Γάλλοι στα Καλάβρυτα to 1828.

 

Όπως και αλλού στο παρόν blog έχω αναφέρει, τον Μάρτιο του 1828 εμφανίστηκε η πανούκλα (πανώλη) αρχικά στο Βραχνί των Καλαβρύτων, την οποία οι κάτοικοι απέκρυψαν και στη συνέχεια αυτή μεταδόθηκε στα Καλάβρυτα και σε άλλα χωριά της επαρχίας. Όταν αυτό έγινε γνωστό, εκτός από την ελληνική Κυβέρνηση και τους ευρισκομένους κοντά στην επαρχία Καλαβρύτων εκπροσώπους της (έκτακτο επίτροπο, αστυνόμο, κ.λ.) οι οποίοι έκαναν μεγάλη προσπάθεια για την εξάλειψη της πανώλης, μεγάλη ήταν η συμβολή και του Γαλλικού στρατού που βρισκόταν στην Αχαΐα υπό τον στρατηγό Μαιζόν.

Εκτός από τη βοήθεια των Γάλλων γιατρών που στάλθηκαν στη επαρχία Καλαβρύτων για τη διάγνωση και συμβολή στην απάλειψη της φοβερής αυτής νόσου, ο γάλλος στρατηγός Ιγκονέ με αρκετούς στρατιώτες μετέβη στην επαρχία Καλαβρύτων και συνέβαλλε αποτελεσματικά με την οργάνωση και τα μέτρα που πήρε στην αντιμετώπιση της νόσου (διαχωρισμό μολυνθέντων από τον υπόλοιπο πληθυσμό, φύλαξη αυτών σε ειδικά μέρη, παροχή οικονομικής και κάθε άλλης βοήθειας, όπως τρόφιμα, ρούχα, κ.λ.), αλλά και με ενημερωτικές εισηγήσεις στην Κυβέρνηση για τον τρόπο αντιμετώπισης της νόσου.

Όλα αυτά αλλά και άλλα πολλά σχετικά με την επαρχία Καλαβρύτων και την εκεί παρουσία των Γάλλων γίνονται φανερά από τα μέρη των εγγράφων που ακολουθούν και αποτελούν μέρος μόνο ενός αρκετά μεγάλου πλήθους εγγράφων που περιήλθαν σε γνώση μου.

Στις 23 Σεπτεμβρίου 1828 ο ίδιος επίτροπος (Μαυρομμάτης) σε έγγραφό του προς τον Κυβερνήτη της Ελλάδος ανέφερε ότι στο Βραχνί και στα Καλάβρυτα

«…ανεφάνη μία θανατηφόρος και οξεία νόσος. Τα τρομερά αποτελέσματα της μόλις σβησθείσης ασθενείας μ’ έκαμαν να λάβω αμέσως μέτρα. Διέταξα να κοπεί η κοινωνία των λοιπών μερών με το Βραχνί και την Μητρόπολιν των Καλαβρύτων και επροσκάλεσα τον ιατρόν κύριον Δουμών δια να υπάγει να επισκεφθεί αυτοπροσώπως  τα μέρη ταύτα και να παρατηρήσει την φύσιν και τα συμπτώματα της ασθενείας, και θέλω γνωστοποιήσει εις την Κυβέρνησιν τας παρατηρήσεις του. Από την Δημογεροντίαν έγιναν μερικές προεξετάσεις αλλά δεν ανακαλύφθησαν συμπτώματα πανώλης. Μ’ όλον τούτο θέλω προσπαθήσει να προληφθεί το κακόν, αν τω όντι φανώσι βάσιμοι υποψίαι…».

Η Επαρχιακή Δημογεροντία Καλαβρύτων έστειλε προς τον Δουμών το παρακάτω έγγραφο:

«Αρ. 3911./ Ελληνική Πολιτεία/ η Επαρχ. Δημογεροντία Καλαβρύτων/ Προς τον κύριον Ιατρόν Δουμών./ Σας εγκλείεται πρόσκλησις του κατά την Αχαΐαν εκτάκτου επιτρόπου, κατά συνέπειαν της οποίας σας προσκαλεί και η Δημογεροντία ίνα ταχύνετε τον εις τα ενταύθα ερχομόν Σας και επισκεφθείτε την εις την μητρόπολιν των Καλαβρύτων και Βραχνί αναδοθείσαν νόσον. Η Δημογεροντία αύτη επιστηριζομένη εις το φιλελληνικόν αίσθημά Σας, δεν σας εκθέτει περισσότερα, αλλά περιμένει την όσον ταχυτέραν εις τα μολυνθέντα ταύτα μέρη άφιξίν Σας./ τη 30 9βρίου 1828/ Εκ Καλαβρύτων./ Η Επαρχ. Δημογ. Καλαβρύτων/ Φώτιος ιερεύς Οικονόμος/ Γεώργιος Γιαννόπουλος/ Παναγιώτης Νικολόπουλος/ Θεόδωρος Σακελλαρόπουλος/ Ίσον απαράλλακτον/ εν Ναυπλίω τη 3 10βρίου 1828/ Ο Γραμμ. της κατά την Αργολ. Εκτ. Επιτρ./ [υπογρ]».

Το έγγραφο του επιτρόπου προς τον Δουμών φέρει ημερομηνία 23 Νοεμβρίου 1828.

Έγγραφό του προς τον Κυβερνήτη στις 7.12.1828 έχει ως εξής:

«…Δια της πανώλους το φθοροποιόν μόλυσμα πραγματοποιηθέν αύθις εις Βραχνί και Καλάβρυτα ως με την υπ’ αριθ. 2434 ανέφερον ελήφθησαν τα ανάλογα μέτρα, όσον από την Δημογεροντίαν πληροφορούμεθα, τους μολυσμένους και υπόπτους των Καλαβρύτων, όντας όλους μέχρι των τριάκοντα ψυχών, τους έχουν χωρισμένους έξω της πόλεως με όλας τα υγειονομικάς προφυλάξεις και μετά τας 30 του απελθόντος κανείς τούτων δεν απέθανε, και όλοι οι άλλοι οι εν τη πόλει υγιαίνουσιν, οι χωρισμένοι όμως ούτοι υπάρχουσιν όλοι δυστυχείς και άποροι, και ζητείται δι’ αυτούς οικονομία. Περί της τοιαύτης οικονομίας προανέφερον, ότι οι ενταύθα στρατηγοί Γάλλοι και προφορικώς και δι’ επιστολής των μοι επρότεινον, κ’ εγώ δια χρέος μου υπέλαβον, αλλά δια να εκπληρώσω το χρέος τούτο τακτικώς πρέπει να έχω τας οδηγίας της εξοχότητός σας, τας οποίας και περιμένω ανυπομόνως. Η εις Βοστίτσαν φανείσα υποψία του μολύσματος ανυπαρκτεί και η πόλις αύτη χαίρει υγείαν, ως από το περικλειόμενον προς εμέ έγγραφον του Στρατηγού Σνεϊδέρου βεβαιούσθε./ Οι φανέντες εκεί άρρωστοι είναι και αυτοί πάμπτωχοι και είν’ αφιερωμένοι εις την ιδική μου προστασίαν και κηδεμονίαν, και διατάξατέ με και περί τούτου τι να πράξω./ Τα μολυσμένα Καλάβρυτα και Βραχνί, ελπίζεται τη θεία αντιλήψει δια των οποίων ελήφθησαν προφυλακτικών μέτρων και δια του εκεί παραγενομένου Στρατηγού Ιγκονέ, ν’ απαλλαχθώσιν όσον ούπω του φθοροποιού μιάσματος, και ν’ αποσβυσθεί η φλόξ αύτη εκεί, και είθε δια των αχών[;] της Κυβερνήσεως! Μετά την εις Καλάβρυτα άφιξιν του Γαλλικού στρατού δεν έλαβον είδησιν καν μίαν μήτε από τον Στρατηγόν Ιγκονέ, μήτε από τον Αστυνόμον./ Μένω με σέβας βαθύτατον/ τη 7 Δεκεμβρίου 1828 εκ Πατρών./ Ο κατάτην Αχαΐαν έκτακτος επίτροπος/ Γ. Μαυρομμάτης».

