκεί και… επυρπόλησε όλη σχεδόν τη Στρέζοβα και τις εκκλησίες της αλλά και τα γύρω χωριά και τα σπαρτά τους μεταξύ των οποίων τη Χόβολη, τα καλύβια των Σοπωτινών στο Τσαρούχλι καθώς και την τσακιρέικη οικία στο Σοπωτό. Ελεηλάτησε πολλά χωριά της κατσάνας και μετά από πέντε ημέρες καταστροφές και λεηλασίες έφυγε για Τρίπολη και Μεσσηνία (Παπανδρέου: Επαρχία…, σ. 56). Στο Σωποτό διά μέσου Χόβολης οδηγείτο απόσπασμα Τούρκων αλλά Α. του Σοπωτού στον Άγιο Αθανάσιο είχε ταμπουρωθεί ο Γ. Λεχουρίτης επί κεφαλής Λεχουριτών και ο Θ. Οικονομόπουλος επικεφαλής Σοπωτινών και παρεμπόδισαν αυτούς με πυροβολισμούς, αλλά αυτοί έφτασαν στο Σοπωτό όπου έβαλαν φωτιά στο σχολείο και λαφυραγώγησαν κάποια σπίτια, αλλά φοβήθηκαν και έφυγαν αφού περίπου 50 Δεσιναίοι είχαν καταλάβει τον Άγιο Νικόλαο και οι 100 υπό τον Λεχουρίτη είχαν καταλάβει τον Τάρταρο και πυροβολούσαν αδιάκοπα. Έτσι οι γύρω πολιορκούντες Έλληνες κατέβηκαν και έσβησαν τη φωτιά από το σχολείο. Σε βοήθεια έσπευσαν από τα Καλάβρυτα και οι Σωτ. Θεοχαρόπουλος, Φραγκάκης και Βεν. Ρούφος αλλά δεν πρόφθασαν. Στις 23 7βρίου απερχόμενος ο Ιμπραήμ στην Τρίπολη μεταξύ των αιχμαλώτων πήρε και τον Σοπωτινό Ν. Οικονομόπουλο (βλ. λ.) (Παπανδρέου: Επαρχία…., σ. 60). «…Τη μεθεπομένη επιτέθηκαν για τρίτη φορά. Κατέλαβαν τη Χόβολη και κατέκαυσαν ό,τι είχε απομείνει από την προηγούμενη επιδρομή, και ακολούθως εφόρμησαν τρείς φορές χωρίς όμως να μπορέσουν να μετακινήσουν τους περί τον Άγιο Αθανάσιο.. Συγκεντρωθέντες όμως εκ νέου πολυαριθμότεροι τώρα «επέπεσαν πεζοί και ιππείς, τακτικοί και άτακτοι, ως τυφλοί τους ανέτρεψαν, έφτασαν εις την Αγία, Βαρβάραν και εισήλθον εις το Σοπωτόν». Οι ανατραπέντες Έλληνες έτρεξαν γρήγορα και απέφυγαν τη σύλληψη. Ανασυντάχθηκαν δε παρά τον Άγιο Γεώργιο Σοπωτού και αφού τους ετουφέκισαν με πείσμα, τους ανάγκασαν να φύγουν από αυτό χωρίς να προλάβουν να κάψουν κανένα οιίκημα. Οι Έλληνες παρέμειναν στην ίδια θέση του Αγίου Γεωργίου κατέλαβαν δε και την οχυρή θέση του Αγίου Νικολάου απέναντι του Σοπωτούγια να ελέγχουν το δρόμο προς τη Χόβολη καθώς και την προς Κατσάνα περιοχή. Στις 30 Σεπτεμβρίου το πρωί νέο κύμα από Αιγυπτίους επάτησε για δεύτερη φορά το Σοπωτό, έκαψαν το σπίστι του Τσακίρη και έβαλαν ψωτιά στο σχολείο χωρίς όμως και να καεί. Οι Αιγύπτιοι παρέμειναν μόνο μια ώρα και ανεχώρησαν αμέσως για την Κακάσοβα και Τρίπολη. Στο Σοπωτό βρήκαν και μεγάλη ποσότητα καπνού οι Αιγύπτιοι και τον πήραν. Ο Ιμπραήμ ωνόμασε τότε το Σοπωτό «καπνοχώρι». Η εσπευσμένη αναχώρηση των Αιγυπτίων ωφείλετο και στο γεγονός ότι ο Γ. Λεχουρίτης με 100 οπλοφόρους προχώρησε δια μέσου του δάσους του Τάρταρη προς την Αγία Βαρβάρα και άρχισε σφοδρό πυροβολισμό. Οι Αιγύπτιοι υπέθεσαν ότι επρόκειτο περί νέων Ελληνικών δυνάμεων και φοβηθέντες μήπως αποκλεισθούν εντός αυτού ανεχώρησαν. Έτσι γλύτωσε για παντοτινά και το Σοπωτό…» (Ν. Π. Σακελλαρόπουλος, Επιδρ…., σ. 46, 47)…].

Θ. Τζώρτζης.

Posted in Σαν σήμερα | Tagged | Σχολιάστε

Οι Καλαβρυτινοί… για τον θάνατο του Καποδίστρια!

Ο Καποδίστριας δολοφονήθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 1831 στην είσοδο του ναού του Αγίου Σπυρίδωνος στο Ναύπλιο και η δολοφονία του αποδόθηκε στους Μαυρομιχαλαίους, αν και νεώτερα ιστορικά στοιχεία αποδίδουν το σχεδιασμό της στους Άγγλους.

Η Γερουσία της Ελλάδος διόρισε τον Αυγουστίνο Καποδίστρια  μέλος της Προσωρινής Διοικητικής Επιτροπής της Ελλάδος. Ένα χρόνο αργότερα ο 17ετής Όθων ορίστηκε βασιλιάς της Ελλάδος με τη σύμφωνη γνώμη της Ελλάδος, της Βαυαρίας και άλλων «προστάτιδων» δυνάμεων (Αγγλίας Γαλλίας, Ρωσίας), και ανακυρύχθηκε βασιλιάς από την Εθνική Συνέλευση στο Ναύπλιο, το επόμενο έτος 1833. Μέχρι την ενηλικίωσή του (1.6.1835) την εξουσία του ασκούσε η Αντιβασιλεία των Βαυαρών αξιωματούχων Άεμανσμπεργκ, Μάουερ και Χάϊντεκ.

Όλοι οι Έλληνες έσπευσαν να εκφράσουν τη θλίψη τους για το γεγονός της δολοφονίας του Καποδίστρια. Μεταξύ αυτών και οι Καλαβρυτινοί προκριτοδημογέροντες της επαρχίας των Καλαβρύτων, με έγγραφο της Δημογεροντίας προς την Κυβέρνηση, το οποίο δεν μπόρεσα να βρώ.

Όμως το έγγραφο του Διοικητή Καλαβρύτων από 24 Οκτωβρίου 1831, προς τη Γραμματεία της Επικρατείας, με το οποίο διεβίβαζε την αναφορά της Δημογεροντίας, είναι το παρακάτω:

Πηγή: Γ.Α.Κ.

Για το χαιρετισμό των Καλαβρυτινών κατά την έλευση του Καποδίστρια βλ. στο παρόν blog:https://gerbesi.wordpress.com/2017/03/16/%CF%84%CE%BF-%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CE%B3%CE%B5%CF%81%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B5%CE%AF%CE%BF-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%B2%CF%81%CF%8D%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CF%89/

Posted in Σαν σήμερα | Tagged | Σχολιάστε

Από τον «Επιτάφιο» του Περικλή…

Το Φθινόπωρο του 431 π. Χ. ο Περικλής εκλήθη να εκφωνήσει τον Επικήδειο στους πρώτους νεκρούς Αθηναίους κατά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο.

Ο Περικλής ο του Ξανθίππου (495-429 π. Χ.) από το Χολαργό Αττικής, ήταν Αρχαίος Έλληνας[1] πολιτικός, ρήτορας και στρατηγός και ο αιώνας κατά τον οποίο έζησε και μεγαλούργησε ονομάστηκε «Χρυσούς αιών του Περικλέους».

«… μετά μεγάλων δε σημείων και οὐ δή τοι ἀμάρτυρόν γε τήν δύναμιν παρασχόμενοι τοῖς τε νῦν καί τοῖς ἔπειτα θαυμασθησόμεθα, καί οὐδέν προσδεόμενοι οὔτε Ὁμήρου ἐπαινέτου οὔτε ὅστις ἔπεσι μέν τό αὐτίκα τέρψει, τῶν δ᾿ ἔργων τήν ὑπόνοιαν ἡ ἀλήθεια βλάψει, ἀλλά πᾶσαν μέν θάλασσαν καί γῆν ἐσβατόν τῇ ἡμετέρᾳ τόλμῃ καταναγκάσαντες γενέσθαι, πανταχοῦ δέ μνημεῖα κακῶν τε κἀγαθῶν ἀΐδια ξυγκατοικίσαντες…».

Μετάφραση:

«… Με το να δώσωμεν δε καταφανείς αποδείξεις της δυνάμεώς μας, της οποίας, άλλωστε τω όντι υπάρχουν αψευδείς μάρτυρες, θα είμεθα αντικείμενον θαυμασμού και δια τους συγχρόνους και δια τους μεταγενεστέρους, χωρίς καν να έχωμεν ανάγκην ούτε Ομήρου[2], δια να ψάλη τους επαίνους μας, ούτε άλλου ποιητού, ο οποίος δια των στίχων του ημπορεί να τέρψη προς στιγμήν, αλλά του οποίου η φαντασιώδης παράστασις των γεγονότων  θα διαψευσθή από την αλήθεια των πραγμάτων, αφού εξηναγκάσαμεν κάθε θάλασσαν και κάθε γην ν’ ανοιχθή εις την ημετέραν τόλμην, και εγκατεσπείραμεν παντού αιώνια μνημεία ανδραγαθιών εναντίον εχθρών και υπέρ φίλων…».

 (Θουκυδίδης:[3] «Θουκυδίδου Ιστοριών Β΄35-46», 41. Μετάφραση Ελευθ. Βενιζέλου).


[1] Το «Έλληνας» ας το τονίζουμε, γιατί οργιάζει η κλοπή ονομάτων, ιστορίας κ.λ. Επίσης καλό θα είναι εκτός από το κείμενο που ακολουθεί να δοθεί και στις ημερομηνίες η πρέπουσα σημασία από όσους παραγνωρίζουν, μη τυχόν και οικειοποιηθούν γεγονότα της εποχής καθ’ ήν ήσαν ανύπαρκτοι, όχι ως άτομα, αλλά ως λαοί, ως έθνη…

[2][ Όμηρος: Έζησε περί τον 8ο π. Χ. αιώνα. Γεννήθηκε στην Ιωνία της Μ. Ασίας ή στη Χίο. Ίσως λεγόταν Μελησιγένης* και οι γονείς του αναφέρεται ότι ήσαν ο Μαίων και η Κριθηίδα. «Έγραψε» τα έπη Ιλιάδα και Οδύσσεια.]

[3] Θουκιδίδης 455-399 (ή κατ’ άλλους: 460-398) π. Χ., από τη Θράκη.

*Άντε τώρα το Μελησιγένης και τα Μαίων και η Κριθηίδα, να τα μεταφέρεις σε κάποια από τις γλώσσες των γειτόνων μας… Θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον και … πολύ γέλιο; Ήδη διάβασα ότι Τούρκος, Πανεπιστημιακός μάλιστα, είχε πει ότι το όνομα του Ομήρου ήταν Ομάρ ή Ομέρ και ότι ήταν τούρκος!

Posted in Άρθρα | Σχολιάστε

Σαν αυτές τις ημέρες 1826… Ιμπραήμ σε Χόβολη, Νάσια, Σκούπι, Βερσίτσι, Μοστίτσι, Κλείτορας, Σοπωτό…

Μάχη της Χόβολης.

Τοποθετείται στις 18 και 19 Σεπτεμβρίου 1826. Ο Σπηλιάδης αναφέρει ότι ο Ιμπραήμ πασάς μετά την Τριπολιτσά εισέβαλε στα χωριά των Καλαβρύτων (τμήμα Κατσάνας και Λειβαρτζίου). Συγκεκριμένα αναφέρει ότι στις 14 Σεπτεμβρίου φάνηκαν στα καλύβια των Σοπωτινών στη Χόβολη 250 τούρκοι ιππείς, τους οποίους οι Έλληνες αντέκρουσαν και έτρεψαν σε φυγή προς τα πίσω. Άλλοι πεντακόσιοι πέρασαν νύχτα στα Τριπόταμα και μερικοί απ’ αυτούς ανέβηκαν στο Βερσίτσι, όπου τους χτύπησαν Έλληνες και οπισθοχώρησαν και άλλοι χωρίς αντίσταση πήγαν στο νεόκτιστο μοναστήρι του Παπουλάκου στα Τριπόταμα, όπου εφόνευσαν αυτόν και όσους βρήκαν εκεί αιχμαλώτισαν γυναίκες και παιδιά και λεηλάτησαν και στη συνέχεια έκαψαν αυτό. Χτυπήθηκαν στα χωριά Νάσια και Σκούπι. Ο Γεώργιος Λεχουρίτης κατέλαβε τις θέσεις Άγιο Θανάση και Αγιώργη για να εμποδίσει τον Ιμπραήμ να εισβάλλει στο Σοπωτό. Συγκεντρώθηκαν οι Τούρκοι στη Χόβολη, όπου τους εκτύπησε ο Νικόλαος Φάσος [Προικοδοτηθείς αξιωματικός της Φάλαγγος] και τους έδιωξε. Στις 15 Σεπτεμβρίου 1826 το πρωΐ εμφανίστηκαν άλλοι Τούρκοι στους πρόποδες του Μοστιτσίου και Κλείτορα, εναντίον των οποίων εστράφη ο Λεχουρίτης, τους κτύπησε και τους έδιωξε, αφού είχαν προλάβει και είχαν λεηλατήσει μερικά σπίτια στον Κλείτορα. Την επομένη οι Τούρκοι εφόρμησαν κατά του Λεχουρίτη στη θέση Αγιοθανάσης, αλλά απεκρούσθησαν. Ξαναεπιτέθηκαν κατά του Λεχουρίτη όλοι μαζί, πεζοί ιππείς, κ.λ και ενώ οι Έλληνες ήσαν λίγοι και οι Τούρκοι πολλοί, μετά 4 ώρες μάχη, οι Έλληνες υποχώρησαν και οι Τούρκοι μπήκαν στο Σοπωτό.

Ο Κουτσονίκας αναφέρει ότι: «…Επιστρέψας ο Ιμπραχήμ πασάς εις Τριπολιτσάν εξεστράτευσεν εκ νέου την 18ην 7βρίου [1826] εις τα δύο τμήματα της επαρχίας Καλαβρύτων στρατοπεδεύσας εις Ποταμιάν ο δε Γεώργιος Λεχουρίτης λαβών όσους ηδυνήθη στρατιώτας κατέλαβε τας δύο θέσεις  Άγιον Αθανάσιον και Χόβολην. Οι εχθροί περιελθόντες το Τριπόταμον κατέλαβον το νεοκτισθέν Μοναστήριον, εφόνευσαν τον κτήτορα και άλλους ιερωμένους και λαϊκούς, εξεστράτευσαν  την 19ην προς Χόβολην, αλλ’ επολεμήθησαν και απεδιώχθησαν, την επιούσαν επετέθησαν κατά των κατεχόντων τον Άγιον Αθανάσιον, τρις εφώρμησαν κατ’ αυτών, αλλά δεν ηδυνήθησαν να τους σαλεύσωσι, πεσόντες έπειτα τακτικοί και άτακτοι πεζοί τε και ιππείς εισήλθον εν αυτώ, αλλ’ οι Έλληνες έτρεξαν δρομαίοι και εφάνησαν αίφνης εις τον Άγιον ΓεώργιονΆλλην θέσιν του Σοπωτού, εκείθεν ετουφέκισαν σφοδρώς τους εχθρούς και τους ηνάγκασαν να εξέλθουν του χωρίου…».

Ο Τρικούπης  αναφέρει: «… αυτός δε [Ιβραήμης] παραλαβών το πλείστον του στρατεύματος εισέβαλε την 18 εις τα χωρία της επαρχίας Καλαβρύτων, Κατσάνην και Λειβάρτσι, και εστρατοπέδευσε κατά την Ποταμιάν. Μαθών την εκστρατείαν ταύτην ο Λεχουρίτης, παρέλαβε τους κατέχοντας την θέσιν του αγίου Γεωργίου στρατιώτας του και όσους άλλους εδυνήθη, έδραμεν εις Σοπωτόν, και συνάξας τους χωρικούς κατέλαβε τας δύο θέσεις, Άγιον Αθανάσιον και Χόβολην, διών εδύνατο ο εχθρός να εισβάλη εις Σοπωτόν, Την αυγήν της 14ης εφάνησαν κατά την Χόβολην 250 ιππείς, αλλά προσβληθέντες εστράφησαν εις το στρατόπεδον. Την δε επιούσαν νύκτα υπήγον 500 εις Τριπόταμον, και δεν ηύραν αντίστασιν. Καί τινες μεν αυτών εμβάντες εις τι νεοκτισθέν μοναστήριον, εφόνευσαν τον κτήτορα αυτού και άλλους ιερωμένους και λαϊκούς, τινές δε ανέβησαν εις Βερσόβι [Βερσίτσι;], αλλ’ ευρόντες αντίστασιν δεν εισήλθαν. Αντίστασιν επίσης ηύραν και άλλοι εξ’ αυτών θελήσαντες να πατήσωσι την Νάσιαν και το Σκούπι. Την δε 15 [Σεπτ. 1826] χίλιοι εχθροί, πεζοί και ιππείς, εφάνησαν προς τους π΄ροποδας του Μοστιτσίου και του Κλητορίου, και ολίγοι μεν αυτών επρόφθασαν και εμβήκαν εις Κλητόρι, και λεηλατήσαντες ολίγας οικίας ενεχώρησαν, οι δε λοιποί ευρόντες έμπροσθέν των τους περί τον ακάματον Λεχουρίτην, αφήσαντες τον Άγιον Αθανάσιον και μεταβάντες εκει, εμποδίσθησαν να εισέλθωσιν εις Μοστίτσι. Οι εχθροί επροχώρησαν εις το γεφύρι του Αμπήμπαγα, αλλά ευρόντες την θέσιν εκείνην προκατειλημμένην, επέστρεψαν εις Καρνέσι άπρακτοι. Την δε 18 [Σεπτ. 1826] εστράτευσαν προς την Χόβολην, αλλ’ επολεμήθησαν και κατεδιώχθησαν. Την δε επιούσαν εκίνησαν επί τους απομείναντας κατά τον Άγιον Αθανάσιον. Τρις εφώρμησαν, αλλά δεν εδυνήθησαν  να τους σαλεύσωσι. Πεσόντες τελευταίον παζοί και ιππείς, τακτικοί και άτακτοι, ως τυφλοί, τους έτρεψαν και εισήλθαν εις Σοπωτόν. Οι Έλληνες τρέξαντες δρομαίως, εφάνησαν αίφνης κατά τον άγιον Γεώργιον, εκείθεν ετουφέκισαν σφοδρώς τους εν Σοπωτώ και τους ηνάγκασαν να εξέλθωσι μηδεμίαν φθάσαντες να καύσωσιν οικίαν…».

Posted in Σαν σήμερα | Σχολιάστε

Σαν σήμερα 15 Σεπτεμβρίου 1821… Σύσκεψη για παράδοση της Τριπολιτσάς.

Στις 15[1] Σεπτεμβρίου 1821 στη θέση «Άγιος Αθανάσιος» δύο ώρες έξω από την Τρίπολη, συνήλθαν Έλληνες και εκπρόσωποι των Τούρκων να συμφωνήσουν για την παράδοση της Τριπολιτσάς.

Από μέρους των Ελλήνων μετείχαν οι: Π. Πατρών Γερμανός, Θ. Κολοκοτρώνης, Π. Μαυρομιχάλης, Α. Δεληγιάννης, Κ. Κρεβατάς, Π. Γιατράκος και ο Αναγνωσταράς.

Από μέρους των Τούρκων οι πληρεξούσιοι: Ελμάζμπεης, Μπινά Εμίνης και Σεχνετσίμπεης[2] κ. α.

