Οι «Ανδρέϊδες» και οι Γκερμπεσιώτες οπλαρχηγοί.

Βρισκόμαστε στους πρώτους μήνες του 1825. Το φθινόπωρο του 1825 όταν άρχισε ο δεύτερος εμφύλιος πόλεμος στην Αχαΐα, οι κορυφαίοι στρατιωτικοί διώκονται και μαζί με αυτούς οι «Ανδρέϊδες[1]», (Ανδρέας Ζαΐμης και Ανδρέας Λόντος), από την Κυβέρνηση. Ο Έπαρχος Καλαβρύτων Σούτσος τους απειλεί και ετοιμάζεται να τους συλλάβει. Σε έγγραφο που τους στέλνει τους λέει μεταξύ άλλων: «…δεν εννοείτε ως άνθρωποι απελπισμένοι, οι οποίοι απεφασίσατε να σύρετε και τον πτωχόν λαόν εις τον λαιμόν σας, έως αύριον το πρωΐ θέλετε αισθανθεί την δραστηριότητα των νόμων κακοποιοί, τους οποίους κατεπατήσατε επίορκοι τον θεόν δεν φοβείσθε εις του οποίου το όνομα ομόσατε εις την εθνικήν συνέλευσιν [….] δια να φυλάξητε […] εις την Διοίκησιν του έθνους. Την πατρίδα δεν λυπείσθε, την οποίαν δια την ιδιοτέλειάν σας θυσιάζετε λαοπλάνοι…». Τον Ανδρέα Ζαΐμη αποκαλεί Αρχιαντάρτη.

Ένα γράμμα (δυσανάγνωστο) που το υπογράφουν και Γκερμπεσίωτες οπλαρχηγοί αναφέρει τα εξής σχετικά με τους «Ανδρέϊδες»:

«Αδελφοί Στρατηγοί και Πατριώται!/ Οι κύριοι Ανδρέας Ζαΐμης και Ανδρέας Λόντος προσκαλεσμένοι ήλθαν εις την Πελοπόννησο δια να ανταμοθώσι μεθ’ ημών υπέρ της σωτηρίας της πατρίδος, ήτις κινδυνεύει από τους εχθρούς. Ημείς αυτοθέλητοι τους ηκολουθήσαμε, και ο σκοπός μας αποβλέπει να πλησιάσωμεν κατά των Τουρκών. Όσα απεράσαμεν όλα τα ηξεύρομεν και τις γυναίκες και τα μικρά παιδιά και φαίνεται περιττόν να α…ώμεθα. Τούτο μόνον σας λέγομεν ότι εμείς ελάβομεν προ οφθαλμών τον θάνατον, διότι εις άλλο δεν εμείναμε παρά εις μόνην την ζωήν και μανθάνομεν ότι μας φοβερίζετε και έχετε τρόπον να μας κτυπήσετε. Αναγκασμένοι λοιπόν από την αγάπην προς την πατρίδα, δια να μην ανάψη εμφύλιος πόλεμος και χαθώμεν από τους Τούρκους όλοι, σας λέγωμεν  ότι να ησυχάσετε, έως να έλθουν και αποκρίσεις του Ναυπλίου. Είδατε πραγματικώς ότι άμα εβγήκαν οι κύριοι Ανδρέϊδες τους ηκολούθησαν πολλοί ένοπλοι άνδρες, και ήδη …ζούμεθα εδώ περισσότεροι από χίλιοι. Είδομεν προτήτερα ότι τα χρήματα δεν ωφέλησαν, ούτε στρατιώτες εκινήθησαν[;] και με την έξοδον των ειρημένων πατριωτών[…] και τινός την ησυχίαν ούτε εταράξαμεν ούτε σκοπόν να ταράξωμεν κανένα , τροφήν, τζαρούχια δεν εζητήσαμεν από κανένα πηγαίνωμεν να ανταμώσωμεν τους Τούρκους και αφού ο Θεός δώση νόηση εις τους Έλληνας, είναι οι νόμοι πάλιν εις τον τόπον των και κανένας δεν ημπορεί να τους αποφύγη. Μάλιστα και ημείς έχομεν δικαιώματα και θα τα ζητήσωμεν. Ησυχάσατε λοιπόν , διότι ημείς έχοντες προ οφθαλμών τον θάνατον, ή Τούρκοι, ή όποιος άλλος έλθει να μας πειράξη θα τον αντικρούσωμεν, και ας είναι και δέκα χιλιάδες και εκατόν. Σας δίδομεν αυτήν την ιδέαν δια να μην είμεθα ένοχοι εις ότι ήθελεν ακολουθήσει, και όποιος δώσει αιτίαν από υμάς ας όψετε, και ας δώση απολογίαν την ημέρα κρίσεως. Επειδή εις τον βρασμόν απού σήμερα ευρίσκεται η Πελοπόννησος άμα οπού ανοίξει τουφέκι […] οι μεν Τούρκοι θα αιχμαλωτίζουν από το ένα μέρος οι δε Έλληνες θα σκοτωνόμεθα από το άλλο, και ο εξολωθρεμός όλων μας άφανδος. Αυτή ήταν η γνώμη μας. Εις το εναντίον φούρνος μη καπνίσει. Ταύτα και μένομεν./ Τη 18 Απριλίου 1825./ Άγιος Βλάσης/ Ανδρέας Πετιμεζάς/ Παναγής …πιανότης/ Νάνος[;] Νικολός/ […]/ Γιώργος Κοψομήτης/ Πανάγος […]/ Χρόνης […]/ Γεώργιος Παπαδόπουλος/ Θανάσης Κοντογεωργάκης[2]/ Κωνσταντής Κουμανιώτης/ Δημήτριος […]/ Νικολάκης Φραγκάκης/ Δημητράκης Κοτρόπλος/ Ασημάκης Λαπατίτης/ Κόλιας Γκερμπεσιώτης*/ Χρήστος Αδαμόπουλος/ Πανάγος […]/ Ηλίας Πλώτας[3]/ Ηλίας Κουτελιώτης/ Κωνσταντής Βιλιβινιώτης/ Κανέλλος Ζαχλωρίτης/ Γιάννης/ Δημητράκης Σάκος[;]/ Πανάγος Ντάβλας/ Αγγελής Οικονομόπουλος/ ίσον απαράλλακτον τω πρωτοτύπω/ τη 20 Απριλίου 1825. Εκ Σουδενών/ Ο Γεν. Γρ./ Γεώργ. Οικονόμου».

(Τα γράμματα έχουν γίνει έντονα από εμένα, για να επισημάνω τους εκ του Γκέρμπεσι καταγομένους).

Και άλλο έγγραφο οπλαρχηγών της επαρχίας των Καλαβρύτων προς τον Έπαρχο έχει ως εξής:

«Προς τον φιλογενέστατον κύριον Έπαρχον των Καλαβρύτων./ Ελάβομεν σήμερον το γράμμα σας σημειωμένον εις τας 18 τρέχοντος, είδαμε και τα όσα εν αυτώ μας σημειείτε. Ημείς σας εστείλαμε άνθρωπο να σας ομιλήση στοματικώς ότι ο κύριος Ανδρέας Ζαΐμης προσκαλεσμένος παρ’ ημών και άλλων πολλών, ήλθεν εις την πατρίδα να συναγωνισθώμεν δια την κοινήν ωφέλειαν της πατρίδος, και όταν προϋπαντήσωμεν την ορμήν των εχθρών τότε οι νόμοι μένουν εις τον τόπον τους και […] οι ένοχοι. Εις ημάς τέλος πάντων, δεν έμεινε άλλη ελπίς επειδή και τα ζώα μας, πρόβατά μας και ότι άλλο είχαμε τα εχάσαμεν, τώρα κινούμεθα εναντίον των εχθρών προς τας Πάτρας, και η φιλογένειά σας ελάτε να μας κτυπήσετε από τα οπίσθια, και οι Τούρκοι από εμπρόσθια δια να θυσιασθώμεν όσον τάχος, ο σκοπός μας είναι να αναφερθώμεν και προς την Διοίκησιν, καθώς και ο ίδιος έγραψεν, και ότι απόκρισις έλθη τότε βλέπομεν, και μένομεν. Τη 18 Απριλίου 1825. Αγιοβλάσσης/ Νικολάκης Φραγκάκης/ Χρήστος Αδαμόπουλος/ Αναγνώστης Βασιλακόπουλος/ Ασημάκης Λαπατίτης/ Ηλίας …όπουλος[;]/ Αντώνης Σωτηρχόπουλος/ Πανάγος Λαπατίτης/ Κωνσταντής Σταμπολόπουλος/ Παναγάκης Βαλιζιώτης/ Κανέλλος Ζαχλωρίτης/ Θανάσης Κοντογεωργάκης/ Κωνσταντής Δημητρακόπουλος/ Νικόλαος Κυριτζοβίτης/ Μιχάλης Κλαπατζουνιώτης/ Ίσον απαράλλακτον [κ.λ.]».

Και…. περί Φραγκάκη.

Τα έγγραφα υπογράφει και ο Νικολάκης Φραγκάκης. Στο blog έχω καταχωρήσει άρθρο με τίτλο: «Ο Θ. Κολοκοτρώνης χρησιμοποιεί σκληρούς χαρακτηρισμούς κατά Καλαβρυτινών οπλαρχηγών», στο οποίο αναφέρεται ότι ο Κολοκοτρώνης κατάφέρεται με υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς και κατά του Φραγκάκη.

Είχε σταλεί από τον Έπαρχο Καλαβρύτων το παρακάτω έγγραφο:

«Αριθ. 40./ Προσωρινή Διοίκησις της Ελλάδος/ Ο Έπαρχος Καλαβρύτων./ Προς τους ακολουθούντας με τους αντάρτας κατοίκους της επαρχίας Καλαβρύτων./ Με όλους του χριστιανικούς και πατριωτικούς τρόπους επάσχισα έως σήμερον να σας μετακαλέσω είς τον ίσον δρόμον, και να σας κάμω να βγήτε από την αναίσθητον πλάνην με την οποίαν θα αφανίσητε όχι μόνον τον εαυτόν σας, αλλά και την πατρίδα σας, αλλά βλέπων ότι με τρεις προκυρήξεις οπού σας έστειλα περικλείοντάς σας και κόπιαν των διαταγών της Σ. Διοικήσεως δεν εκατόρθωσα να σας κάμω να παραιτηθήτε από τον παράνομον σκοπόν σας του ν’ ακολουθήσετε πάλιν τους λαολάνους αντάρτας Ανδρέαν Ζαΐμη και Ανδρέαν Λόντον, οι οποίοι δια την ιδιοτέλειάν των απεφάσισαν τον όλεθρον της πατρίδος, και ότι εφτάσατε άνευ ετέρου τα άρματα εναντίον της νομίμου Διοικήσεως δια να σώση[;] τους λοιπούς κατοίκους της επαρχίας σας. Ιδού[;] αρχίζω δια να σας φέρω εις τον νού σας μήτε τινά φόβον εις τα σπίτια σας. Και πρώτον απόψε καίεται το σπίτι του Γουμενιτσιάνου Χρήστου, του Φραγκάκη Κερπινιώτη, και του Αντώνη Κουτελιώτη, έπειτα και των λοιπών όσοι ακολούθησαν ή ακολουθήσουν τους αντάρτας, και δεν επιστρέψουν εις τα οσπίτια των. Εις όλα τα μέρη του κόσμου οι νόμοι είναι δραστήριοι, δια την ασφάλειαν του κοινού, και πρώτον μεν πασχίζουν τα τέκνα της Διοικήσεως δια να μετακαλέσουν εις το ίσον δρόμον με τας συμβουλάς, δεύτερα δε απελπισθέντες οι νόμοι από την επιστροφήν των αμαρτανούντων λαμβάνουν προ οφθαλμών την απώλειαν των […] της απωλείας. Τη 18 Απριλίου 1825. Σερπάνι/ Ο Έπαρχος/ Ιωάννης Σούτζος[;]/ Ο υπογραμμ. Ιωάννης Λαμπρόπουλος./ ίσον απαράλλακτον τω πρωτοτύπω/ τη 19 Απριλίου 1825. Γουμένιτζα./ Εν Ελλείφει του Γ. Γραμμ./ ο υπογραμμ. Ιωάνν. Λαμπρόπουλος/ Ίσον εξ’ ίσου απαράλλακτον/ τη 20 Απριλίου 1825. Εκ Σουδενών».

