Οι Έλληνες και το 1940.

hellene-1940-1

 Το πρωί της 28ης Οκτωβρίου 1940, τα ιταλικά στρατεύματα μπήκαν στην ελληνική μεθόριο στην περιοχή της Πίνδου, πριν την εκπνοή του τελεσιγράφου προς την Ελληνική κυβέρνηση, με το οποίο ζητήθηκε η ελεύθερη διέλευσή τους από την Ελλάδα. Ο κυβερνήτης της Ελλάδος, όπως όφειλε και εκφράζοντας και τη θέληση και το φρόνημα του ελληνικού λαού, απάντησε ότι η Ελλάδα θα αντισταθεί με όλες τις δυνάμεις, όπως έκανε πάντα, σε κάθε εισβολέα. Με πόλεμο!

Γυρίζοντας τις σελίδες της ιστορίας για εκείνα τα χρόνια, αλλά και για τα επόμενα της Κατοχής, του Εμφυλίου, της πείνας, τα σκληρά χρόνια που ο ελληνικός λαός βασανίστηκε αλλά αντιστάθηκε και κέρδισε τη μάχη για την ανεξαρτησία του, την αξιοπρέπειά του και την ελευθερία του, είναι για μένα σημαντικό να σημειώσω τα εξής:

  1. Οι Έλληνες μαχητές, τα αγνά παιδιά από όλη την Ελλάδα και κυρίως αυτά τα χωριατόπαιδα, που δεν είχαν τον τρόπο και τα «μέσα» να παραμείνουν στα μετόπισθεν ή να κρυφτούν σε κάποιες αποθήκες ή σε γραφεία των μεγάλων πόλεων, αυτά τα Ελληνόπουλα που με μόνο εφόδιο την εικόνα της Παναγίας και την ευχή της μάνας, αυτά μαζί με τους πατριώτες αξιωματικούς τους έγραψαν τις χρυσές σελίδες της ιστορίας. Χιλιάδες από αυτούς άφησαν τα κόκαλά τους στα πεδία των διαφόρων μαχών. Τα παραδείγματα πάρα πολλά. Ας θυμηθούμε ενδεικτικά τον έφεδρο λοχία Δημήτρη  Ίτσιο από τα Άνω Πορόϊα Σερών και τους δύο έλληνες στρατιώτες του πολυβολείου Π8 στην Ομορφοπλαγιά, που με το πολυβόλο τους «θέρισαν» 200 Γερμανούς και μόνο όταν τους τέλειωσαν οι 38 χιλιάδες σφαίρες παραδόθηκαν. Τότε ο επικεφαλής Γερμανός αξιωματικός, αφού έδειξε στον Ίτσιο τους νεκρούς από το πολυβόλο του Γερμανούς, τον συνεχάρη για την γενναιότητά του και γιατί έπραξε το καθήκον του τιμώντας τους προγόνους του και στη συνέχεια προς έκπληξη όλων των παρισταμένων, τον εκτέλεσε με το πιστόλι του. Αναφέρεται ως ο πρώτος νεκρός θύμα των Γερμανών στην Ελλάδα. Επίσης ας θυμηθούμε τους υπερασπιστές των οχυρών στο Ρούπελ, που όταν κλήθηκαν να παραδοθούν και να παραδώσουν το οχυρό απάντησαν ότι τα οχυρά δεν παραδίδονται αλλά καταλαμβάνονται.
  2. Οι γυναίκες (μανάδες, σύζυγοι, αδελφές, νέα κορίτσια, γυναίκες κάθε ηλικίας), εργαζόμενες στις στρατιωτικές μονάδες, πλέκοντας ρούχα για το στρατό, κουβαλώντας πολεμοφόδια στα βουνά μέσα στο βαρύ χειμώνα, τις λάσπες και τα χιόνια, τρέχοντας στα νοσοκομεία των Αθηνών, όπου διακομιζόντουσαν οι βαριά τραυματίες μαχητές, στα νοσοκομεία ή κινητές μονάδες του στρατού των επαρχιακών πόλεων και παντού όπου υπήρχαν τραυματίες, για να τους εμψυχώσουν, να τους περιποιηθούν, να τους ρωτήσουν από πού είναι, να αναζητήσουν τους οικείους και να γράψουν ένα γράμμα στους γονείς όσων δεν μπορούσαν, όσων είχαν σπασμένα ή τραυματισμένα χέρια, να τους προσφέρουν κάτι να φάνε, να τους απαλύνουν τον πόνο. Αυτή η παρουσία και η ζεστή συντροφιά στον τραυματία μαχητή, υπήρξε αξιοθαύμαστη, ανεκτίμητη και το εύρος της είναι αδύνατο να περιγραφεί απλά και σε λίγες γραμμές.
  3. Οι Έλληνες πατριώτες που αντιστάθηκαν στους κατακτητές με κάθε τρόπο και πλήρωσαν βαρύ τίμημα αυτής της επιλογής τους. Εκείνοι που  συνελήφθησαν και βασανίστηκαν από κατακτητές και ντόπιους φίλους τους. Εκείνοι που άφησαν την τελευταία τους πνοή στα κρατητήρια, τα κολαστήρια και τις φυλακές, γιατί σήκωσαν ανάστημα στον κατακτητή, καταδόθηκαν και εξοντώθηκαν. Αυτοί οι αγνοί πατριώτες, που ενταγμένοι στις τάξεις των αντιστασιακών ομάδων, μικρών και μεγάλων, πολέμησαν και οι περισσότεροι από αυτούς άφησαν τα κόκκαλά τους στα βουνά. Αυτοί όλοι και άλλοι πολλοί ακόμα που εκτελέστηκαν, που εξορίστηκαν, που εκτοπίστηκαν, έγραψαν την ιστορία της Αντίστασης του Ελληνικού λαού στους κατακτητές. Υπήρξαν βέβαια  και πολλοί ντόπιοι που με τη βοήθεια και προτροπή και ξένων δυνάμεων, στράφηκαν κατά των συμπατριωτών τους, κατά της πατρίδος τους, απεργάσθηκαν και εφάρμοσαν σενάρια διχασμού του λαού, που οδήγησαν στον εμφύλιο πόλεμο και σε νέες περιπέτειες τη χώρα.
  4. Μεταξύ αυτών που πολέμησαν για την ελευθερία της πατρίδος μας ήσαν και εκείνοι οι αγωνιστές που στη συνέχεια αγνοήθηκαν, στεναχωρήθηκαν, απογοητεύτηκαν, ίσως κάποιοι να δελεάστηκαν και από την εξουσία με συνέπεια να διωχθούν και να οδηγηθούν είτε στη φυλακή είτε στην εξορία. Θα αναφερθώ ενδεικτικά σε δύο αξιωματικούς: α) στον αξιωματικό διοικητή του 2ου τάγματος του 5ου συντάγματος της Ι μεραρχίας, Δημήτριο Κασλά, έναν από τους ελαχίστους που επέζησαν της φοβερής μάχης στο ύψωμα 731 που  βρίσκεται περίπου 20 χιλιόμετρα βόρεια της Κλεισούρας, τον Μάρτιο του 1941. Το ύψωμα στο οποίο  έγινε ανθρωποσφαγή και το αίμα των Ελλήνων μαχητών όπως και των Ιταλών έχει ποτίσει τη γη του και στην πλαγιά του οποίου εξοντώθηκε η ιταλική μεραρχία Πούλιε. Εκεί όπου  στις 9.3.1941 και στις 9 π.μ. ο Δ. Κασλάς απέστειλε προς τους διοικητές των λόχων του την εξής διαταγή: «Επί των κατεχομένων θέσεων θα αμυνθώμεν μέχρι εσχάτων. Ουδείς θα κινηθή προς τα οπίσω. Εμψυχώσατε άνδρας σας και τονώσατε το ηθικόν των. Προμηνύεται λυσσώδης επίθεσις του εχθρού, η οποία οπωσδήποτε θα αποκρουσθή και θα συντριβή. Τηρήσατέ με ενήμερον τακτικής καταστάσεως. Επαναλαμβάνω, τότε μόνον θα διέλθη ο εχθρός εκ της τοποθεσίας μας, όταν αποθάνωμεν άπαντες επί των θέσεών μας». Στις 10 Μαρτίου 1941, ο Διοικητής του Β΄ Σώματος Στρατού, υποστράτηγος Γ. Μπάκος, απέστειλε προς τους Πολεμιστές της Ι Μεραρχίας, στην οποία υπαγόταν και το Τάγμα του Κασλά, την ακόλουθη διαταγή: «Πολεμιστάς Ι Μεραρχίας. Προ του ακαμάτου ηρωισμού σας εθραύσθησαν από της χθες άπασαι αι απεγνωσμέναι εχθρικαί προσπάθειαι. Προ των χαλυβδίνων γραμμών σας συνετρίβησαν κατά το διήμερον διάστημα τρεις νωπαί εχθρικαί μεραρχίαι. Είμαι υπερήφανος διότι ηγούμαι τοιούτων ηρώων». Αυτός ο αξιωματικός (Κασλάς) που πολέμησε στη Μ. Ασία, στο Αλβανικό μέτωπο, στην Εθνική αντίσταση ως διοικητής του 52ου συντάγματος του ΕΛΑΣ, που του είχε απονεμηθεί το Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας, ο Πολεμικός Σταυρός Γ΄ Τάξεως, ο Αργυρούς Σταυρός του Β΄ Τάγματος, το Μετάλλιον στρατιωτικής αξίας Δ΄ τάξεως, μετά την απελευθέρωση, οδηγήθηκε στην εξορία και πέθανε το 1966, από καρδιακό επεισόδιο. Προήχθη μετά θάνατον, τιμής ένεκεν, σε ταξίαρχο. β) στον διοικητή της 8ης μεραρχίας Χαράλ. Κατσιμήτρο, ο οποίος υπογράφει την παρακάτω ημερήσια διαταγή με ημερομηνία 28 Οκτωβρίου 1940: «Πρωτ. 30870/ ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΔΙΑΤΑΓΗ της 28ης Οκτωβρίου 1940/ Αξιωματικοί και οπλίται Ογδόης Μεραρχίας,/ Ο Πρέσβυς της Ιταλίας εν Αθήναις εζήτησε από την Κυβέρνησιν να διέλθη ο Ιταλικός Στρατός δια του εδάφους μας./ Η Κυβέρνησις απέρριψε την αίτησιν ταύτην, και διέταξε αντίστασιν έως εσχάτων./ Ήδη διανοίγεται το στάδιον της εκτελέσεως του υπερτάτου προς την πατρίδα καθήκοντος δι’ αντιστάσεως, μέχρις εσχάτων συμφώνως προς το σχέδιον ενεργείας./ Αξιωματικοί και οπλίται της Ογδόης Μεραρχίας αμυνθήτε του πατρίου εδάφους μετά φανατισμού εναντίον του επιδρομέως όστις θέλει να προσβάλλη ημάς υπούλως και ανάνδρως./ Αναμνησθήτε των ενδόξων παραδόσεων του έθνους μας και πολεμήσατε μετά λύσσης κατά του ανάνδρου εχθρού όστις τόσον ατίμως και ανάνδρως θέλησε να προσβάλλη τούτο./ Δείξατε εις αυτόν ότι είμεθα εις θέσιν να δώσωμεν την δέουσαν απάντησιν, όπως έδωσαν και οι πρόγονοί μας εις τους επιδρομείς Πέρσας./ Ο Θεός ας βοηθήσει τον Τίμιον υπέρ πατρίδος  αγώνα μας και ας ευολγήσει τα όπλα μας διότι θα αγωνισθώμεν υπέρ βωμών και εστιών και υπέρ της ελευθερίας μας./Με την πεποίθησιν ακράδαντον υπέρ της νίκης αναφωνώ μεθ’ημών./ ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ!/ ΖΗΤΩ Η ΠΑΤΡΙΣ!/ ΖΗΤΩ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ!/ Ιωάννινα τη 28 Οκτωβρίου 1840/ Χαραλ. Κατσιμήτρος/Υποστράτηγος». Ο Κατσιμήτρος πολέμησε στους Βαλκανικούς πολέμους, στο Μακεδονικό μέτωπο, στη Μικρασιατική Εκστρατεία όπου τραυματίστηκε στο Αφιόν  Καραχισάρ, ως διοικητής της 8ης μεραρχίας δημιούργησε γραμμές άμυνας στην Ήπειρο κατά της Ιταλικής επίθεσης, επολέμησε στον Καλαμά και στο Καλπάκι και Επί εχθρικής κατοχής συμμετείχε στην κατοχική κυβέρνηση του Τσολάκογλου, ως «Υπουργός Εργασίας και προσωρινά Γεωργίας από 16 Απριλίου 1941 μέχρι 16 Μαΐου του ίδιου έτους κατόπιν αίτησής του περιοριζόμενος μόνο στα καθήκοντα υπουργού Γεωργίας. Τελικά όμως στις 20 Σεπτεμβρίου του 1941 υπέβαλε την παραίτησή του όπου και έγινε αμέσως αποδεκτή. Το 1945 στις 31 Μαΐου, ο Χαράλαμπος Κατσιμήτρος καταδικάστηκε υπό ειδικού συγκροτηθέντος δικαστηρίου, του λεγόμενου δωσιλόγων, «εις ειρκτήν» (κάθειρξη) 5,5 ετών «δια διευκολύνσεις» που παρείχε στις δυνάμεις Κατοχής και αποπέμφθηκε από το στράτευμα με το βαθμό του αντιστράτηγου. Όμως στις 5 Οκτωβρίου του 1949 με διάταγμα του Βασιλέως Παύλου χαρίστηκε το υπόλοιπο της ποινής του με επαναφορά του βαθμού, του υποστρατήγου εν αποστρατεία και όλων των παρασήμων του» ( Βικιπαίδεια).

Δεν θέλω όμως να αντιπαρέλθω τις γερμανικές φρικαλεότητες στη χώρα μας την περίοδο εκείνη και κυρίως κατά τα επόμενα της εισβολής των κατακτητών στην Ελλάδα χρόνια. Είναι πολλές και όντως αποτρόπαιες και φρικιαστικές. Η επαρχία Καλαβρύτων, από την οποία κατάγομαι, έχει δοκιμάσει όσο ίσως καμιά άλλη πόλη αυτές τις γερμανικές ωμότητες, για τις οποίες διαπρεπείς ιστορικοί και ερευνητές έχουν αναλυτικά και με αποδεικτικά στοιχεία αναφερθεί (βλ. π. χ.  στον ιστότοπο: KALAVRYTA NEWS). Εγώ εδώ θα αναφερθώ ενδεικτικά σε ελάχιστα αλλά χαρακτηριστικά «κατορθώματα» των Γερμανών και των «φίλων» τους, σε άλλες περιοχές της πατρίδος μας, όπως:

  1. Στις σφαγές του Διστόμου (βλ. εκτενές άρθρο και ανταπόκριση στην παράνομη εφημερίδα ΜΑΧΗ, Παρασκευή 7.7.1944-Γ.Α.Κ. Αρχειομν. Αρχείο Αγιάς-Αρχείο Δημ. Ηρακλέιδη-Παράνομος τύπος Κατοχής, φ. 3.). Η εφημερίδα μεταξύ άλλων έγραφε: «…με μανίαν πρωτοφανή επετέθησαν [οι Γερμανοί στις 16.6.1944] εναντίον παιδιών, γυναικών, γερόντων και με κάθε όπλον εις χείρας των εξετέλεσαν επί τρίωρον έργον καταστροφής πρωτοφανούς εις βάρος αθώων και ανυπερασπίστων υπάρξεων. Λόγω της φύσεως της καταστροφής και της δυσχερείας εξακριβώσεως του πραγματικού αριθμού των θυμάτων, δεν δυνάμεθα να δώσωμεν ακόμη τον ακριβή αριθμόν. Πάντως όσαι ζώσαι υπάρξεις (άνθρωποι και ζώα) υπήρχον εντός του χωρίου ή κατελήφθησαν φθάνοντες εις το χωρίον μετά την έναρξιν της σφαγής, εσφάγησαν κατά τον πλέον κτηνώδη τρόπον. Τα θύματα υπερβαίνουν ασφαλώς τα 100. Αλλά δεν είναι ο αριθμός μόνον τρομακτικός δια ένα μικρό χωριό, είναι πρωτίστως ο τρόπος της σφαγής, η οποία δύναται μόνον να παραβληθεί με βουλγαρικάς σφαγάς….» Αναφέρονται στη συνέχεια από την εφημερίδα αρκετά περιστατικά που έδειχναν την εικόνα της απαίσιας πράξης των Γερμανών.
  2. 18.6.1943. «Οι Γερμανοί σκοτώνουν ομήρους. Για αντίποινα της καταβύθισης ενός ιταλικού φορτηγού πλοίου, στον Πειραιά σκότωσαν 19 ομήρους και στην Αθήνα 10 στις 18 Ιουνίου» (εφημ. ΤΟΛΜΗ, φ. 3/Αθήναι Ιούλιος 1943).
  3. 17.6.1944. «Φάλαγγα από 400 Γερμανούς μπήκε στην Υπάτη ύστερα από σφοδρό βομβαρδισμό της με πυροβολικό. Έκαψαν όλα τα σπίτια εκτός από40-50 καθώς και συγκεντρωμένες θυμωνιές σταριού. Σκότωσαν 13 από τον άμαχο πληθυσμό, φεύγοντας δε πήραν μαζί τους πολλούς ομήρους και ό,τι τρόφιμα και ρουχισμό βρήκαν» (Ανακοίνωση ΕΛΑΣ-17-25-6-1944).
  4. 17.6.1944. «Αυτοκίνητα θωρακισμένα με Γερμανοράλληδες πήγαν στο χωριό Ματαράγκα της Καρδίτσας. Τμήμα μας (ΕΛΑΣ) τους χτύπησε, τους εξόντωσε τελείως, έκαψε τα αυτοκίνητα κι ένα αυτοκίνητο έπεσε στο ποτάμι. 11 Γερμανοί πνίγηκαν ή σκοτώθηκαν». Στις 21.6.1944 90 Γερμανοτσολιάδες με αυτοκίνητα και μοτοσυκλέτες πήγαν απ’ την Καρδίτσα στο χωριό Ματαράγκα, έκαψαν 7 σπίτια, σκότωσαν ένα κορίτσι και πήραν 15 ομήρους» (ΕΛΑΣ ως άνω).
  5. 7 Αυγούστου 1944.Νύχτα αγίου Βαρθολομαίου στο Βύρωνα όπου 1000 Γερμανοί κύκλωσαν το Βύρωνα, συγκέντρωσαν 1100 κατοίκους «και τότε άρχισε κάτι φοβερό. Ξύλο, βασανιστήρια, εκτελέσεις. Στην πλατεία του Βύρωνα ακόμα βλέπει κανείς πεσμένες τούφες μαλλιών, ακόμα και σάρκες…» (Εφημ. Ριζοσπάστης 15.8.1944, σελ. 2.). Στην ίδια εφημερίδα διαβάζουμε: «9 Αυγούστου – Το Δίστομο της Αθήνας- Από τη νύχτα Γερμανοί και Ταγματασφαλίτες κύκλωσαν σφιχτά το Δουργούτι-Κατσιπόδι… Μάζεψαν 3.500 άνδρες γυναίκες και παιδιά κι’ άρχισαν τα βασανιστήρια. Σούβλιζαν κι έκαιγαν ζωντανούς. 12 πολίτες και 2 έγκυες γυναίκες κάηκαν. Στον ηρωϊκό γραμματέα της Κομμ. Οργάνωσης έβγαλαν τα μάτια. Έξω απ’ το εργοστάσιο ΕΘΕΛ οι Γερμανοί εκτέλεσαν 50 πατριώτες. Οι τσολιάδες προσπαθούσαν να υπερβούν τα’ αφεντικά τους σε θηριωδίες. Έκαψαν το μισό συνοικισμό. Σκότωσαν μια μάνα με το παιδί στην αγκαλιά. Πλιατσικολόγησαν, βίασαν. Ένας προσωπιδοφόρος κατέδιδε τους πατριώτες. Ένας λεβέντης, που τον σκότωσαν επί τόπου, χύμηξε απάνω του και του πέταξε τη μάσκα για να τον γνωρίσει ο κόσμος. Στο Κατσιπόδι σε μια μάνδρα, βασάνισαν και εκτέλεσαν 51 πολίτες…».
  6. Στην εφημερίδα Απελευθερωτής της 15.6.1944 διαβάζουμε: «Οι Γερμανοί βίασαν Ελληνίδες και έκαψαν ζωντανούς στον Ελικώνα και αλλού» και: «Γερμανοί και τσολιάδες επέδραμαν στο σπίτι του εκτελεσθέντος στο Χαϊδάρι πατριώτη Χατζηχρήστου, σκότωσαν επί τόπου τη γυναίκα του και ένα συγγενή της και κυνήγησαν να σκοτώσουν την κόρη του με το μικρό στην αγκαλιά χωρίς να το κατορθώσουν». «Γερμανοί στο Καλαμάκι εβίασαν δύο Ελληνίδες και ύστερα τις σκότωσαν με λογχισμούς. Τα πτώματά τους μεταφέρθηκαν στο νεκροτομείο». «Οι Γερμανοί στον Πειραιά σκότωσαν τρεις κρατουμένους του Χαϊδαρίου…» κ. ο. κ.

Η ιστορία έχει καταγράψει και για άλλα μέρη, όλη τη βιαιότητα των Γερμανών και όλων όσων ενεπλάκησαν στην Κατοχή στον εμφύλιο σπαραγμό της χώρας. Όμως η αναφορά εδώ κάποιων γεγονότων ενδεικτικών και τυχαίων, εκτός από την επετειακή ανάμνηση, έχει σαν σκοπό να θυμίσει στους νεώτερους ότι: εχθρούς η Ελλάδα είχε πάντοτε, εξωτερικούς και επικινδυνέστερους εσωτερικούς, ότι οι εχθροί της Ελλάδος, καραδοκούσαν (και συνεχίζουν) και βρήκαν μωροφιλόδοξους, ηλιθίους, ανέντιμους, επιλήσμονες του καθήκοντός τους ανθέλληνες πολιτικούς και άλλους δημοσίους λειτουργούς, τους χρησιμοποίησαν και πέτυχαν τον μακροχρόνιο μεν αλλά καλά σχεδιασμένο στόχο τους, δηλ. να την χειραγωγήσουν με σκοπό να την υποδουλώσουν, χρησιμοποιούντες άλλα όπλα, κυρίως οικονομικά, μέτρα διάλυσης των ισχυρών οικογενειακών δεσμών, απαξίωσης της παιδείας, του δημοσίου τομέα, του στρατού, των κρατικών μηχανισμών, παραποίησης της ιστορίας και απαξίωσης ακόμα και της δικαιοσύνης. Δεν θέλουν να είμαστε έθνος, δεν θέλουν να είμαστε ελεύθεροι, ανεξάρτητοι και αυτάρκεις (αυτό δεν το επιδιώξαμε και εμείς οι Έλληνες βέβαια). Δεν θέλουν να έχουμε τη γλώσσα μας, τη θρησκεία μας, τα ήθη και τα έθιμά μας και την ιστορία μας. Θέλουν να ξεχάσουμε ποιοι ήσαν οι πρόγονοί μας, γιατί πολέμησαν, ποιες θυσίες έκαναν για να μας αφήσουν την πατρίδα ελεύθερη. Οι εχθροί της χώρας δεν θέλουν αυτά, αλλά συμπαραστάτες στο έργο τους βρήκαν και «κατάλληλους» υποστηρικτές των επιδιώξεών τους και έτσι πέτυχαν να εφαρμόσουν τα σχέδιά τους. Ίσως κάποιοι με θεωρήσουν συνομωσιολόγο. Μακάρι να αποδειχθώ τέτοιος και να διαψευσθώ.

Πολλά ερωτήματα γεννιούνται: Γιατί οι πρόγονοί μας, το 1940 αλλά και παλιότερα πολέμησαν; Γιατί δεν παρέδωσαν την πατρίδα στους επίδοξους καταχτητές, θυσιάζοντας και τη ζωή τους ακόμη γι’ αυτήν; Γιατί δεν παρεδίδοντο οι Έλληνες μαχητές; Γιατί δεν παρέδιδαν τα οχυρά; Γιατί ξεσηκώθηκαν και βγήκαν στα βουνά για να διώξουν τον κατακτητή; Γιατί θεώρησαν μόνη λύση την αντίσταση λέγοντας: «Αλλοιώς θα χαθούμε»;

Μήπως για να την βρούν ελεύθερη και ανασυγκροτημένη κάποιοι και να επιδοθούν στη λεηλασία της, στο ξεπούλημά της στα αρπακτικά; Μήπως για να τη χρεώνουν κάποιοι ακόμη και με τις μίζες που εισέπραταν; Μήπως για να θεωρήσουν κάποιοι άλλοι ότι τα κρατικά ή ημικρατικά πόστα που με τις ευλογίες των «βολευτών» τους και μέσα σε κλίμα αναξιοκρατίας κατέλαβαν, ήσαν μποστάνι και φέουδό τους και είχαν δικαίωμα (ίσως και υποχρέωση;) να τα λεηλατήσουν; Μήπως για να διαγκωνίζωνται δημόσια κάποιοι άλλοι (και μάλιστα χωρίς κυρώσεις) για το ποιος περισσότερο από ποιόν και με ποιόν έφαγε το χρήμα του λαού;

Έτσι κάπως «είδαν τα πράγματα» κάποιοι και οδήγησαν τη χώρα στην κατάσταση που βρίσκεται.

Όμως  ο λαός αυτός, ο ελληνικός, δεν έχει πει την τελευταία λέξη για τον αφανισμό της χώρας μας. Είμαι βέβαιος ότι τελικά θα πάρει την τύχη στα χέρια του, θα καθορίσει το μέλλον του και θα οργανώσει την αντίστασή του  με ένα νέο ΟΧΙ στον αφανισμό της Ελλάδος.

(Χρόνια πολλά σε όλους τους Έλληνες και τους ελληνογενείς όλου του κόσμου).

Θ. Τζώρτζης.

Advertisements
This entry was posted in Ιστορία. Bookmark the permalink.

One Response to Οι Έλληνες και το 1940.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s