Σκοπός αυτής της συνάντησης ήταν να συζητήσουν για την παράδοση της Τρίπολης στους Έλληνες, αλλά δεν συμφώνησαν και διέλυσαν την σύσκεψη.

Μετά λίγες ημέρες ακολούθησε η άλωση της Τριπολιτσάς από τους Έλληνες.

Περί αυτού του θέματος αναφέρουν πολλοί και εκτενώς (Τρικούπης, Οικονόμου, Πουκεβίλ, Φωτάκος, Φιλήμων κ. ά.).

———————————————————

[1] Ο Φωτάκος αανφέρει ότι αυτή η συνάντηση έγινε στις 13 Σεπτεμβρίου.

[2] Και ο Αλμάς Μέτσος από τους Αλβανούς, σύμφωνα με το Φωτάκο, και με αυτούς έκανε συνθήκη ο Κολκοτρώνης.

Posted in Σαν σήμερα, Uncategorized | Σχολιάστε

Ο κλέπτης πνευματικού προϊόντος και η σημαντικότητά του….

 

Αγαπητοί μου φίλοι,

δεν γνωρίζω να υπήρξε άνθρωπος όστις γεννήθηκε μορφωμένος, με σπουδές και καλλιέργεια, ή γνώστης ουδέ των ελαχίστων της γνώσης. Όλοι μάθαμε και συνεχίζουμε να μαθαίνουμε.

Οι αρετές της αλήθειας, της τιμιότητας, της ευθύτητας κ. λ. επιβάλλουν στους ευθείς και εντίμους, όταν παρουσιάζουν ή ενσωματώνουν σε δικά τους γραπτά, πληροφορίες ή κείμενα ή μέρος κειμένων, άλλων συγγραφέων, να αναφέρουν την πηγή από την οποία τα άντλησαν ή τα αντέγραψαν. Αυτό επιβάλλει και η σχετική νομοθεσία.

Δυστυχώς μερικοί κενοί, νομίζουν ότι αν συρράψουν κείμενα ή λόγους άλλων και μάλιστα αξιολόγων και σημαντικών εργατών του πνεύματος, καθίστανται και αυτοί σημαντικοί και αξιόλογοι και «ψηλώνουν» και κομπορρημονούν.

Επειδή πολλά χρόνια ασχολούμαι με την έρευνα κυρίως ιστορικών πηγών, έχω διαπιστώσει ότι όλοι οι σοβαροί επιστήμονες, ερευνητές, συγγραφείς, καθηγητές κ.λ. αναφέρουν πάντα την πηγή άντλησης των πληροφοριών τους, οι οποίες πληροφορίες τότε αποκτούν μεγαλύτερη βαρύτητα σύμφωνα με την πηγή τους και καθίστανται πιό χρήσιμες, αφού ο αναγνώστης έχει την δυνατότητα να τις διασταυρώσει και να τις αξιολογήσει.

Παρατηρώ καθημερινά να αντιγράφουν άτομα, διάφορα από το παρόν Blog, στο οποίο αναρτώ διάφορα ιστορικά κυρίως στοιχεία. Αυτό εγώ δεν το απαγορεύω αλλά έχω ζητήσει να αναφέρουν την πηγή. Μέχρι τώρα δεν έχω διαπιστώσει αν το κάνουν ή όχι. Αυτό θα φανεί μελλοντικά και τότε ίσως να είναι οδηνηρό γι’ αυτούς…

Σήμερα θέλω να σας γνωρίσω το εξής σχετικό θέμα.

Θα σας παρουσιάσω ενδεικτικά σε αντιπαράθεση 2-3 τμήματα από το αξιόλογο βιβλίο του Γ. Χατζησωτηρίου «Ιστορία της Παιανίας…», Αθήνα 1973, και αντίστοιχα κείμενο ενός «αντιγραφέως» (έτσι κομψά θα τον αναφέρω), ο οποίος διατρίβει εντός της Παιανίας και χρησιμοποιεί τις πληροφορίες αυτές χωρίς να αναφέρει ως πηγή τον εν λόγω συγγραφέα Χατζησωτηρίου, ούτε και τη Μητρόπολη, σ’ αυτό που ακολουθεί. Αλλά ούτε και σε εισαγωγικά το κείμενο, ώστε να φαίνεται ότι δεν είναι δικό του. Επίσης και άλλο τμήμα από ιστότοπο της Μητρόπολης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής, που χρησιμοποιεί ο ίδιος με την ίδια λογική.

Και δεν είναι μόνο αυτά…

Θαυμάστε λοιπόν…

Κείμενο Χατζησωτηρίου:

Κείμενο του «αντιγραφέα»…

Κείμενο Παπασωτηρίου…

Κείμενο «αντιγραφέως»…

Κείμενο της Μητρόπολης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής…

Κείμενο (μόνο, όχι εικόνα) του «αντιγραφέως»…

Αν ο Χατζησωτηρίου ζούσε θα του έλεγε:

Φιλαράκο, εγώ για το αντικείμενο που προσπαθείς να «πραγματευτείς» αναγράφω στο βιβλίο μου από τη σελίδα 204 έως τη σελ 212 και αναφέρω και τις πηγές των πληροφοριών μου. Τα κείμενα αυτά είναι πνευματικό μου προϊόν και έχω κοπιάσει να συλλέξω τις πληροφορίες να τις αξιοποιήσω και να τις γράψω και απαιτώ να μην τις χρησιμοποιείς σαν δικά σου κείμενα, γιατί αυτό είναι «κλοπή». Στρώσε τον πισινό σου, ψάξε στις πηγές, μόχθησε, φάε άπειρες ώρες στην αναζήτηση ψηγμάτων πληροφοριών, και… όταν τις βρείς βάλε από κατω φαρδιά πλατιά τη τζίφρα σου.

Εγώ, που  εξεπλάγην με την «ευρυμάθεια» και τη «μόρφωσή του», θέλω να του πω, ότι όσα τέτοια και αν κάνει, όσους εικονικούς ή και πραγματικούς αναγνώστες των αντιγραφών του και αν έχει, όπως και αν πλασάρεται, σημαντικός όπως ο Χατζησωτηρίου ή και άλλοι τους οποίους πιθανόν ν’ αντιγράφει, δεν θα γίνει ποτέ με αυτή την τακτική. Μάλλον υποβιβάζει έτι περισσότερο τον εαυτό του. Επίσης θα του συνιστούσα να μάθει, να διδαχθεί και την ηθική πλευρά και την νομική του θέματος, δεδομένου ότι απευθύνεται στο κοινό και ειδικώτερα της πόλης του, το οποίο και υποτιμά με αυτές τις τακτικές.

Αυτά…!

 

Posted in Άρθρα | Σχολιάστε

Βιβλίων συνέχεια…

Μιά σειρά από σπάνια ιστορικά βιβλία, που κατόρθωσα να φτιάξω τελευταία, μεταξύ πολλών άλλων…

(εξυπακούεται ότι αποτελούν πολύτιμες πηγές πληροφοριών και έχουν αξιοποιηθεί και για το «Λεξικό της επαρχίας Καλαβρύτων» που έχω συντάξει).

Posted in Βιβλιοπαρουσίαση | Σχολιάστε

Σαν Σήμερα… Σαραβάλι, Μ. Ομπλού, Πουρναρόκαστρο.

Σαραβάλι, Πουρναρόκαστρο, Μονή Ομπλού.

Στις 4 Σεπτεμβρίου 1821 στο μοναστήρι του Ομπλού οι Κουμανιωταίοι (Θάνος Κουμανιώτης) για λόγους αντιζηλίας, είχαν σκοτώσει τον οπλαρχηγό των Πατρών Παν. Καρατζά

Στις 9 Σεπτεμβρίου 1821, και ενώ είχε προηγηθεί πολιορκία των Πατρών, είχε ενσκύψει διχόνοια των Ελλήνων αρχηγών εκ των οποίων οι μεν Καλαβρυτινοί ενδιαφερόντουσαν για τους Πετιμεζαίους, οι δε Πατρινοί για τους Κουμανιωταίους και έτσι η πολιορκία παρέλυσε, ηθική ενότητα δεν υπήρχε, οι πρόκριτοι των Πατρών διέλυσαν το στρατόπεδο και έφυγαν δυσαρεστημένοι, και, δεδομένου ότι στις 7 Σεπτεμβρίου είχε φανεί στο λιμάνι των Πατρών τουρκικός στόλος, οι Έλληνες που απέμειναν βρέθηκαν αντιμέτωποι  με τους Τούρκους σε τρία σημεία πλησίον των Πατρών.

Α. Στη θέση Σαραβάλι, όπου αρχηγοί τους ήσαν οι Πετιμεζαίοι και οι Κουμανιωταίοι ενωμένοι. Εκεί Έλληνες ετράπησαν σε φυγή την προηγούμενη νύχτα ιδόντες τον τουρκικό στόλο με τον οποίο είχαν αποβιβαστεί και μερικοί Αλβανοί, συμποσούμενοι όλοι σε 1.000.

Β. Στο μοναστήρι του Ομπλού  όπου επικεφαλής των ήτο ο Σισίνης με τους Ηλείους. Και εκεί οι Έλληνες εγκατέλειψαν και άφησαν πίσω τους τις αποσκευές τους και δύο κανόνια και ανέβηκαν σε ψηλότερα μέρη διωκόμενοι από τους Τούρκους. Εκεί κινδύνευσε να συλληφθεί και να ζωγρηθεί  καθώς έφευγε, ο Σισίνης.

Γ. Στο Πουρναρόκαστρο. Εκεί επικεφαλής των Ελλήνων ήταν ο Α. Ζαΐμης με λίγους Καλαβρυτινούς.

Επικεφαλής των Τούρκων σ’ αυτές τις αψιμαχίες, αναφέρεται ο Σελήμ πασάς.

Ο Φιλήμων αναφέρει: «… τη δε 9 [Σεπτεμβρίου 1821] οι Τούρκοι των Πατρών και οι ολίγοι αποβάντες εκ του στόλου, ορμήσαντες κατά του Ομπλού, ωσεί καπνόν διεσκόρπισαν τους Ηλείους και μέχρι των ορεινών μερών κατεδίωξαν. Ολίγου εδέησε τότε, όπως αιχμαλωτισθή ο Σισίνης. Τελευταίος δε και ο Ζαΐμης εβιάσθη, ως μονωθείς, ίνα φύγη εκ του Πριναροκάστρου και αναβή εις το ορεινότατον χωρίον Σόλι [Σούλι;], κείμενον άνωθεν της Χαλανδρίτσης. Ούτως αποσυνετέθη και ήδη των Πατρών η πολιορκία…».

Ο τούρκος ιστορικός  Δζεβδέτ (Μοσχόπουλος, Ιστορία… κατά τους Τούρκους…, 159) αναφέρει ότι τους Έλληνες επαναστάτες διέλυσε έμπροσθεν της πόλεως των Πατρών ο Ιουσούφ πασάς. Τον Ιουσούφ πασά αναφέρει και ο Φιλήμων (Δοκίμιο, Δ΄ 241).

Άλλες είναι οι μάχες που διεξήχθησαν στην ίδια περιοχή στις αρχές και την άνοιξη του επομένου έτους, 1822.

Πηγές: Οικονόμου Μ.,  Ιστορία της ελληνικής Παλιγγενεσίας, 1873. – Τρικούπης Σπ., Ιστορία της Ελλην. Επαναστάσεως. – Φιλήμων Ι., Δοκίμιον…., 1859. – Κρέμος Γ. Χρονολογία…, 1879. κ. λ.

Posted in Σαν σήμερα | Σχολιάστε

Σαν σήμερα…

Σαν αυτές τις ημέρες το 1944… στην Παναγοπούλα Πατρών.

Ανατίναξη της γερμανικής αμαξοστοιχία στη θέση Παναγοπούλα, στις 8.9.1944.

Ο Δημ. Σολωμός[1] περιγράφοντας τα γεγονότα εκείνων των ημερών και όντας ο ίδιος  στρατιωτικός Διοικητής του 5ου λόχου του ΙΙ/12 Τάγματος του ΕΛΑΣ στην Αχαΐα, με καπετάνιο τον Ανδρέα Παπαδημητρίου[2] και διμοιρίτες τους Ανεστόπουλο[3], Ν. Μητσόπουλο[4] και Φώτη Τσουμπό[5], αναφέρει μεταξύ άλλων:

«… Ο 5ος λόχος τη εποχή αυτή, βρισκόταν στην Αράχωβα Αιγιαλείας. Στις 5.9.44 πήρα διαταγή, από το τάγμα, να πάω και να κάνω αναγνώριση στην τοποθεσία «Γέφυρα Παναγοπούλας» κοντά στον Ψαθόπυργο, προκειμένου να χτυπήσουμε, ορισμένη ημέρα και ώρα, διερχόμενη από εκεί γερμανική αμαξοστοιχία και να ληφθεί υπ’ όψη στην κατάστρωση του σχεδίου ενεργείας, ότι η αμαξοστοιχία στο πρόσθιο μέρος θα φέρει την απαραίτητη κλούβα[6] με ομήρους, τους οποίους πρεπει να σώσουμε.

Το ίδιο βράδυ με δύο αντάρτες κατεβήκαμε στην παραπάνω τοποθεσία κάναμε την αναγνώριση και καταστρώσαμε το σχέδιο. Η επιχείρηση έορεπε να γίνει αστραπιαία γιατί η απόσταση από Πάτρα – Αίγιο ήταν πολύ κοντά και μπορούσε ο εχθρός να στείλει ενισχύσεις. Επιστρέψαμε στη βάση μας και αναφέραμε εκτέλεση διαταγής, αναμένοντες νέα με την ακριβή ημερομηνία εκτέλεσης.

Ύστερα από 2 ημέρες 7.9.44 νεότερη διαταγή του τάγματος, διέτασσε το λόχο να καταλάβει εντός της επερχόμενης νύχτας, την αναγνωρισθείσα τοποθεσία και ν αχτυπήσει την αμαξοστοιχία που θα περάσει στις 8 π. μ.  ώρα γεμάτη στρατό. Να ενεργήσω ακαριαία ώστε να σώσουμε τους ομήρους της κλούβας και να μην μας προλάβουν τυχόν ενισχύσεις του εχθρού. Επίσης μας έδινε την πληροφορία ότι θα ακολουθήσουν σύντομα και άλλες δύο αμαξοστοιχίες φορτωμένες με πολεμικό υλικό.

Μόλις πήραμε τη διαταγή, αφού ζητήσαμε από τις οργανώσεις, τα ζώα και ανθρώπους, για τα οποία τους είχαμε προειδοποιήσει, να μας ακολουθήσουν, για να μεταφέρουμε τα λάφυρα, ξεκινήσαμε το βράδυ και αργά τα μεσάνυχτα φτάσαμε στην Άνω Ζήρια. Αφού ξεκουραστήκαμε λίγο, κατεβήκαμε και πριν ξημερώσει, χωρίς να γίνουμε αντιληπτοί καταλάβαμε τις θέσεις μας.

Η αμαξοστοιχία έπρεπε να κτυπηθεί στην ευθεία μετά τη δεύτερη στροφή από τον Ψαθόπυργο με μυδράλια που τοποθετήσαμε μέσα σ’ ένα χάλασμα αριστερά του δρόμου προς Πάτρα. Οι αντάρτες κατέλαβαν θέσεις και από τις δύο μεριές πολύ κοντά στη σιδηροδρομική γραμμή […]. Μιά επίλεκτη ομάδα από άριστους σκοπευτές τοποθετήθηκε σε καλά υπολογισθείσα με την κλούβα θέση, έτσι ώστε να προλάβει να χτυπήσει τον Γερμανό πριν προλάβει αυτός να πατήσει το κουμπί και να ανατιναχθεί η κλούβα με τους ομήρους. Επικεφαλής αυτής της ομάδας ετέθη ο άριστος σκοπευτής εφ. Αν/γός Νικ. Μητσόπουλος (Ανδρούτσος) από το Καλιφώνι Καλαβρύτων.[…].

8.9.44, ο ήλιος είχε ανέβει και τα βράχια που σ’ εκείνη την τοποθεσία είναι γυμνά σχεδόν, είχαν ανάψει. Εμείς με υπομονή και εγκαρτέρηση αναμένουμε. Και, να, στις 8 π. μ. η αμαξοστοιχία περνάει από τον Ψαθόπυργο[7], σφυρίζει και μπαίνει στη μοιραία για τους Γερμανούς ευθεία. Εκείνη τη στιγμή δίνεται το σύνθημα. Ο Ανδρούτσος με την ομάδα τους έστειλε τον γερμαναρά στον άλλο κόσμο. Τα μυδράλια χτυπάν την αμαξοστοιχία και ολόκληρος ο λόχος τρέχει και την περικυκλώνει πριν προλάβουν να κατεβούν οι Γερμανοί. Τη στιγμή εκείνη, χωρίς να καταλάβουμε πως, ανατινάσσεται στον αέρα ολόκληρη η αμαξοστοιχία. Δέκα οχτώ βαγόνια φορτωμένα με 140 τόνους πολεμικό υλικό, οβίδες πυροβολικού, όλμων, κάσες γεμάτες φυσίγγια, δοχεία γεμάτα με γράσο και βενζίνες εκσφενδονίζονται μεσούρανα μέσα σ’ ένα πελώριο νέφος. Γέμισε ο τόπος από γερμανικό πολεμικό υλικό, ο κρότος ήταν τόσο μεγάλος που ακούστηκε σε μεγάλη απόσταση  μέχρι το Λεόντιο ακόμα και στα απέναντι βουνά της Ρούμελης, όπως μου έλεγαν αργότερα αντάρτες που σμίξαμε στην Μακρόνησο.

Τι είχε συμβεί; Οι Γερμανοί την τελευταία στιγμή άλλαξαν σειρά συρμών και βάλανε πρώτη αμαξοστοιχία με πολεμικό υλικό, πράγμα που εμείς δεν ξέραμε. Τα μυδράλια που χρησιμοποιήσαμε ήταν από τα αμερικάνικα αεροπλάνα που πέσανε στον Ερύμανθο και τα πυρομαχικά τους ήταν εμπρηστικά, πράγμα που εμείς δεν ξέραμε, γιατί μόλις μας τα είχαν φέρει. Τα είχε φέρει ο διοικητής του λόχου πολυβόλων Νικ. Τζαβέλλας και ο έφεδρ. Ανθ/γός Γιάννης Κατσιμπούρης. Με το πρώτο χτύπημα πήρε φωτιά το εύφλεκτο υλικό και μέσα σε λίγα λεπτά και τα 18 βαγόνια της αμαξοστοιχίας και η μηχανή έγιναν παρανάλωμα και ευτυχώς η έκρηξη έγινε αμέσως, αλλιώς θα βρισκόμασταν όλοι κοντα΄στην αμαξοστοιχία και θα είχαμε πολλά θύματα. Οι Γερμανοί έστειλαν αμέσως ενισχύσεις από την Πάτρα, αλλά όταν φτάσανε δεν βρήκανε τίποτα άλλο παρά καμμένα παλιοσίδερά που ακόμα δεν είχαν σβήσει και κατάσπαρτο πολεμικό υλικό. Τριάντα δύο νεκρούς και πολλούς τραυματίες.

Εμείς είχαμε 4 νεκρούς: 1) ανθ/γός Ανεστόπουλος από τον Πριόλιθο Καλαβρύτων. 2) Θεόδ. Τσουμπός (Μάρκος) από τη Μυρόβρυση. 3) Τριαντάφυλλος Μεσσαλάς[8] από την Κούτελη Καλαβρύτων, 4) Αντώνιος Τσίκας[9]. Τραυματίες είχαμε 2-3, μεταξύ των οποίων ο ανθ/γός Νικ. Μητσόπουλος (Ανδρούτσος).

Ο λόχος μετά την επιχείρηση αφού φόρτωσε τα ζώα με φυσίγγια και βλήματα όλμων, καθώς και ένα μυδράλιο συμπτύχθηκε προς Άνω Ζήρια. Από τους είκοσι δύο ομήρους της κλούβας γλύτωσαν και ελευθερώθηκαν οι είκοσι, οι δύο[10] σκοτώθηκαν καθώς και σιδηροδρομικοί που ήταν Έλληνες…».

