17η Νοέμβρη…

Αλλάζοντας μόνο τις ημερομηνίες ανάρτησης, παραμένουν επίκαιρα…

Αν σήμερα τα έγραφα πάλι τα ίδια θα έλεγα…

Τι καλύτερο ελπίζω για του χρόνου;

Τίποτα όσο μένουμε αγγιστρωμένοι στο άρμα των τοκογλύφων, όσο δεν επιλέγουμε πατριώτες Έλληνες στην εξουσία, όσο δεν κοιτάζουμε την πατρίδα αλλά το ατομικό μόνο συμφέρον, όσο ανεχόμαστε να μας λοιδωρούν και να μας λένε ψέμματα οι κυβερνώντες, όσο δεν ξεσηνωνόμαστε να διεκδικήσουμε και σήμερα «Ψωμί, παιδεία, ελευθερία», τα οποία δυστυχώς είναι μεταξύ αυτών που μας λείπουν….

Επαναλαμβάνω: «Καλή τύχη και χρόνια πολλά!»

17 Νοέμβρη 2013, το γκρίζο χρώμα συνεχίζεται…

Posted on Νοεμβρίου 17, 2013 by tzathan

Πέρυσι, σαν σήμερα, είχα παραθέσει εδώ ένα άρθρο με  τίτλο: «17 Νοέμβρη, χρωματιστό τοπίο σε γκρίζο προσκήνιο», στο τέλος του οποίου ανέφερα: «Ελπίζω του χρόνου τέτοια μέρα να μη χρειαστεί να επανέλθω, τιμώντας τη σημερινή ημέρα, σε αναφορές του ίδιου τύπου. Ελπίζω…».

Αγαπητοί φίλοι οι ελπίδες μου διαψεύστηκαν!

 Όχι μόνο δεν επικρατούν οι ίδιες όπως και πέρυσι ή και πρόπερσι συνθήκες στη χώρα αλλά το μέλλον είναι ακόμα πιο δυσοίωνο.

Θα ήθελα να επαναλάβω ατόφιο το κείμενο των δύο αναρτήσεών μου στις 17.11.2011 με τίτλο: «17 Νοέμβρη 1973» και στις 17.11.2012 με τίτλο: «17 Νοέμβρη, χρωματιστό τοπίο σε γκρίζο προσκήνιο», στις οποίες και σας παραπέμπω να το διαβάσετε, αν θέλετε.

Τιμώντας την επέτειο και αναπολώντας τα οράματα που τότε επιτακτικά πρόβαλαν κυρίως από τη νεολαία, θα πρέπει να δεχθούμε ότι αφ’ ενός μεν τα συνθήματα της εποχής εκείνης, μεταξύ των οποίων και το: «Ψωμί, παιδεία, ελευθερία» ή «Κάτω η χούντα» κ. λ. είναι και σήμερα επίκαιρα, αφού ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού της Ελλάδος λιμοκτονεί και ολόκληρος σχεδόν ο λαός υφίσταται την καταπίεση των τοκογλύφων δανειστών και των εδώ κυβερνώντων εκφραστών τους και αφ’ ετέρου τα καθησυχαστικά ψέματα που τότε έλεγαν και μέσω της τηλεόρασης διέδιδαν στο λαό για αυτά τα παιδιά της Νομικής και του Πολυτεχνείου αλλά και για όσους Έλληνες αντιστάθηκαν, λέγονται και σήμερα στο λαό και έχουν σαν σκοπό να τον καθησυχάσουν και να τον κοιμίσουν, ώστε αυτοί που τα εκστομίζουν ανενόχλητοι να συνεχίζουν να ενεργούν με τον ίδιο τρόπο σε βάρος του. Μεριμνούν επίσης οι κρατούντες ώστε οι γιορτές αυτές να ξεθωριάζουν ώστε να μην θυμίζουν το τι έγινε τότε, σε κανέναν. Η κατάσταση η σημερινή της χώρας είναι χειρότερη και εκείνης της «Χούντας», χωρίς ορατό σημείο διαφυγής, χωρίς ανθρώπους να ενδιαφέρονται για την πατρίδα, χωρίς ιδανικά, χωρίς παιδεία, χωρίς υγεία, χωρίς δημόσια Διοίκηση, χωρίς ελευθερία, χωρίς αξιοπρέπεια, με κουτσουρεμένους μισθούς και συντάξεις, χωρίς δουλειά και χωρίς ψωμί για όλους.