Ο Γάλλος απεσταλμένος από τον Γαλλικό στρατό, Ι. Μοαρσάν[;] στις 10 Δεκεμβρίου 1828, σε έγγραφό του από Βυσωκά προς τον Κυβερνήτη της Ελλάδος αναφέρει:

«Εξοχώτατε, κατά την οποίαν έλαβον τιμήν να αναφερθώ περί της προσκλήσεως των Στρατηγών Ibigonet [Iligonet;] και Schneider να συνοδεύσω τους ιατρούς εις τα Καλάβρυτα και Βραχνί προς πληροφορίαν τους περί της υπάρξεως της νόσου. Φερόμενοι επάνω εις τον τόπον εύρωμεν δυστυχώς ότι η αυτή νόσος υπάρχει τω όντι και ήτον ικανώς εκτεταμένη  εις τα Καλάβρυτα όπου ήδη πέντε οσπήτια ευρίσκοντο μολυσμένα, εις δε το Βραχνί ένδεκα. Οι εγκάτοικοι πεφοβισμένοι έλαβον όλα τα δραστήρια μέτρα, εις τους οποίους δεν έλλειψα να κάμω τας παρατηρήσεις εκείνας οπού η πείρα με εδίδαξεν προς διαφύλαξίν των και παύσιν της νόσου. Εκείνο όμως οπού εξάνοιξα με θαυμασμόν μου ήτον, ότι το αυτό πάθος κατά δυστυχίαν δεν έκαμαν διακοπήν εις Βραχνί εξ’ αρχής οπού ανεφάνη παρά σχεδόν έως δεκαπέντε μόνον ημέρας. Εις αυτό επειράχθησαν μεγάλως και οι Γάλλοι υστερούμενοι προϋπάρχουσαν είδησιν. Μόλις επιστρέψαμεν εις τα σύνορα της Πατρός[;] (εμποδιζόμενοι να εισέλθωμεν) ύστερον από ένα οδυνηρόν ταξίδιον οκτώ ημερών, κατά το οποίον αρρώστησαν οι περισσότεροι συνοδοιπόροι μετά του ενός ιατρού, με ήλθεν γράμμα παρά του Στρατηγού Schneider όπως να συνοδεύσω τον Ι. Ibigonet όστις […] και με θέλει αφεύκτως μετ’ αυτού, και τούτο πριν να σμίξω τινά. Ο χειμών, τα χιόνια μας εμπόδισαν ένα σύντομο ταξίδι εις τα Καλάβρυτα με όλον οπού καθημερινώς επεριφερόμεθα εις βουνά δύσβατα και γεμάτα από χιόνια. Συχνάκις εκφώνησεν ο Στρατηγός ότι ήθελεν επιστρέψει αν δεν εστοχάζετο την περίστασιν ως την παραμονήν μιάς μάχης. Διαπεράσαμεν και εστρατοπεδεύσαμεν εξ’ ανάγκης εις πολλά χωρία, δεν έπαυσεν ο Στρατηγός να φέρει μεγαλοτάτην επιμέλειαν και αυστηρότητα δια να εμποδίσει τους στρατιώτας να προξενούν βλάβην εις τους εγκατοίκους. Αυτοί όμως κατ’ επάγγελμα κλέπται και φθοροποιοί, βιαζόμενοι προσέτι από τους βιαίους καιρούς επροξένησαν εις τα δενδρικά, αραποσιτιάς, γενήματα και ξυλείαν των οίκων ού μικρόν όλεθρον. Εφάνη ο Στρατηγός ότι συνέδραμεν μερικούς των ζημιοθέντων πλην ουτιδανόν προς αναλογίαν της φθοράς. Χθες έδωσεν ένα σακκί ρίζι και ολίγον άλας προς βοήθειαν των ασθενών και μολυσμένων εις τα Καλάβρυτα, προ μιάς ημερός εδόθη και έτερον εις το Βραχνί, αύριον θέλει τους δοθεί και παξιμάδι ένα καντάρι εις τα Καλάβρυτα, και δύο εις το Βραχνί, το θανατικόν εις τούτο το ύστερον έχει είκοσι ημέρας διακοπήν. Δυστυχώς εις τα Καλάβρυτα ηκολούθησεν προχθές νέον συμβεβηκόν μέσα εις τας μολυσμένας και απομεμακρυσμένας της χώρας οικογενείας. Απαιτήθη παράτου Στρατηγού να χωρισθούν οι κρουσμένοι από τους υγιείς. Άμα οπού και αυτό ήθελεν εκτελεσθεί ελπίζω την παύσιν αυτού του κακού πολλά ογλήγορα, κατ’ εξοχήν όμως από την προφύλαξιν οπού σήμερον γίνεται αυτομάτως από τους ιδίους εγκατοίκους. Η παρουσία των Γάλλων δεν προξενεί παρά την φθοράν των δυστυχών εγκατοίκων εις την ολίγην εκείνην περιουσίαν τους οπού διέσωσαν από τους εχθρούς, και επιτέλους θέλουν απολαύσει τον έπαινον ότι είναι οι σωτήρες της Ελλάδος, έως και κατά της νόσου. Ακατανόητος είναι η πρόσκλησις οπού τους επαρακίνησεν δια να ενεργήσουν εκείνο, το οποίον ήτο ευκολώτερον εις ημάς.  Σήμερον δυστυχώς πληροφορούμεθα ότι ο ασθενών εδώ προ δεκαπέντε ημερών, του οποίου απέθανεν η γυναίκα και ένα των τέκνων είναι δυστυχώς εκ της ιδίας νόσου. Εδιωρίσθη κατά το παρόν να ξεχωρισθούν τα δύο του τέκνα εις μίαν καλύβην και να βαλθούν υπό φυλακήν. Ελπίζω το κακόν αυτό να μην εξαπλωθεί περισσότερον./ Οι Καλαβρυτινοί καθώς και Βραχνιώται οδύρρονται υστερούμενοι τροφών και αναφέρονται ακαταπαύστως εις τον Στρατηγόν ζητώντες βοήθειαν. Η γενναιότητά του υποσχόμενος εκ μέρους του, και ελπίζει και από εκείνο της Α. Εξ. διορίζοντας εν τοσούτω να καίγουν όλα τα μολυσμένα οσπήτια, περί των οποίων θέλει ζητήσει αποζημίωσιν από την Κυβέρνησιν./ Μένω με όλον το βαθύτατον σέβας./ Βισσοκά 10 Δεκεμβρίου 1828./ Ο εκ των απεσταλμένων παρά τω Γαλλικώ Στρατοπέδω/ Ι. Μοαρσάν[;]».