Εδώ να προσθέσω ότι και ένας άλλος αντάρτης, ο Γεώργιος Γουρνιάς (Γερμανός) από τον Άγιο Νικόλαο Κλείτορος Καλαβρύτων, αναφέρει για άλλη επιχείρηση που έγινε στις 22 Ιουνίου 1944, στο σταθμό Ψαθοπύργου για την απελευθέρωση 25 ομήρων τοποθετημένων μέσα σε «κλούβα», τους οποίους απελευθέρωσαν οι αντάρτες ύστερα και από πληροφορίες της Ηρώς και άλλων δύο κοριτσιών, εξοντώνοντας όλη τη φρουρά του τραίνου.

Πηγή: όλες οι παραπάνω πληροφορίες, καθώς και η εικόνα (εκτός των υποσημειώσεων σε […]) έχουν ληφθεί από το περιοδικό «Εθνική Αντίσταση».

————————————————————————————-

[1] [Σολωμός Δημήτριος: «Κρόνος», καθηγητής από τη Γουρζούμισα, παληός βασιλόφρων και στη συνέχεια καπετάνιος του Ε.Λ.Α.Σ.[…] Ο Παπαστεριόπουλος […] αναφέρει ότι τραυματίστηκε στη μάχη του Βαλτετσίου (15.6.1944), η οποία έγινε μεταξύ δυνάμεων του ΕΛΑΣ και χωρικών του Βαλτετσίου οι οποίοι είχαν προσχωρήσει στα Τάγματα Ασφαλείας.[…] «αντάρτης, με βαθμό: Ανθυπολοχαγός, του ΙΙ τάγματος. Παρουσιασθείς συνεπεία της υπ’αριθ. 1742/30.5.44 διαταγής του Συντ/τος έγγράφεται στη δύναμη του 6ου λόχου του Τάγματος. (Η.Δ.Τ.: 5.6.44-ΙΙ Τάγμ.)». Αναφέρεται στο βιβλίο των τραυματιών και νεκρών του 12ου συντάγμ. ως τραυματίας (Η.Δ.Σ. 23.6.44). Σολωμός Δημ. του Κων.: αναγράφεται σε κυρωμένο με απόφαση του υπουργού Άμυνας, πίνακα της Α/βάθμιας Επιτροπής Αναγνώρισης των αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης: «Σολωμός Δημ. του Κων. γεννηθείς το 1913 στο Λεόντιο Πατρών» (Εφημ. Ημέρα Πατρών 17.5.84).] (Τμήμα από όσα στο «Ιστορικό Λεξικό της Επαρχίας Καλαβρύτων» αναφέρονται).

[2] [Παπαδημητρίου Ανδρέας: (του Ιωάννη). Σύμφωνα με έγγραφο του 5ου Λόχου του ΙΙου Τάγμ. του 12ου Συντ/τος του ΕΛΑΣ, από 16.11.44, ήτο έφεδρος Σμηνίτης Αεροπορίας, κλάσεως 1936 και ήτο καπ. του Λόχου αυτού […]. Παπαδημητρίου Ανδρέας: «αντάρτης, του ΙΙ τάγματος. Παρουσιασθείς εξ Αιγιαλείας[;], εγγράφεται στον 6ο λόχο. (Η.Δ.Τ.: 7.8.44-ΙΙ Τάγμ.)»] (Τμήμα από όσα στο «Ιστορικό Λεξικό της Επαρχίας Καλαβρύτων» αναφέρονται).

[3] [Πρόκειται για τον Αναστασόπουλο Αλέκο; Αναστασόπουλος Αλέκος: Γεννήθηκε το 1913 στο χωριό Πριόλιθος Καλαβρύτων. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στην Πάντειο. Πήρε μέρος στον ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940 όπου πήρε το βαθμό του ανθυπολοχαγού για ανδραγαθία. Την περίοδο της Εθνικής Αντίστασης ήταν αρχηγός του εφεδρικού ΕΛΑΣ στην περιοχή του. Σκοτώθηκε στις 8.9.1944 στη στάση Παναγοπούλα περιοχής Πατρών, σε σύγκρουση με τους Γερμανούς. (Αρχείο Παπαστεργιόπουλου, […] όπου και φωτογραφία του σε εφημερίδα η οποία δεν αναφέρεται).] (Τμήμα από όσα στο «Ιστορικό Λεξικό της Επαρχίας Καλαβρύτων» αναφέρονται).

[4] [Μητσόπουλος Νικόλαος του Χρήστου: (ή καπετάν Ανδρούτσος ή Ανδρούτσης;), ιδιωτ. υπάλληλος εκ Καλιφωνίου Καλαβρύτων κατοικών εν Αθήναις, εκτελέστηκε στις 23.2.1948 (ΦΕΚ. 34/8.4.1948) στη θέση «Νερόμυλοι Α. Θεοδώρων Φανάρι» στο Αργοστόλι. […]Σε φ. μητρώου καθ’ ομολογία του ιδίου, στις 29.3.1944, και σε άλλο όμοιο 30.6.44, αναφέρονται τα εξής: Μητσόπουλος Ν. του Χρήστου και της Καλλιόπης, έτος γεννήσεως: 1916, τόπος γεννήσεως και διαμονής: Καλιφώνιον. [Γραμμ. γνώσεις]: Σχολαρχείον. Επάγγελμα: κτηματίας. Κατετάγην ως κληρωτός την 21.9.37 εις ΙΙον ορειβατικόν πυροβολικόν. Απελύθη την 21.3.39. Κατετάγη εις ΙΙον ορειβατικόν πυροβολικόν κατόπιν ειδικής προσκλήσεως την 28.9.40. Προήχθη εις αν/στήν κατόπιν προτάσεως της Μεραρχίας ως ανδραγαθήσας τον Φεβρουάριο του 1941. Επροτάθη ίνα φοιτήσει στη σχολή Εφέδρων ματά την λήψη του βαθμού του αν/στού. Έλαβε μέρος στον πόλεμο στην Αλβανία, στον Καλαμά Φιλιατών, Γουργάρα, ύψωμα 613 Χειμάρας, υψώματα Τεπελενίου, Αργυροκάστρου και Κακαβιάς. Μονάς του ΕΛΑΣ στην οποία υπηρέτησε 6ος λόχος ΙΙ Τάγμ. 12ου Συντ. Ημερομηνία κατάταξης στον ΕΛΑΣ 30.4.43. Αρχικά εις εκτελεστικό απόσπασμα επαρχίας Καλαβρύτων και Κορινθίας, κατόπιν εις Ι Ανεξάρτητο μηχαν. Καστριτσίου την 12.10.43 και την 10.1.44 στον 6ο λόχο Διμοιρίτης. […]. Μητσόπουλος Νικόλαος (Ανδρούτσης): «αντάρτης, του ΙΙ τάγματος και του 5ου λόχου. Του απονέμεται εύφημη μνεία για τον ηρωϊσμό και τις υπηρεσίες αυτού και της μονάδος του στη μάχη της Γλόγοβας (28.5.44-ΙΙ Τάγμ.). «Διαμνημονεύεται» ύστερα από πρόταση του 12ου Συντ/τος και ημερήσια διαταγή της Ταξιαρχίας για την εξαίρετη διαγωγή που επέδειξε κατά την μάχη της Γλόγοβας ως Διμοιρίτης, παρασύρας δια του παραδείγματός του την Διμοιρία προς καταδίωξιν του εχθρού, συντελέσαντος στην επίτευξη της νίκης (13.7.44-ΙΙ Τάγμ.). […]»] (Τμήμα από όσα στο «Ιστορικό Λεξικό της Επαρχίας Καλαβρύτων» αναφέρονται).

[5] Πρόκειται για τον Θεόδωρο Τσουμπό, τον οποίο αναφέρει στη συνέχεια ως νεκρό; [Τσουμπός Θεόδωρος: από Μυρόβρυση. Οργανώθηκε στο ΕΑΜ και μετά την επίθεση των Ιταλών στο χωριό του πέρασε στην παρανομία και εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ. Εφονεύθη στις αρχές Ιουλίου 1945 από Εθνοφύλακες σε συνεργασία με τους Χίτες (Λέφας, Χιλιάδες…, 160). Στο βιβλίο των τραυματιών και νεκρών του 12ου Συντ/τος του ΕΛΑΣ αναφέρεται: έφεδρος στρατιώτης Τσουμπός Θεόδωρος του Χαραλ. και της Αικατερ. «Μάρκος», αγύμναστος, κλάσεως 1944, από Μυρόβρυση Αχαΐας [αναγράφεται και το χωριό Φίλια με ερωτηματικό], έγγαμος, κτηματίας, κάτοικος Μυρόβρυσης, εφονεύθη στις 8.9.44 κατά την ανατίναξη της αμαξοστοιχίας στον Ψαθόπυργο. Α.Μ. 1779 […].] Όπως διαπιστώνετε, υπάρχει ένα ερωτηματικό και διάσταση σ’ όσα από τον Λέφα και τα έγγραφα του ΕΛΑΣ, αναφέρονται. Αναφέρεται επίσης και Τσουμπός Αλέξανδρος, ως επίσης και Τσουμπός Αντώνης (Κολοκοτρώνης) από Μυρόβρυση. (Τμήμα από όσα στο «Ιστορικό Λεξικό της Επαρχίας Καλαβρύτων» αναφέρονται).

[6] [Κλούβα: σύμφωνα με τον Αντ. Κακογιάννη (Θηριωδία των Ναζί στην Ελλάδα: Το ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων – Καστανιώτης 2000): οι Γερμανοί και μάλιστα ο Κούρτ Βαλντχάϊμ που ήταν υπολοχαγός του Γερμανικού στρατού και μετέπειτα Γ. Γ. των Ηνωμένων Εθνών, είχαν ανακαλύψει την «κλούβα», «που ήταν ένα ξέσκεπο σιδηροδρομικό βαγόνι, παγιδευμένο από κάτω με εκρηκτικές ύλες και κλεισμένο ολόγυρα με αγκαθωτό σύρμα. Μέσα στην κλούβα ήταν φυλακισμένοι είκοσι έως τριάντα Έλληνες όμηροι. Οι εκρηκτικές ύλες ήταν συνδεδεμένες με ηλεκτρικά καλώδια με το βαγόνι της φρουράς, απ’ όπου οι Γερμανοί μπορούσαν όποια στιγμή ήθελαν να πιέσουν ένα κουμπί και να ανατινάξουν την κλούβα σκοτώνοντας όλους τους ομήρους. Με αυτό τον τρόπο οι Γερμανοί εμπόδιζαν κάθε εξέγερση από την μεριά των ομήρων… Η τακτική των Γερμανών ήταν να βάζουν την κλούβα μπροστά από όλα τα βαγόνια, ακόμη και από το βαγόνι της ατμομηχανής. Συνεπώς αν οι αντάρτες προσπαθούσαν να ανατινάξουν το τραίνο, η κλούβα με το ανθρώπινο φορτίο θα ήταν η πρώτη που θα χτυπιόταν…». Ο Χέρμαν Μάγερ (σελ. 102) για τη μέθοδο αυτή αναφέρει: «Δεν είναι λοιπόν περίεργο που ο Λερ διέταξε, μετά την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου και την ανάληψη της διαφύλαξης του σιδηροδρομικού δικτύου, να τοποθετείται μπροστά από την ατμομηχανή ένα επί πλέον ανοικτό βαγόνι με συρματόπλεγμα. Περίπου πενήντα όμηροι ήταν αναγκασμένοι να ταξιδεύουν στο βαγόνι αυτό, με αποτέλεσμα να πέφτουν συχνά πρώτοι θύματα των πολλών επιθέσεων».[…].] (Τμήμα από όσα στο «Ιστορικό Λεξικό της Επαρχίας Καλαβρύτων» αναφέρονται).

[7] [εκεί κατά μία εκδοχή, με πρόσχημα να προσφέρουν φαγώσιμα και νερό πέντε γυναίκες πλησίασαν την Κλούβα και ειδοποίησαν τους κρατούμενους – με σημειώματα μέσα σε κούφια αυγά – για την επικείμενη επιχείρηση και τους ζήτησαν να αποσυνδέσουν το καλώδιο πυροδότησης από τα εκρηκτικά].

[8] [Μεσσαλάς Τριαντάφυλλος του Τριάντ.: Από την Κούτελη. «αντάρτης, του ΙΙ τάγματος. Παρουσιασθείς με Φ. Π. εκ του 12ου Συντ/τος, εγγράφεται στον 5ο λόχο (1.8.44-ΙΙ Τάγμ.). Εφονεύθη κατά την ανατίναξη της αμαξοστοιχίας Αιγίου-Πατρών την 7.9.44. Διαγράφεται της δύναμης του Τάγματος. (Η.Δ.Τ.: 10.11.44-ΙΙ Τάγμ.)» […].] (Τμήμα από όσα στο «Ιστορικό Λεξικό της Επαρχίας Καλαβρύτων» αναφέρονται).

[9] [Τσίκας Αντώνιος: του Νικολάου (Λόντος), λοχίας του ΕΛΑΣ, από την Άνω Κλειτορία. Σκοτώθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1944 στην επιχείρηση της ανατίναξης της κατάφορτης, από 120-140 τόνους πυρομαχικά, Γερμανικής αμαξοστοιχίας στον Ψαθόπυργο. Ανήκε στον 5ο λόχο του ΙΙ τάγματος με επικεφαλής τον Δημήτριο Σολωμό (Κρόνο). Οι Γερμανοί είχαν 32 νεκρούς και έναν αιχμάλωτο, ενώ από τους αντάρτες σκοτώθηκαν 4 και τραυματίστηκαν 10 (Παπαστερ., Μωρηάς, τ. Β΄, 368). Στο βιβλίο των τραυματιών και νεκρών του 12ου Συντ/τος ΕΛΑΣ, αναφέρεται: Τσίκας Γεώργιος(;) του Νικολάου και της Ευγενίας «Λόντος», Α.Μ. 1778, (Η.Δ.Σ. 24.10.44), κλάσεως 1938, έφεδρος πεζικού, από Άνω Κλειτορία, άγαμος, εφονεύθη 8.9.44 […].] (Τμήμα από όσα στο «Ιστορικό Λεξικό της Επαρχίας Καλαβρύτων» αναφέρονται).

[10] Οι δύο νεκροί είναι οι [Βασιλείου Γεώργιος: «(του Ιωάννου) εκ Δαφνών, ετών 18, Σπουδαστής. Συλληφθείς υπό των Γερμανών την 6.7.44 και ευρισκόμενος εις αμαξοστοιχίαν – Κλούβα, εφονεύθη κατόπιν ανατινάξεως ταύτης υπό των Ελασιτών την 8.9.44, εις Παναγοπούλαν».] (Τμήμα από όσα στο «Ιστορικό Λεξικό της Επαρχίας Καλαβρύτων» αναφέρονται), και [Μουγγολιάς Ιωάννης: «(του Ευθυμίου) εξ Αιγίου, ετών 17, μαθητής. Κρατούμενος των Γερμανών εφονεύθη εντός της αμαξοστοιχίας – Κλούβας κατά την ανατίναξιν ταύτης, υπό του ΕΛΑΣ, εις θέσιν Παναγοπούλα την 8.9.44» ([…], όπου παρατίθεται και φωτογραφία του).] (Τμήμα από όσα στο «Ιστορικό Λεξικό της Επαρχίας Καλαβρύτων» αναφέρονται).

Posted in Σαν σήμερα | Tagged , , , | Σχολιάστε

Του Αγίου Φανουρίου σήμερα…

 

Οι φωτογραφίες είναι από την εκκλησία του Αγίου Φανουρίου (όπως εμείς την ξέρουμε), καθώς και των Αγίων Κων/νου και Ελένης και Αγίου Αθανασίου Πατριάρχου Αλεξανδρείας, στου Καρελά Αττικής, μεταξύ Παιανίας και Κορωπίου. Η εκκλησία είναι σχετικά καινούργια αφού θεμελιώθηκε το 1993, όπως και στην μαρμάρινη επιγραφή φαίνεται.

Βιογραφία
«Ο Άγιος Φανούριος είναι από τους πιο αγαπητούς άγιους σε όλο τον ελληνικό λαό, που κάθε χρόνο τιμά και πανηγυρίζει την μνήμη του στις 27 Αυγούστου.
Αυτός ο τόσο αγαπητός άγιος θα μπορούσε να χαρακτηριστεί χωρίς αμφιβολία ως δώρο Θεού, διότι ήταν και παράμενε άγνωστος για πολλούς αιώνες. Έγινε γνωστός από την τυχαία εύρεση της εικόνας του τον 14ο αιώνα μ.Χ. στη Ρόδο, όταν έσκαβαν παλιά σπίτια στο νότιο μέρος του παλιού τείχους. Εκεί βρέθηκε αρχαίος ναός με πολλές κατεστραμμένες εικόνες και μεταξύ αυτών και η καλά διατηρημένη εικόνα επί της οποίας ο τότε μητροπολίτης Ρόδου Νείλος ο Β’ ο Διασπωρινός (1355 – 1369 μ.Χ.) διάβασε το όνομα του Αγίου «ὁ ἅγιος Φανῶ».
Στην εικόνα, ο Άγιος παριστανόταν σαν νεαρός στρατιώτης, κρατώντας στο δεξιό του χέρι σταυρό, πάνω στον όποιο υπήρχε λαμπάδα αναμμένη, γύρω δε από την εικόνα τα 12 μαρτύρια του. Σε αυτά ο Μάρτυς παρουσιαζόταν: να στέκεται ανάμεσα σε στρατιώτες και να δικάζεται από τον ηγεμόνα· να πλήττεται απ’ αυτούς με πέτρες στο στόμα και την κεφαλή· να μαστιγώνεται πάλι απ’ αυτούς απλωμένος κατά γης· να κάθεται γυμνός και να ξέεται το σώμα του με σιδερένια νύχια· να είναι κλεισμένος στη φυλακή· να βασανίζεται μπροστά στο βήμα του ηγεμόνα· να καίεται στα μέλη του σώματος του με αναμμένες λαμπάδες· να είναι δεμένος σε μάγγανο και να βασανίζεται· να βρίσκεται ανάμεσα σε θηρία αβλαβής· να είναι ξαπλωμένος κατά γης και να πιέζεται το σώμα από ένα μεγάλο λίθο· να είναι μέσα σε ειδωλολατρικό ναό βαστάζοντας στις παλάμες του αναμμένα κάρβουνα και ο διάβολος να δραπετεύει στον αέρα με θρήνους· να στέκεται μέσα σε ένα καμίνι φωτιάς έχοντας υψωμένα τα χέρια σε σχήμα δεήσεως.
Τον αρχαίο ναό που βρέθηκε η εικόνα, ανοικοδόμησε, ύστερα από πολλές προσπάθειες, ο Νείλος και τον αφιέρωσε στο όνομα του Αγίου Φανουρίου, που όπως φαίνεται συνέταξε και την Ακολουθία του.
Ένα από τα πολλά θαύματα του Αγίου Φανουρίου είναι το εξιστορούμενο στη συνέχεια. Τα χρόνια εκείνα εξουσίαζαν την Κρήτη οι Ενετοί, οι οποίοι δεν επέτρεπαν την παρουσία Ορθοδόξου Αρχιερέως στη μεγαλόνησο. Τέσσερεις άνδρες για να λάβουν τη χειροτονία ταξίδευσαν από την Κρήτη στην Κορώνη της Πελοποννήσου και κατά την επιστροφή αιχμαλωτίστηκαν από τους Αγαρηνούς, οι οποίοι φόνευσαν τον ένα και τους άλλους τρεις μετέφεραν στα Παλάτια (Μίλητο).
Όταν ο πνευματικός τους πατήρ, ονόματι Ιωνάς, πληροφορήθηκε το γεγονός, ταξίδεψε μέχρι τη Ρόδο και εκεί διαπραγματεύθηκε την απελευθέρωσή τους με τον άρχοντα Γεώργιο Πετρανή, ο οποίος είχε εμπορικές σχέσεις με τους τούρκους των Παλατίων. Λόγω όμως πολεμικών αναταραχών στην περιοχή η προσπάθεια να αφεθούν ελεύθεροι έγινε δυσχερέστερη. Ο Ιωνάς, κατά την εκκλησιαστική συνήθεια, επισκέφθηκε τον μακάριο Νείλο και εκείνος του έκανε λόγο για τον Άγιο Φανούριο και τα θαύματά του, προτρέποντάς τον να επικαλεστεί την αντίληψη και βοήθειά του για το πρόβλημα που τον απασχολούσε. Πράγματι ο πνευματικός έπραξε όπως τον προέτρεψε ο Μητροπολίτης και μετά μερικές μέρες έφθασε μήνυμα από τα Παλάτια ότι οι εξελίξεις ήταν θετικές. Οι αιχμάλωτοι Ιερείς με θαυμαστό τρόπο αφέθηκαν ελεύθεροι και ο πνευματικός τους πατήρ Ιωνάς από ευγνωμοσύνη προς τον Μεγαλομάρτυρα, επιστρέφοντας, μετέφερε στην Κρήτη αντίγραφο της Εικόνας του και τελούσε έκτοτε πανηγυρικά τη μνήμη του.
Η αγάπη και η τιμή με την οποία περιβάλλεται ο Άγιος Φανούριος έγινε αφορμή να δημιουργηθούν διάφορες ωραίες και ευλαβείς παραδόσεις στο λαό μας, ανάμεσα στις οποίες είναι και το εορταστικό έθιμο της «Πίττας του Αγίου Φανουρίου», ή της «Φανουρόπιττας» που γίνεται την παραμονή της εορτής του. Η πίτα αυτή είναι συνήθως μικρή και στρογγυλή σαν μικρός άρτος, μοιράζεται στους πιστούς και γίνεται άλλοτε για να φανερώσει κάποιο χαμένο αντικείμενο ή κάποια χαμένη υπόθεση ή ακόμα να φανερώσει την υγεία σε κάποιον ασθενή. Υπάρχει επίσης και παράδοση ότι με τη πίτα αυτή γίνεται μνεία της μητέρας του, αλλά άγνωστο για ποιο λόγο.
Σημείωση: Η αναφορά στο Νέο Λειμωνάριο ότι η εικόνα του Αγίου βρέθηκε το 1500 μ.Χ., είναι μάλλον λανθασμένη, διότι ο επίσκοπος Ρόδου Νείλος έζησε τον 14ο αιώνα μ.Χ.»