Τι μας λένε οι κρατούντες; Όλα πάνε καλά! Ποιος τους πιστεύει; Υπάρχουν και οι δι ίδιον όφελος αναγνωρίζοντες το μαύρο ως άσπρο… Τι άλλο μας λένε; Σφίξτε κι άλλο το ζωνάρι… Θυμάστε χρονιά που να μην το είχαν πει; Θυμάστε ποτέ, που για τα χάλια αυτού του τόπου, να μην έφταιγαν (και ως εκ τούτου να μην πλήρωσαν) οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι; Εγώ δεν θυμάμαι! Αντιθέτως οι κρατούντες και οι στις παρυφές τους ευρισκόμενοι, φρόντιζαν και φροντίζουν να έχουν παχυλές αμοιβές, να λοιδορούν όσους κάνουν σπατάλες με τη σύνταξη των 800 Ευρώ που παίρνουν, να λένε σε όσους έκοψαν τη σύνταξη ότι ήταν εθνική ανάγκη (όταν αυτό το θύμα ο συνταξιούχος πλήρωνε όλα τα χρόνια τις εισφορές του τις οποίες τα Ταμεία σπαταλούσαν με την έγκριση και τις ευλογίες των εποπτευόντων υπουργείων), να μην αναζητούν ευθύνες (οι κρατούντες εννοώ) από όσους όλα τα προηγούμενα χρόνια διέπραξαν οικονομικά εγκλήματα σε βάρος του λαού (αλλά ποιους να κυνηγήσουν; τα σπλάχνα τους;), να μην υψώνουν ανάστημα σε κανένα τοκογλύφο, να μην ζητούν τα κλεμμένα από τους καταχτητές κ. ά. πολλά!

Αγαπητοί φίλοι, ας μην ξεχάσουμε το παρελθόν μας, την καταγωγή μας, τις αρετές μας, την πατρίδα μας, τους δεσμούς με την οικογένειά μας και τη θρησκεία μας. Ας μην ξεχάσουμε και αυτούς που μας έφεραν έως εδώ αλλά και όσους συνέργησαν σε αυτό το χάλι της πατρίδος μας… Θα πρέπει να τους θυμόμαστε πάντα και κυρίως να τους θυμηθούμε στις επόμενες εκλογές.

Καλή τύχη και χρόνια πολλά!

17 Νοέμβρη, χρωματιστό τοπίο σε γκρίζο προσκήνιο.

Πέρυσι, σαν σήμερα, είχα παραθέσει εδώ ένα άρθρο με τίτλο «17 Νοέμβρη 1973», στο οποίο μεταξύ άλλων ανέφερα:

«Σήμερα 17 Νοέμβρη γιορτάζουμε το γεγονός που ανέδειξε δύο κατηγορίες ανθρώπων.
Τους άδολους αγωνιστές φοιτητές, μαθητές αλλά και απλούς πολίτες, που ωθούμενοι από τη βία της εφταετίας και από τη δίψα της ελευθερίας θέλησαν να σταθούν απέναντι στους μηχανοκίνητους τοίχους, αλλά και στις μαρμαρωμένες και παγωμένες ψυχές και καρδιές των κρατούντων εκείνης της εποχής και να τους φωνάξουν ότι δεν τους θέλουν, ότι τους θεωρούν προδότες της δημοκρατίας που γέννησε αυτή η χώρα, ότι τους σιχαίνονται.
Η άλλη είναι η κατηγορία εκείνων που καραδοκούσαν και τότε και πάντα καραδοκούν να εκμεταλλευτούν και να σφετεριστούν τους αγώνες των άλλων για να αποκτήσουν μία εύνοια, να πάρουν μια θέση ή ένα βουλευτιλίκι και στη συνέχεια ένα υπουργιλίκι για να βγάλουν το απωθημένο τους για κοινωνική καταξίωση και οικονομική ανέλιξη.
Άνθρωποι χωρίς ηθική διαμόρφωση και πνευματική ανάπτυξη, επεδίωξαν και κατάφεραν και με το μανδύα του αγωνιστή του Πολυτεχνείου να γίνουν σημαίνοντα πρόσωπα της ελληνικής κοινωνίας. Αρκετοί από αυτούς άσκησαν και διοίκηση σε διάφορους οργανισμούς και από διάφορες θέσεις και αλίμονο σε όποιον αντιστάθηκε στις προκατασκευασμένες ταμπέλες του Δημοκρατικού, του Αγωνιστή, του Δίκαιου, αυτού που «έχυσε το αίμα του για την ελευθερία».
Το τι διοίκηση άσκησαν φαίνεται από την κατάληξη αυτής της χώρας. Αυτό το βλέπουν καθαρά όλοι οι άλλοι, εκτός εκείνων που την έφεραν ως εδώ και οι οποίοι κάνουν πως δεν το βλέπουν…
Και είδαμε πολλά αυτά τα χρόνια… Είδαμε ανθρώπους που είχαν υπογράψει τη δήλωση «αποδοχής» του Παπαδόπουλου να διαδραματίζουν ρόλο στη Δημόσια Διοίκηση και να κάνουν θεωρία περί ηθικής, δημοκρατίας, ισονομίας, δικαιοσύνης κ.λ. Είδαμε την αναξιοκρατία να στερεί το ψωμί που διεκδικούσε η γενιά του Πολυτεχνείου από τους ικανούς και να το πασάρει στους ημετέρους και αρεστούς. Είδαμε την παιδεία να φθείρεται, τα σχολεία να γίνονται χώροι διερχομένων και κάποιους δασκάλους και καθηγητές να θεωρούν τη δουλειά τους πάρεργο. Είδαμε υπαλλήλους στο δημόσιο να ανεβαίνουν την ιεραρχία στηριζόμενοι στους βουλευτικούς ή κομματικούς προστάτες τους και άλλους ικανούς να μπαίνουν στο περιθώριο γιατί δεν ήσαν αρεστοί, δηλ. δεν έκαναν για τη δουλειά που το σύστημα θα ήθελε να κάνουν δηλ. να οδηγήσουν τη χώρα εκεί που είναι τώρα. Είδαμε τον Έλληνα να χάνει την αξιοπρέπειά του και να γίνεται δούλος των ξένων και ντόπιων χρηματοοικονομικών και πιστωτικών κολοσσών. Είδαμε… και τι δεν είδαμε! Και φτάσαμε στο σημείο να σκεφτόμαστε αν οι αγώνες της πρώτης κατηγορίας των ανθρώπων έχουν ή δεν έχουν κάποια σημασία, κάποια αξία…
Πάντα θα υποστηρίζω ότι πρέπει να διεκδικούμε στη ζωή το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης των απόψεών μας, το δικαίωμα στην εργασία, την ευπρέπεια, τη δικαιοσύνη την αξιοκρατία και την ελευθερία για να μπορούμε να απολαμβάνουμε τα ελάχιστα έστω απαραίτητα αγαθά της ζωής. Θα προσθέσω επίσης ότι όσοι ανήκαν στην πρώτη κατηγορία, που παραπάνω ανέφερα, ίσως ξαναχρειαστεί να παλέψουν για τα ίδια ιδανικά. Ας είναι έτοιμοι. Αυτοί και όσοι έχουν διδαχθεί από τις αξίες τους. Οι υπόλοιποι την ξέρουν τη δουλειά τους…
Αιωνία η μνήμη σε όσους χάθηκαν άδικα….
Τιμή και δόξα σε όσους αγωνίστηκαν για τα ιδανικά της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας…
Με τιμή.
Χ.».

Σήμερα, ένα χρόνο μετά, νοιώθω την ανάγκη να προσθέσω ακόμη κάποιες σκέψεις σχετικές με τον δημόσιο τομέα.

