Ασφαλισμένοι, συνταξιούχοι… όλοι, στη χοάνη του βαρελιού χωρίς πάτο…

Αγαπητοί φίλοι το αντικείμενο αυτού εδώ του blog δεν έχει σχέση με το κείμενο που ακολουθεί.

Όμως θέλω να εκφράσω τη γνώμη μου σαν πολίτης.

Τα βασικά συστήματα της Κοινωνικής Ασφάλισης είναι δύο:

  1. Το διανεμητικό ή σύστημα ετησίας κατανομής των δαπανών, σύμφωνα με το οποίο στο τέλος κάθε χρόνου υπολογίζονται όλες οι δαπάνες που έχουν καταβληθεί από τον ασφαλιστικό φορέα για πραγματοποιηθέντες κινδύνους, υποχρεώσεις, έξοδα κ.λ. και κατανέμονται αυτές μεταξύ των ασφαλισμένων ανάλογα με τις προσόδους τους (εισφορές) ή ανάλογα με τον αριθμό τους κ.λ. Στην περίπτωση αυτή αρχικά το απαιτούμενο ασφάλιστρο είναι μικρό, αυξάνει όμως παρερχομένου του χρόνου καθώς αυξάνονται οι συνταξιούχοι και γίνεται δυσβάσταχτο όταν οι παροχές είναι υψηλές και τα όρια συνταξιοδότησης μειώνονται. Το διανεμητικό σύστημα ακολουθήθηκε από όλους τους ασφαλιστικούς φορείς στην Ελλάδα και «περιτυλίχθηκε» με τον όρο «αλληλουχία των γενεών», δηλ. πληρώνει εισφορές η παρούσα γενεά για να πληρωθούν συντάξεις παρελθουσών γενεών, ΑΛΛΑ κανείς δεν έλαβε υπ’ όψιν του και δεν είπε στους ασφαλισμένους των οποίων τις εισφορές εισέπραττε, τι θα γινόταν αν δεν υπήρχε παρούσα γενεά να πληρώσει, όπως συμβαίνει σήμερα, ούτε ότι είναι άδικο να πληρώνουν άλλοι για την ασφάλιση άλλων, ούτε ότι θα υπάρξει αβεβαιότητα προσδοκίας για τη συνταξιοδότηση στο μέλλον. Το σύστημα αυτό (διανεμητικό) βόλευε όλους τους διαχειριστές των χρημάτων των ασφαλισμένων, διότι δεν εσχηματίζοντο μερίδες αποθεματικού για τον καθένα, διότι τα διαθέσιμα των οργανισμών με νόμο εκμεταλλευόντουσαν οι τράπεζες χωρίς να δίδουν τις περισσότερες φορές τόκο, διότι έμπαινε το κράτος ως εταίρος χρηματοδότησης και κατά συνέπεια είχε λόγο στη διαχείρηση των αποθεματικών τα οποία διέθετε κατά το δοκούν και τα εξανέμιζε κ. ο. κ. Διότι οι διοικήσεις των Ταμείων δεν μεριμνούσαν όσο έπερεπε για τη διαχείρηση των αποθεματικών τους κ.λ. Επί πλέον αυτό το σύστημα δεν βασίζεται σε κάποιο μοντέλο ασφαλιστικών μαθηματικών. Οι όποιοι υπολογισμοί και συμπεράσματα εγίνοντο (και γίνονται) με βάση τις εισπρακτικές ανάγκες.
  2. Του μέσου ασφαλίστρου ή κεφαλαιοποιήσεως, σύμφωνα με το οποίο όλοι οι ασφαλισμένοι οποιασδήποτε ηλικίας καταβάλλουν το ίδιο ασφάλιστρο, χωρίς καμία άλλη επιβάρυνση. Καθορίζεται από την αρχή μια σταθερή εισφορά των ασφαλισμένων και με βάση αυτήν καθορίζεται και η αντίστοιχη παροχή για μελλοντική περίοδο. Κατά τα πρώτα έτη στην περίπτωση αυτή τα έσοδα υπερβαίνουν τα έξοδα και έτσι δημιουργείται αποθεματικό κεφάλαιο. Έτσι οι πρόσοδοι αυτού  (περιουσίας) αποτελούν ένα πρόσθετο ασφάλιστρο έτσι ώστε το ασφάλιστρο να παραμένει σε κάπως χαμηλότερα επίπεδα. Αυτό το μοντέλο βασίζεται στα ασφαλιστικά μαθηματικά και τα αποτελέσματά του είναι βέβαια. Πληρώνει ο ασφαλισμένος το προκαθορισμένο ασφάλιστρό του (το οποίο καθορίζεται με βάση στατιστικά στοιχεία: ηλικία, θνησιμότητα, νοσηρότητα, φύλλο, οικογ. κατάσταση κ.λ., καθώς και το «τεχνικό επιτόκιο» (=Μέση απόδοση της επένδυσης μακροχρόνια)), και με βάση αυτό, αφαιρουμένων των δαπανών διοίκησης του ασφαλιστικού οργανισμού, προσδοκά να πάρει μία Χ σύνταξη, χωρίς την κρατική παρέμβαση, χωρίς επηρεασμό από άλλους παράγοντες της οικονομίας. Στο εύλογο ερώτημα και σε ότι αφορά την περίθαλψη ανασφαλίστων, η απάντηση είναι ότι αυτό είναι αρμοδιότητα της κρατικής μέριμνας και όχι του ασφαλιστικού φορέα και των εσόδων του.