(Πηγή: Ορθόδοξος Συναξαριστής).

Φανουρόπιτα. Το έθιμο της ημέρας είναι η «Φανουρόπιτα» η οποία φτιάχνεται από τις νοικυρές είτε για να τους εμφανίσει ο Άγιος Φανούριος κάτι (δουλειά, κάποιο χαμένο αντικείμενο ή πρόσωπο ή υπόθεση, την υγεία τους, γαμπρό οι ανύπαντρες  κ.λ.), είτε να ευχαριστήσουν τον Άγιο, είτε για να συγχωρηθεί η μάνα του Αγίου Φανουρίου, για την οποία η παράδοση λέει ότι ούσα αμρτωλή και σκληρή με τους φτωχούς, πήγε στην κόλαση και ο Άγιος Φανούριος παρακαλεί τους πιστούς να κάνουν κάτι για να συγχωρηθεί η μάνα του. Την πίτα την πηγαίνουν οι νοικοκυρές στην εκκλησία και στη συνέχεια την μοιράζουν είτε στο εκκλησίασμα είτε στη γειτονιά και λέγεται η ευχή: «Θεός σχωρέστ’ τη μάνα του Αγίου Φανουρίου».

Posted in παραδόσεις κ.λ., Ήθη -έθιμα | Σχολιάστε

Σαν σήμερα στις 26-27 Αυγούστου 1827 έγινε η μάχη στην Καυκαριά.

Για τη μάχη αυτή υπάρχει σχετική αναφορά στο παρόν blog:
https://gerbesi.wordpress.com/2011/08/24/%CE%B7-%CE%BC%CE%AC%CF%87%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%BB%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%BF%CF%8D%CF%82-%CE%BC%CE%AC%CF%87%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CF%85%CE%BA%CE%B1/

Επί πλέον αυτών:

 Ο Μ. Οικονόμου (Ιστορικά…, 764) αναφέρει ότι: «… Εξήλθεν κατ’ αυτών ο πασάς με στρατόν ικανόν συνοδευόμενον και με τους υπό τον Νενέκον προσκυνημένους, προς εκδίωξίν των και κατά τα τέλη Αυγούστου επέπεσε κατ’ αυτών απροσδοκήτως με πλέον των 8.000 εις Λαπαναγούς, όπου καλώς ωχυρωμένοι εις Καυκαριάν, με επιμονήν επί δύο ημέρας μάχην πείσμονα εκατέρωθεν πολεμήσαντες, οι Έλληνες εφόνευσαν και επλήγωσαν έως 700 εκ των εχθρών, εν οις και πολλούς αξιωματικούς χωρίς να πάθωσιν αυτοί σπουδαίον τι…».

Και ο ίδιος συγγραφέας (Οικονόμου, 779) αναφέρει επίσης: «… και εις την υποταγήν εμμένων [ο Νενέκος] εξεστράτευσε και αυτός την 27 Αυγούστου μετά των Τούρκων εναντίον του Πλαπούτα και των λοιπών, φέρων και έως 500 προσκυνημένους, ούς διετήρει παρ’ εαυτώ, ότε και τους εκτύπησεν ο Πλαπούτας εις Καυκαριάν…».

Ο Τρικούπης (Δ΄181) αναφέρει τα εξής: «… εστράτευσε [ο Δελή Αχμέτης] μετ’ ολίγας ημέρας και προς το μέρος της Καφικαριάς πλησίον των Λαπαναγών, χωρίου των Καλαβρύτων, όπου έμαθεν ότι συνήλθεν ελληνικόν στράτευμα. Η θέσις αυτή έχει δύο πορείας, την μεν προς το μέρος των Πατρών βατήν, την δε προς το των Καλαβρύτων και της Βοστίτσης σχεδόν άβατον. Εν ταύτη ετοποθετήθησαν 1500 Έλληνες υπό τον Πλαπούταν, τον Μελετόπουλον, τον Ροδόπουλον, τον Χρήστον Φωτομάραν και άλλους. Την 26 Αυγούστου πρωΐ εσκήνωσαν τετρακισχίλιοι εχθροί τακτικοί και άτακτοι, ιππείς και πεζοί, υπό την θέσιν εκείνην, και την α΄ ώραν μετά την ανατολήν του ηλίου ανέβησάν τινες αυτών και επολέμησαν τους Έλληνας. Αλλά, μη δυνηθέντες να προχωρήσωσιν δια το κατωφερές και κρημνώδες του μέρους εκείνου, επανήλθαν αυθεσπερί εις τας σκηνάς των. Την επαύριον εκίνησαν πανστρατιά κατά το αυτό μέρος στήσαντες απέναντι των Ελλήνων δύο κανόνια, αλλ’ οι Έλληνες τους αντέκρουσαν κυλίοντες λίθους, και τους ηνάγκασαν να στρέψωσι τα νώτα. Εφώρμησαν οι εχθροί και μετά την μεσημβρίαν, αλλ’ έπαθαν και τότε όσα και την πρωΐαν. Ιδόντες δε ότι ορμώντες εβλάπτοντο και δεν έβλαπταν, απεχώρησαν κανονοβολούντες, και, σκότους γενομένου, ανεχώρησαν. Πολλοί επί της διημέρου μάχης εχθροί τακτικοί και άτακτοι εφονεύθησαν και επληγώθησαν, και τινες ηχμαλωτίσθησαν, εν οίς και δύο σημαιοφόροι. Τρεις δε Έλληνες εφονεύθησαν και δέκα επληγώθησαν. Μετά την μάχην ταύτην, οι μεν Έλληνες κατέβησαν εις Πετσάκους δύο ώρας μακράν της Καφικαριάς, οι δ’ εχθροί, διασκορπισθέντες εις τα χωρία, τα ελεηλάτησαν και συνενωθέντες πάλιν εις Βοστίτσαν εστράτευσαν προς το Διακοπτόν, όπως προχωρήσωσι κατά την Ακράταν, αλλ’ ευρόντες αντίστασιν, προκαταλαβόντων αυτό των εν Πετσάκοις Ελλήνων, ωπισθοδρόμησαν εις Βοστίτσαν…».

Περισσότερα για τη μάχη αυτή (έγγραφα των πρωταγωνιστών κ.λ.) στο «Ιστορικό Λεξικό της επαρχίας Καλαβρύτων» στο λ. Λαπαναγοί.

Posted in Uncategorized | Tagged | Σχολιάστε

Σαν σήμερα: Ένας Καλαβρυτινός…. εκδιώκει τους Τούρκους από την Αττική.

Βρισκόμαστε στο έτος 1823.

Ο Ομέρ πασάς, όστις μετά του Μπερκόφτσαλη και των γενιτσάρων είχε καταστρέψει την Εύβοια, μπήκε στην Αττική την οποία ελεηλάτησε και οι κάτοικοί της απεσύρθησαν στη Σαλαμίνα κα στην Αίγινα για να σωθούν. Φρούραρχος των Αθηνών είχε διοριστεί από τον Οδυσσέα ο Γκούρας, ο οποίος καταχρηστικά είχε επεκτείνει την εξουσία του και στα πέριξ των Αθηνών μέρη της Αττικής, αλλά όταν στο τέλος Ιουνίου, αρχές Ιουλίου βγήκε με 1500 στρατιώτες ν’ αντιμετωπίσει τους Τούρκους οι οποίοι διέθεταν μεγάλη δύναμη, δεν τα κατάφερε και στις 7 Ιουλίου επέστρεψε στην Αθήνα. Οι Τούρκοι αφού λεηλάτησαν και αιχμαλώτισαν την Αττική στις 25 Αυγούστου διασκορπίστηκαν και ο Ομέρ πασάς με τον Μπερκόφτσαλη επέστρεψαν στον Κάλαμο, όπου ο δεύτερος εξ αυτών ασθένησε βαρέως από επιδημία και οι υπ’ αυτόν ανεχώρησαν για Ζητούνι, και στη συνέχεια ο Ομέρ πασάς επέστρεψε στην Εύβοια (Κουτσονίκας Β΄ 215).

Κατά τον Μ. Οικονόμου (410) «…Ο Νικηταράς εκτύπησε τους Τούρκους εις την Κάζαν[1] και τους απώθησε προς την Εύβοιαν. Κατά δε τα τέλη Αυγούστου πολλοί τινες Τούρκοι πεζοί συνοδευόμενοι και με 500 περίπου ιππείς, ήρχοντο εις την Αττικήν υπό τον Ομέρ πασάν της Καρύστου. Αλλ’ είχον σταλεί τότε εκ Σαλαμίνος από το εκτελεστικόν και ο Ν. Σολιώτης[2], ο Ιω. Μαυρομιχάλης και τινες άλλοι εις ενίσχυση των εκείσε άλλων εκ Πελοποννήσου προελθόντων. Ούτοι ομού προσβαλόντες τον Ομέρ Πασάν  ηνάγκασαν αυτόν ν’ απομακρυνθεί της Αττικής…».

Τα αυτά αναφέρει και ο Σπηλιάδης (Α΄ 541) «Ο Νικηταράς εκτύπησε τους Τούρκους εις την Κάζαν και τους εβίασε ν’ αποχωρήσωσιν εις Εύβοιαν. Ορμήσαντες δε  φθίνοντος Αυγούστου και εις τας Αθήνας έως πεντακοσίους ιππείς και πολλαπλασίους πεζούς υπό τον Ωμέρ πασιάν της Καρύστου τους απέκρουσαν οι Έλληνες ομού με τους σταλέντας από Σαλαμίνα παρά του Νομοτελεστικού Ν. Χ. Σολιώτην, Ιω. Μαυρομιχάλην και άλλους, τους εβίασαν να φύγωσιν, και η Αττική έμεινεν ελευθέρα από την παρουσία των…».

———————————————————————————

[1] Την Κάζα ο Χρ. Βλασσόπουλος (Ημερολόγιο του Αγώνος, Αθήναι 1930) στη σελ. 170 αναφέρει λαθεμένα ως Κάντζα του δήμου Κρωπίας της Αττικής και ότι εκεί «εστρατήγει ο Νικηταράς κατά του Ομέρμπεη της Καρύστου…». Όμως ουδείς εκ των Κουτσονίκα, Κρέμου, Τρικούπη, Οικονόμου, Σπηλιάδη αναφέρουν περί Κάντζας, αλλά οι Οικονόμου και Σπηλιάδης αναφέρουν την Κάζα, που προφανώς είναι η ορεινή διάβαση μεταξύ Κιθαιρώνα και Πάστρα, όπου έγινε μάχη όπου ο Νικηταράς εκτύπησε τους Τούρκους.

[2] Ο «Σολιώτης Νικόλαος: ονομαζόταν Χριστοδούλου Νικόλαος αλλά λόγω της καταγωγής του από το χωριό Σόλος της περιοχής των Χασιών της επαρχίας Καλαβρύτων, ονομάστηκε Σολιώτης και έτσι έγινε ευρύτερα γνωστός. Ο πατέρας του ήταν ο Χριστόδουλος (εξ’ ού και Χριστοδούλου) και αδέλφια του ήσαν οι Αργύρης, Δημητράκης και Σωτηράκης Χριστοδούλου….» («Ιστορικό Λεξικό της επαρχίας Καλαβρύτων» όπου και εκτενής και λεπτομερής βιογραφία του και όπου, οι πρώτες από μέρους του επαναστατικές ενέργειες κατά των Τούρκων).

Posted in Uncategorized | Tagged | Σχολιάστε

Απόψεις (περί παιδείας και… ορθογραφίας) είναι αυτές….

Αφορμή για όσα θα διαβάσετε παρακάτω, στάθηκε το βιογραφικό ενός πολιτευτή το οποίο κατά τον συνήθη τρόπο, τυχαία «πέρασε εμπρός μου» στο fb.

Αυτός ο άγνωστός μου και ίσως αξιόλογος κατά τα λοιπά, είχε δύο τουλάχιστον ορθογραφικά λάθη στο βιογραφικό του και μία ασυμβίβαστη για νοήμονες, έκφραση. Τα δύο αυτά μαζί μου «κτύπησαν», σαν αιχμηρό βέλος, το πνευματικό μου σύστημα.

Τα λάθη είναι ανθρώπινα. Πάντα; Όταν απευθύνεσαι σε αναγνώστες πολίτες, τους οποίους οφείλεις να σέβεσαι και οι οποίοι με βάση και αυτά θα σε κρίνουν, τα λάθη θα πρέπει να αναμένεις ότι θα έχουν κόστος. Το ελάχιστο είναι η κριτική. Επομένως χρήζουν οι δημόσιες γραφές μεγαλύτερης προσοχής.

Πολλά ερωτηματικά πέρασαν από το μυαλό μου…

Χρειάζονται άνθρωποι στη Βουλή (βουλευτές εννοώ) που δεν γνωρίζουν ορθογραφία, δεν γνωρίζουν π.χ. τα στοιχεία του και πως να συντάξουν ένα έγγραφο, δεν γνωρίζουν τη βασική διαδικασία επικοινωνίας των κρατικών υπηρεσιών;

Αρκεί ο πολιτικός να είναι ειδικός σε έναν τομέα και ας στερείται ευρύτερης παιδείας;

Πρέπει ο πολιτικός να είναι μορφωμένος (πνευματικά αναπτυγμένος και ηθικά διαμορφωμένος); Και άλλα πολλά…

Θυμήθηκα όταν υπάλληλος όντας, ενημέρωσα έναν «συνδικαλιστή» που έπιναν νερό στ’ όνομά του μερικοί, ότι ο Οργανισμός πάει κατά διαόλου και δεν έχει να δώσει τα λεφτά που ζητούσε σαν Σύλλογος, εκείνος μου απάντησε: «Και σένα τι σε νοιάζει ρε μα….α;». Εγώ βέβαια γνώριζα πολύ καλά τι του έλεγα, γιατί αυτά είχα σπουδάσει και σ’ αυτά είχα και την εμπειρία. Εκείνος, άσχετος και αμόρφωτος, δεν έβλεπε πέρα από τη μύτη του και σήμερα, αν τον έβλεπαν μπροστά τους οι συνταξιούχοι και ήξεραν αυτά, θα έβλεπε πόσο αυτοί είναι μα…ες.

Αυτοί λοιπόν οι τύποι και πολλοί άλλοι, θεωρούσαν και θεωρούν τους μορφωμένους ως μιάσματα, ως όντα σχεδόν άχρηστα, τα οποία κακώς γνωρίζουν νομικά, λογιστικά, οικονομικά, στατιστική, μαθηματικά οικονομικά και ασφαλιστικά – αυτά βέβαια τα ακύρωσαν οι τελευταίοι συνταξιοδοτικοί νόμοι -, ξένες γλώσσες, πληροφορική κ. λ. Επίσης είχαν και έχουν την ψευδαίσθηση ότι περνώντας κάποιος έξω από μία σχολή έπαιρνε και ένα πτυχίο. Ίσως έχουν βγάλει το συμπέρασμα αυτό συνεπικουρούμενοι και από το γεγονός ότι όλα πλέον είναι κάπως «χύμα».

Δηλ. ενώ κάποτε π.χ. ο συγγραφέας ενός βιβλίου θεωρούσε μέγα σφάλμα, ντροπή, τη διάπραξη ενός λάθους ορθογραφικού ή συντακτικού, σήμερα ούτε καν υπάρχει η συνήθης σχετική σελίδα στο τέλος ενός βιβλίου. Και αυτό όχι γιατί υπάρχει η δυνατότητα μέσω δοκιμίων να διορθωθούν αυτά πριν την εκτύπωση, αλλά γιατί κανείς δεν δίνει σημασία σε τέτοιες λεπτομέρειες…

Θυμάμαι στα χρόνια μου, τότε δηλαδή που γινόταν μάθημα στα σχολεία (σήμερα ακούω για πολλά φροντιστήρια, βοήθεια στο σπίτι, χαλαρότητα, διεκδίκηση δικαιωμάτων του μαθητή σε βάρος των δασκάλων, ευνοϊκή μεταχείρηση μαθητών κ.λ.), οι βαθμοί ήσαν εναρμονισμένοι με την αξία του κάθε μαθητή. Σήμερα διαβάζω ότι πολιτικά πρόσωπα με διάφορα «τερτίπια» εξασφαλίζουν για τους κανακάρηδές τους είτε καλούς βαθμούς, είτε ασυλία των πράξεών τους, είτε διαφορετική μεταχείρηση…

Κάποτε οι κρατικοί υπάλληλοι απαντούσαν σύντομα και με ευγένεια στις τηλεφωνικές κλήσεις. Σήμερα στις περισσότερες υπηρεσίες δεν απαντούν, ή απαντούν οι αυτόματοι τηλεφωνητές, που πνίγουν τον πολίτη, τον εκνευρίζουν και καθιστούν αδύνατη την επικοινωνία με το Δημόσιο. Δεν συζητώ βέβαια για ανθρώπους επαρχιώτες ή μη έχοντες ευχέρεια σε τέτοιου είδους «επικοινωνία».

Κάποτε (αλλά όχι πάντα) το Δημόσιο έπαιρνε υπαλλήλους ύστερα από εξετάσεις…. Ύστερα έγινε το ΑΣΕΠ το οποίο κατάντησε ένα αχνό όνειρο του παρελθόντος. Σήμερα ακούω για διορισμούς κομματικούς, βλέπω στις τηλεοράσεις νεαρούς και νεαρές εκπροσώπους κομμάτων, να προσπαθούν με το «παπατζιλίκι» να πείσουν τους πολίτες για τις νέες θέσεις των κομμάτων εκείνων που βούλιαξαν τη χώρα, και άλλα τέτοια…

Και έρχομαι τώρα στα ερωτηματικά που με βασανίζουν. Θεωρώ βασική προϋπόθεση την πνευματική ανάπτυξη και την ηθική διαμόρφωση του εκπροσώπου του λαού, όχι μόνο στη βουλή, αλλά και σε οργανισμούς του στενού και ευρύτερου τομέα, και τούτο για να μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του αντικειμένου του και να αντισταθεί στις προκλήσεις.

Θα μου πείτε: Οι κτηνοτρόφοι, οι γεωργοί, οι αυτοκινητιστές, οι κτηματίες, οι έμποροι, οι φυλακισμένοι, οι εκδιδόμενες κ. ο. κ. δεν θα πρέπει να εκπροσωπούνται; Όλες αυτές οι κατηγορίες πολιτών και πολλές άλλες μπορούν να προωθούν τα αιτήματά τους και τις επιδιώξεις τους μέσα από ικανούς και καταρτισμένους εκπροσώπους τους σε τοπικό και συλλογικό επίπεδο. Και εκεί βέβαια απαιτείται ικανότητα!