Φαίνεται ότι ούτε η ιστορία ούτε η πείρα ούτε ο χρόνος που πέρασε ούτε η κατάσταση στην οποία οδηγήθηκε η χώρα (η οποία δε γνωρίζουμε και το πού θα καταλήξει), συνέτισε τους κρατούντες και κατέχοντες τα πόστα. Γιατί πώς αλλιώς να εξηγηθεί το γεγονός ότι όσοι την οδήγησαν ως εδώ παραμένουν στις ίδιες ή και σε ανώτερες θέσεις; Και αυτοί μεν δεν έχουν το φιλότιμο, την τσίπα, να ζητήσουν έστω ένα συγνώμη, να πουν ότι έφταιξαν έστω λίγο, έστω στο μέτρο που αναλογεί στον καθένα, να παραιτηθούν. Η πολιτική ηγεσία, όμως, τους κρατάει γιατί; για να αποτελειώσουν το κράτος;

Είδαμε ανθρώπους που ήσαν ανίκανοι να βάλουν τα γίδια στο μαντρί και με τις ευλογίες των όσων τους προστάτευαν, κλήθηκαν και ως «δοτοί» αλλά και εκλεκτοί ανέλαβαν να κατευθύνουν Τμήματα, Διευθύνσεις, Γενικές Διευθύνσεις, Οργανισμούς κ. λ. στο Δημόσιο. Το αποτέλεσμα το γνωρίζει όλος ο κόσμος… Αυτοί δεν το κατάλαβαν… Είδαμε «στελέχη» που ούτε τα του οίκου τους μπορούσαν να διευθετήσουν, ούτε το βρακί τους δεν ήξεραν να πλύνουν, που τη βρώμα τους την κάλυπταν με εσάνς που αγόραζαν χύμα από τα φθηνά αρωματοπωλεία, να έχουν τοποθετηθεί από τους κομματικούς μηχανισμούς για να κουμαντάρουν διάφορα πόστα. Το αποτέλεσμα το γνωρίζει όλος ο κόσμος… Αυτές δεν το κατάλαβαν… Είδαμε ανθρώπους να φοβούνται να πλησιάσουν το κομπιούτερ και να παίρνουν θέσεις Γενικού Διευθυντή, η οποία θέση απαιτούσε με βάση το νόμο τη γνώση Πληροφορικής. Είδαμε και άλλους, άσχετους με αυτό το αντικείμενο, να φωτογραφίζονται δίπλα σ’ ένα pc όπως οι φαντάροι πάνω σε τεθωρακισμένο που δεν χειρίστηκαν ποτέ… Είδαμε πολλούς από τους προϊσταμένους τους να τους (τις) καλύπτουν και αυτούς οι παραπάνω και τους παραπάνω οι ακόμη παραπάνω κ.ο.κ. Κανένας έλεγχος για τους κομματικά ενταγμένους. Έλεγχοι γινόντουσαν για τους άλλους. Και αυτοί κατευθυνόμενοι. Αν κάποιος τίμιος υπάλληλος προσπαθούσε να κάνει σωστά τη δουλειά του, έξω από τη γραμμή που του όριζαν, έμπαινε στο περιθώριο και τον φόρτωναν με τους χαρακτηρισμούς: ανίκανος, σκληρός, αντιυπαλληλικό άτομο, φασιστόμουτρο και πολλούς άλλους. Αυτά τα γνώριζαν άπαντες. Από τον τελευταίο υπάλληλο ως τον ανώτατο. Αλήθεια, όσοι κατέφυγαν στην περιβόητη δικαιοσύνη δικαιώθηκαν; Παράδειγμα: κάποιος που προσέφυγε στη δικαιοσύνη γιατί είχαν πάνω από δέκα χρόνια να κάνουν εκθέσεις αξιολόγησης προσωπικού στον Οργανισμό που δούλευε, πήρε την απάντηση: «Ναι! Αλλά αυτό ίσχυσε για όλους!». Είδαμε να τοποθετείται σε ανύπαρκτη και μη προβλεπόμενη σε οργανισμό, θέση βιβλιοθηκάριου συνδικαλιστής, για να είναι αραχτός. Η βιβλιοθήκη ήταν χωρίς ράφια και βέβαια χωρίς βιβλία. Έτσι ονόμασαν τον χώρο και έδωσαν και συγχαρητήρια στον ίδιο το συνδικαλιστή που συνέλαβε την ιδέα… να τον βάλουν εκεί να κάθεται. Είδαμε μορφωμένους, ικανούς, πτυχιούχους, ανθρώπους με γνώση ξένων γλωσσών κ.λ να μπαίνουν στο περιθώριο και ενώ είχαν προσληφθεί να παρέχουν τις υπηρεσίες τους με βάση τα προσόντα τους, περνούσαν μπροστά και πάνω από αυτούς ακόμη και απόφοιτοι Δημοτικού, με κομματικές και άλλες υποστηρίξεις… Αυτοί είχαν σπουδάσει στα πολιτικά γραφεία και είχαν τίτλους και περγαμηνές κομματικών αγώνων… Αυτοί ήσαν ικανοί να κάνουν τους ελέγχους, να οργανώνουν τις υπηρεσίες, να μηχανογραφήσουν αυτές, να κάνουν τέλος πάντων κάτι απ’ όσα οι δύσμοιροι καθηγητές διδάσκουν στα Πανεπιστήμια… Δε θα μιλήσω για ρουφιάνους, ούτε για αυλοκόλακες, ούτε για όσους κουβαλούσαν τα καροτσάκια των προστατιδών τους στη Λαϊκή, ούτε για όσους ζούσαν σε καθεστώς «ευτυχίας λόγω άγνοιας»… Ελεγκτικές αρχές (επιθεωρήσεις, Επίτροποι, Ελεγκτικά Συνέδρια, κ.λ.) δεν υπήρχαν; θα αναρωτηθεί κάποιος… Απαντώ: Υπήρχαν!!! Μα θα μου πείτε όλα αυτά δεν τα βλέπαμε; Δεν τα ξέραμε; Δεν τα ζούσαμε; Ναι, τα βλέπαμε, τα ζήσαμε, τα νοιώσαμε στο πετσί μας… Αλλά για πόσο ακόμη θα τα ανεχόμαστε; Πρέπει μήπως να τα ξεχάσουμε;

