Συγκίνηση, φιλοπατρία, μεγαλείο! Παναγιώτης Σπηλιωτόπουλος – Γεώργιος Σπηλιωτόπουλος.

Kalavritaaa1

Από το βιβλίο του Κων. Β. Καζάνη «Θα ζήσωμε ελεύθεροι ως Έλληνες» [1] – Αθήνα 1978, το οποίο αναφέρεται στον στρατηγό Παναγιώτη Σπηλιωτόπουλο, από τα Μαζαίικα, όπου και η προτομή του, μεταφέρω, επιλεκτικά, τα εξής:

«…Στήν πάνδηµη κηδεία του Λοχαγού [Γεωργίου Σπηλιωτόπουλου γιού του στρατηγού Παναγιώτη] ο Στρατηγός Παναγ. Σπηλιωτόπουλος, χωρίς καµµία προετοιµασία, εξεφώνησε τον εξής επικήδειο:

Γενναίο µου παιδί,

Δεν θα εξυµνήσω τις αρετές σου, ούτε το πως σ’ ανέθρεψα για την ιδέα της Πατρίδος και τα όσα έκαµες γι’ αυτήν, Σέβοµαι τον πόνο και την κούρασιν όλων των παρευρισκοµένων για να σε τιµήσουν. Θα ειπώ ολίγα από την πρόσφατον δράσιν σου. Από µακρού χρόνου υπηρετούσες στην περιοχή Σιδηροκάστρου – Σερρών – Νιγρίτης. Ακούραστος πετούσες µε το λόχο σου στο Μπέλες, στο Τσιγγέλι, στο Μενίκιον, στά Κερδύλλια, Δίσωρον και Κρούσια. Εχάριζες τη χαρά, την ησυχία και την ασφάλεια στους κατοίκους της περιοχής και ήσουν υπερήφανος, διότι εξεπλήρωνες το προς την Πατρίδα καθήκον. Αγάπησες πολύ την Μακεδονία και στα γράµµατά σου µου ’γραφες : «Πατέρα, µ’ αρέσει να υπηρετώ την Μακεδονία. Οι άνθρωποι εδώ είναι πολύ καλοί και πρέπει να τύχουν ιδιαιτέρας προσοχής και βοηθείας». Είµαι βέβαιος ότι αυτοί που σε γνώρισαν και σ’ εξετίµησαν θα κλάψουν περισσότερο από κάθε άλλον τον πρόωρο χαµό σου.

Τον Απρίλιο, ως αστραπή, κατήλθες στη Ρούµελη µε την ενδοξη Χ Μεραρχία σου. Ανήλθες εις την Οίτη, απελευθέρωσες τα Βαρδούσια και την Γκιώνα και αφού εχάρισες την χαρά και την ησυχία εις την Ρούµελη, ανεστράφης προς ‘Άγραφα. Ως κεραυνός τα Πέρασες, διασκέλισες τον Κόζιακα, πήδησες στα Χάσια, ανήλθες τον Όρλιακα, προσπέρασες τη Βασιλίτσα, έφθασες στο Βούζιον. Εις τελευταίαν επιστολή σου, της 2ας Αύγούστου, γεµάτη ενθουσιασµό και έξαρσιν, µου έγραψες: «Πολεµάµε σκληρό στο Ζεκίρι, το οποίο ξέρεις πόσο οχυρό είναι, διότι πέρασες και συ από δω. Έχασα δύο αξιωµατικούς διµοιρίτες και δεκατρείς οπλίτες νεκρούς και τραυµατίες». Το Ζεκίρι (ύψόµετρο 1700) είναι κλειδί, και οί συµµορίτες το κρατούσαν ισχυρώς, γιατί οι ευρισκόµενοι στη Ράχη Γιότσας – Κυρκούρι – Σκούρτσα – Άνίτσα – Σαµαρίνα ήσαν υποχρεωµένοι να περάσουν από τον περίφηµο αυχένα του Ρωµηού.

Δεν σταµατήσατε, και µε πρωτοθουλία του γενναίου και διακεκριµένου ταγµατάρχου σου Κ. Τσολάκα καταλάβατε το περίφηµο Ταµπούρι. Το ραδιόφωνο διελάλησε τη µεγάλη σας νίκη.

Δεν ξεκουράστηκες ούτε µίαν ηµέρα. Η αποστολή σου είναι να περάσης τον ποταµό Σαραντάπορο µε κατεύθυνση την Κιάφα και Σουφλίκα (υψ. 2396) επί του κυρίως Γράµµου, Διέρχεσαι τον ποταµό και µε µάχη φθάνεις στον Άγιο Γεώργιο της Θεοτόκου. Η µάχη είναι σκληρή. Είχες µία αδυναµία Ήθελες τις ταινίες των παρασήµων πάντοτε καινούργιες.