Επίσης θα μου πει ένας  εκπρόσωπος του λαού: Εγώ κύριε δεν είμαι γραφιάς! Είμαι βουλευτής! Υπάρχουν οι Γραμματείς για τα έγγραφα! Του απαντώ: Το να γνωρίζεις σύνταξη, άρθρωση  και δομή του λόγου, συνοχή και σωστή διατύπωση των νοημάτων, είναι δική σου υποχρέωση, διότι θα πρέπει να απευθυνθείς εγγράφως σε υπηρεσίες του εσωτερικού και εξωτερικού, σε διάφορους φορείς κ.λ., θα χρειαστεί να μιλήσεις στη βουλή, σε ομάδες βουλευτών, σε συνέδρια, ως εκπρόσωπος σε άλλες χώρες και αν δεν έχεις την απαιτούμενη μόρφωση και παιδεία, αν δεν γνωρίζεις ξένες γλώσσες, αν δεν γνωρίζεις τρόπους καλής συμπεριφοράς, αν δεν γνωρίζεις τι σημαίνει ευπρεπής ένδυση κ. λ. τότε θα σε «πάρουν χαμπάρι» που λένε στο χωριό μου και δεν θα μπορείς να σταθείς πουθενά! Ακόμα και αν είσαι εξ ευκολοπίστων ψηφοφόρων εκλεγμένος…

Το «μπλα-μπλά», το ψέμα, η εξαπάτηση, το «ένα τάλιρο κουνήματα», η «ελαφριά συμπεριφορά», το «ελαφρύ ντύσιμο», η προκλητική εμφάνιση, που ανοήτως ορισμένοι και ορισμένες νομίζουν ότι αποτελούν συστατικά εφόδια για πολιτική αναρρίχηση και κατάληψη θέσεων στη δημόσια ιεραρχία, θα πρέπει να αποτελέσουν παρελθόν, αν θέλουμε να δημιουργήσουμε μία από τις ελάχιστες των προϋποθέσεων για να γυρίσει η χώρα σελίδα.

Άφησα τελευταία την «ηθική διαμόρφωση». Τις αρετές του Έλληνα, πού τις μαθαίνει ένα νέο παιδί; Τις αρχές της ελευθερίας, της δικαιοσύνης, της ισότητας, της ευψυχίας, του ήθους κ.λ. δεν τις διδάσκεται στα σχολεία; Την ιστορία της χώρας του, τη δύναμη αυτής και τα διδάγματα για το παρόν και τις συμβουλές της για το μέλλον, που τις διδάσκουν στα Ελληνόπουλα; Η φιλοπατρία που διδάσκεται; Η γλώσσα που αποτελεί ένα από τα συστατικά στοιχεία ενός έθνους, πού διδάσκεται; Εκεί όπου διδασκόταν παλαιότερα και η πλουσιότατη Ελληνική Γραμματεία και ανοήτως καταργήθηκε. Η θρησκεία, που απετέλεσε το εφόδιο του Έλληνα στις δύσκολες και ζοφερές στιγμές του βίου του, που διδάσκεται; Με βεβαιότητα απαντώ: Στα σχολεία και στα Πανεπιστήμια, για όσους περνούν από μέσα! Όχι στους κομματικούς διαδρόμους, ούτε στις διάφορες πιάτσες.

Αν λοιπόν θέλουμε να προχωρήσει η πατρίδα μας μπροστά, να ξαναβρούμε τους χαμένους ορίζοντές μας σαν λαός, θα πρέπει να εκλέγουμε πνευματικά αναπτυγμένους και ηθικά διαμορφωμένους εκπροσώπους στη βουλή και όχι αγράμματους, «δήθεν», κλέφτες, ψεύτες, ανήθικους και ανίκανους. Αν προσέξουμε καλά, ο πρότερός τους βίος είναι ένας σοβαρός σύμβουλος, τις περισσότερες φορές.

 

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Ελληνίδα ηρωΐδα της Λακωνίας…

Ο Μ. Οικονόμου (Ιστορικά…, 551) αναφέρι τα εξής:

Αυτά συνέβησαν το 1825 και τα αναφερόμενα μέρη είναι στη Λακωνία, στο δήμο Νιάτων (νυν Ευρώτα) στους πρόποδες του Πάρνωνα.

Άλλοι τοποθετούν τα γεγονότα αυτά τον Αύγουστο του 1826.

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Αγρυπνία για την Παναγία.

Οι χθεσινοβραδυνές φωτογραφίες που ακολουθούν, είναι από το εκκλησάκι της Παναγίας (Κοίμησης της Θεοτόκου) στην Παιανία.

Εκεί έγινε αγρυπνία (ολονυχτία) προς τιμή της Παναγίας.

Προσήλθαν και συμμετείχαν πολλοί πιστοί.

(Πηγή: «Μεγάλη Θρησκευτική και Ηθική εγκυκλοπαίδεια»).

**********************

Για το ξωκκλήσι αυτό ο ιστορικός της Παιανίας Χατζησωτηρίου αναφέρει τα εξής:

Έτσι ήταν το εκκλησάκι αυτό το 1940.

Θ. Τζώρτζης.

Posted in Ήθη -έθιμα | Σχολιάστε

Ετήσιες εκδηλώσεις στο Γκέρμπεσι…

Μόλις χθες πήρα κάπως καθυστερημένα (λόγω ταχυδρομείου) την παρακάτω πρόσκληση για τις ετήσιες εκδηλώσεις στο Γκέρμπεσι.

Καλή επιτυχία αγαπητοί συμπατριώτες! Και του χρόνου να είστε καλά!

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Σαν σήμερα… 6-7 Αυγούστου 1821.

6-7 Αυγούστου 1821.

Έγιναν μάχες στο χωριό «Ρωμανού»[1] μια ώρα μακριά από την Πάτρα και στο «Λινό του Χουσεΐναγα». Τους Έλληνες καθοδηγούσαν οι Κωνσταντίνος Μεταξάς Κεφαλλονίτης[2], Θεόδωρος Γρίβας[3] κ. ά. και επικεφαλής των Τούρκων ήταν ο Γιουσούφ Σελήμ Πασάς κ.λ. Τα γεγονότα περιγράφουν οι Τρικούπης, Γούδας, Μεταξάς, Σπηλιάδης και άλλοι.

Ο Σπηλιάδης αναφέρει τα εξής: «Μετά ταύτα οι Έλληνες εστρατοπέδευσαν εις το χωρίον Ρωμανού και τον ληνόν του Χουσεΐναγα, οι δε Τούρκοι εξήλθον την 6 Αυγούστου εις το Γηροκομείον, όπου κατασκηνωθέντες ήρχισαν να τους καταπολεμώσιν επί σκοπώ να τους διώξωσι εκείθεν. Η μάχη διέρκεσε τρία ημερονύχτια, εφώρμησαν πολλάκις οι εχθροί και εφονεύθησαν πολλοί. Τέλος απελπισθέντες, απεσύρθησαν εις το φρούριον…».

————————————————————————————-

[1] Χωριό Ρωμανός κοντά στην Πάτρα, στις παρυφές του Παναχαϊκού και κοντά στο χωριό Ελεκίστρα.

[2] Ο Γούδας αναφέρει: «… Μετά την συμπλήρωση της εν Λάλα καταστροφής των Τούρκων [όπου εισελθών ο Κων. Μεταξάς μετά άλλων Πελοποννησίων, το έκαψαν], ο Κωνσταντίνος Μεταξάς επί κεφαλής των Κεφαλήνων, μετέβη εις την πολιορκίαν των Πατρών, επολέμησε δε εις τας εν Γηροκομείω και Σαραβαλίω μάχας, προσβληθείς είτα υπό τύφου, μετεκομίσθη ημιθανής εις Μεσολόγγιον, αναθείς την αρχηγίαν των Κεφαλήνων εις τον Γεράσιμον Β. Φωκάν…».

[3] Να πως περιγράφει ο Επαμειν. Μεταξάς το γεγονός αυτό: «… Εν τούτοις κατά τας αρχάς Αυγούστου ο Θεόδωρος Γρίβας εκ της Στερεάς Ελλάδος μεταβάς εις Πάτρας προς βοήθειαν των εκεί στρατευμάτων και συνεννοηθείς μετά του Παναγ. Καρατζά αρχηγού των Πατραίων, απεφάσισαν εν αγνοία των λοιπών αρχηγών να επιτεθώσι δια νυκτός κατά των εν Γηροκομείω Τούρκων, αλλ’ αποκρουσθέντες υπό των πολεμίων υπεχώρησαν, όπως δε παρακωλήσωσι την ορμήν αυτών, υπεχρεώθησαν να κλεισθώσι μετά των υπ’ αυτούς μαχητών εις του Χουσεΐναγα το λινόν. Πανταχόθεν έδραμον τότε οι αρχηγοί μετά των ετέρων ελληνικών σωμάτων προς βοήθειαν των πολιορκουμένων, εν οις και ο Κωνσταντίνος Μεταξάς μετά των Κεφαλλήνων, συγκροτηθείσης δε γενικής μάχης κατά την πρωΐαν πέριξ του Γηροκομείου, οι εις το λινόν του Χουσεήναγα κεκλεισμένοι υπό τον Γρίβαν και Καρατσάν ηλευθερώθησαν, οι δε ΤΟούρκοι περιωρίσθησαν εντός του καταληφθέντος Γηροκομείου και το επικουρικόν σώμα αυτών απεσύρθη εις Πάτρας…».

Posted in Σαν σήμερα | Tagged , | Σχολιάστε

Μεταμόρφωση του Σωτήρος Χριστού.

Βιογραφικά
«Κατά τη διήγηση των Ευαγγελιστών, ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός πήρε από τους μαθητές τον Πέτρο , τον Ιωάννη  και τον Ιάκωβο  και ανέβηκε στό όρος Θαβώρ για να προσευχηθεί. Όπως σημειώνει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης: «Eπήρε δε τρεις μόνους Aποστόλους, ως προκρίτους και υπερέχοντας. O μεν γαρ Πέτρος επροκρίθη, επειδή ηγάπα πολλά τον Xριστόν. O δε Iωάννης, επειδή ηγαπάτο από τον Xριστόν. O δε Iάκωβος, επειδή εδύνετο να πίη το ποτήριον του θανάτου, το οποίον και ο Kύριος έπιεν».
Οι τρεις μαθητές Του, όπως ήταν κουρασμένοι από τη δύσκολη ανάβαση στο Θαβώρ και ενώ κάθισαν να ξεκουραστούν, έπεσαν σε βαθύ ύπνο. Όταν, ξύπνησαν, αντίκρισαν απροσδόκητο και εξαίσιο θέαμα. Το πρόσωπο του Κυρίου άστραφτε σαν τον ήλιο, και τα φορέματα Του ήταν λευκά σαν το φως. Τον περιστοίχιζαν δε και συνομιλούσαν μαζί Του δυο άνδρες, ο Μωϋσής  και ο Ηλίας. Γράφει χαρακτηριστικά ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης: «Έφερε δε εις το μέσον τους τον Mωυσήν και τον Ηλίαν, διά να διορθώση τας σφαλεράς υποψίας, οπού είχον οι πολλοί περί αυτού. Kαθότι, άλλοι μεν έλεγον τον Kύριον, πως είναι ο Ηλίας. Άλλοι δε, πως είναι ο Iερεμίας. Διά τούτο λοιπόν επαράστησεν εις το Θαβώρ τους πρώτους και κορυφαίους Προφήτας, διά να γνωρίσουν οι μαθηταί, και διά των μαθητών όλοι οι άνθρωποι, πόση διαφορά είναι αναμεταξύ του Xριστού, και των Προφητών. O μεν γαρ Xριστός, είναι Δεσπότης. Oι δε Προφήται, είναι δούλοι. Kαι ίνα μάθουν, ότι ο Kύριος έχει την εξουσίαν του θανάτου και της ζωής. Διά τούτο, από μεν τους αποθαμένους, έφερε τον Mωυσήν. Aπό δε τους ζωντανούς, έφερε τον Ηλίαν».
Αφού οι μαθητές συνήλθαν κάπως από την έκπληξη, ο πάντα ενθουσιώδης, Πέτρος, θέλοντας να διατηρηθεί αυτή η αγία μέθη που προκαλούσε η ακτινοβολία του Κυρίου, ικετευτικά είπε να στήσουν τρεις σκηνές. Μια για τον Κύριο, μια για το Μωϋσή και μια για τον Ηλία. Πριν προλάβει, όμως, να τελειώσει τη φράση του, ήλθε σύννεφο που τους σκέπασε και μέσα απ’ αυτό ακούστηκε φωνή που έλεγε: «Οὗτος ἐστν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός· αὐτοῦ ἀκούετε» (Λουκά, θ’ 28-36). Δηλαδή, Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, που τον έστειλα για να σωθεί ο κόσμος. Αυτόν να ακούτε…«
(Πηγή: Συναξαριστής).

********************************

Οι παραπάνω φωτογραφίες είναι από το γραφικό ξωκκλήσι της Παιανίας «Άγια Σωτήρα».

Όπως διαπιστώνετε αυτό βρίσκεται μέσα στα δέντρα (κυπαρίσσια, ελιές, πουρνάρια κ.λ.) και πάνω στην πλαγιά του λόφου, αντικρύζοντας απ’ εκεί όλο τον καμπο των Μεσογείων.

Ο Ιστορικός Χατζησωτηρίου αναφέρει τα παρακάτω για το ξωκκλήσι αυτό, παραθέτοντας και τη σχετική φωτογραφία του στη σελίδα 164 της Ιστορίας της Παιανίας, η οποία φωτογραφία είναι του έτους 1939.

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Χαλανδρίτσα: Μία ιστορική συμβολή…

           Ο οθωμανός Ισλάμπεης είχε βάλει υποθήκη το χωριό (ή μέρος του χωριού) Χαλανδρίτσα με τα παρακείμενα χωράφια από το 1820, όπως προκύπτει από ομολογία η οποία είχε συνταχθεί με όλους τους τουρκικούς τύπους και έγγραφα ιδιοκτησίας (χοτζέτια), για χρέος το οποίο μετά των τόκων ανερχόταν σε 22.245 τάλληρα. Αυτά, μεταξύ άλλων, αναφέρει ό δανειστής του τον Οκτώβριο του 1829, Ιωάννης Παπαρρηγόπουλος[1], προς τον Κυβερνήτη. Όταν ο δανειστής κάλεσε τον οθωμανό να του πληρώσει το χρέος αυτός πρόβαλλε αδυναμία και τον κατέστησε κύριο των υποθηκευμένων με έγγραφα, στα οποία μεταξύ άλλων, αναφέρεται ότι «… επειδή το ειρημένο χωρίο (Χαλανδρίτζα) εξ αιτίας της ερημώσεως και της αθλίας του καταστάσεως δεν εξαρκεί εις εξόφλησιν του όλου χρέους, με δίδει [αναφέρει ο Παππαρρηγόπουλος] την άδειαν να λάβω εις την εξουσίαν μου και εν άλλο κτήμα του κείμενον εις τα πέριξ της Βοστίτζης [Μύλος]». Ο Παπαρρηγόπουλος λοιπόν ζητούσε την άδεια από τον κυβερνήτη να θέσει υπό την εξουσία του τα κτήματα αυτά τα οποία είχαν περιέλθει στην κυριότητά του λόγω της μη εξόφλησης των οφειλών του Τούρκου.

                 Σύμφωνα με έγγραφο της Διοίκησης Πατρών προς τον Κυβερνήτη από 17.5.1829, επιστολή του Ρώσου προξένου αναφέρει ότι ο ιππέας και Ρωσσικός Πρόξενος, Ιωάννης Παπαρρηγόπουλος ενεχείρησε σε αυτόν έγγραφο της 16.5.1829 με βάση το οποίο τον καθιστούσε γενικό του επίτροπο και με το οποίο επιθυμεί να αναγνωρισθεί κύριος μέρους του χωρίου Χαλανδρίτσα Πατρών το οποίο του είχε δοθεί ως υποθήκη προ της επαναστάσεως από τον εκ Ναυπάκτου οθωμανό Ισλάμπεη Κονιτζιότη και το χαρέμι του έναντι 7415 ταλλήρων τα οποία του είχε δανείσει ο Παπαρηγόπουλος Σε έγγραφο το οποίο υπογράφουν οι Ισλάμπεης Κονιτζιότης και Σαριφέ χανούμ, ως και άλλοι Τούρκοι, από 23.4.1829, αφού αναγνωρίζεται ως κύριος της Χαλανδρίτσας ο Παπαρρηγόπουλος ως και η γνησιότητα των εγγράφων, αναφέρουν οι Τούρκοι: «… επειδή εις το χωρίον Χαλανδρίτζας εχάλασαν τα οσπήτια, έκοψαν τα δέντρα και δεν αρκεί δια να πληρωθεί το κεφάλαιον, και διάφορον των όσων είναι εις την χρεωστική  μας ομολογίαν του δίδομεν την άδειαν ευχαρίστως να αποζημιωθή από τα εις Βοστίτζαν υποστατικά μας, από όποιον του αρέσει…».

          Έγγραφο τουρκικό αναφέρει ότι ο Μεχμέτ Αγάς έλαβε από τον πατέρα του, πρόκριτο και ευγενή της Τιπολιτσάς «όλους τους ορεινούς τόπους και τους περίπου 16 ζευγαρίων των οποίων ήτο κύριος κτημάτων καλουμένων Χαλανδρίτζα και υποκειμένων εις τον Μουκατάν των Π. Πατρών […] εκάμαμεν ταφβίζι εις τον ανειρημένον Μεχμέτ αγά όλους τους οροθετημένους επιπέδους και ορεινούς τόπους του ειρημένου τζιφλικίου, ο δε διαληφθείς Μεχμέτ αγάς εδέχθη το ταφβίζι […]  δεν θέλει ενοχλείσθαι παρ’ ουδενός, και δια να έχει την ειρημένην κυριότητα ο διαληφθείς εξουσιαστής Μεχμέτ αγάς, εδόθη εις χείρας του ο παρών ταπουναμές…».

          Σε άλλο έγγραφο το οποίο υπογράφει ο Μουσταφάμπεης καπουτζίμπασης και βοεβόδας των Π. Πατρών και άλλοι Τούρκοι, αναφέρεται ότι όταν πέθανε ο εκ των προκρίτων της Ναυπάκτου Αλή Ναϊλίμπεης, ο οποίος εξουσίαζε το μισό τσιφλίκι της Χαλανδρίτσας, το τσιφλίκι αυτό έμεινε «μαχλούλι» και οι θυγατέρες αυτού Χατιτζέ και Χαβά απαίτησαν το «ταπού» του τσιφλικίου αυτού και «ελήφθη παρ’ αυτών κατά τον βασιλικόν κανονισμόν, η ποσότης των 15.000 γροσίων λόγω δικαιώματος […] διό και έγινε ταφβίζι το ήμισυ αυτού του τσιφλικίου εις τας ειρημένας Χατιτζέ και Χαβά…» Επίτροπος από μέρους τους διορίστηκε Χουσεΐν εφέντης, όστις απέδιδε κανονικά κατ’ έτος τα «Δέκατα». Αυτά συνέβησαν το έτος 1233 (τουρκικό).

          Στις 20 Αυγούστου 1830, η Γερουσία της Ελλάδος σε έγγραφό της προς τον Κυβερνήτη της Ελλάδος, ύστερα από διαβίβαση εκεί της υποθέσεως αυτής, αναφέρει μεταξύ άλλων ότι «Λαβούσα υπ’ όψιν η Γερουσία το […] το διαλαμβάνον περί του κατά τας Πάτρας Τουρκικού χωρίου λεγομένου Χαλανδρίτσα, το οποίον ο κ. Ιωάννης Παπαρρηγόπουλος ζητεί να εξουσιάση ως λαβών αυτό εκ του 1820 έτους εις υποθήκην  από τον ποτέ κύριον αυτού οθωμανόν και συζητήσασα μετά προσοχής το αντικέιμενον, γνωμοδοτεί: Αφού ληφθώσιν ακριβείς πληροφορίαι α) εάν ο οθωμανός ήτον κύριος του κτήματος, β) περί της γνησιότητος της υποθήκης και των λοιπών εγγράφων του κυρίου Παπαρρηγοπούλου, γ) περί των ορίων του αναφερομένου ηυποστατικού η Κυβέρνησις να διατάξη να λάβη νομήν μόνον ο κύριος Παπαρρηγόπουλος εις το ειρημένον κτήμα και να θεωρείται ως απλούς επιστάτης χωρίς να έχη δια τούτο κανέν δικαίωμα κυριότητος. Να πληρώνη δε το δέκατον, τα δε λοιπά δύο δέκατα να στέκωνται ως υποθήκη εις την εθνικήν Χρηματιστικήν Τράπεζαν… έως όστου συσταθεί η περί των εθνικών κτημάτων επιτροπή και εκδοθή η οριστική περί τούτου απόφασις…».