Και κάτι ακόμα:

Είδαμε πρόσφατα στην τηλεόραση και ακούσαμε κάποιον Γερμανό να αναφέρει ότι 3 Έλληνες κάνουν τη δουλειά που μπορεί να κάνει ένας Γερμανός.
Αγαπητοί μου, έχει υπάρξει στο παρελθόν πολύ πιο αρνητική και απάνθρωπη αξιολόγηση του Έλληνα από τους Γερμανούς: Στη δίκη της Νυρεμβέργης κατατέθηκε ότι για το θάνατο ενός Γερμανού στρατιώτη υπήρχε εντολή να εκτελούνται 10 όμηροι, το οποίο δεν ήταν αληθές αφού σύμφωνα με διαταγή του Λερ, η οποία βασιζόταν σε οδηγία από 16.9.1941 του Κάιτελ, η αντιστοιχία ήταν: για ένα Γερμανό θα εκτελούσαν 100 ομήρους. Ο Κάιτελ στη δίκη της Νυρεμβέργης και σε ερώτηση πώς προέκυψε αυτή η σχέση 1:100 απάντησε ότι αρχικά είχε γράψει 1:10 αλλά ο Χίτλερ πρόσθεσε ένα μηδενικό.

Το γιατί η χώρα μας έφτασε στο σημείο που είναι σήμερα, οφείλεται σε εμάς τους Έλληνες και μόνο και ελάχιστα ή καθόλου στους ξένους. Όμως μου προξενεί θλίψη αυτό που είδα και άκουσα για τους Έλληνες, από υποτιθέμενους σύγχρονους Γερμανούς.

Ελπίζω του χρόνου τέτοια μέρα να μη χρειαστεί να επανέλθω, τιμώντας τη σημερινή ημέρα, σε αναφορές του ίδιου τύπου. Ελπίζω…

17 Νοέμβρη 1973.

