Η ζωή στην Αγαγιά με τα μάτια και την ψυχή της κας Αλεξάνδρας Γιαννοπούλου….

Στις 3.5.2015 πήρα από την κα Γιαννοπούλου Αλεξάνδρα, mail, στο οποίο μεταξύ άλλων αναφέρει και τα εξής σχετικά με τους δεσμούς της με την Αχαγιά:

Κύριε Τζώρτζη, Καλή σας μέρα και καλό μήνα !

…………………………………………………………………………………………

Πλουτίζοντας τη Βιβλιοθήκη της πολυαγαπημένης μου Αχαγιάς με το υψηλής ποιότητας πόνημά σας, ευελπιστώ ότι διατρέχοντας τις σελίδες του, οι φιλίστορες Αχαγιώτες – και όχι μόνο -, θα αποκτήσουν πρόσβαση σε μία πληθώρα δεδομένων, και θα αντλήσουν πολύτιμες πληροφορίες, που πολλές βλέπουν το φως της δημοσιότητας για πρώτη φορά.

Παρόμοιο έργο δεν έχει κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα και ο δημιουργός του, είναι άξιος συγχαρητηρίων.

Έχετε απόλυτο δίκιο γράφοντας ότι με συνδέουν ισχυροί δεσμοί με την Αχαγιά και τον τέως Δήμο Δύμης, (ο οποίος με τον Καλλικράτη, επονομάστηκε σε Δήμο Δυτικής Αχαίας, με έδρα – πρωτεύουσα την Αχαγιά).

Οι πολύ ισχυροί δεσμοί που με συνδέουν με την Αχαγιά, δεν είναι μόνο το γεγονός ότι εκεί έζησαν και έδρασαν και ότι εκεί αναπαύονται οι παππούδες, ο πατέρας μου, πολλοί προσφιλείς στενοί συγγενείς μου και πολλά αγαπητά φιλικά μας πρόσωπα

Η σχέση μου με την Αχαγιά είναι πρωτίστως, σχέση βιωματική.

Θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό πού έζησα μέχρι τα 14 χρόνια μου στην Πάτρα και ιδίως στην Αχαγιά, όπου υ π ή ρ χ ε το πατρικό μας σπίτι και όπου, ερχόμενοι από την Πάτρα, περνούσαμε με την οικογένειά μου αξέχαστα καλοκαίρια, αξέχαστες Πασχαλιές, Κούλουμα, Σαββατοκύριακα,,έχοντας πάντα γύρω μας ένα πλήθος δικών μας αγαπητών ανθρώπων,συγγενείς κοντινούς και μακρινούς,φίλους καλούς, ….στρατιές από κουμπάρους και βαφτιστήρια…. (λόγω της ενασχόλησης της οικογένειας με την πολιτική, επί 95 χρόνια συνεχώς…).

Τα πιό ευτυχισμένα χρόνια της ζωής μου είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με την Αχαγιά και τους Αχαγιώτες.

Ζώντας εδώ και 50 χρόνια στην Αθήνα, μία πόλη που ποτέ δεν την αισθάνθηκα «δική μου», δεν περνάει ούτε μία μέρα, χωρίς να σκεφτώ την Αχαγιά, τους ανθρώπους μας και το πατρικό μας σπίτι, ηλικίας πάνω από 100 χρόνων, που τραυματίστηκε θανάσιμα μετά τους καταστροφικούς σεισμούς του 2008, κατεδαφίστηκε και είναι σήμερα οικόπεδο…

Πληγή οδυνηρή και αθεράπευτη ….

Όσο για το Γκέρμπεσι – Προφήτη Ηλία και βέβαια το θεωρώ πατρίδα μου, αφού εκεί βρήκαν καταφύγιο και έζησαν με ασφάλεια οι ταλαίπωροι Χειμαριώτες πρόγονοί μου, όταν κυνηγημένοι από τον Αλή Πασά εγκατέλειψαν ανεπιστρεπτί τις προγονικές εστίες τους και τους δικούς τους ανθρώπους οι οποίοι σφαγιάστηκαν μέχρις ενός …