 Όπως προκύπτει από έγγραφο του εκτάκτου Επιτρόπου Αχαΐας Γ. Μαυρομμάτη προς τον Κυβερνήτη Ι. Καποδίστρια, στις 14.12.1828, ο Γάλλος στρατηγός Ιγκονέ ετοιμαζόταν ν’ αναχωρήσει από την επαρχία των Καλαβρύτων.

Στις 23 Δεκεμβρίου 1828 ο προσωρινός Διοικητής Πατρών Α. Αξιώτης έγραφε, μεταξύ άλλων, στον Κυβερνήτη:

«…Θέλω και δεύτερον επισκεφθεί τον στρατηγόν [Μαιζών] δια να μείνω σύμφωνος μετ’ αυτού καθ’ όσον του αποβλέπει περί του συμφεροτέρου τρόπου οπού εγκριθεί δια να εισαχθεί η ευταξία κατά το πνεύμα της Κυβερνήσεως εις τον τόπον τούτον, εις τον οποίον ολίγη κατά το παρόν υπάρχει. Πληροφορούμαι έως τόσον ότι οι Γάλλοι ήδη συγκατένευσαν και πληρώνονται τα δασμοτελωνειακά δίκαια εις το Ελληνικόν Ταμείον, επάνω εις όλα τα εισερχόμενα είδη εκτός των τροφίμων. Χθές επέστρεψεν ο Στρατηγός Ιγκονέτος από την φιλάνθρωπον εκστρατείαν του την οποίαν επεχειρίσθη δια να εμποδίσει την παρέκτασιν της εις τα Καλάβρυτα διαδοθείσης πανώλης… Ο ίδιος ο Στρατηγός μαθών ότι δεν έχω ανάλογον Διοικητού κατάλυμα και επειδή μέλλει να αναχωρήσει κατ’ αυτάς δια την Γαλλίαν, ήλθε χθες εις αντάμωσίν μου και μου επρόσφερε το εδικόν του… Ο Στρατηγός Ιγκονέτος μας εβεβαίωσεν ότι η πανώλης νόσος δεν υπάρχει πλέον ειμή εις ένα συγκεντρωμένο μέρος, όπου φυλάττεται ευκόλως, και ελπίζει μεθ’ ολίγας ημέρας να παύσει κάθε υποψία ταύτης της ολεθρίας μάστιγος. Το Γαλλικόν στράτευμα ετραβήχθη εκείθεν όλον, και έμεινε ο έκτακτος επίτροπος με εδικήν του φυλακήν δια να προφυλάξει τα πέριξ από άλλο τι κακόν. Ύστερον από τόσα άλλα καλά ενήργησεν εισέτι ενταύθα ο Στρατηγός Ιγκονέτος και δια του Στρατηγού Σνεϊδέρου κατέβαλλον οι αξιωματικοί Γάλλοι του στρατεύματος τούτου, περισσεύοντα τινά εδέσματάτων, και έως χίλια μετρητά φράγκα, τα οποία θέλουν σταλλεί εις περίθαλψιν των εκεί ευρισκομένων δυστυχούντων υπόπτων, οίτινες εισίν σχεδόν ογδοήκοντα τον αριθμόν…».