Ξημερώματα 17ης Νοεμβρίου 1973 και ο  Χ. σηκώθηκε και πήγε στην αφετηρία του Τρόλεϊ στον Ερυθρό Σταυρό. Εκεί πήρε το τρόλεϊ για να πάει στην Ομόνοια και από εκεί στο Σταθμό Λαρίσης όπου δούλευε στην οικοδομή. Επιβάτες ελάχιστοι και αμίλητοι. Ο Χ. ήταν ηλικίας 22 ετών φοιτητής. Δεν ήταν σε κανένα κόμμα ενταγμένος. Το μεροκάματο πάσχιζε να βγάλει, παράλληλα με τις σπουδές του. Το τρόλεϊ έφτασε μέχρι την Ομόνοια όπου τους κατέβασε όλους, μαζί και τον Χ. γιατί η Πατησίων ήταν κλειστή. Η Ομόνοια γεμάτη καπνογόνα και χημικά. Γέμιζαν τα μάτια δάκρυα. Οι δρόμοι κάτω άσπροι από τα χημικά και από την άμμο που είχαν ρίξει. Όλοι έφυγαν βιαστικοί. Μαζί τους και ο Χ. Τράβηξε σχεδόν τρέχοντας με τα πόδια για το Σταθμό Λαρίσης. Κατάλαβε τι είχε γίνει. Τον κυρίευσε φόβος αλλά και οργή. Έφτασε εκεί αλλά στο χώρο της οικοδομής δε βρήκε ψυχή. Περίμενε λίγο αλλά μάταια. Δεν εμφανίστηκε κανείς. Και ο Χ. ξεκίνησε με τα πόδια να επιστρέψει στον Ερυθρό Σταυρό όπου και έμενε. Ανέβηκε στην Πατησίων και πήρε την Αλεξάνδρας. Η ημέρα είχε ανοίξει και άνθρωποι δειλά-δειλά είχαν αρχίσει να ξεπροβάλλουν στους δρόμους. Στην Αλεξάνδρας σφύριζαν δαιμονισμένα οι Αύρες (τα τεθωρακισμένα αυτά οχήματα της αστυνομίας, που αντί για ερπύστριες είχαν ρόδες) που έτρεχαν πάνω κάτω στις δύο κατευθύνσεις της λεωφόρου και έριχναν και πυροβολισμούς. Ο Χ. έφτασε στη στάση «Σόνια». Εκεί είχε παρκάρει στην άκρη του δρόμου ένα μηχανάκι τρίκυκλο και στη ζούλα πωλούσε την απαγορευμένη «Βραδυνή». Πήρε ένα φύλλο, το τύλιξε στα 4 και το έχωσε στον κόρφο του κάτω από το μπουφάν του. Είχε μια περίεργη συμπάθεια αυτό το παιδί, σε ότι κυκλοφορούσε παράνομα τότε στα χρόνια της χούντας. Μόλις έκανε περί τα 50 μέτρα βλέπει μια ομάδα από 3 ή 4 αστυνομικούς με στολή και με τα γκλόμπς στα χέρια να τρέχουν προς το μέρος του. Μπροστά του βάδιζε ένα ανδρόγυνο ηλικιωμένων. Οι δύο αστυνομικοί τους όρμισαν, τους έριξαν κάτω και τους κλωτσούσαν. Ήταν φρικτό το θέαμα. Ο Χ. σάστισε και πριν προλάβει να συνέλθει του όρμισε ο ένας από τους αστυνομικούς που κρατούσε αυτό το ειδικό λουρί από νεύρο ίσως ζώου. Αυτό του το κατέβασε μερικές φορές με δύναμη στην πλάτη… Δεν κατάλαβε ο Χ. πώς ξέφυγε τρέχοντας μέσα στον κήπο. Ο χωροφύλακας όντας εύσωμος τον κυνήγησε στην αρχή, χωρίς να μπορέσει να τον προφθάσει. Ευτυχώς δεν τον πυροβόλησε. Ο Χ. κατάφερε και με τη βοήθεια ανθρώπων που είχαν βγει στις σκάλες των πολυκατοικιών, να κρυφτεί και στη συνέχεια να εξαφανιστεί.  Κόντεψε να πεθάνει όχι από τα χτυπήματα ή από φόβο, αλλά από την αδυναμία του να αντιδράσει και από την αδικία που τον έπνιξε αφού δεν έφταιγε σε τίποτα…

Σήμερα 17 Νοέμβρη γιορτάζουμε το γεγονός που ανέδειξε δύο κατηγορίες ανθρώπων.

Τους άδολους αγωνιστές φοιτητές, μαθητές αλλά και απλούς πολίτες, που ωθούμενοι από τη βία της εφταετίας και από τη δίψα της ελευθερίας θέλησαν να σταθούν απέναντι στους μηχανοκίνητους τοίχους, αλλά και στις μαρμαρωμένες και παγωμένες ψυχές και καρδιές των κρατούντων εκείνης της εποχής και να τους φωνάξουν ότι δεν τους θέλουν, ότι τους θεωρούν προδότες της δημοκρατίας που γέννησε αυτή η χώρα, ότι τους σιχαίνονται.