Βρήκα μέσα από το δικό σας μπλόγκ, το τηλέφωνο κάποιου κ. Πλώτα (η οικογένεια του πατέρα μου είχε στενούς συγγενείς Πλωταίους στο Γκέρμπεσι της Δύμης) και του ζήτησα να εγγραφώ και εγώ μέλος της Αδελφότητας, λαμβάνοντας και το σχετικό ημερολόγιο, με την όμορφη φωτογραφία στο εξώφυλλο, όπου το «χωριό μας», φαίνεται σαν ζωγραφιά…

 Ελπίζω, Θεού θέλοντος, να καταφέρω μέσα στη χρονιά να επισκεφτώ το Γκέρμπεσι και το Λεχούρι και ει δυνατόν και τη Χειμάρα.

Η επισκεψη στο Γκέρμπεσι και στη Χειμάρα θα είναι για μένα περισσότερο προσκύνημα στη γη των προγόνων, παρά ταξίδι αναψυχής.

……………………………………………………………………………………..

 Αλεξ. Γιαννοπούλου

Και σήμερα 4.5.2015 πήρα ένα συμπληρωματικό mail μέρος του οποίου έχει ως εξής:

Καλή σας μέρα κ. Τζώρτζη !

……………………………………………………………………………………..

Για να είμαι ειλικρινής όμως, υπάρχουν πάρα πολλά και σημαντικά που δεν σας έγραψα…. [εννοεί στο χθεσινό mail].

Τι να πρωτογράψει κανείς σε ένα e-mail…..

Για παράδειγμα, ότι  από τα αδέλφια μου μόνο εγώ έμαθα τα πρώτα γράμματα στην Α Δημοτικού, γράφοντας στην πλάκα με το κοντύλι, στο παλαιό, πέτρινο σχολείο της Αχαγιάς, που καταστράφηκε και αυτό με το σεισμό του 2008…

Καταλυτική  παρουσία στη ζωή μου, πραγματική  ευλογία Θεού, οι λατρευτές, οι αλησμόνητες τέσσερις Αχαγώτισσες θείες μου, αδελφές του πατέρα μου, που δεν παντρεύτηκαν και ζούσαν μαζί μας, όλοι μαζί στο ίδιο σπίτι, μία οικογένεια.

.Γυναίκες «παλαιές», ηλικιωμένες,φορείς άλλου ήθους,άλλου κώδικα αξιών, άφθαστες νοικοκυρές, άφησαν εποχή στην Πάτρα και στην Αχαγιά η σοβαρότητά τους, η καλοσύνη τους τα περίτεχνα εργόχειρά τους, τα φαγητά και τα γλυκά τους…

Εγγράμματες, εκτός από θρησκευτικά βιβλία, διάβαζαν σε καθημερινή βάση εφημερίδα, γνώριζαν τι συμβαίνει στον τόπο τους και στον κόσμο..

 Έχοντας ζήσει από μικρή ηλικία  την πολιτική μέσα στο σπίτι τους, κοινωνικές,  ήξεραν τα πάντα για το πολιτικό γίγνεσθαι και ήταν ιδιαίτερα αγαπητές στον κόσμο.

.Ό,τι ωραιότερο, ό,τι πιο καθαρό γνώρισα στη ζωή μου, την εντιμότητα, την ανθρωπιά, τη συμπόνια, την αίσθηση του μέτρου,  την αγάπη για τη οικογένεια, τη μέχρις αυτοθυσίας προσφορά χωρίς το παραμικρό αντάλλαγμα, τον σεβασμό στις παραδόσεις της πατρίδας μας, ,το είδα στις Αχαγιώτισσες .θειάδες μου.

Πως λοιπόν, κ.Τζώρτζη, να μη νοσταλγώ και να μην θυμάμαι κάθε μέρα την Αχαγιά μου και τους ανθρώπους της….

 Σας ζητώ συγγνώμη, αν σας κούρασα με τα περί Αχαγιάς, αλλά όταν αρχίζω να μιλώ για τον τόπο αυτό και τους ανθρώπους του, μάλλον παρασύρομαι…

 …………………………………………………………………………………

Αλεξ. Γιαννοπούλου

 

 

Advertisements
This entry was posted in Επικοινωνία αναγνωστών, Ιστορία, Καταχωρήσεις άρθρων αναγνωστών. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s