Επετειακό…

Ο Έλληνας!

Η λησμονιά είναι εχθρός της γνώσης, η οποία γνώση είναι ισχυρή δύναμη για τον κάθε άνθρωπο. Στα έθνη φροντίζουν οι ηγέτες, (οι ηγέτες και όχι οι ψεύτες, καιροσκόποι και απάτριδες), αυτοί που σχεδιάζουν και εκτελούν τα προγράμματα της παιδείας του λαού και των παιδιών τους, να τους διδάσκεται η ιστορία των προγόνων τους ώστε να γνωρίζουν και να μην ξεχνούν γιατί αυτοί πολέμησαν, γιατί αυτοί έμειναν ανάπηροι, γιατί αυτοί άφησαν τα κόκαλά τους στα πεδία των μαχών αλλά και σε άγνωστα και απάτητα μέρη της πατρίδος τους. Γιατί πολλοί απ’ αυτούς «πήγαν άκλαυτοι» και «αδιάβαστοι».

Ο Έλληνας, μια ξεχωριστή ανθρώπινη «ράτσα» έχει κυριαρχήσει σε πολλούς τομείς μεταξύ των οποίων στο πνεύμα, την φιλοπατρία και την ανδρεία. Πολλοί επίδοξοι κατακτητές θέλησαν να κάνουν κτήμα τους την Ελλάδα. Μερικοί εξ’ αυτών αυτό το πέτυχαν αλλά δεν την «είχαν» για πολύ. Γιατι; Γιατί ο ελληνικός λαός δεν υπομένει τη σκλαβιά, δεν ξεχνάει τα ήθη και τα έθιμά του, δεν ξεχνάει τη γλώσσα του, δεν ξεχνάει την ιστορία του – ο λαός αλλά δυστυχώς όχι και όλοι οι ηγέτες του -. Αυτό το έχει αποδείξει ο λαός με τους πολύχρονους και αιματηρούς αγώνες του κατά των καταχτητών. Ο Έλληνας χει την αδάμαστη ελληνική ψυχή η οποία τον κάνει να επιμένει, να μην παραδίδεται και στο τέλος να κερδίζει είτε με τον υπέρ πατρίδος θάνατό του μια θέση στο πάνθεο των ηρώων, είτε με τη νίκη του τα αγαθά της ελευθερίας.

Σήμερα είναι παραμονή της εορτής της 28ης Οκτωβρίου 1940, της ημέρας που οι Έλληνες είπαν στους επιδρομείς: ΟΧΙ δεν θα περάσετε! Τότε που οι ηγέτες της πατρίδος μας, μπροστά στις επερχόμενες πολυπληθείς μηχανοκίνητες μεραρχίες του Χίτλερ και του Ντούτσε, δεν δείλιασαν ούτε στιγμή, δεν σκέφτηκαν με υστεροβουλία και καιροσκοπικά, αλλά πάνω απ’ όλα έβαλαν το πατριωτικό καθήκον και αποφάσισαν την ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ. Μάλιστα στα διαγγέλματά τους έλεγαν: Τελικά θα νικήσουμε! Ποιος άραγε σ’ όλον τον κόσμο θα το πίστευε αυτό, τότε; Ουδείς! Όμως ο Έλληνας μαχητής, η Ελληνίδα γυναίκα, μάνα, εθελόντρια, αγωνίστρια, ο ελληνικός λαός, με τον αγώνα τους, τους διέψευσαν.

Πολλά είναι τα παραδείγματα ηρωισμού και αυτοθυσίας των Ελλήνων. Ενδεικτικά και σαν μνημόσυνο στη μνήμη εκείνων που παρακάτω αναφέρονται, αλλά και όσων αγωνίστηκαν για την πατρίδα και έμειναν άγνωστοι, μεταφέρω εδώ αυτούσια, τα παρακάτω περιστατικά που με συγκίνηση διάβασα στο διαδίκτυο.