Σε αυτές τις απειλές ο Ν. Φραγκάκης απαντάει ως εξής (το έγγραφο είναι δυσανάγνωστο):

 «Αδ[ελφέ] κύριε έπαρχε./ είδον ένα γράμμα σου οπού λέγει ότι θα μου κάψης το οσπήτι. Αν κύριε Σούτζο όταν επήρα το τουφέκι στον νόμο δια να γλυτώσω από την σκλαβιά, εξέγραψα πρώτον την ζωήν μου και την κατάστασίν μου, ελησμόνησα τότε να ξεγράψω και το οσπήτι διατί δεν μ’ έκαμε αυτό. Ότι το έδειξα πραγματικώς, έχω δια καύχημά μου πληγάς και το χέρι μου τζακισμένο και τώρα πάω να σεδοθώ[;] στους Τούρκους. Μάντεμ[;] θα μου κάψης τ’ οσπήτι γυρίζω σε σένα γιατί είδαν οι Τούρκοι, και ήταν και κοντήτερα από Παξιούς[;], εις τους οποίους δεν μ’ αφήνεις να πάω. Σαββάτο βράδυ./ Νικόλαος Φραγκόπουλος./ Ίσον απαράλλακτον/ ο Γ. Γραμμ./ 20 Απριλίου/ Σουδενά/ Γεώργιος Οικονόμου».

 

Πηγή: Γ.Α.Κ.

(Από τον υπό διαμόρφωση Συμπληρωματικό 7ο τόμο του Ιστορικού Λεξικού της Επαρχίας Καλαβρύτων).

______________________________________________________–

[1] Έτσι εκαλούντο από τους Κυβερνητικούς.

[2] Περί των Κοντογεωργακαίων έχω αναφερθεί στο παρόν blog στις αναρτήσεις: Τουρκοπροσκύνημα, Γκέμπεσι: μία αμφιβολία αίρεται…, Θανάσης Κοντογεωργάκης. Δημήτρης Κοντογεωργάκης, Μερικοί εξ’ όσων καταγόντουσαν από το Γκέρμπεσι… κ.λ.

[3] Ομοίως για τον Πλώτα: Ένας ακόμα αγωνιστής του 1821 από το Γκέρμπεσι, Σκόνδρας Παναγιωτάκης: αξιωματικός στον αγώνα του 1821, από το Γκέρμπεσι. Πλώτας Χρήστος: επίσης αξιωματικός του 1821 με πιθανή καταγωγή από το Γκέρμπεσι, Διευκρινήσεις-αποσαφηνίσεις σχετικά με τους καταγομένους από το Γκέρμπεσι αγωνιστές και Αριστειούχους: Πλώτα Χρήστο, Παναγιωτάκη Σκόνδρα, Κεφαλά Θεοδωράκη.

* Για τον Κόλια Γκερμπεσιώτη δεν γνωρίζω άλλο τι.

 

 

Advertisements
This entry was posted in Ιστορία and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s