Το γιατί δεν ακολουθήθηκε το δεύτερο (κεφαλαιοποιητικό) σύστημα, εκτός όσων προαναφέρθηκαν οφείλεται και στο γεγονός ότι το διανεμητικό σύστημα έχει συσσωρεύσει τεράστιες υποχρεώσεις για πληρωμές συντάξεων, τις οποίες θα έπρεπε να αναλάβει εξ’ ολοκλήρου το κράτος. Αυτό στο παρελθόν μπορούσε να γίνει σιγά – σιγά. Όμως δεν έγινε και σήμερα αυτό είναι πολύ δύσκολο.

Τι γίνεται σήμερα:

  1. Ήρθε το κράτος και μείωσε αυθαίρετα τις συντάξεις όσων είχαν πληρώσει εισφορές και πολλές φορές αυξημένες, και οι οποίοι είχαν την έννομη προσδοκία, με βάση τα χρόνια ασφάλισης και τις εισφορές που είχαν καταβάλλει, να πάρουν την Χ αυτή σύνταξη. Τι έκανε δηλαδή το κράτος; Είπε: έλα εδώ εσύ ασφαλισμένε, είσαι υποχρεωμένος (εκ του νόμου) να καταβάλλεις εισφορές, αλλά εγώ δεν δεσμεύομαι από κανέναν (ούτε από το νόμο) και σου κόβω τη σύνταξη που με βάση όσα είχες πληρώσει σου αναλογούσε. Άλλα σου έλεγα όταν σου καθόριζα το ασφάλιστρο και σε υποχρέωνα να τοπληρώνεις καιάλλα κάνω τώρα. Πώς λέγεται αυτό το κράτος που φέρεται έτσι στον πολίτη; Ας το πει κάποιος νομικός. Και κάτι ακόμα: γιατί δουλεύαμε τόσα χρόνια; Γιατί πληρώναμε; Για να ζουν τα κόματα και οι κομματικοί εγκάθετοι;
  2. Κανείς δεν ερεύνησε που χάθηκαν τα λεφτά των ασφαλισμένων, ούτε τέτοια εντολή δόθηκε, ούτε ενδιαφέρον αντιλήφθηκα να υπάρχει.
  3. Ουδείς εκ των διοικητών, Γενικών Διευθυντών κ.λ. των ασφαλ. Οργανισμών ελέγχθηκε γιατί π.χ. δεν μερίμνησε να εισπραχθούν τότε που «λεφτά υπήρχαν» οι εισφορές από τους ασφαλισμένους, ή να περιοριστούν οι δαπάνες κ.λ.
  4. Στρατιές ολόκληρες κομματικών έμπαιναν από το παράθυρο στα ασφαλιστικά ταμεία και κανείς δεν ζήτησε το λόγο από τους πολιτικούς που τους έβαζαν.
  5. Ανίκανοι και χωρίς τα ανάλογα προσόντα άνθρωποι κατέλαβαν στο παρελθόν (και διατηρούν και σήμερα;) ανώτερες και ανώτατες θέσεις στα Ταμεία και απ’ αυτούς περίμεναν οι ασφαλισμένοι να διαχειριστούν τα λεφτά τους, τους κόπους τους… Απ’ αυτούς;
  6. Ήρθε σήμερα το κράτος και φόρτωσε τους ελάχιστους εναπομείναντες ηρωικούς ασφαλισμένους (οι οποίοι και αποτελούν την ελπίδα κίνησης στην αγορά) με υπέρογκες εισφορές, χωρίς να τους έχει πει: πώς υπολόγισε αυτές, γιατί τις ανέβασε σ’ αυτό το ύψος, και το ουσιαστικότερο αν και τι σύνταξη θα πάρουν όταν έρθει γι’ αυτούς το πλήρωμα του χρόνου. Όμως, επειδή αυτό το σύστημα υπολογισμού των νέων ασφαλίστρων δεν υπολογίζεται με το μαθηματικό μοντέλο του κεφαλαιοποιητικού συστήματος, αλλά αποτελεί μία μορφή του διανεμητικού συστήματος, δηλ. αυξάνονται οι εισφορές για να μαζευτούν λεφτά για να πληρωθούν οι ήδη μειωθείσες συντάξεις, το αποτέλεσμα θα είναι αυτό που παραπάνω περιγράφηκε, δηλ. μια μεγάλη αποτυχία και μία μεγάλη «τρύπα στο νερό». Παρούσες γενεές δεν υπάρχουν και οι εισφορές αυτών που πληρώνουν δεν επαρκούν ούτως ή άλλως, οι «φίλοι» μας εταίροι δεν μας επιτρέπουν να συμμετάσχει το κράτος στη χρηματοδότηση των συντάξεων (λες και ήσαν παρόντες όταν οι νόμοι του ελληνικού κράτους προσδιόριζαν τα συνταξιοδοτικά), η οικονομία βαίνει συρρικνούμενη και το ψεύδος και η εξαπάτηση του λαού συνεχίζεται. Επί πλέον μετακυλίονται υποχρεώσεις σε μέλλουσες γεννεές, ερήμην αυτών. Αυτό εκτός από αδικία, είναι και ατιμία. Αποφεύγει το κράτος να ενημερώσει τον πολίτη: γιατί τα ¾ των κόπων του πηγαίνουν σ’ αυτό; Για πόσο χρόνο θα γίνεται αυτό; Γιατί δεν δίνουν ένα χρονοδιάγραμμα οι Έλληνες της κυβέρνησης αλλά και οι πιστωτές μας;

