Το ένα εκ των δύο χειρογράφων σιγγιλίων, που διαφωτίζει τη διένεξη μεταξύ των Γκερμπεσαίων και της μονής Χρυσοποδαρίτισσας και αποδίδει το πραγματικό δίκαιο.

Όπως και αλλού, στο βιβλίο «Γκέρμπεσι – διαδρομή στους αιώνες» αλλά και στο παρόν blog, έχω αναφέρει, Γκερμπεσιώτες και Ζουμπαταίοι καταπάτησαν μοναστηριακά κτήματα στα Μαύρα Βουνά και ύστερα από δικαστικές διεκδικήσεις τα οικειοποιήθηκαν.

Το απόσπασμα του σιγγιλίου που ακολουθεί[1], το οποίο κατάφερα να αντιγράψω από το χειρόγραφο, είναι του 1786[2] αναφέρει μεταξύ άλλων: «…ομού μετά των μετοχίων αυτού και εις την Χαλανδρίτζαν εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου δηλαδή μετά των ελαιών, και χωραφίων αυτού/ και εις τοποθεσίαν Μαύρα Βουνά εκκλησίας της Παναγίας, του Αγίου Νικολάου, και του Αγίου Κωνσταντίνου, εις τοποθεσίαν Θεριανού μετοχίου μετά των αμπελίων ελαιών , και/ του οσπιτίου του μετοχίου εις την Μπούγα μετά των αμπελίων, και χωραφίων, μετοχίου εις τοποθεσίαν Κοντοπηγάδι μετά των αμπελίων συκαμινέων, και οσπητίων,/ των δε Μαύρων Βουνών το μετόχιον, τα σύνορα, και οροθεσία, ήτο τα χουντούτια εισί ταύτα, εις την Καλόγριαν [μ]πούκα καθώς περ διέρχεται το αυλάκιον μέχρι της/ άκρης προς την λίμνην, έως του αβλέμονος και της λόξας της βρύσεως, κρούον εις την δαφνιάν[;] μέχρι του πηγαδίου, και εξερχόμενον εις την αετοφωληάν προς/ την βαθεία λούτζα, εξ’ αυτού δε εξέρχεται εις τα τριλάγκαδα, εις την εκκλησίαν μέχρι του ποτοκίου, και του λαγκαδίου, και πάλιν εξέρχεται εις το τρούπιον λιθάρι,/ και εις το διάσελο της αλικής, και αντικρούει προς την μαύρην μίτην μέχρι του αιγιαλού και των μετά των βουνών, και παρά του πατριαρχικού, και οικουμενικού/ μόνον θρόνου προστατευόμενον…».

Αυτό αγνοήθηκε από τις δικαστικές αρχές και οι Γκερμπεσαίοι προφασιζόμενοι ότι «…τα σιγγίλια του ιερού τούτου μοναστηρίου δεν είναι νεωστί αποδείξεις οπού δυνάμει των οποίων την έχει από παλαιόν καιρόν και δεν ημπορεί ποτέ να μας αποξενώσει από αυτήν την γην…. Και μίαν πεπαλαιωμένην συνήθειαν και συμφωνίαν δεν ημπορεί ποτέ να την χαλάση ένας νέος νοικοκύρης, οπού είναιο παπά Νικηφόρος[3]…» κέρδισαν στα δικαστήρια.

Έτσι το μοναστήρι έχασε τα κτήματά του στα Μαύρα Βουνά, όπως στη συνέχεια έχασε και τους γραπτούς του και άλλους θησαυρούς, μεταξύ των οποίων και τα δύο σιγγίλια, τα οποία βρίσκονται σε μουσείο της Αγγλίας.

Το πλήρες περιεχόμενο του σιγγιλίου αυτού, το οποίο περιλαμβάνει και αφορισμούς κατά όσων βλάψουν το μοναστήρι, όπως και του ετέρου σιγγιλίου που προανέφερα, θα το περιλάβω στον υπό διαμόρφωση συμπληρωματικό τόμο του «Ιστορικού λεξικού της επαρχίας Καλαβρύτων».

Οι φωτογραφίες που ακολουθούν είναι από τα ψηφιοποιημένα χειρόγραφα της Βρετανικής βιβλιοθήκης με χρηματοδότηση του ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος.

  1. το χειρόγραφο.

aaaa

2. Η σφραγίδα.

aaaa1a

3. Μέρος του σιγγιλίου με λεπτομέρειες.

aaaa1

4. Ομοίως και άλλη λεπτομέρεια που αναφέρεται στα Μαύρα Βουνά και στα εκεί κτήματα της μονής Χρυσοποδαρίτισσας.

aaaa2Θ. Τζώρτζης.

_____________________________________________

[1] Υπάρχει και δεύτερο του 1798, το οποίο ήδη επεξεργάζομαι.

[2] Δεκέμβριος 1786, επιβεβαιώσεις από τον πατριάρχη Κωνσταντινούπολης των σταυροπηγιακών δικαιωμάτων του μοναστηριού Θεοτόκος Χρυσοποδαρίτισσα κοντά στον Κάλανο, στην επαρχία Πατρών στην Πελοπόννησο που υπογράφεται από τον Προκόπιο Ι και επισκόπους του Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης. Επισυνάπτεται σφραγίδα μολυβδόβουλη του Προκοπίου. Σύμφωνα με τον Γεδεών 1885-1890, σ.σ. 560,713, αυτά χορηγήθηκαν αρχικά από τον Κύριλλο ΙΙ Κονταρένο τον Σεπτέμβριο του 1635*. Μια προηγούμενη επιβεβαίωση από τον Κύριλλο V τον Μάϊο του 1755 σημειώνεται επίσης από τον Γεδεών σελ. 647[2].

[3] Εκπρόσωπος της Μονής Χρυσοποδαρίτισσας το έτος 1830 και μετά, κατά τη δικαστική διένεξη μετά των Ζουμπατογκερμπεσαίων. Πεί αυτού βλ. αναλυτικά βιογραφικά στο «Ιστορικό λεξικό της επαρχίας Καλαβρύτων».

* Ο Γεδεών αναφέρει σχετικά: «Εκ των πράξεων της πατριαρχείας αυτού σημειώ την ανακήρυξιν ως σταυροπηγιακής της εν τη επαρχία Παλαιών Πατρών μονής της Θεοτόκου Χρυσοποδαριωτίσσης κατά Σεπτέμβριον του 1635, και την περί της μονής του Βουλκάνου(*), πράξιν περί τινός μετοχίου της εν Άθω μονής Ιβήρων(**), και σιγίλλιον περί της εν Φιλιππουπόλει μονής Βατζκόβου.

(*)Ν. Πετρή, περί Ιθώμης και Μεσσήνης.»Παρνασσός» Αθηνών. Τόμ. Β΄, σελ. 133, ορθότερον των υπό Αθανασίου Πετρίδου γεγραμμένων.

(**)Το σιγγίλιον απελύθη τη 17 Ιουνίου 1635. Langlois, Mont Athos, σελ. 40.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s