Η Κωνσταντοπούλου και ο πρέσβης…

Όλες οι συμφορές στον κόσμο απ’ τα παρακάλια έγιναν.

(Μενέλαος Λουντέμης, 1912-1977).

Θα μου επιτρέψει ο φίλος αναγνώστης αυτού του blog (στο οποίο αποφεύγω να καταχωρώ πολιτικής υφής κείμενα) να εκφράσω την άποψή μου σαν Έλληνας πολίτης.

Δεν είμαι ψηφοφόρος της κας Κωνσταντοπούλου, δεν την γνωρίζω και δεν έχω κάποια σχέση με το κόμμα της.

Ποιος είναι ο λόγος, η σημασία των εκδηλώσεων στους χώρους των μνημείων;

Η υπενθύμιση (για να μην υπάρξει λήθη) και η έκφραση της τιμής προς τους  θυσιασθέντες για την ελευθερία Έλληνες. Η τιμή εκφράζεται από εκείνους τους απογόνους Έλληνες που καρπώθηκαν τα αγαθά της ελευθερίας. Μπορεί να αποδώσει φόρο τιμής στους νεκρούς αυτούς ο εκτελεστής τους; Αυτός που όχι μόνο την ελευθερία τους στέρησε αλλά ακόμα και την ίδια τους τη ζωή και μάλιστα με βάρβαρο και απάνθρωπο τρόπο;  Όχι! Είναι ιεροσυλία. Είναι ατιμία. Ο επίσημος εκπρόσωπος ενός έθνους που στο παρελθόν διέπραξε εγκλήματα σε βάρος των Ελλήνων, δεν θα έπρεπε να είναι εκεί! Σπιλώνει το χώρο, όχι σαν πρόσωπο (που μπορεί να είναι καθ’ όλα ευπρεπές και αξιόλογο) αλλά σαν εκπρόσωπος ενός έθνους που αιματοκύλησε την Ελλάδα και πολλές άλλες χώρες.

Μόνο σε μία περίπτωση θα μπορούσε να παρίσταται. Όταν θα είχε έμπρακτα μεταμεληθεί. Όταν είχε στο μεταξύ διάστημα εκδηλώσει (το κράτος του) έμπρακτα μεταμέλεια, όταν είχε ζητήσει συγνώμη, όταν είχε αποζημιώσει την Ελλάδα για τις συμφορές που της προξένησε, όταν είχε πληρώσει τις αποζημιώσεις, όταν είχε δείξει ότι οι νεώτερες γενιές δεν ταυτίζονται ούτε στο σκεπτικό ούτε στη συμπεριφορά με τους ναζί. Και τότε πάλι το βουβό κλάμα των μανάδων που έχασαν τα παιδιά τους, των συζύγων που έχασαν το ταίρι τους, των αδελφών, των συγγενών που έχασαν τους δικούς τους (που τους εκτέλεσαν τους δικούς τους είναι το σωστό), αυτό το κλάμα και η πίκρα αυτών των ανθρώπων να βλέπουν τον εκπρόσωπο του εχθρού τους να καταθέτει στεφάνι, δεν μετριάζεται, δεν σβήνει δεν μαλακώνει με τίποτα.

Όχι μόνο δεν ζήτησαν συγνώμη, όχι μόνο δεν πλήρωσαν αλλά και σύγχρονοι Γερμανοί κουνούν το χέρι στην Ελλάδα και μεριμνούν με κάθε τρόπο να την βυθίσουν όλο και πιο βαθιά στην καταστροφή, χρησιμοποιώντας οικονομικά μέσα και καρπούμενοι τόκους, κέρδη, χρήματα….

Αλήθεια ποιόν ήθελε να «τιμήσει» ο πρέσβης; Τους νεκρούς; και για ποιο λόγο; Ή μήπως τους ομοεθνείς του  εκτελεστές;

Δεν ξέρει ο πρέσβης,  ότι ο Γερμανός στρατάρχης Κάιτελ Βίλχεμ: (Keitel Wilhelm ) στη δίκη της Νυρεμβέργης απαντώντας στο ερώτημα πως προέκυψε ο συσχετισμός για 1 Γερμανό νεκρό θα εκτελούνται 100 Έλληνες, είπε: Αρχικά είχα γράψει 1 προς 10 αλλά ο Χίτλερ πρόσθεσε ένα μηδενικό.

Ώστε λοιπόν οι Έλληνες ήσαν μηδενικά και αυτό πρέπει να το ξεχάσουμε, και να τον καλοδεχτούμε, στα μνήματα των ηρώων και στα μνημεία τους;

Να ξεχάσουμε τι έγινε στα Καλάβρυτα; Εκεί μάλιστα που ο Γερμανός αξιωματικός έδωσε το λόγο της τιμής του ότι δεν θα εκτελεστούν οι Καλαβρυτινοί αλλά αυτή η τιμή δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια δόλια εξαπάτηση.

Να ξεχάσουμε τι έγινε στο Δίστομο και σε τόσα μέρη της Ελλάδος;

Να ξεχάσουμε ότι και τώρα μας εμπαίζουν; Ή να κάνουμε ότι δεν το βλέπουμε;

Μα θα πεί κάποιος: Έχουμε την ανάγκη τους… Έχουμε τη δόση… έχουμε την εξωτερική πολιτική που επιβάλλει αρχές και κανόνες κόσμιας συμπεριφοράς… Για μας μόνο ισχύει αυτό; Για τους Γερμανούς δεν ισχύει; Πόσοι Έλληνες αυτοκτόνησαν; Πόσοι έχασαν τις περιουσίες; Πόσοι ψάχνουν στα σκουπίδια; Πόσοι ξενιτεύτηκαν; Σε πόσους έκοψαν στη μέση τις συντάξεις και δεν έχουν να ζήσουν; κ.ο.κ.  Αυτά εμπίπτουν στους κανόνες κόσμιας συμπεριφοράς των Γερμανών και των δορυφόρων τους, προς την Ελλάδα;

Εμείς δεν ξεχνούμε ότι στο παρελθόν, Έλληνες συμφώνησαν να διαγραφεί το χρέος την Γερμανίας.

Αυτά και άλλα πολλά, δεν θα πρέπει να τους τα πει κάποιος;

Και επειδή η κα Κωνσταντοπούλου (και μάλιστα γυναίκα ούσα) προσπάθησε να του πει του πρέσβη ότι δεν έχει θέση εκεί στον ιερό αυτό χώρο των Ελλήνων, βάλθηκαν όλοι σχεδόν να την αποδομήσουν, λέγοντας ότι κάνει σόου και διάφορα άλλα, ενώ εκείνοι και οι παντός είδους «αρμόδιοι» «κάνουν την πάπια», γνωρίζοντας πολύ καλά ότι στην Ελλάδα όσοι σιωπούν, έχουν μέλλον.

Αφού αναγνωρίσω την τόλμη της και αφού διατηρήσω την ελπίδα ότι η ελευθερία της Ελλάδος θα προέλθει και από την ευψυχία των Ελλήνων, της εκφράζω την ευαρέσκειά μου, όντας απλός πολίτης και εύχομαι την επόμενη φορά να είναι όλος ο λαός που θα φωνάζει τουλάχιστον να μην πληγώνεται το φιλότιμο των Ελλήνων.

Όσο για τον κ. Γλέζο, θα κρατήσω στη μνήμη μου την εικόνα της Ακρόπολης και θα θεωρήσω την ενέργεια με τον πρέσβη, ατυχή στιγμή.

Θ. Τ.

Advertisements
This entry was posted in Άρθρα. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s