          Σε σημείωμα του Ι. Παπαρηγόπουλου με ημερομηνία 27 Αυγούστου 1831, αναφέρεται ότι: «ο εκ[λαμπρότατος]. κος […;] μοι είπεν να σας αφήσω τα 3 ταπία οπού προημερών ήτον εις χείρας του. Με αυτά σας περικλείιω και ένα συμφωνητικόν με λογαριασμόν δια το λιτρουβίον του αυτού χωρίου..[…]».

                   Όπως προκύπτει και από άλλα έγγραφα και μαρτυρίες, ο Παπαρηγόπουλος είχε κάνει σύμβαση με έναν χτίστη τον Μαστρογεώργη Βουλιώτη για να του φτιάξει κτίσμα για ελαιοτριβείο στη Χαλανδρίτσα, την οποία θεωρούσε κτήμα του μέσω του Ισλάμπεη, ιδιοκτησία η οποία εκ του γεγονότος αυτού είχε καταστεί ισχυρή. Για τα έγγραφα των Τούρκων έχουν εκφραστεί κάποιες αμφιβολίες αν ήσαν γνήσια. Πάντως αποδέχονταν ότι η Χαλανδρίτσα ήταν ιδιοκτησία αρχικά του Τούρκου και στη συνέχεια μέσω της υποθήκης του Παραρηγόπουλου.

              Σημ.: Για το θέμα αυτό υπάρχουν και άλλα έγγραφα τα οποία είμαι διατεθειμένος να θέσω υπ’ όψιν όποιου ενδιαφέρεται σχετικά.

Πηγή: Γ.Α.Κ.

——————————————————————————————

[1] Υποθέτω ότι πρόκειται για τον εκ Νάξου Ιωάννη Παπαρρηγόπουλο, όστις είχε σπουδάσει στη νομικά στη Μόσχα και διετέλεσε γραμματέας στο Ρωσικό προξενείο στην Πάτρα ως επίσης και Γενικός Πρόξενος της Ρωσίας κ.λ.

Posted in Uncategorized | Tagged | Σχολιάστε

«Η φοράδα και το μικρό της πουλάρι».

Από το χειρόγραφο, ανέκδοτο, έργο του εκ Δεχουνίου κου Μεγακλή Γεωργακόπουλου με τίτλο: «Κεμήλιο», στην τύχη επέλεξα να παρουσιάσω το παρακάτω αφήγημά του, που ξυπνάει μνήμες από τη ζωή στα χωριά μας.

Posted in Ήθη -έθιμα, Καταχωρήσεις άρθρων αναγνωστών | Σχολιάστε

Του Αγίου Παντελεήμονος σήμερα.

Οι φωτογραφίες που ακολουθούν είναι από το ξωκκλήσι του Αγίου Παντελεήμονος της Παιανίας. Όπως καθαρά φαίνεται στο εκκλησάκι γίνονται εργασίες στήριξης και αναπαλαίωσης από την αρμόδια αρχαιολογική υπηρεσία, γι’ αυτό και η λειτουργία τελέστηκε έξω από το ναό.

———————————————————————————————————-

(Πηγή: «Ορθόδοξος Συναξαριστής»).

============================================================

Ο Άγιος Παντελεήμων Παιανίας.


(Πηγή: Γ. Δ. Χατζησωτηρίου, Ιστορία της Παιανίας…., Αθήναι 1973).

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Της Αγίας Παρασκευής σήμερα.

Η Αγία Παρασκευή Παιανίας, όπως είναι σήμερα.

———————————————————————————————————

Ο Βίος της Αγίας Παρασκευής:

(Πηγή: Ορθόδοξος Συναξαριστής).

——————————————————————————————————-

Η Εκκλησία της Αγίας παρασκευής Παιανίας και ιστορικά στοιχεία γι’ αυτήν από τον σημαντικό επιστήμονα και Ιστορικό της πόλης Γεώργιο Δ. Χατζησωτηρίου «Ιστορία της Παιανίας και των Ανατολικά του Υμηττού περιοχών (1205-1973), Αθήναι 1973».

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Η Ιστορία… και γιατί γράφεται.

«…Η ιστορία είναι το αναπαλλοτρίωτον κτήμα του λαού που την δημιουργεί.

Όταν λοιπόν παρουσιαζωμεν άγνωστα δοκουμέντα δεν κάμνομεν τίποτε άλλο παρά να επιστρέφωμεν τα όσα έπραξεν ο λαός εις τον λαόν τον ίδιον.

Υπάρχουν πολλοί λόγοι δια να αποσιωπώνται ή να διαστρεβλώνωνται τα όσα έπραξεν ένας λαός και το πως πράγματι τα έπραξε.

Και εάν αυτά τα αποσιωπώμεν ή τα διαστρεβλώνωμεν ως Έλληνες, είναι επί τέλους μία οικογενειακή μας υπόθεσις. Αλλά το να αποσιωπώμεν ή να τα υποτιμώμεν ή να ανεχώμεθα την υποτίμησίν των έναντι της γενικώτερης Ιστορίας και του γενικώτερου ελληνικού συμφέροντος, αυτό είναι μία ανοχή που ούτε τίμιον, ούτε θαρραλέον άνδρα χαρακτηρίζει…» (Ενεπεκίδης Πολυχρόνης: Η Ελληνική Αντίστασις 1941-1944…., «Εστία» 1964).

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Αγία Μαρίνα Παιανίας…

Η εικόνα είναι μέσα στο εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας Παιανίας.

Προσκυνητές πηγαίνουν να προσκυνήσουν. Στο βάθος φαίνεται αμυδρά το ξωκκλήσι της Αγίας Μαρίνας.

Περιφορά της εικόνας.

============================================================

Βίος της Αγίας Μαρίνας.

(Το κείμενο είναι από τον «Ορθόδοξο Συναξαριστή»).

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Το Γκέρμπεσι και ο προεστός των Καλαβρύτων Σωτήρης χαραλάμπης.

Ο Σωτήρης Χαραλάμπης (1760-1826) προεστός της επαρχίας Καλαβρύτων από τη Ζαρούχλα και ένας από τους ισχυρότερους άρχοντες της επαρχίας αυτής, Γερουσιαστής, πληρεξούσιος κ.λ. με βάση όσα αναφέρονται, επόπτευε των σεμπτίων της Κατσάνας και των Χασίων. Όμως φαίνεται ότι εξουσίαζε και χωριά των Νεζερών και της γύρω περιοχής, όπως και του μετέπειτα δήμου Βλασίας.

Πεθαίνοντας άφησε 4 αγόρια από τα οποία τα δύο φέρεται να είχαν πεθάνει το 1839(;), και εκ των εναπομεινάντων ο ένας ήταν ο Αναστάσιος.

 Ο Αναστάσιος λοιπόν, το 1828 έγραψε προς τον Κυβερνήτη της Ελλάδος ότι μερικά χωριά της επαρχίας Καλαβρύτων χρωστούσαν χρήματα στον πατέρα του για τα οποία είχε ομολογίες των δημογερόντων των χωριών αυτών και ως κληρονόμος του πατρός του  ζητούσε να του πληρωθούν. Φαίνεται όμως ότι τα χωριά, εκραγείσης της επανάστασης, αρνήθηκαν να τα δώσουν στο γιό του Σωτήρη Χαραλάμπη και εκείνος μετά δύο χρόνια, τον Αύγουστο του 1830, επανήλθε με το ίδιο αίτημα προς τον Κυβερνήτη.

Ο πατέρας του, όπως αναφέρει,  δάνειζε τα χωριά πριν την επανάσταση για να μπορέσουν να ανταποκριθούν στις σκληρές και πιεστικές απαιτήσεις των Τούρκων για το ανάλογο «δόσιμο» (φορολογία) και έπαιρνε από τους προκρίτους κάθε χωριού ομολογίες για την οφειλή.

Σε κατάλογο με τα ονόματα των χωριών, τα ποσά που είχαν δανειστεί, το έτος δανεισμού και τα ποσά που είχαν επιστρέψει, τον οποίο παρουσιάζει ο γιός του Σωτήρη Χαραλάμπη, συνημμένο του δευτέρου αυτού εγγράφου, αναφέρονται τα χωριά Καρνέσι, Περθώρι, Καλάνιστρα, Κούτελη Λακώματα, Περιστέρα, Λειβάρτζι, Αγρίδι, Τρεκλίστρα, Μπούμπα, Λυκούρια, Μεσορούγι, Ζαρούχλα και Γκέρμπεσι.

Ειδικά για το χωριό Μπούμπα να αναφέρω ότι οι κάτοικοί του είχαν με τον γιό του Χαραλάμπη έντονη δικαστική διαμάχη από το 1828-29, γιατί το χωριό αυτό, το οποίο κατείχε ο Τούρκος Ιουσούφαγας, Πατρινός, όταν αυτός πέθανε, ενώ θα έπρεπε να είχε περιέλθει στην κυριότητα του ηγεμονεύοντος την Πελοπόννησο Βελή πασά,  άγνωστο πως, αυτό είχε πουληθεί στον  Καλαβρυτινό άρχοντα Σωτήρη Χαραλάμπη και στον αντίστοιχο των Πατρών Ασημάκη Πώλο. Κάτοικοι του Μπούμπα αναφέρουν μεταξύ άλλων σε έγγραφό τους το 1829: «…αλλ’ ο κύριος Χαραλάμπης δυνατός ών δια την εύνοιαν των κρατούντων μετεχειρίσθη κατ’ αυτών [των κατοίκων εννοεί] τας φονικωτέρας σκληρότητας, ώστε υπό τας βασάνους και την φυλακήν, αφού εξόδευσαν αρκετά, απέθανον και δύο χωρικοί εδολοφόνησε και τον υιόν του Γεροσταμόπουλου Κωνσταντίνον ονομαζόμενον προκρίτου του χωρίου. Και ούτως κατεπάτησε την ιδιόκτητον του χωρίου γην. Οι δυστυχείς ούτοι υπέφεραν υπό την ανάγκην και τούτο, και εδούλευον την ιδίαν των γην, χορηγούντες όσα ηδύναντο να χορτάσουν την απληστίαν των αγοραστών…».

Φαίνεται ότι και το Γκέρμπεσι αντιμετώπιζε παρόμοια προβλήματα, αφού στον σχετικό κατάλογο των χωριών που χρωστούσαν στον Σωτ. Χαραλάμπη, εμφανίζεται να οφείλει προεπαναστατικά, το 1816 3.024 γρόσια, χωρίς το νόμιμο τόκο. Μεταξύ των χωριών που εμφανίζονται να έχουν καταβάλλει μέρος των χρεών τους προς τον Χαραλάμπη, δεν περιλαμβάνεται το Γκέρμπεσι. Δεν γνωρίζω ποιοι ήσαν δημογέροντες και προεστοί τότε στο Γκέρμπεσι, δεδομένου ότι δεν παρατίθενται υπό του Αναστασίου Χαραλάμπη οι χρεωστικές ομολογίες. Επίσης δεν γνωρίζω ποια η τύχη των χρεών αυτών.

Ίσως σταθώ τυχερός στην συνεχιζόμενη πορεία της έρευνας, να βρώ κάποια ακόμα στοιχεία.

(Περισσότερα για τον Σωτήρη Χαραλάμπη, το Μπούμπα και τα άλλα χωριά, στο Ιστορικό Λεξικό της Επαρχίας Καλαβρύτων).

Γενική πηγή των πληροφοριών αυτών: Γ.Α.Κ.

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Το Γκέρμπεσι στις δόξες του… Πρώτη απογραφή της Ελλάδος (1834).

Στον Παρακάτω πίνακα η πρώτη στήλη δείχνει τους κατοίκους και δεύτερη τις οικογένειες.

Βλασίας δήμος: ο δήμος Βλασίας σχηματίστηκε με το Β.Δ. της 8ης (20) Απριλίου 1835– το οποίο δεν δημοσιεύτηκε στην Ε. τ. Κ.- ως δήμος της επαρχίας Καλαβρύτων και κατατάχθηκε στην Γ΄τάξη με πληθυσμό 1874 κατοίκους και έδρα το χωριό Βλασία (Άγιος Βλάσης). Ο δήμος Βλασίας πήρε το όνομά του από το ομώνυμο χωριό και περιελάμβανε τα χωριά Βλασία (Άνω και Κάτω), Μουρίκι, (Μ)ποντιάδες (Μεγάλο και Μικρό), Καρούσι, Γκέρμπεσι, Δεμέστιχα, Μονή Αγίου Νικολάου. Περιελήφθη ως ανεξάρτητος δήμος στον πίνακα απογραφής του 1848 με 2001 κατοίκους ενώ είχε συγχωνευθεί από το έτος 1841 Με Β.Δ. της 19ης Ιουνίου (1η Ιουλίου) 1841 το οποίο δεν δημοσιεύτηκε στην Ε.τ.Κ., ο δήμος Βλασίας συγχωνεύτηκε στο δήμο Λαπαθών (Ιστορ. Λεξικό της Επαρχίας Καλαβρύτων).
Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Έτσι προστάτευαν τότε (1823) την εθνική περιουσία.

Πηγή: Ρηγόπουλος Θ. «Απομνημονεύματα….».

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Τότε και… τώρα….

Παρακαλώ διαβάστε το παρακάτω απόσπασμα από το βιβλίο του Θεοδ. Ρηγόπουλου «Απομνημονεύματα» και βγάλτε μόνοι σας τα συμπεράσματά σας.

Ο συγγραφέας και τα δύο πρόσωπα στα οποία αναφέρεται ήσαν άπαντες σημαίνοντες Καλαβρυτινοί.

Posted in Ιστορία | Σχολιάστε

Αναμνήσεις ενός Καλαβρυτινού, παλαιμάχου της Κορέας…

Ο υπέργηρος αλλά οξύνους και ευγενής, αγαπητός κος Μεγακλής Γεωργακόπουλος από το Δεχούνι Καλαβρύτων μου εμπιστεύτηκε το χειρόγραφο και ανέκδοτο έργο του με τίτλο: «Κειμήλιο – Με καταγραφές μνήμης από τη διαδρομή της ζωής μου», από τις σελίδες του οποίου επέλεξα μεταξύ άλλων πολύ σηματικών αναφορών του για το χωριό του το Δεχούνι, για την επαρχία Καλαβρύτων αλλά και εμπειριών του από τη συμμετοχή του στο Ελληνικό Εκστρατευτικό Σώμα στην Κορέα, το παρακάτω κείμενο, το οποίο και παραθέτω με την άδειά του, αφού το αντέγραψα για ευχερέστερη ανάγνωση.

Θα ακολουθήσει εκτενέστερη αναφορά στο θέμα αυτό αφού πρώτα συλλέξω όσα στοιχεία είναι δυνατόν να βρεθούν, κυρίως για Καλαβρυτινούς που μετείχαν στο Σώμα αυτό, και επίσης άλλες σχετικές αναφορές του ιδίου, απο το προανφερθέν έργο του.

Ευχαριστώ θερμά τον κο Μ. Γεωργακόπουλο.

«Η ΠΡΩΤΗ ΜΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΟ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΗΣ ΚΟΡΕΑΣ, στις 4 ΙΟΥΛΙΟΥ 1954.

Στις 30 Ιουνίου 1954, έφτασα στην Κορέα με το Σύνταγμα του ΕΚ. Σ. Ε.

Η διάρκεια του ταξιδίου, από τον Πειραιά μέχρι την Κορέα, ήταν 27 μερόνυχτα και ζήσαμε φοβερές δοκιμασίες στα φουρτουνιασμένα πελάγη, και ιδίως στον Ινδικό Ωκεανό, που είπαμε όλοι «αντίο ζωή» σίγουροι ότι θα πάμε στον πάτο και θα μας φάνε τα σκυλόψαρα.

Περισσότερα γι’ αυτό το περιπετειώδες ταξίδι, θ’ αφηγηθώ σε άλλες σελίδες, περιοριζόμενος να πω μόνο ότι: Ταξιδεύσαμε με το Αμερικάνικο οπλιταγωγό JENERAL PLATHFORD το οποίο είναι κατασκευασμένο για να μεταφέρει στρατεύματα στα πεδία τω ν μαχών και χωράει 30 χιλιάδες οπλίτες. Το Ελληνικό Σύνταγμα αποτελείτο από 3 χιλιάδες άντρες, κι άλλους τόσους πήραμε Αιθίοπες, από το λιμάνι του Τζιμπουτί. Σύνολο λοιπόν 6 χιλ. Και 500 το πλήρωμα 6.500.

Το πλοίο ήταν σχεδόν άδειο (αφού καλύπταμε μόνο το 20 %) και διέθετε όλα τα σύγχρονα μέσα.

Αποβιβάστηκε πρώτα το Σύνταγμα του ΕΚ. Σ. Ε. στο λιμάνι της ΙΝΤΣΟΝ, που απέχει 60 χιλιόμετρα νοτίως της SEOUL και ακολούθησε το σύνταγμα της Αιθιοπίας. Το περιβάλλον ήταν πολύ μελαγχολικό από τη συννεφιά, την ομίχλη και τη βροχή. Μας έκαναν μία τιμητική υποδοχή, κι αμέσως  επιβιβαστήκαμε  στα στρατιωτικά οχήματα REO, ξεκινώντας κατ’ ευθέιαν  για το μέτωπο της πρώτης γραμμής που ήταν βορείως του 38ου παραλλήλου. Η στρατιωτική φάλαγγα, έφτασε στον προορισμό της το απομεσήμερο της 30ης 6ου 1954 και καταλήξαμε στις μονάδες μας, που είχαν ορίσει οι επιτελείς. Αφού πήραμε τον οπλισμό, μας ενημέρωσαν για τις θέσεις του εχθρού κι αναλάβαμε καθήκοντα…

 Στις 4 Ιουλίου, έλαβα μέρος στην πρώτη μου νυχτερινή αποστολή, με την ομάδα αναγνωρίσεως, η οποία αποτελείτο από 7 άντρες. Η διαταγή ήταν: να φύγουμε από τη μονάδα μας με τη δύση του Ηλίου και να επιστρέψουμε με την ανατολή, διασχίζοντας όλη τη νύχτα τη νεκρά ζώνη, σύριζα από τις εχθρικές γραμμές, παρακολουθώντας και ακροάζοντας τις κινήσεις τους. Πήραμε τις τελευταίες οδηγίες και τα συνθήματα που ήταν: «Μπιζάνι»  το σύνθημα και «Ρούπελ» το παρασύνθημα. Ο περίγυρος ήταν αρκετά μεγάλος και ξεκινήσαμε βρέχοντας καταρρακτωδώς. Την ομάδα αποτελούσαν: Ο Υπολ/γός Βελισσαρούλης Βύρων, ο λοχίας Αλεξανδρόπουλος από τον Πύργο, ο στρατιώτης Δάβαρης Μανώλης από την Παιανία, ο αφηγητής αυτής της περιπέτειας [Μεγακλής Γεωργακόπουλος] και άλλα 3 παληκάρια, που δυστυχώς δεν με βοηθάει η φθορά της μνήμης, για να θυμηθώ τα ονόματα, θυμούμενος όμως έντονα τις μορφές τους.

Για να δώσω στους αναγνώστες να καταλάβουν, πρέπει να περιγράψω στοιχειωδώς την περιοχή, με τις εχθρικές θέσεις των αντιπάλων δυνάμεων.

Σας μεταφέρω λοιπόν νοερά , σε ένα σύμπλεγμα μικρολοφίσκων, βορείως των οποίων απλώνεται μία πελώρια πεδιάδα και στο βάθος αρχίζουν πάλι λόφοι και ψηλότερα βουνά.