Η άλλη είναι η κατηγορία εκείνων που καραδοκούσαν και τότε και πάντα καραδοκούν να εκμεταλλευτούν και να σφετεριστούν τους αγώνες των άλλων για να αποκτήσουν μία εύνοια, να πάρουν μια θέση ή ένα βουλευτιλίκι και στη συνέχεια ένα υπουργιλίκι για να βγάλουν το απωθημένο τους για κοινωνική καταξίωση και οικονομική ανέλιξη.

Άνθρωποι χωρίς ηθική διαμόρφωση και πνευματική ανάπτυξη, επεδίωξαν και κατάφεραν και με το μανδύα του αγωνιστή του Πολυτεχνείου να γίνουν σημαίνοντα πρόσωπα της ελληνικής κοινωνίας. Αρκετοί από αυτούς άσκησαν και διοίκηση σε διάφορους οργανισμούς και από διάφορες θέσεις και αλίμονο σε όποιον αντιστάθηκε στις προκατασκευασμένες ταμπέλες του Δημοκρατικού, του Αγωνιστή, του Δίκαιου, αυτού που «έχυσε το αίμα του για την ελευθερία».

Το τι διοίκηση άσκησαν φαίνεται από την κατάληξη αυτής της χώρας. Αυτό το βλέπουν καθαρά όλοι οι άλλοι, εκτός εκείνων που την έφεραν ως εδώ και οι οποίοι κάνουν πως δεν το βλέπουν…

Και είδαμε πολλά αυτά τα χρόνια… Είδαμε ανθρώπους που είχαν υπογράψει τη δήλωση «αποδοχής» του Παπαδόπουλου να διαδραματίζουν ρόλο στη Δημόσια Διοίκηση και να κάνουν θεωρία περί ηθικής, δημοκρατίας, ισονομίας, δικαιοσύνης κ.λ. Είδαμε την αναξιοκρατία να στερεί το ψωμί που διεκδικούσε η γενιά του Πολυτεχνείου από τους ικανούς και να το πασάρει στους ημετέρους και αρεστούς. Είδαμε την παιδεία να φθείρεται, τα σχολεία να γίνονται χώροι διερχομένων και κάποιους δασκάλους και καθηγητές να θεωρούν τη δουλειά τους πάρεργο. Είδαμε υπαλλήλους στο δημόσιο να ανεβαίνουν την ιεραρχία στηριζόμενοι στους βουλευτικούς ή κομματικούς προστάτες τους και άλλους ικανούς να μπαίνουν στο περιθώριο γιατί δεν ήσαν αρεστοί, δηλ. δεν έκαναν για τη δουλειά που το σύστημα θα ήθελε να κάνουν δηλ. να οδηγήσουν τη χώρα εκεί που είναι τώρα. Είδαμε τον Έλληνα να χάνει την αξιοπρέπειά του και να γίνεται δούλος των ξένων και ντόπιων χρηματοοικονομικών και πιστωτικών κολοσσών. Είδαμε… και τι δεν είδαμε! Και φτάσαμε στο σημείο να σκεφτόμαστε αν οι αγώνες της πρώτης κατηγορίας των ανθρώπων έχουν ή δεν έχουν κάποια σημασία, κάποια αξία…

Πάντα θα υποστηρίζω ότι πρέπει να διεκδικούμε στη ζωή το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης των απόψεών μας, το δικαίωμα στην εργασία, την  ευπρέπεια, τη δικαιοσύνη την αξιοκρατία και την ελευθερία για να μπορούμε να απολαμβάνουμε τα ελάχιστα έστω απαραίτητα αγαθά της ζωής. Θα προσθέσω επίσης ότι όσοι ανήκαν στην πρώτη κατηγορία, που παραπάνω ανέφερα, ίσως ξαναχρειαστεί να παλέψουν για τα ίδια ιδανικά. Ας είναι έτοιμοι. Αυτοί και όσοι έχουν διδαχθεί από τις αξίες τους. Οι υπόλοιποι την ξέρουν τη δουλειά τους…

Αιωνία η μνήμη σε όσους χάθηκαν άδικα….

Τιμή και δόξα σε όσους αγωνίστηκαν για τα ιδανικά της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας…

Με τιμή.

Χ.

 

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s