17 Νοέμβρη, χρωματιστό τοπίο σε γκρίζο προσκήνιο.

Πέρυσι, σαν σήμερα, είχα παραθέσει εδώ ένα άρθρο με τίτλο «17 Νοέμβρη 1973», στο οποίο μεταξύ άλλων ανέφερα:

«Σήμερα 17 Νοέμβρη γιορτάζουμε το γεγονός που ανέδειξε δύο κατηγορίες ανθρώπων.
Τους άδολους αγωνιστές φοιτητές, μαθητές αλλά και απλούς πολίτες, που ωθούμενοι από τη βία της εφταετίας και από τη δίψα της ελευθερίας θέλησαν να σταθούν απέναντι στους μηχανοκίνητους τοίχους, αλλά και στις μαρμαρωμένες και παγωμένες ψυχές και καρδιές των κρατούντων εκείνης της εποχής και να τους φωνάξουν ότι δεν τους θέλουν, ότι τους θεωρούν προδότες της δημοκρατίας που γέννησε αυτή η χώρα, ότι τους σιχαίνονται.
Η άλλη είναι η κατηγορία εκείνων που καραδοκούσαν και τότε και πάντα καραδοκούν να εκμεταλλευτούν και να σφετεριστούν τους αγώνες των άλλων για να αποκτήσουν μία εύνοια, να πάρουν μια θέση ή ένα βουλευτιλίκι και στη συνέχεια ένα υπουργιλίκι για να βγάλουν το απωθημένο τους για κοινωνική καταξίωση και οικονομική ανέλιξη.
Άνθρωποι χωρίς ηθική διαμόρφωση και πνευματική ανάπτυξη, επεδίωξαν και κατάφεραν και με το μανδύα του αγωνιστή του Πολυτεχνείου να γίνουν σημαίνοντα πρόσωπα της ελληνικής κοινωνίας. Αρκετοί από αυτούς άσκησαν και διοίκηση σε διάφορους οργανισμούς και από διάφορες θέσεις και αλίμονο σε όποιον αντιστάθηκε στις προκατασκευασμένες ταμπέλες του Δημοκρατικού, του Αγωνιστή, του Δίκαιου, αυτού που «έχυσε το αίμα του για την ελευθερία».
Το τι διοίκηση άσκησαν φαίνεται από την κατάληξη αυτής της χώρας. Αυτό το βλέπουν καθαρά όλοι οι άλλοι, εκτός εκείνων που την έφεραν ως εδώ και οι οποίοι κάνουν πως δεν το βλέπουν…
Και είδαμε πολλά αυτά τα χρόνια… Είδαμε ανθρώπους που είχαν υπογράψει τη δήλωση «αποδοχής» του Παπαδόπουλου να διαδραματίζουν ρόλο στη Δημόσια Διοίκηση και να κάνουν θεωρία περί ηθικής, δημοκρατίας, ισονομίας, δικαιοσύνης κ.λ. Είδαμε την αναξιοκρατία να στερεί το ψωμί που διεκδικούσε η γενιά του Πολυτεχνείου από τους ικανούς και να το πασάρει στους ημετέρους και αρεστούς. Είδαμε την παιδεία να φθείρεται, τα σχολεία να γίνονται χώροι διερχομένων και κάποιους δασκάλους και καθηγητές να θεωρούν τη δουλειά τους πάρεργο. Είδαμε υπαλλήλους στο δημόσιο να ανεβαίνουν την ιεραρχία στηριζόμενοι στους βουλευτικούς ή κομματικούς προστάτες τους και άλλους ικανούς να μπαίνουν στο περιθώριο γιατί δεν ήσαν αρεστοί, δηλ. δεν έκαναν για τη δουλειά που το σύστημα θα ήθελε να κάνουν δηλ. να οδηγήσουν τη χώρα εκεί που είναι τώρα. Είδαμε τον Έλληνα να χάνει την αξιοπρέπειά του και να γίνεται δούλος των ξένων και ντόπιων χρηματοοικονομικών και πιστωτικών κολοσσών. Είδαμε… και τι δεν είδαμε! Και φτάσαμε στο σημείο να σκεφτόμαστε αν οι αγώνες της πρώτης κατηγορίας των ανθρώπων έχουν ή δεν έχουν κάποια σημασία, κάποια αξία…
Πάντα θα υποστηρίζω ότι πρέπει να διεκδικούμε στη ζωή το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης των απόψεών μας, το δικαίωμα στην εργασία, την ευπρέπεια, τη δικαιοσύνη την αξιοκρατία και την ελευθερία για να μπορούμε να απολαμβάνουμε τα ελάχιστα έστω απαραίτητα αγαθά της ζωής. Θα προσθέσω επίσης ότι όσοι ανήκαν στην πρώτη κατηγορία, που παραπάνω ανέφερα, ίσως ξαναχρειαστεί να παλέψουν για τα ίδια ιδανικά. Ας είναι έτοιμοι. Αυτοί και όσοι έχουν διδαχθεί από τις αξίες τους. Οι υπόλοιποι την ξέρουν τη δουλειά τους…
Αιωνία η μνήμη σε όσους χάθηκαν άδικα….
Τιμή και δόξα σε όσους αγωνίστηκαν για τα ιδανικά της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας…
Με τιμή.
Χ.».