Μέσα στην πεδιάδα ήταν οχυρωμένες οι εχθρικές ένοπλες δυνάμεις με τα Κινέζικα λεφούσια του Μάο Τσε Τούνγκ, που τους βλέπαμε την ημέρα να κινούνται σαν τα μυρμήγκια, ενώ πίσω τους στα υψώματα είχαν τις εφεδρείες και τα βαριά τους όπλα. Τα οχυρά των ενόπλων δυνάμεων του ΕΚ. Σ. Ε. ήταν στη βόρεια πλευρά των λόφων, στη δυτική και στην Ανατολική, ενώ στη νότια υπήρχαν οι εφεδρικές δυνάμεις άλλων χωρών του ΟΗΕ που συμμετείχαν σ’ αυτό τον αιματηρό πόλεμο, καθώς και τα βαρέως τύπου όπλα των Αμερικανικών Στρατευμάτων.

Την περιμετρική ζώνη της χιλιομετρικής απόστασης, την παρομοιάζω με τον Υμηττό των Αθηνών, ξεκινώντας από την Αγία Παρασκευή, Χολαργός, Παπάγου, Καισαριανή, Βύρωνα, Ηλιούπολη, Αργυρούπολη, Γλυφάδα, Βάρκιζα, Κορωπί, Παιανία.

Είμαστε οπλισμένοι όλοι σαν αστακοί για ν’ αντιμετωπίσουμε κάθε ενδεχόμενο επιθετικής ενέργειας, εφ’ όσον βέβαια προλαβαίναμε και δεν «πέφταμε» από τα εχθρικά βόλια που έστηναν παγιδευτικές ενέδρες θανάτου.

Προχωρούσαμε στην άκρη ενός χωματόδρομου εις φάλαγγα κατ’ άνδρα και απείχαμε γύρω στα 3 μέτρα ο ένας από τον άλλον. Τη διάταξη της κινήσεως μας την έδωσαν οι επιτελείς των επιχειρήσεων και μπροστά πήγαινε ο Αλεξανδρόπουλος, ακολουθούσα εγώ, πίσω τ’ άλλα Ελληνόπουλα και τελευταίος ο Υπολοχαγός. Δίπλα ακριβώς από το δρόμο υπήρχε ένα βαθύ χαντάκι που συγκέντρωνε τα νερά, από τις φοβερές βροχοπτώσεις των μουσώνων και τα πήγαινε στον τεράστιο ποταμό «Γυαλού», που κατεβαίνει από τη Β. Κορέα, στη Νότιο Κορέα. Βαδίζαμε μέσα στο βαθύ σκοτάδι και η αποστολή μας δεν ήταν να πάμε νυχτερινό ρομαντικό περίπατο, αλλά να εντοπίσουμε τις εχθρικές δυνάμεις και ν’ αναφέρουμε με τον ασύρματο, κάθε μισή ώρα τις θέσεις του εχθρού και την δική μας. Πρέπει να πω ότι οι δυσκολίες ήταν φοβερές, από τον θόρυβο των βροχοκαταιγίδων, που έπεφταν με το τουλούμι, αλύπητα στις πλάτες μας.

Σκοτάδι, ομίχλη, λάσπες, βροχή, άγχος της επικίνδυνης αποστολής, που δεν ξέραμε από το ένα δευτερόλεπτο στο άλλο τι θα συμβεί, κι αν τελικά γλυτώσουμε, ή θα μείνουμε αγροφύλακες στην άκρη του πλανήτη, από τα βόλια της κίτρινης φυλής, για να μας κατασπαράξουν τα ζούδια της περιοχής, ή να μας πιάσουν αιχμαλώτους οι Κινέζοι, οι οποίοι πολεμούσαν μαζί με τους Βορειοκορεάτες εναντίον μας, και μας είχαν μίσος γιατί είμαστε σύμμαχοι με τις Η.Π.Α. και πολεμούσαμε με τις δυνάμεις του Ο.Η.Ε. για την άμυνα και την ελευθερία της Ν. Κορέας που κινδύνευε από τον κόκκινο φασισμό.

Είχε περάσει καμιά ώρα νύχτα , από την ώρα που ξεκινήσαμε, και ο πρώτος τα στήλωσε λέγοντας: Δεν πάω μπροστά, και με το δίκιο του, γιατί συνειδητοποίησε ότι διατρέχαμε άμεσο κίνδυνο. Η περίπτωση της άρνησης σημαίνει στρατοδικείο και πολλές φορές εκτέλεση επί τόπου από τον Διοικητή της ομάδος. Για να προλάβω όλα τα δυσάρεστα επακόλουθα εις βάρος του συναδέλφου Αλεξανδρόπουλου, τον αντικατέστησα αστραπιαία, χωρίς να μας πάρει είδηση ο Υποκοχαγός Βελισσαρούλης, που ήταν στην ουρά της περιπόλου.

Μπήκα μπροστά και προχωρούσαμε όλοι με τα αυτόματα όπλα Μ1 ανά χείρας και το δάκτυλο στη σκανδάλη σε θέση βολής. Πρέπει να πω ότι διατρέχαμε άμεσο κίνδυνο και από το χαντάκι, που είχε δύο μέτρα τουλάχιστον βάθος, επί 1 ½ μ. πλάτος. Το νερό ήταν πάνω από τη μέση και το κακό δεν άργησε να συμβεί με το παραπάτημα του Υπολ/γού, ο οποίος έπεσε μέσα κι ευτυχώς που ακούσαμε το θόρυβο της πτώσεως στο νερό και τον γλυτώσαμε, διαφορετικά θα πνιγόταν αβοήθητος, χωρίς να τον πάρουμε είδηση. Το ατύχημα αυτό έγινε κατά τις 10 τη νύχτα, και ο συμπαθέστατος Υπολ/γός ακολούθησε μέχρι το πρωί της επομένης, βρεγμένος σαν τον ποντικό που βγάζουν από το λάδι.

Στις 12 ακριβώς τα μεσάνυχτα πλησιάσαμε στη γέφυρα του ποταμού Γυαλού, την οποία φρουρούσαν οι Αμερικάνοι από το σαμποτάζ των εχθρικών στρατευμάτων. Στο φυλάκιο ήταν μια ομάδα Αμερικανών, κι ένας μεθύστακας που κρατούσε στο δεξί του χέρι το αυτόματο και στο αριστερό του το μπουκάλι με το ουίσκι, μπεκροπίνοντας, βγήκε έξω να μου κάνει αναγνώριση. Αντί όμως ο μπεκρής να μου φωνάξει «αλτ» και ν’ απαντήσω «Γκρή Πτρόλ» που μεταφραζόμενο σημαίνει «Ελληνική περίπολος», πάτησε την σκανδάλη  κι έριξε μια ριπή στον αέρα, γιατί ήταν τύφλα και δεν ήξερε τι έκανε. Σαν βολίδα πετάχτηκε ο λοχία του φυλακίου, τον αφόπλισε και τον πήραν μέσα στον καταυλισμό σπρώχνοντας και βρίζοντας στη γλώσσα τους. Η αναγνώριση συνεχίστηκε από το λοχία, ανταλλάξαμε από ένα σφραγισμένο φάκελο, ο οποίος αποδεικνύει ότι η περίπολος έκανε το διατεταγμένο δρομολόγιο και μου ζήτησε συγνώμη για το ατυχές συμβάν της κακόγουστης συμπεριφοράς του συναδέλφου του, που δεν είναι ντροπή να πω, ότι μας αιφνιδίασε και μας πανικόβαλλε.

Εγκαταλείψαμε το φυλάκιο, διασχίσαμε την τεράστια γέφυρα του ποταμού που έχει μήκος 700 μ. και προχωρούσαμε μέσα στα λασπόνερα με μοναδική συντροφιά το βαθύ σκοτάδι και τη βροχή.

Δεν είχαμε συνέλθει ακόμα από τη λαχτάρα μας στο Αμερικάνικο φυλάκιο, και ακολούθησε το τρίτο και φοβερότερο περιστατικό της βραδιάς. Με τι λόγια όμως να σας το πω, που μου είναι αδύνατο να περιγράψω την τρομάρα μου, γιατί συγκρούστηκα μετωπικά με τον επικεφαλής άλλης ελληνικής περιπόλου αναγνωρίσεως, η οποία εκινείτο από και προς την αντίθετη κατεύθυνση περιμετρικώς χωρίς  να μαςέχουν ενημερώσει στοιχειωδώς οι επιτελείς των επιχειρήσεων. Αίσχος!

Θα ήταν η ώρα μία τα μεσάνυχτα, κι ενώ βαδίζαμε μπροστά με σιγανά βήματα αθόρυβα, ερευνώντας το στόχο μας, που ήταν οι αντίπαλες εχθρικές δυνάμεις, αγκαλιάστηκα με το συνάδελφό μου λοχία Κώστα Γκλαβά ή Κωνσταντίνο Γκλαβά καταγόμενο από την Κλειτορία Καλαβρύτων. Δεν είναι υπερβολή να σας πω  ότι τα όπλα μας και το κράνος μας χτύπησαν μεταξύ τους, προκαλώντας έντονο θόρυβο, με αποτέλεσμα να γίνει αντιληπτός κι από τους άλλους συναδέλφους των δύο περιπόλων και να πάρουν θέσεις μάχης γονυπετώς.

Φαίνεται όμως ότι κάποιος άλλος μας προστάτευε και μας οδηγούσε βάζοντας το χέρι του, για να μη πιέσουμε τη σκανδάλη και σκοτωθούμε μεταξύ μας στην άκρη του κόσμου, από τη βλακεία των επιτελών που δεν μας είπαν τίποτα, ότι κινείται κι άλλη ομάδα, περιπόλου η οποία ξεκίνησε την ίδια ώρα κι απ’ το ίδιο σημείο που ξεκινήσαμε κι εμείς, για να διασχίσει αντίθετα από μας την περιμετρική ζώνη. Με τον αιφνιδιαστικό μας τρομακτικό αγκαλιασμό  μέσα στο μαύρο σκοτάδι της άγριας νύχτας που έπεφτε καταιγίδα αλύπητα στις πλάτες μας, προλάβαμε να πούμε και οι δύο συγχρόνως: «Παναγία μου!!!». Αυτή η λέξη μας κεραυνοβόλησε και μας γλύτωσε από το μακελειό γιατί συνειδητοποιήσαμε  ότι είμαστε Έλληνες και δεν τραβήξαμε τη σκανδάλη να σκοτωθούμε επί τόπου, χωρίς να μάθει κανείς την πραγματικότητα, γιατί τα σκεπάζουν και τα παρουσιάζουν στα μέτρα τους, για να μην τιμωρηθούν. Αυτή δυστυχώς είναι η ωμή αλήθεια και πολλά παλληκάρια χάνονται από ένα επιπόλαιο λάθος, που είναι η παράλειψη της σωστής ενημέρωσης. Ακολούθησαν λίγα λεπτά σιγής, για να συνέλθουμε απόν το σοκ της λαχτάρας μας, ευχηθήκαμε καλή τύχη ο ένας στον άλλο και χωριστήκαμε για να συνεχίσουμε τη νυχτερινή μας πορεία προς την αντίθετη κατεύθυνση της περιμετρικής νεκρής ζώνης, και να συναντηθούμε με την ανατολή του ηλίου στην έδρα της μονάδας μας, εφ’ όσον δεν «πέφταμε» θύματα από τις εχθρικές ενέδρες, που είναι παγίδα θανάτου.

Το δικό μου ερώτημα είναι το εξής: Εάν δεν μεσολαβούσε η «Παναγία» που πρόκειται περί θαύματος, που δεν πιέσαμε την σκανδάλη και σκοτωνόμαστε μεταξύ μας και οι 14 Έλληνες ανοίγοντας πυρ, ποιος θα ήταν υπεύθυνος; Την απάντηση την δίνω μόνος μου και δηλώνω κατηγορηματικά, ότι την ευθύνη θα είχαν αυτοί οι ηλίθιοι γραφιάδες επιτελείς, που δεν μας είπαν τίποτα και θα «πέφταμε» άδοξα από τα δικά μας αδελφικά πυρά, χωρίς ποτέ να φανερωθεί η αλήθεια…

Κατά τις τρεις φτάσαμε στο φυλάκιο του 2ου ελληνικού Τάγματος, έγινε κανονικά η αναγνώριση με σύνθημα «το Μπιζάνι» και παρασύνθημα «το Ρούπελ», ανταλλάξαμε κι εκεί ένα φάκελο και συνεχίσαμε το γολγοθά μας για να φτάσουμε το ξημέρωμα στη μονάδα μας που ήταν ο 1ος λόχος του 1ου Τάγματος ΕΚ. Σ. Ε. Το κακό όπως είδατε τρίτωσε, αλλά και στις τρεις περιπτώσεις είχαμε τύχη, γιατί οδηγήτρια ήταν η Αρχιστράτηγος Παναγία και μας προστάτευε.

Αυτή η αφήγηση είναι μια από τις πολλές περιπέτειες που έζησα στην Κορέα, οι οποίες παραμένουν ολοζώντανες στην αραχνιασμένη μου μνήμη. [Στη συνέχεια περιγράφει ο συγγραφέας τη συνάντησή του με παλαίμαχους συναγωνιστές του στην Κορέα και τις διηγήσεις των αναμνήσεών τους, κατά τη δεξίωση στο σπίτι του στις 24 Οκτωβρίου 1986].

Μεγακλής Γεωργακόπουλος»

Posted in Καταχωρήσεις άρθρων αναγνωστών | Tagged , , | Σχολιάστε

Και για να μην ξεχνάμε αυτούς που μας ελευθέρωσαν…

Έτσι σκεφτόντουσαν και ενεργούσαν αυτοί που ήσαν πατριώτες και ελευθέρωσαν την Ελλάδα. Σε αντίθεση με σύγχρονους «μαχητές των καναλιών» που δεν κάνουν άλλο τι παρά να αλληλοκατηγορούνται και όχι μόνο να μην τους ενδιαφέρουν τα συμφέρντα της Ελλάδος και οι θεατές – ακροατές τους οποίους υποτιμούν, αλλά και να απαξιώνουν κάθε τι που έχει σχέση με την πατρίδα μας.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι από το βιβλίο του Θ. Ρηγόπουλου «Απομνημονεύματα», από τα Φίλια των Καλαβρύτων και η υπογράμμιση από εμένα.

Όμως να μην ξεχνάμε ότι «κεραταριά» ύπήρχαν και τότε και παρ’ όλα αυτά η Ελλάδα ελευθερώθηκε.

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Άγιοι Ανάργυροι…

Εκκλησία Αγίων Αναργύρων Παιανίας. (Από τον χθεσινοβραδυνό εσπερινό – μέρος της εξωτερικής όψης του ναού).

Των Αγίων Αναργύρων σήμερα!

Άγιοι Ανάργυροι αναφέρονται τρεις διαφορετικοί.

  1. Εκείνοι οι άγιοι Ανάργυροι αδελφοί, Κοσμάς και Δαμιανός οι οποίοι καταγόντουσαν από την Ασία, σπούδασαν την ιατρική και είχαν μητέρα τη Θεοδότη. Η μνήμη τους τιμάται την 1η Νοεμβριου.
  2. Οι άγιοι Ανάργυροι αδελφοί, Κοσμάς και Δαμιανός, Λεόντιος, Άνθιμος και Ευπρέπιος οι μάρτυρες. Είχαν καταγωγή από την Αραβία. Σπούδασαν και αυτοί την ιατρική και έζησαν περί το 292 μ. Χ. Εορτάζουν στις 17 Οκτωβρίου. Και
  3. Οι Ρωμαίοι άγιοι Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός, τους οποίους εορτάζουμε σήμερα 1 Ιουλίου. Έζησαν περί το 284 μ. Χ. ήσαν αδέλφια και αυτοί και σπούδασαν την ιατρική. ΄Απαντες οι Άγιοι Ανάργυροι πήραν την ονομασία Ανάργυροι γιατί δεν ελάμβαναν χρήματα (αργύρια) για τις ιατρικές υπηρεσίες που παρείχαν.

Στη συνέχεια παραθέτω από την «Θρησκευτική και Ηθική εγκυκλοπαίδεια» όσα για τους Αγίους Αναργύρους αναφέρονται στο σχετικό λ.

 

 

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Τι πίστευαν οι Τούρκοι και τι έλεγαν στον Πάνο Κολοκοτρώνη για τους Έλληνες , τον καιρό της Επανάστασης του 1821.

Ο εκ Φιλίων των Καλαβρύτων, βαφτιστικός του Θ. Κολοκοτρώνη, γραμματέας των Κολοκοτρωναίων και του Νικηταρά κ.λ.π.  στα «Απομνημονεύματά του», όπως αυτά εκδόθηκαν το 1979, επιμελεία του Αθαν. Θ. Φωτοπούλου, αναφέρει τα παρακάτω:

Θ. Τζώρτζης.

 

Posted in Uncategorized | Tagged | Σχολιάστε

Ο Νίκος Παπακωνσταντόπουλος συνεχίζει… με νέο πόνημα!

Ένα νέο βιβλίο με τίτλο «Επιλεγμένα (Ποιήματα- Διηγήματ)» πήρα στα χέρια μου από τον  δημιουργό του Νίκο Χρ. Παπακωνσταντόπουλο.

Ειλικρινά ένοιωσα χαρά και ικανοποίηση για την τιμή που μου έκανε να μου στείλει το έργο του, αλλά κυρίως γιατί υπάρχει και μία άλλη κατηγορία πνευματικών δημιουργών, όπως ο Νίκος, που σε πείσμα των καιρών καταθέτουν την ψυχή τους και προσπαθούν να ρίξουν φως στις παραδόσεις μας, στα ήθη μας, στην ιστορία μας, στις αξίες της φυλής και της πατρίδος μας, οι οποίες σπρώχνονται ολοένα και βαθύτερα στο σκοτάδι ώστε να ξεχαστούν και να ελλείψει έτσι ένας από τους ισχυρούς συνδετικούς κρίκους των Ελλήνων.

Το χρώμα της επαρχίας των Καλαβρύτων καθρεφτίζεται έντονα στις σελίδες του, οι αναμνήσεις μας ζωντανεύουν και μας γυρίζουν πίσω στα χρόνια εκείνα της νεότητας, τα δύσκολα αλλά και νοσταλγικά, παράλληλα με ένα σφίξιμο στο στομάχι μας, που σχετίζεται με τη διαδρομή του καθενός.

Αγαπητέ Νίκο,

η δύναμη του έργου σου είναι το συναίσθημα που αναβλύζει απ’ αυτό και οι αξίες και αρετές που αναδεικνύεις, μεταξύ των οποίων και εκείνη της απόδοσης ευχαριστηρίων σ’ αυτούς που σε βοήθησαν!

Σου εύχομαι ό,τι καλύτερο για το πόνημά σου.

Ευελπιστώ ότι θα αποτελέσει ακτίδα φωτός, ελπίδας και ικανοποίησης για τον πνευματικό και λοιπό δοκιμαζόμενο κόσμο της επαρχίας των Καλαβρύτων.

Και σε άλλα ανώτερα, αγαπητέ φίλε!

Σε ευχαριστώ πολύ!

 

 

Το επόμενο ποίημα είναι ενδεικτικό της προσπάθειας του δημιουργού του, να μη λησμονήσουμε εκείνα που χάσαμε αλλά ίσως και έναυσμα να σταματήσουμε το ξεπούλημα αυτών που μας απέμειναν… Ο πλούτος μας είναι η ιστορία μας και ο πολιτισμός μας…



Θ. Τζώρτζης.

Posted in Uncategorized | Tagged | Σχολιάστε

Η Μακελλαριά!

«… Η αρχαιότατη και ιστορική ιερή μονή της Μακελλαριάς (Κοίμηση της Θεοτόκου ) βρίσκεται επί της δεξιάς όχθης του Σελινούντα ποταμού, 34 χιλιόμετρα ΝΑ των Καλαβρύτων, ΝΔ της Κερπινής κοντά στο χωριό Λαπαναγοί και μισή ώρα Ν. αυτού, που είναι μεταγενέστερο της μονής και πήρε την ονομασία του από την Γαλλική παράφραση της έκφρασης «η Παναγία» (La Panagie) και μάλιστα στον πληθυντικό (Θωμόπουλος). Ανήκε στο δήμο Σελινόης, ο οποίος δήμος προσαρτίστηκε στο δήμο Σουδενών το 1841. Το 1835 είχε 9 μοναχούς (Σκιαδάς). Ο πληθυσμός κατά τις απογραφές των ετών: 1879, 1896, 1907, ήταν αντίστοιχα: 6, 10, 6, 11 άτομα (ΕΣΥΕ-Χουλιαράκης). Αναφέρεται ως Monasteres Makelarias στην επιστημονική έρευνα της Γαλλικής αποστολής του στρατηγού Μαιζώνος (1829-1830) χωρίς να αναγράφονται άτομα (πληθυσμός). Αίσθηση προκαλεί η Εικόνα της Θεοτόκου, στο Καθολικό της Μονής, γιατί από οποιαδήποτε θέση κι αν την κοιτάξει κάποιος, τα μάτια της Παναγίας είναι στραμμένα πάνω του. Η Παναγία Μακελάρισσα γιορτάζει στις 15 και 23 Αυγούστου…» (Από το: Ιστορικό Λεξικό της Επαρχίας Καλαβρύτων όπου γίνεται εκτενής αναφορά περί του μοναστηρίου αυτού.