  1. «….Σ’ αυτό το βιβλίο του , ο Τερζάκης δεν κατονομάζει -κακώς- των πυροβολάρχη. Στον «Απρίλη» του όμως δεν παραλείπει να τον κατονομάσει: «Η διαταγή ήρθε πρωί-πρωί να παραδώσουμε τον οπλισμό μας. Ήμασταν αιχμάλωτοι. Κατά το μεσημέρι, την ώρα που παραδίδονταν στους Γερμανούς τα πυροβόλα, αυτοκτόνησε ο ταγματάρχης Βερσής και δύο λοχίες. Είχανε κρατήσει τον όρκο πως ο πυροβολητής πεθαίνει πάνω στο πυροβόλο του, αλλά δεν το εγκαταλείπει». («Απρίλης», Γ’ έκδοση, σελ. 178)…».
  1. «….Σε ένα οχυρωματικό συγκρότημα προκάλυψης [στο σκυρόδετο πολυβολείο Π9 η αντίσταση κράτησε ως την εφτάμιση το βράδι. Τα 33.000 φυσίγγια και οι χειροβομβίδες του προσωπικού εξαντλήθηκαν], ένας Γερμανός Ταγματάρχης, ζητά να συναντήσει τον Διοικητή… Παρουσιάζεται αγέρωχος ο Λοχίας Ίντζος! Ο Γερμανός δεν μπορεί να πιστέψει πως το οχυρό διοικείται από έναν έφεδρο Λοχία! Του λέει: «Λοχία, τούτο το μακελειό είναι δικό σου έργο. Μου σκότωσες τους καλύτερους άνδρες μου. Σε συγχαίρω!» Του δίνει το χέρι και κατόπιν διατάζει την εκτέλεσή του… Πάνω από 200 επίλεκτοι Γερμανοί καταδρομείς κείτονταν νεκροί…».
  1. «…Στο Ρούπελ, ύστερα από βομβαρδισμό που κράτησε ως τις τρεις τ’ απόγευμα, παρουσιάστηκαν κήρυκες με λευκή σημαία να πούνε πως η Θεσσαλονίκη είχε παρθεί και κάθε αντίσταση στο εξής είναι μάταιη. Ο διοικητής του οχυρού απάντησε πως τα οχυρά δεν παραδίνονται παρά μόνον όταν κατορθώσει ο αντίπαλος να τα πάρει. Oι κήρυκες έδωσαν το λόγο της τιμής τους πως δεν, λένε ψέματα κι’ έφυγαν αφού δήλωσαν πως θα ξανάρθουν τ’ άλλο πρωί…».
  1. «…Τα φυλάκια, στην προκάλυψη, έκαναν στα μεταξύ αγώνα απεγνωσμένο. Στο 162, που αντιστάθηκε ως το μεσημέρι, σκοτώθηκαν όλοι χωρίς εξαίρεση οι άντρες, μαζί κι’ ο υπολοχαγός διοικητής….».
  1. «…Η εφημερίδα Daily Mail δημοσίευσε στις 9 Ιουνίου 1941, σε δημοσίευμα με τίτλο «A Greek carries his flag to the death» (Ένας Έλληνας φέρει την σημαία του έως τον θάνατο) γράφει: «Ο Κώστας Κουκίδης, Έλληνας στρατιώτης ο οποίος φρουρούσε το εθνικό σύμβολο των Ελλήνων πάνω στην Ακρόπολη, τυλιγμένος με την Γαλανόλευκη, εφόρμησε στο κενό και αυτοκτόνησε (27/4/1941)»…[γιατί αρνήθηκε να υποστείλει την Ελληνική και να αναρτήσει τη Γερμανική σημαία, όπως ο Γερμανός αξιωματικός τον διέταξε]».
  1. «…Ο Αλέξανδρος Διάκος ήταν πρώτος Έλληνας αξιωματικός που έπεσε μαχόμενος στο ελληνοαλβανικό μέτωπο ,και συγκεκριμένα στις 1 Νοεμβρίου 1940 στην Πίνδο στην τοποθεσία Τσούκα….».
  1. «…Στον γυναικωνίτη της εκκλησίας της Αναστάσεως, στην Κλεισούρα της Βορείου Ηπείρου, στοιβάζονται εδώ και τέσσερα χρόνια, οι οστεοθήκες Ελλήνων στρατιωτών, που σκοτώθηκαν στη διάρκεια της ελληνοϊταλικής σύγκρουσης στην περιοχή, πριν από 68 χρόνια. Πρόκειται για 279 άγνωστους στρατιώτες και έναν πεσόντα που έγινε γνωστή η ταυτότητά του, από τη βέρα που φορούσε και βρέθηκε με τα οστά του, μέσα στον πρόχειρο τάφο του στα στενά της Κλεισούρας….».
  1. «…Ο αξιωματικός διοικητής του 2ου τάγματος του 5ου συντάγματος της Ι μεραρχίας, Δημήτριος Κασλάς, ένας από τους ελαχίστους που επέζησαν της φοβερής μάχης στο ύψωμα 731 που βρίσκεται περίπου 20 χιλιόμετρα βόρεια της Κλεισούρας, τον Μάρτιο του 1941, στο ύψωμα στο οποίο έγινε ανθρωποσφαγή και το αίμα των Ελλήνων μαχητών όπως και των Ιταλών έχει ποτίσει τη γη του και στην πλαγιά του οποίου εξοντώθηκε η ιταλική μεραρχία Πούλιε, εκεί όπου  στις 9.3.1941 και στις 9 π.μ. ο Δ. Κασλάς απέστειλε προς τους διοικητές των λόχων του την εξής διαταγή: «Επί των κατεχομένων θέσεων θα αμυνθώμεν μέχρι εσχάτων. Ουδείς θα κινηθή προς τα οπίσω. Εμψυχώσατε άνδρας σας και τονώσατε το ηθικόν των. Προμηνύεται λυσσώδης επίθεσις του εχθρού, η οποία οπωσδήποτε θα αποκρουσθή και θα συντριβή. Τηρήσατέ με ενήμερον τακτικής καταστάσεως. Επαναλαμβάνω, τότε μόνον θα διέλθη ο εχθρός εκ της τοποθεσίας μας, όταν αποθάνωμεν άπαντες επί των θέσεών μας»….».

Έτσι είναι ο πραγματικός Έλληνας πατριώτης… Ας αποτελεί παράδειγμα και οδηγό για τις νεώτερες γενιές μας και ας του φωνάξουμε ένα μεγάλο «ευχαριστώ» ως ένδειξη τιμής και ευγνωμοσύνης…

Χρόνια πολλά σε όλες (-ους)!

Θ. Τζώρτζης.

Advertisements
This entry was posted in Ιστορία and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s