Σήμερα, ένα χρόνο μετά, νοιώθω την ανάγκη να προσθέσω ακόμη κάποιες σκέψεις σχετικές με τον δημόσιο τομέα.

Φαίνεται ότι ούτε η ιστορία ούτε η πείρα ούτε ο χρόνος που πέρασε ούτε η κατάσταση στην οποία οδηγήθηκε η χώρα (η οποία δε γνωρίζουμε και το πού θα καταλήξει), συνέτισε τους κρατούντες και κατέχοντες τα πόστα. Γιατί πώς αλλιώς να εξηγηθεί το γεγονός ότι όσοι την οδήγησαν ως εδώ παραμένουν στις ίδιες ή και σε ανώτερες θέσεις; Και αυτοί μεν δεν έχουν το φιλότιμο, την τσίπα, να ζητήσουν έστω ένα συγνώμη, να πουν ότι έφταιξαν έστω λίγο, έστω στο μέτρο που αναλογεί στον καθένα, να παραιτηθούν. Η πολιτική ηγεσία, όμως, τους κρατάει γιατί; για να αποτελειώσουν το κράτος;

Είδαμε ανθρώπους που ήσαν ανίκανοι να βάλουν τα γίδια στο μαντρί και με τις ευλογίες των όσων τους προστάτευαν, κλήθηκαν και ως «δοτοί» αλλά και εκλεκτοί ανέλαβαν να κατευθύνουν Τμήματα, Διευθύνσεις, Γενικές Διευθύνσεις, Οργανισμούς κ. λ. στο Δημόσιο. Το αποτέλεσμα το γνωρίζει όλος ο κόσμος… Αυτοί δεν το κατάλαβαν… Είδαμε «στελέχη» που ούτε τα του οίκου τους μπορούσαν να διευθετήσουν, ούτε το βρακί τους δεν ήξεραν να πλύνουν, που τη βρώμα τους την κάλυπταν με εσάνς που αγόραζαν χύμα από τα φθηνά αρωματοπωλεία, να έχουν τοποθετηθεί από τους κομματικούς μηχανισμούς για να κουμαντάρουν διάφορα πόστα. Το αποτέλεσμα το γνωρίζει όλος ο κόσμος… Αυτές δεν το κατάλαβαν… Είδαμε ανθρώπους να φοβούνται να πλησιάσουν το κομπιούτερ και να παίρνουν θέσεις Γενικού Διευθυντή, η οποία θέση απαιτούσε με βάση το νόμο τη γνώση Πληροφορικής. Είδαμε και άλλους, άσχετους με αυτό το αντικείμενο, να φωτογραφίζονται δίπλα σ’ ένα pc όπως οι φαντάροι πάνω σε τεθωρακισμένο που δεν χειρίστηκαν ποτέ… Είδαμε πολλούς από τους προϊσταμένους τους να τους (τις) καλύπτουν και αυτούς οι παραπάνω και τους παραπάνω οι ακόμη παραπάνω κ.ο.κ. Κανένας έλεγχος για τους κομματικά ενταγμένους. Έλεγχοι γινόντουσαν για τους άλλους. Και αυτοί κατευθυνόμενοι. Αν κάποιος τίμιος υπάλληλος προσπαθούσε να κάνει σωστά τη δουλειά του, έξω από τη γραμμή που του όριζαν, έμπαινε στο περιθώριο και τον φόρτωναν με τους χαρακτηρισμούς: ανίκανος, σκληρός, αντιυπαλληλικό άτομο, φασιστόμουτρο και πολλούς άλλους. Αυτά τα γνώριζαν άπαντες. Από τον τελευταίο υπάλληλο ως τον ανώτατο. Αλήθεια, όσοι κατέφυγαν στην περιβόητη δικαιοσύνη δικαιώθηκαν; Παράδειγμα: κάποιος που προσέφυγε στη δικαιοσύνη γιατί είχαν πάνω από δέκα χρόνια να κάνουν εκθέσεις αξιολόγησης προσωπικού στον Οργανισμό που δούλευε, πήρε την απάντηση: «Ναι! Αλλά αυτό ίσχυσε για όλους!». Είδαμε να τοποθετείται σε ανύπαρκτη και μη προβλεπόμενη σε οργανισμό, θέση βιβλιοθηκάριου συνδικαλιστής, για να είναι αραχτός. Η βιβλιοθήκη ήταν χωρίς ράφια και βέβαια χωρίς βιβλία. Έτσι ονόμασαν τον χώρο και έδωσαν και συγχαρητήρια στον ίδιο το συνδικαλιστή που συνέλαβε την ιδέα… να τον βάλουν εκεί να κάθεται. Είδαμε μορφωμένους, ικανούς, πτυχιούχους, ανθρώπους με γνώση ξένων γλωσσών κ.λ να μπαίνουν στο περιθώριο και ενώ είχαν προσληφθεί να παρέχουν τις υπηρεσίες τους με βάση τα προσόντα τους, περνούσαν μπροστά και πάνω από αυτούς ακόμη και απόφοιτοι Δημοτικού, με κομματικές και άλλες υποστηρίξεις… Αυτοί είχαν σπουδάσει στα πολιτικά γραφεία και είχαν τίτλους και περγαμηνές κομματικών αγώνων… Αυτοί ήσαν ικανοί να κάνουν τους ελέγχους, να οργανώνουν τις υπηρεσίες, να μηχανογραφήσουν αυτές, να κάνουν τέλος πάντων κάτι απ’ όσα οι δύσμοιροι καθηγητές διδάσκουν στα Πανεπιστήμια… Δε θα μιλήσω για ρουφιάνους, ούτε για αυλοκόλακες, ούτε για όσους κουβαλούσαν τα καροτσάκια των προστατιδών τους στη Λαϊκή, ούτε για όσους ζούσαν σε καθεστώς «ευτυχίας λόγω άγνοιας»… Ελεγκτικές αρχές (επιθεωρήσεις, Επίτροποι, Ελεγκτικά Συνέδρια, κ.λ.) δεν υπήρχαν; θα αναρωτηθεί κάποιος… Απαντώ: Υπήρχαν!!! Μα θα μου πείτε όλα αυτά δεν τα βλέπαμε; Δεν τα ξέραμε; Δεν τα ζούσαμε; Ναι, τα βλέπαμε, τα ζήσαμε, τα νοιώσαμε στο πετσί μας… Αλλά για πόσο ακόμη θα τα ανεχόμαστε; Πρέπει μήπως να τα ξεχάσουμε;

Και κάτι ακόμα:

Είδαμε πρόσφατα στην τηλεόραση και ακούσαμε κάποιον Γερμανό να αναφέρει ότι 3 Έλληνες κάνουν τη δουλειά που μπορεί να κάνει ένας Γερμανός.
Αγαπητοί μου, έχει υπάρξει στο παρελθόν πολύ πιο αρνητική και απάνθρωπη αξιολόγηση του Έλληνα από τους Γερμανούς: Στη δίκη της Νυρεμβέργης κατατέθηκε ότι για το θάνατο ενός Γερμανού στρατιώτη υπήρχε εντολή να εκτελούνται 10 όμηροι, το οποίο δεν ήταν αληθές αφού σύμφωνα με διαταγή του Λερ, η οποία βασιζόταν σε οδηγία από 16.9.1941 του Κάιτελ, η αντιστοιχία ήταν: για ένα Γερμανό θα εκτελούσαν 100 ομήρους. Ο Κάιτελ στη δίκη της Νυρεμβέργης και σε ερώτηση πώς προέκυψε αυτή η σχέση 1:100 απάντησε ότι αρχικά είχε γράψει 1:10 αλλά ο Χίτλερ πρόσθεσε ένα μηδενικό.

Το γιατί η χώρα μας έφτασε στο σημείο που είναι σήμερα, οφείλεται σε εμάς τους Έλληνες και μόνο και ελάχιστα ή καθόλου στους ξένους. Όμως μου προξενεί θλίψη αυτό που είδα και άκουσα για τους Έλληνες, από υποτιθέμενους σύγχρονους Γερμανούς.

Ελπίζω του χρόνου τέτοια μέρα να μη χρειαστεί να επανέλθω, τιμώντας τη σημερινή ημέρα, σε αναφορές του ίδιου τύπου. Ελπίζω…

 

Advertisements
This entry was posted in Άρθρα. Bookmark the permalink.

One Response to 17 Νοέμβρη, χρωματιστό τοπίο σε γκρίζο προσκήνιο.

  1. Παράθεμα: 17η Νοέμβρη… | Γκέρμπεσι ( Προφήτης Ηλίας ) Αχαΐας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s