Νεζερά – Λονταίοι…

(Σε συνέχεια προηγουμένων άρθρων).

                 Τα Νεζερά αναφέρονται ως τόπος όπου είχαν στήσει τα στρατηγεία τους ο Π. Πατρών Γερμανός και ο Κολοκοτρώνης. Στην Ιστορία του Ελληνικού Έθνους[1]αναφέρεται: « Ειδικότερα στην Αχαΐα, που πρώτη απ’ όλες τις περιοχές της Πελοποννήσου δοκίμασε την Τουρκική  θηριωδία, η επανάσταση είχε σημαντικά εξασθενήσει. Όμως το θάρρος των αρχηγών ήταν ακατάβλητο. Έτσι γύρω στα μέσα Μαΐου (1821) κατόρθωσε ο Π. Πατρών Γερμανός να στήσει το στρατηγείο του στα Νεζερά, ενώ ταυτόχρονα δημιουργήθηκαν προφυλακές στη Μονή Ομπλού και στις τοποθεσίες Μανωλάδα και Ζωητάδα, εξ άλλου η οικονομική διαχείριση γινόταν στη Μονή Χρυσοποδαριτίσσης…». Προηγουμένως «στις 19 Μάρτη 1821, μετά την αναχώρησή τους από την Αγία Λαύρα, Ο Π. Π. Γερμανός, Ο Κερκίνης Προκόπιος και ο Ανδρέας Ζαίμης πήγαν στα Νεζερά…»,[2] «…Ειδικώτερα ο Π. Π. Γερμανός έμεινε στα Νεζερά ως τις 23 Μαρτίου….»

Στα Νεζερά αρχικά και έπειτα στη μονή Ομπλού, εγκαταστάθηκε μετά την καταστροφή της Πάτρας  και η επιτροπή της Αχαΐας (Αχαϊκό Διευθυντήριο) που αποτελείτο από τους Π. Π. Γερμανό, Κερνίκης Προκόπιο, Ανδρέα Ζαΐμη, Ανδρέα Λόντο[3] και Μπενιζέλο Ρούφο) [4]

«…Στις αρχές του 1825….οι νικητές (κυβερνητικοί-Ρουμελιώτες) είχαν συμπεριφερθεί στην Πελοπόννησο σαν σε εχθρική χώρα. Ιδιαίτερα δεινοπάθησε η Αχαΐα της οποίας οι αρχηγοί Ανδρέας Λόντος  και Ανδρέας Ζαΐμης είχαν βρει καταφύγιο στην δυτική Στερεά Ελλάδα. Όταν ο Κωλέτης και ο Γκούρας πληροφορήθηκαν τη διαφυγή τους, έστειλαν στα Καλάβρυτα τον Νικολέτο Π. Σοφιανόπουλο…με εντολή να αναζητήσει και να συλλάβει τον Ασημάκη Φωτήλα και τον Π. Π. Γερμανό, οπουδήποτε και αν βρισκόταν. Ο Σοφιανόπουλος βρήκε τον Γερμανό στο μοναστήρι της Χρυσοποδαρίτισας στα Νεζερά, τον παρέλαβε μαζί του και τον έφερε στη Γαστούνη, υποχρεώνοντάς τον μέσα στην καρδιά του χειμώνα, να βαδίζει το περισσότερο διάστημα πεζός μέσα στα χιόνια και στις λάσπες. Τον παρέδωσε στον Γκούρα, αλλά από τα χέρια του τον απελευθέρωσε ο Γεώργιος Δράκος Σολιώτης, που κάκισε τον Ρουμελιώτη αρχηγό για την ασέβειά του και τον απείλησε…»  [5]

Επειδή είχαν ξεσπάσει διαμάχες και διχόνοιες για τον αριθμό των στρατιωτών που θα έπαιρνε καθένας από τους οπλαρχηγούς των επαρχιών, από τα χωριά των Καλαβρύτων, το επαρχείο Καλαβρύτων κατήρτισε καταλόγους με το πλήθος των στρατιωτών:

«………………..

Η αναλογία των στρατιωτών του τακτικού τμήματος Νεζερών αρ. 3506.

Κερπινή 6, Ρογούς 4, Ζαχλωρού 3, Ντουμενά 5, Βελιβίνα 3, Δίγελα 2, Κλαπατσούνα 15, Πετσάκοι 5, Γουμένισες 5, Κούτελη 4, Λαπάτα και Νιοχώρι 1, Σαραδί 1, Τρεκλίστρα 1, Φλάμπουρα 1, Ασάνι 1, Μπούμπουκα 1, Μάνεσι 1, Αγιοβλάσηδες 8, Μποντιά 4, Κομπηγάδι 2, Λακκώματα 3, Σποδιάνες 2, Λόπεσι 2, Καλάνιστρα 2, Καρούσι και Δεμέστιχα 1, Δεντρά 1, Συκιές Ρίκοβα 1, Βάλτσα 2, Κυρίτσοβα 6, Λαπαναγούς 5  = 93

Δια της επιστασίας του κ. Νικηφόρου και Αλέξη…»[6]

Οι κάτοικοι των Νεζερών ζητούν «ειδική μεταχείριση» από τον Θ. Κολοκοτρώνη:

«Οι κάτοικοι του χωρίου Νεζερών αναφέρονται στο Θ. Κολοκοτρώνη  Γεν. Αρχηγό και τονίζουν ότι, επειδή το χωριό τους ήτο πάντοτε στρατόπεδο και άπειροι στρατιώτες μένουν εκεί και διέρχονται άλλοι, υπέστησαν τα πάνδεινα και το καλοκαίρι και το χειμώνα ζητούν να διατάξει τους ενοικιαστάς της επαρχίας Καλαβρύτων να μην εισπράξουν δεκατίας αλλά να μείνει για τη συντήρηση των στρατιωτών. Η δεκατία[7] των χωριών τους δεν υπερβαίνει τις 2.000 γρόσια.     Νεζερά 15.8.1825 (Γ.Α.Κ.Φ.119 Υ.Π.)[8]

«Ο δε Βασ. Πετμεζάς στις 30.5.1525 αναφέρει ότι έλαβε τον διορισμό του σαν αρχηγός της θέσεως Νεζερών, αν και θεωρεί την θέσιν αυτή υπέρ την δύναμή του, παρέλαβε από την επαρχία Καλαβρύτων 2.000 στρατιώτες με συνεργασία του επάρχου και με τους επιστατοδημογέροντας και ήτο έτοιμη η εκστρατεία και ήλθε ο Αν. Ζαΐμης και αναβάλλεται για αιτία που θα εξηγήσει δια ζώσης ο αδελφός του Νικόλαος.

Περιμένει διαταγή εκ της Δ/νσεως τι να κάνει.

Καλάβρυτα 30.5.1825                                  (Γ.Α.Κ.Φ.90 Υ. Π.)…»[9]

«Το Εκτελεστικό Σώμα στην αίτηση του Υπ. Πολέμου να διοριστεί χειρούργος ο Ανδρ. Πετμεζάς στο στρατόπεδο Νεζερών απαντά:

Αριθ. 8676.

 Το Εκτελεστικόν Σώμα προς το Υπουργείον Πολέμου.

Εις απάντησιν της υπ. Αριθ.7934 αναφοράς του εγκρίνεται η υποβληθείσα γνώμη του διαττάτεται να διορίσει ως χειρούργον τον κ. Αν. Πετμεζάν δια να απέλθει εις το στρατόπεδον Νεζερών δια να ενεργήσει την χειρουργικήν τέχνην.

Εν Ναυπλίω τη 10 Ιουνίου 1825            Ο Αντιπρόεδρος

                                                      Αναγνώστης Σπηλιοτόπουλος,

                                                            Γκίκας Μπότασης,

                                                                   Ιωάννης Κωλέτης.

                                          Ο Γεν. Γραμματεύς

                                       Α. Μαυροκορδάτος        (Γ.Α.Κ Φ94 Υ.Π.)…»[10]

(Θανάσης Τζώρτζης).


[1]  ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ – ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΑΘΗΝΩΝ σελ. 116.

[2]  ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛ. ΕΘΝΟΥΣ ως άνω σελίδες 82 και 83.

[3]  Αρχηγός της οικογένειας  των Λονταίων του Αιγίου ήταν ο Γκολφίνος Λόντος που καταγόταν από τον Κάλανο των Νεζερών. (Σ. Ν. Θωμόπουλος ως άνω). Σύμφωνα με τον Τάκη Αργ. Σταματόπουλο (Ανδρέας Λόντος…εκδόσεις Κάλβος – 1960), οι Λονταίοι κατέβηκαν και εγκαταστάθηκαν στο Αίγιο (Βοστίτσα), από τον Κάλανο…Γενάρχης τους ήταν ο Γκολφίνος Λόντος, πλούσιος κτηματίας και προεστός στον Κάλανο (όπου σώζονται ερείπια του πύργου του). Εγγονός του ήταν ο Σωτηράκης, άνθρωπος έξυπνος και δραστήριος και μορφωμένος που έγινε ισόβιος προεστός της Βοστίτσας, Βεκίλης και Μωραγιάνης και πρωθυπουργός του Βελή. Ο μεγαλύτερος γιος του Ανδρέας γεννήθηκε στα 1784 και εφοίτησε στο σχολείο της Βοστίτσας, προσέφερε υπηρεσίες στη χώρα «κυρίως πρωτοστάτησε να αποχτήσει ο ελληνικός λαός τις πολιτικές του ελευθερίες με το πολυπόθητο Σύνταγμα…» αλλά ήτο και άνθρωπος με αδυναμίες και πέθανε (αυτοκτονώντας) πάμπτωχος το 1846,  « και οι συγγενείς του, έπειτα από πολλές φιλονικίες και μάταιες προσπάθειες, αγανακτισμένοι τον μπαλσάμωσαν και τον πήγαν στη Βοστίτσα, όπου ένα χρόνο έμεινε άταφος στο υπόγειο του σπιτιού του αδερφού του…».

[4] ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛ. ΕΘΝΟΥΣ ως άνω σελ. 128

[5] ΙΣΤΟΡΊΑ ΤΟΥ ΕΛΛ. ΕΘΝΟΥΣ ως άνω σελ. 373.

[6] ΤΑ ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΟ 21 – ως άνω. (σελ. 166)

[7] Δεκατία ή δεκάτη: το δέκατο μέρος των εισοδημάτων το εισπρατόμενον ως φόρος.

[8] ΤΑ ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΟ 21 – ως άνω. (σελ. 125)

[9] ΤΑ ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΟ 21 – ως άνω. (σελ. 125)

[10] ΤΑ ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΟ 21 – ως άνω. (σελ. 103).

Advertisements
This entry was posted in Άρθρα, Ιστορία and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s