Οι συµµορίται, που τόσο µεγάλες απώλειες είχαν υποστεί στις προηγούµενες µάχες από την δεξιοτεχνία και τη γενναιότητά σου, είχαν σχεδιάσει να σε εξοντώσουν. Διέκριναν τους αξιωµατικούς και µε διόπτρες ασφαλώς τους ανεύρισκαν -είχαν άλλωστε ειδικούς προς τούτο σκοπευτάς. Όρθιος πήρες το τραύµα στο στήθος, Δεν µπόρεσες να κρατηθής και εξέπνευσες στη γραµµή µάχης του λόχου σου.

Γενναίο µου παιδί, κοιµήσου ήσυχος, η θυσία σου δεν πήγε ασκόπως. Τι θα άξιζεν ο θάνατός σου εάν πέθαινες άδοξα σε νεκρική κλίνη; Δεν κλαίµε για το θάνατό σου. Είµαστε υπερήφανοι διότι ετίµησες την Πατρίδα και την οικογένειά σου.

Σε πληροφορώ, για να είσαι ήσυχος, ότι τα γενναία τµήµατά µας συνεχίζουν µε ορµή την προχώρηση. Σήµερα διάβασα στις εφηµερίδες ότι κατελήφθησαν η Θεοτόκος, η διάβασις Λιόκου, το ύψωµα Προφήτης Ηλίας. Σε βεβαιώ ότι σύντοµα οι γενναίοι στρατιώτες µας θα στήσουν τη σηµαία µας στην Κιάφα και στον Σούφλικα. Οι βάρβαροι και προδότες του Βορρά σκληρά θά τιµωρηθούν.

Η θυσία σου και η γενναιότητά σου εξετιµήθησαν παρά πάντων. Σε προπέµπουν όλοι οι εκλεκτοί της Πατρίδος, η αριστοκρατία της Πολιτείας, του Πνεύµατος και της Διοικήσεως. Είναι µεγάλη τιµή. Ας είναι ελαφρό το χώµα πού θα σε σκεπάσει».

Και… μία από τις πολλές δημοσιεύεσεις:

spiliotopulos

========================================================

[1] Το βιβλίο ευγενώς μου χάρισε ο υιός του στρατηγού Παν. Σπηλιωτόπουλου, ακαδημαϊκός, κος Επαμεινώνδας Σπηλιωτόπουλος τον οποίο ευχαριστώ θερμά και απ’ αυτόν εδώ τον χώρο. Στη σελίδα 41 του βιβλίου υπάρχει η επιστολή που του έστειλε ο πατέρας του στις 12.12.1940, στην οποία αναφέρει και τη φράση: «…Πιστεύω στη νίκη όσο και αν βραδύνει και έτσι θα ζήσωμεν ελεύθεροι ως Έλληνες και όχι δούλοι των δειλών εχθρών μας…», μέρος της οποίας αποτελεί και ο τίτλος του βιβλίου. Στο βιβλίο εκτός των βιογραφικών και ιστορικών στοιχείων για τον στρατηγό, υπάρχει φωτογραφικό υλικό, υπάρχουν τα συγκλονιστικά και συνάμα πατριωτικά του γράγμματα προς την οικογένειά του (σύζυγό του Μαρίκα, γιούς Νώντα και Γιώργο, κόρη Αθηνά κ.λ.), ακόμα υπάρχουν διάφορα υπηρεσιακά έγγραφα που σχετίζονται με τον στρατηγό και τη στρατιωτική του πορεία, ως επίσης και ο συγκλονιστικός επικήδειος λόγος του στο νεκρό του γιό Γεώργιο, τον οποίο παραθέτω στη συνέχεια. Υπάρχει επίσης η τελευταία καταγραφή του ημερολογίου που τηρούσε ο γιός του Γεώργιος, καθώς και η σημείωση στο ίδιο ημερολόγιο, την οποία έκανε ο Ανθ/γός Α. Χατζηαναγνώστου με την οποία καταγράφει τον θάνατο του Λοχαγού του Γεωργίου Σπηλιωτόπουλου. Υπάρχουν επίσης αποκόματα εφημερίδων τα οποία αναφέρονται στο θάνατο του Γεωργίου Σπηλιωτόπουλου. Εκτενές λήμμα για τον στρατηγό έχω περιλάβει στον υπό διαμόρφωση συμπληρωματικό έβδομο τόμο του Ιστορικού Λεξικού της Επαρχίας Καλαβρύτων.

Advertisements
This entry was posted in Ιστορία and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s