Αγαπητοί φίλοι,

μην μου πείτε: «και τώρα τι κάνουμε;», γιατί ο άνθρωπος πρέπει να προνοεί για να μη μετανοεί. Όταν στις 13.9.1996 υπέβαλλα αναλογιστική μελέτη στη διοίκηση του ασφαλ. οργανισμού που εργαζόμουν, από την οποία προέκυπτε η κατηφόρα η μεγάλη αυτού, πάντες με αγνόησαν, ακόμα και με λοιδόρησαν. Και βέβαια επαληθεύτηκα, αλλά σκέπτομαι σήμερα και το εξής: Αν παρ’ ελπίδα είχα εισακουστεί και ο οργανισμός είχε εξυγιανθεί, σήμερα με κυβερνητική απόφαση θα εξισωνόταν με όλους τους άλλους και θα είχε την τύχη όσων πλεονασματικών ταμείων ενοποιήθηκαν. Αυτό με βάζει σε σκέψη αν η πραγματική πρόθεση των κυβερνώντων (σημερινών και προηγουμένων) είναι (και ήταν) η διάσωση του ασφαλιστικού συστήματος ή η διάλυσή του, υπέρ άλλων σκοπών.

Τελειώνοντας θέλω να προσθέσω το εξής: Κατά την ταπεινή μου γνώμη, στο μαντρί αυτό που λέγεται Ευρώπη, δεν έχουμε μέλλον. Τα συμφέροντά μας δεν ταυτίζονται με εκείνα των ηγετικών κρατών ή ομάδων κρατών της Ευρώπης. Αν είχαμε φύγει εδώ και 5-6 χρόνια θα είχαμε ορθοποδήσει χωρίς να πληρώσουμε όσα επί πλέον πληρώσαμε. Τώρα και τα λεφτά πληρώσαμε και έξω σκοπεύουν να μας πετάξουν, ενώ θα μας έχουν ξεζουμίσει, φτωχοποιήσει, εξαντλήσει… Αλήθεια τα τόσα δις που επί πλέον εισέπραξαν από τον ελληνικό λαό, γιατί δεν μείωσαν το χρέος ανάλογα; Πού πήγαν; Τουλάχιστον γιατί δεν έγιναν μαξιλάρι για πληρωμές συντάξεων;

Πέραν αυτών η «ασθένεια» της χώρας μας είναι δεδομένη και διαχρονική, τα προβλήματα είναι υπαρκτά και οι πολιτικοί μας ανίκανοι να τα λύσουν. Είναι ικανοί να παίρνουν ακέραιο το μισθό τους, να βρίζουν ο ένας τον άλλο στις τηλεοράσεις, αλλά να αγκαλιάζονται όταν δεν βρίσκονται μπροστά στον πολίτη και να διαγκωνίζονται ποιος θα δώσει καλύτερα διαπιστευτήρια στους πιστωτές μας.

 

 

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s