Η παραπάνω επιγραφή στη Μονή έχει ως εξής: «Εν τω μοναστηρίω της Πελοποννήσου και των Καλαβρύτων της Υπεραγίας Μακελλαριτίσσης τω κτισθέντι ποτέ υπό Βελισσαρίου αρχιστρατήγου Ρωμαίων επί της βασιλείας του Ιουστινιανού του Μεγάλου Κωνσταντινουπόλεως τω 532, ο παρών άρτιξ (=νάρθηξ) εκτίσθη δι εξόδων του Γεωργίου Λαπαναγίτου και της Ηλιοσταλάκτης, των προσκυνητών εις μνημόσυνον αυτών αιώνιον. 1805, Σεπτεμβρίου 1.».

Μία οπτική του ωραιότατου δάσους της Κάνισκας που αποτελεί μέρος της όντως δύσκολης διαδρομής προς την Παναγία την Μακελλαρίτισσα.

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Ληστές στην επαρχία Πατρών το 1830.

Σχετική εικόνα

Από τα έγγραφα που ακολουθούν και τα οποία συνιστώ να διαβάσετε, προκύπτουν πολλές πληροφορίες, για την άγρια κατάσταση η οποία επικρατούσε το 1830 στην Πελοπόννησο, για τις ληστρικές ομάδες οι οποίες δρούσαν στην Αχαΐα, για την διαφαινόμενη διαπλοκή της Αστυνομίας και των πρωτοκλασάτων πολιτικών και δημογερόντων της περιοχής αυτής, για τον επιχειρούμενο εκβιασμό της ηγεσίας της χώρας από τους ληστές κ. λ.

Έγγραφο ληστευθέντων προς τον Κυβερνήτη της Ελλάδος έχει ως εξής:

«Οι υποφαινόμενοι σπεύδωμεν ν’ αναγγείλωμεν προς τον Σ. ημών Κυβερνήτην, εν απευκταίον συμβεβηκός[;] συμβάν προς ημάς, το οποίον βεβαίως θέλει κινήσει την ευσπλαχνίαν σας και οίκτον, και μεγάλην συμπάθειαν. Κατά την 28 του ισταμένου ημέρα Δευτέρα, έχοντες εις Π. Πάτρας και υποθέσεις μας, και θέλοντες να αγοράσωμεν καθ’ όσον ηδυνάμεθα έκαστος, και πραγματείας, δια να τας μεταφέρωμεν εις τα εργαστήριά μας, και έχοντες και τα καλύτερά μας ενδύματα, (επειδή ως προείπομεν είχομεν τινές εξ ημών, και υποθέσεις, ων ένεκα έμελλεν και διατρίψωμεν εις τας Π. Πάτρας) μόλις εφθάσαμεν εις τον λεγόμενον Ψαθόπυργον, και εκεί επέστη εφ’ ημάς εν μέρος ληστών, συνισταμένων περίπου των δεκαοχτώ, οι οποίοι περικυκλώσαντές μας, δέσαντές μας, και δέροντας, μας έφερον εις εν δάσος, και τύπτοντες μας ηνάγκαζον να μαρτυρήσωμεν  τα άπερ έχωμεν μεθ’ εαυτών χρήματα, και [να] τα δώσωμεν αυτοίς, ως μη υποφέροντες τας βασάνους αυτών, πληγάς τε και απειλάς, επαπειλούντες μας να μας αφαιρέσωσι ρίναν, ώτα και χείρας, τοις παρεδώκαμεν τα όσα χρήματα είχομεν. Δεν εκορέσθησαν  με αυτά οι θεόργιστοι, αλλά παίρνοντάς μας και τα ρούχα μας και ενδύματά μας ιδιαίτερα, μας επήραν και τα οποία είμεθα ενδεδυμένοι, αφήσαντές μας γυμνούς, και δεδεμένους, από την μεσημβρίαν, έως και δύο ώρας της νυκτός, μετά ταύτα δε εφόρτωσαν εις τα ζώα μας τα όσα ρούχα μας επήραν και τα όσα είχον πάρει και από άλλους διαβαίνοντας εκείθεν την αυτήν ημέραν, καθ’ ήν μας εφύλαττον δεδεμένους, και εμβαρκαρίσθησαν εις το οποίον είχον πλοίον. Εκ των ληστών τούτων ο μεν εις ήτον κάποιος Παναγιώτης Μπαραμπότης καλούμενος, και καταγόμενος από τα χωριά των Παλαιών Πατρών, γνωστός παρ’ ημών και ο οποίος, προλαβόντως, συνελήφθη ως ληστής, παρά του πολιτάρχου Βοστίτζης εις τας Π. Πάτρας και εφυλακώθη, και κατά ζήτησιν του Πρωτοκλήτου Δικαστηρίου της Αχαΐας, εζήτη αυτόν ο ειρημένος Πολιτάρχης να φέρει προς τούτο, αλλ’ ο κύριος Αξιώτης προσωρ. Διοικητής Πατρών και Μπενιζέλος Ρούφος Δημογέρων της αυτής επαρχίας απεκρίθησαν  προς τον Πολιτάρχην τον ρηθέντα ότι, τούρκικα πράγματα δεν κάμνομεν, και μετά ταύτα, πώς απελύθη της φυλακής αυτοί ηξεύρουν, απολυθείς όμως, έπραξε και εις ημάς τα όσα εκτραγωδούμεν, ο ίδιος αυτός ληστής μας είπε προς τοις ρηθείσιν και τούτο, Ευχαριστώ τον Μπενιζελάκην Ρούφον, όστις με υπερασπίσθη και ελευθερώθην της φυλακής. Ο δε έτερος συληστής (αρχιλησταί γαρ ήσαν και οι δύο ούτοι) Θώμας λεγόμενος καταγόμενος από το Δίστομον της Στερεάς Ελλάδος, μας είπεν «Να ειπήτε του Κυβερνήτου σας να μας γράψει: ο Μπαραμπούτης, και Θώμα όσας κακουργίας επράξατε άχρι τούδε, τας συγχωρώ, και ησυχάσατε εις όποιον τόπον θέλετε, τούτου δε μη γενομένου, θέλει φέρομεν άνω και κάτω την Πελοπόννησον, και όσας γυμνώσεις εις όλα τα μέρη, ημείς τας επράξαμεν, ώστε και αυτήν την ιδίαν Πόσταν ημείς την επιάσαμε εις Ακράταν, και πρώτα είμεθα κρυφοί λησταί, τώρα δε φανεροί». Εκ των δεκαοχτώ γυμνωθέντων απ’ αυτούς και συντρόφους των διαβαινόντων την ημέραν εκείνην εκείθεν, τα όσα γράμματα και ομολογίας είχον κ.λ. τα εξέσχισαν, εκτός των όσων γραμμάτων είχεν ένας πεζός, πορευόμενος την ώραν εκείνην εκ Πατρών εις Βοστίτζαν, φέρων γράμματα από τον ρηθέντα Ρούφον, και Γεώργιον Κροίτζον, προς τον κ. Παναγιωτάκην Ζαΐμην και Δεληγιαννόπουλον, τα οποία ανοίξαντες και αναγνούντες τα έδωκαν του αυτού πεζού, και χωρίς να τον βλάψωσι και εις άλλο τι, τα οποία αυτά γράμματα και ο πεζός, παρουσιάσθη προς την ενταύθα αστυνομίαν και εξέτασεν αυτούς ακριβώς. Αυτά ταύτα παθόντες ημείς οι πτωχοί, και τα αυτά ακούσαντες παρά των ληστών τούτων, δια τα οποία αναφερθέντες και προς τον Προσωρ. Διοικητήν Καλαβρύτων και Βοστίτζης, τα αναφέρωμεν δεινοπαθώς, και προς τον Σ. ημών Κυβερνήτην. Και μένωμεν με βαθύτατον σέβας./ Την 3 Μαΐου 1830. Εν Βοστίτζη/ Οι πολίται./ Αλέξανδρος Ασημακόπουλος/ Αθανάσιος Σπυρόπουλος/ Γιαννάκης Αλεξανδρόπουλος/ Κωνσταντής Χαλμουνόλης/ Μήτρος Τοποληανιτόπουλος.

Αρ. 431 επικυρούται η γνησιότης των υπογραφών του παρόντος τη αυτή ημερομηνία/ Ο Αστυνόμος Βιστίτζας/ Π. Τριαναταφύλλης.

Διευθύνεται εις τον Προσωρ. Διοικητήν Π. Πατρών δια να πληροφορήσει την Κυβέρνησιν, απολογούμενος περί των κατ’ αυτού λεγομένων./ Εν Ναυπλίω τη 9 Μαΐου 1830/ Ο Γραμμ. της Επικρατείας/ Ν. Σπηλιάδης/ Ίσον των πρωτοτύπω/ Εν Π. Πάτραις τη 21 Μαΐου 1830/ Ο προσωρ. Διοικητής Α. Αξιώτης»

Στις 24 Μαΐου 1830 ο προσωρινός Διοικητής απολογούμενος, έστειλε από την Πάτρα προς την Γραμματεία της Επικρατείας, το εξής έγγραφο:

 «… Ελήφθη η αναφορά των κυρίων Ασημακοπούλου κλ. από τας 3 Μαΐου μηνολογουμένη, και παρά της Γραμματείας ταύτης υπ’ αριθ. 2166 διευθυνθείσα προς το Διοικητήριον τούτο δια να απολογηθώ ο υποσημειούμενος εις τα εν αυτή κατ’ εμού περιεχόμενα. Αποκρίνομαι λοιπόν τα ακόλουθα. Τον Μαραμπούτην πρό τινων μηνών συνέλαβεν η ενταύθα Αστυνομία ως ύποπτον κλοπής. Αλλ’ επειδή αφ’ όσας ερεύνας έκαμε το ειρηνοδικείον, προς [ο] ανεφέρθη η Αστυνομία κατά την τάξιν, δεν εύρε λαβήν βάσιμον ίνα θεμελιώση την κατ’ αυτού αγωγήν αυτής, απελύθη μετά παρέλευσιν περίπου δύο μηνών. Μετά δε ταύτα ικανού χρόνου παρελθόντος, ο εν Βοστίτζη υπαρχηγός της εκτελεστικής δυνάμεως ελθών ενταύθα, εζήτει να συλλάβη  τον Μαραμπούτην και μεταφέρη αυτόν εις Βοστίτζαν, χωρίς όμως να έχη ουδεμίαν περί τούτου έγγραφόν του πρόσκλησιν  προς την ενταύθα αρχήν. Η Αστυνομία λοιπόν ανεφέρθη προς το Διοικητήριον τούτο δια να οδηγηθή περί του πρακτέου διό και απετάχθη να ζητήση παρά του ρηθέντος Διοικητού έγγραφον την αίτησίν του προς την ενταύθα αρχήν, και τότε να του σταλή ο Μαραμπούτης. Αλλ’ εν τοσούτω ίνα μη αναχωρήση  ούτος εντεύθεν μέχρι της απαντήσεως του Διοικητού, του εζητήθη εγγύησις, και μη έχων να φέρη αξιόχρεον εβλήθη[!] υπό φύλαξιν. Παρήλθον όμως ημέραι περίπου δεκαπέντε, και ουδεμίαν απόκρισιν έστειλεν ο Διοικητής των Καλαβρύτων κ.λ. ο δε Μαυρομμάτης εδραπέτευσεν εκ της φυλακής της ενταύθα τακτικής φρουράς, εις ήν είχε παραδοθεί προς πλειοτέραν ασφάλειαν. Αύτη εστίν εν συντόμω η αλήθεια, ήτις δια να γνωρισθή καλύτερον, νομίζω ότι είναι αναγκαίον να εξετασθή τακτκώτερον παρά του εν Βοστίτζη Δικαστηρίου, όπου ευρίσκονται οι αναφερόμενοι, κατ’ επιταγήν της Α. Ε. Επειδή η Κυβέρνησις ήτις δικαίως οφείλει να εμποδίζη τας ενδεχομένας των υπουργών της καταχρήσεις, ελπίζω ότι δεν θέλει αδιαφορεί και εις τα κατ’ αυτών αδίκως και ασυστόλως κατηγορούμενα. Εσωκλείω ίσον της αναφοράς [είναι το προηγηθέν παραπάνω έγγραφο των ληστευθέντων] μήπως αναγκαιοί δια την περαιτέρω εξέτασιν./ Εκ Π. Πατρών τη 24 Μαΐου 1830/…».

Πηγή: Γ.Α.Κ.

Posted in Ιστορία | Tagged | Σχολιάστε

Νοσταλγικά της Παλιάς Αθήνας (συνέχεια…).

 

Θ. Τζώρτζης.

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Νοσταλγικά της Παλιάς Αθήνας….

Όσα παρατίθενται στη συνέχεια, τα «αλίευσα» από το εξαιρετικό βιβλίο του Θωμά Σιταρά «Τα ανάλεκτα της Παλιάς Αθήνας» (Εκδόσεις Ωκεανίδα).

(Συνεχίζεται…)

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Ένας Χειμαρριώτης, το 1830, απευθύνεται στον κυβερνήτη της Ελλάδος.

(Δύο έγγραφα παρατίθενται στη συνέχεια με ορθογραφικές παρεμβάσεις από εμένα, για να είναι κατανοητά. Το πρώτο έγγραφο παρουσιάζεται στη διπλανή εικόνα).

1. «Εξοχότατε σεβαστέ Κυβερνήτη μας την δεξιάν σου σέβομεν/ Εξοχότατε/ Σε παρακαλώ να κάμεις ένα έλεος σε ελόγου μου όπου αδικέβομεν [αδικούμαι] αδίκως/ και με άλλες αναφορές εξοχότατε σας έχω αναφέρει τον παράπονόν μου [ο] οποίος/ έχω οχτώ χρόνους δουλέψει εις τούτην την πατρίδα εις κάθε κίντυνο δεν έλειψα ποτέ μου/ τους ολίγους συντρόφους όπου έστενα [έστεινα = είχα, διοικούσα] κοντά μου τους εξοικονομούσα με δάνεια αφτούνους [αυτούς]/ και του λόγου μου εκείνους τους καιρούς όπου μιστόν [μισθό] δεν επαίρναμεν έβαλα βάσεις εις την δούλε/ψίν μου και έφθειρα το ολίγον ορφανικό μου παίρνοντας δάνεια με ομολογίας από τους πα/τριώτας μου και δούλεψα πά[ν]τα με όλην την προθυμίαν μου όχι ακολουθούντας  κανένα νέ/ος στρατιώτης αλλά ένας μικρός σύντροφος των αλονόνε [άλλων] και εγώ, όπου κανένας δεν αδικεύετεν και σαν και εγώ, σε παρακαλώ εξοχότατε και σου περικλείω τα έγγραφά μου και μη/ το καταδέχεσεν [καταδέχεσαι] να χάσω το δίκαιόν μου και τη[ν] ορφανή φτωχή φαμελιάν μου κάμενε [κάμε]/ [έ]να έλεος εξοχότατε και δια λόγου μου πρόσταξεν [πρόσταξε] να λάβω το μιστόν [μισθό] μου όπου έχω δυό τρι/μηνίας που με λείπουν και δεν έλαβα εξαιτίας όπου αδικεύτηκα και μου εδόθηκεν ένας μικρός/ βαθμός της εικοσιπενταρχίας ήρθα εις την Σαλαμίνα όπου η εξοχότι[ς] σας ήρθετεν [ήρθατε] κάμειν [να κάμετε] το δι/οργανισμόν να αναφέρω το δίκαιόν μου δεν έλαβα τον τρόπον να αναφερθώ εις την/ εξοχότι[ητά] σας αναφέρθηκα εις τον πρόεδρο της επιτροπής και μου υποσχέθηκε να έρθω με/ τους άλλους αξιωματικούς εις το Άργος και εκεί θέλω αναφέρει εις την σεβαστήν Κυβέρνησιν και θέλεις λά/βει και συ το δίκαιόν σου ανάφερεν δεν ανάφερεν δεν ηξέρω αλλά παιδεύομεν [παιδεύομαι] αντίς να λάβω/ το δίκαιόν μου αδικεύομεν [αδικούμαι] τελείως και δεν ευρίσκομεν [ευρίσκομαι] εις τον κατάλογον σημειωμένος/ ούτε ως εικοσιπένταρχος. Παρακαλώ της εξοχότι[ητά] σας να προστάξετεν να λάβω το δί/καιόν μου και μην με αφήνεις εξοχότατε να χαθώ./ Μένω πάντα εις την μεγάλην ευσπλαχνίαν και κάμεν ότι ορίζεις/ 1830/ 9 Ιουνίου/ Αναύπλιο/ Σπυροκώστας Γιονούσης/ Χειμαργιώτης».

2. «Προς τον εξοχότατον σεβαστόν Κυβερνήτη μας την δεξιάν σας σέβομεν/ εξοχότατε/ Περικαλώ να κάμεις ένα έλεος σε ελόγου μου όπου αδίκως αδικέβομεν [αδικούμαι] και χάνω το δίκαιόν μου/ εξοχότατε και με άλλες αναφορές έχω αναφέρει το άδικον όπου μου έγινε εις το Μα/κρονόρος  ήμουν εκατόνταρχος έρχουτας [ερχόμενος] εις τον Έπαχτον με επιθεώρησαν σαν δι[α] πενή/ταρχο και [έ]λαβα σιτηρέσιον δια πενήταρχος μετά έπειτα με αφαίρεσαν εικοσιπένταρχον/ βλέποντας την αδικίαν όπου μου έγινε μου ήρθεν παράπονος και πήγα και εζήτησα και πήρα/ αποδειχτικόν και ήρθα εις την Σαλαμίνα όπου η εξοχότις σας έκανε τον διοργανισμόν/ να αναφέρω το δίκαιόν μου δεν έλαβα τον τρόπον να αναφερθώ  εις την εξοχότις αναφέ/ρθηκα εις τον πρόεδρο της επιτροπής τα δίκαιάν μου και μου υποσχέθηκε έρχοντας [ερχόμενος] εις το Άργος/ ν’ αναφέρει εις την εξοχότι σας να λάβω το δίκαιόν μου, τώρα βλέπω ένα μεγάλο άδικον/ που γένετεν [γίνεται] εις ελόγου μου αντίς να λάβω το δίκαιόν μου αδικούμεν [αδικούμαι] τελείως και δεν/ ευρίσκομεν [ευρίσκομαι] μήτε εις τον κατάλογον σημειωμένος ούτεν ως εικοσιπένταρχος και μου/ εμποδίζοτεν [εμποδίζονται] δυό τριμηνίες μιστόν [μισθόν] σιτερέσια όπου δεν τα έχω λάβει. Παρακαλώ/ την μεγάλην ευσπλαχνίαν σας να προστάξεις να λάβω το δίκαιόν μου μην με αφήνεις/ να στερέβομεν [στερούμαι] τον επιούσιον άρτον. Μένω πάντα εις την μεγάλη σας ευσπλαχίαν σας/ και κάμεν ότι αρέσεις./ Σπυροκώστας Γιονούσης/ Χειμαργιώτης [και στην πίσω σελίδα:] 1830 Ιουνίου 10/ Σπυροκώστας Γιονούσης/ Χειμαργιώτης» και σε σημείωση δι’ άλλης γραφής: Σπύρος Κώστας Γιαννούσης».

Πηγή: Γ.Α.Κ.

Posted in Ιστορία | Tagged , , | Σχολιάστε

Ποιητική νοσταλγία…

Από τον πηγαίο…. Δεχουνιώτη, τον γηραιό κο Μεγακλή Γεωργακόπουλο, για τον οποίο αναφέρω σε προηγούμενη ανάρτηση….

Ευχαριστούμε αγαπητέ κε Γεωργακόπουλε!

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε