Οσφυοκάμπτες, γλοιώδεις και άλλα τινά φαινόμενα…

 Οσφυοκάμπτης: ο την οσφύν κάμπτων (οσφύς= «το κατά τους νεφρούς μέρος των νώτων, όπισθεν των κοιλιακών τοιχωμάτων, η μέση» και κάμπτω = «ποιώ κυρτόν τι πρότερον όν ευθύ, κυρτώνω λυγίζω»). Άρα οσφυοκάμπτης όπως τα λεξικά ερμηνεύουν τη λέξη, είναι: αυτός που λυγίζει τη μέση προς τα μπρος (μια και δεν μπορεί να τη λυγίσει προς τα πίσω), αυτός που σκύβει.

Έτσι είναι;

Έτσι θα ήταν αν η φράση δεν είχε και μια άλλη, αλληγορική, έννοια. Αυτή την έννοια τη γνωρίζουν καλύτερα παντός άλλου οι εργαζόμενοι και μεταξύ αυτών καλύτερα όσοι εργάζονται στο Δημόσιο.

Όταν ένας εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα προσπαθήσει να να φιλοφρονήσει, να κολακεύσει ή να «γλύψει» κατά την κοινή έκφραση, τον προϊστάμενό του ή το αφεντικό του, αυτό γίνεται αντιληπτό από το δέκτη και αν με αρέσκεται σ’ αυτά, δηλ. στις κολακείες, τότε: αν ο εργαζόμενος είναι καλός στη δουλειά του, δηλ. αποδοτικός, όλα είναι σχετικά καλά για τις δυο πλευρές, όχι όμως και για τους λοιπούς εργαζόμενους. Αν όμως ο εργαζόμενος είναι τεμπέλης, «κοπανατζής», αντιπαραγωγικός, τότε, θα πρέπει το αφεντικό (και ούτε καν ο προϊστάμενος) να τον ανεχθεί, να ανεχθεί δηλαδή για λόγους που εκείνος ξέρει και αποδέχεται, έναν αντιπαραγωγικό και κόλακα συνάμα, στην επιχείρησή του, διαφορετικά τον στέλνει σπίτι του. Ούτως ή άλλως οι λοιποί (πλην του οσφυοκάμπτη) εργαζόμενοι, όλα αυτά τα βλέπουν, τα ζουν, τα γνωρίζουν πολύ καλά. Κυρίως οι ευσυνείδητοι, οι έντιμοι και γενικά οι ηθικά διαμορφωμένοι και ίσως και πνευματικά αναπτυγμένοι εργαζόμενοι.

Όμως, με το Δημόσιο τι γίνεται; Τι ισχύει εκεί για το θέμα αυτό;

Όταν λέμε Δημόσιο, εννοούμε τους υπαλλήλους, μονίμους, συμβασιούχους ορισμένου και αορίστου χρόνου, αιρετούς και μη (στους οποίους περιλαμβάνονται και οι κυβερνώντες όλων των βαθμίδων), στο «στενό» (υπουργεία, ΝΠΔΔ, οργανισμοί κ.λ.) και «ευρύ» (ΝΠΙΔ, δημόσιες επιχειρήσεις κ.λ.) δημόσιο τομέα.

Στο Δημόσιο ο εργοδότης είναι απρόσωπος. Άρα η ιεραρχική δομή της διοίκησης υποκαθιστά το «αφεντικό» του ιδιωτικού τομέα. Εκεί λοιπόν ό,τι γίνεται, γίνεται μεταξύ του οσφυοκάμπτη υπαλλήλου και ενός ή περισσοτέρων κρίκων της αλυσίδας της ιεραρχίας.

Έτσι, αν κάποιος εργαζόμενος είναι τεμπέλης, «κοπανατζής», αντιπαραγωγικός, τότε, αν ο προϊστάμενός του για Χ λόγους τον ανεχθεί δηλαδή ανεχθεί έναν αντιπαραγωγικό και κόλακα συνάμα στη μονάδα του (Δ/νση, τμήμα,γραφείο) του, ο υπάλληλος αυτός κατά κανόνα δεν «πάει σπίτι του», και σε αρκετές περιπτώσεις, ούτε και αν δεν τον ανεχθεί ο προϊστάμενός του «πάει σπίτι του». Το πιθανότερο είναι να «βρει το μπελά του» ο προϊστάμενος.

Ποιοι είναι οι Χ λόγοι για τους οποίους ένας κρίκος στην ιεραρχική αλυσίδα στο Δημόσιο, μπορεί να ανεχθεί έναν αντιπαραγωγικό και κόλακα συνάμα, στη μονάδα του;

. Να είναι χαλαρός, ο προϊστάμενος, σαν χαρακτήρας και να του το επιβάλλει κάποιος ανώτερος από αυτόν. Κυρίως κομματικοί μηχανισμοί, πολιτικοί κ. λ. («Εκεί σε σένα υπηρετεί ο Ψ δικός μου, πρόσεξέ τον!»).

. Να το έχει επιβάλλει εκβιαστικά ο ίδιος ο υφιστάμενος, γιατί κάπου «κρατάει» τον προϊστάμενό του. (Να έχουν υπεξαιρέσει περιουσία του Δημοσίου, να γνωρίζει ο υφιστάμενος βρωμιές του προϊσταμένου ή να τις έχουν κάνει μαζί, να «χούφτωσε» ο προϊστάμενος υφισταμένη του ή και άλλη, να γνωρίζει ο προϊστάμενος ότι ο υφιστάμενος έχει μεγάλο «μέσον», να προσδοκά ο προϊστάμενος στη μεσολάβηση του υφισταμένου μέσω διασυνδέσεων, υπέρ αυτού κ.ο.κ.).

. Να αρέσκεται ο προϊστάμενος στις κολακείες και στο «γλύψιμο». Να αρέσκεται ακόμα και στις διακρίσεις και να είναι ανίκανος να διοικήσει τη μονάδα του γιατί μέσω της ίδιας διαβλητής διαδικασίας αναρριχήθηκε και αυτός στη θέση που είναι.

Αυτά ισχύουν για τους υφισταμένους υπαλλήλους και γενικά εργαζόμενους στο Δημόσιο.

Παρατηρείται όμως, και τελευταία όλο και περισσότερο, τέτοια φαινόμενα οσφυοκαμψίας, δουλικότητας, γλοιωδίας και θρασύτητας συνάμα, να παρουσιάζουν και πολιτικοί ή πολιτευόμενοι και μάλιστα όχι μόνο εκθέτοντας τον εαυτό τους, ωσάν να μην έχουν τσίπα, αλλά εναντιούμενοι και στα συμφέροντα του λαού και κατ’ επέκταση της χώρας. Και όχι μόνο αυτό. Αλλά εμφανίζονται και ως υπέρ πατριώτες. Κανείς όμως απ’ αυτούς δεν αποδέχθηκε έστω και κατ’ ελάχιστο πιθανή ευθύνη του για την κατάντια της χώρας και την κατάσταση του λαού. Κάποιος από αυτούς τους υπέρ πατριώτες, αυτούς που τίποτα δεν ήξεραν ή τίποτα δεν έβλεπαν από όσα συμβαίνουν στα πολιτικά γραφεία – ακόμα και τα δικά τους – , στους Οργανισμούς, στις προαγωγές, τις κρίσεις, τις μετακινήσεις, μεταθέσεις και τοποθετήσεις υπαλλήλων, ας απαντήσει στο ερώτημα: Πώς γίνεται με τόσους «υπερπατριώτες», με τόσους που θυσιαζόντουσαν και θυσιάζονται για την πατρίδα, αυτή η πατρίδα να βρίσκεται στην κατάσταση που βρίσκεται τώρα;

Η μέση λοιπόν λυγίζει προς τα μπρός σε εκείνους που η πολλή και σκληρή δουλειά, τα πολλά βάρη, τα πολλά χρόνια βιοπάλης, κατέστρεψαν ή μετατόπισαν το χόνδρο που βρίσκεται μεταξύ των σπονδύλων, με αποτέλεσμα να πιέζονται τα νεύρα της σπονδυλικής στήλης και να προκαλείται πόνος. Αλλά και άλλα παθολογικά αίτια προκαλούν κύρτωση της μέσης.

Κανένα όμως παθολογικό αίτιο δεν εξαναγκάζει τους παντός είδους μειωμένων ηθικών αντιστάσεων, τους ανήθικους, ανέντιμους, πνευματικά υποταγμένους και ηθικά αδιαμόρφωτους, θρασείς γλοιώδεις τύπους, να εκδηλώνουν συμπτώματα δουλικότητας και υποταγής, παρά μόνο η ματαιόδοξη υστεροβουλία τους και η μωρία τους. Η προσδοκία δηλαδή της έκφρασης της εύνοιας, με οποιονδήποτε τρόπο, από τους δέκτες τέτοιας έκφρασης και συμπεριφοράς, η οποία πολλές φορές – τις περισσότερες – δεν εκφράζεται. Όμως η δουλικότητα και η υποταγή εκφράζεται και με τη σιωπή. Την απόκρυψη της αλήθειας, τη σιωπή ακόμα και σε άδικη παρατήρηση προς τον γλοιώδη. Η σιωπή είναι κανόνας βασικός και μυστικός κώδικας της συνοχής των αλληλεξαρτούμενων φαύλων ομάδων. Ο ραγιαδισμός σ’ όλη του τη μεγαλοπρέπεια. Επίσης η μωρία, η ανοησία είναι υπόβαθρο και χαρακτηριστική συνισταμένη αυτών των ανθρώπων. Η ανοησία με την έννοια της έλλειψης κοινωνικής αλληλεγγύης, η άγνοια του «εμείς», η άγνοια των ανθρωπίνων αξιών της ελευθερίας, της ηθικής, της αγάπης προς τον συνάνθρωπο, προς την πατρίδα και τη θρησκεία. Γιατί κανείς ματαιόδοξος, ανόητος, ιδιοτελής, «εαυτούλης» δεν έχει σχέση με αυτές τις αξίες.

Αυτοί, οι οσφυοκάμπτες, οι γλοιώδεις φιγούρες, αυτοί που κάθε πρωΐ περνούν από τα γραφεία των προϊσταμένων τους και εκφράζουν «τα σέβη τους», αυτοί που σηκώνονται όρθιοι όταν στο τηλ. τους μιλάει κάποιος του δουλικού συναφιού τους, ακόμη και πρώην, αυτοί όλοι είναι χρήσιμοι στο σύστημα γιατί αποτελούν συνισταμένη του. Τους χρειάζεται. Είναι οι άνθρωποί του. Χωρίς αυτούς δεν έχει πληροφόρηση, δε διαρρέει πληροφορίες, δεν υπάρχει σαν οντότητα, δεν έχει τη συγκολλητική γλοιώδη ουσία και συνοχή του.

Με τέτοια όντα μπορεί μια μονάδα, οικονομική, κοινωνική, επιστημονική, κρατική, να προχωρήσει σωστά, να προοδεύσει, να πάει μπροστά, όταν εμπρός τους χάνονται οι έννοιες της αξιοκρατίας, της δικαιοσύνης, της εντιμότητας κ. λ.;

Και το πλέον δραματικό είναι, ότι η χώρα ήταν και παραμένει «γεμάτη» από τέτοιους, που εκλιπαρούν την ψήφο του λαού και του κάνουν και θεωρία περί ηθικής από πάνω.

Θ. Τζώρτζης.

Advertisements
This entry was posted in Άρθρα and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s