Ο ίδιος Διοικητής Πατρών Α. Αξιώτης, στις 25 Δεκεμβρίου από την Πάτρα έγραφε, μεταξύ άλλων, στον Κυβερνήτη:

«…Εξοχώτατε! Σήμερον έλαβα από Βυσωκά απόκρισιν παρά του εκτάκτου επιτρόπου κυρίου Μαυρομμάτη, όστις με βεβαιοί ότι αύριον φθάνει εδώ. Τον περιμένω λοιπόν ανυπομόνως δια να ευρεθώ εις κατάστασιν να αρχίσω τας εργασίας τους χρέους μου. Ο επίτροπος μ’ αναγγέλλει το φθάσιμον εις Βυσωκά του ιατρού κυρίου Γόου[;] και τεσσάρων μόρτιδων. Λέγει ότι εις τας 23 και 24 έμελλεν ο ιατρός ούτος να επισκεφθεί τα μολυσμένα μέρη των Καλαβρύτων και Βραχνίου δια να λάβει μέτρα προς εκρίζωσιν του κακού, ο δε επίτροπος επερίζωνεν από αρκετήν φυλακήν τας αυτάς θέσεις προς εμπέδωσιν της περαιτέρω διαδόσεώς του…».

Στις 31 Δεκεμβρίου 1828 ο επίτροπος Μαυρομμάτης, έστειλε το παρακάτω έγγραφο στον Κυβερνήτη της Ελλάδος:

«…Αν και οι Γάλλοι είχον λάβει όλα τα μέτρα προς περιορισμόν και κατάπαυσιν της εις Βραχνί και Καλάβρυτα νόσου, ενόμισα χρέος μου να υπάγω αυτοπροσώπως και ο ίδιος, δια να δυνηθώ να ελαφρύνω την δυστυχίαν των όσοι είχον την κακήν τύχην να συγκατατεχθώσι με τους υπόπτους. Ευρέθην λοιπόν ούτως εις ταύτην την επαρχίαν όταν ο Στρατηγός με την υπ’ αυτόν υγειονομικήν φρουράν απεφάσισε ν’ αναχωρήσει εκείθεν, και μη έχων ικανούς στρατιώτας δια να διαδεχθώσι τους Γάλλους, βλέπων δε μ’όλον τούτο την ανάγκην του να υπάρχει εν σώμα υγειονομικής φρουράς, δια να εμποδίζει την κοινωνίαν των καθαρών μετά των υπόπτων, απεφάσισα και εσύστησα εν σώμα στρατιωτών από τους κατοίκους των πέριξ καθαρών χωρίων επί κεφαλής των οποίων έθεσα τον Κ. Κοντογεωργακόπουλον… Μετά την αναχώρησιν των Γάλλων έφθασεν εκεί και ο ιατρός Γοού[;], και μετ’ ολίγας ημέρας και οι μόρτιδες, και ανέλαβεν έκαστος αυτών το οποίον ήτον επιφορτισμένος χρέος…».

Ο επίτροπος (Μαυρομμάτης) στις 2 Ιανουαρίου 1829 από την Πάτρα, έγραφε στον Κυβερνήτη της Ελλάδος:

«…Επιστρέψας από Καλάβρυτα ενταύθα δια να βάλω εις ενέργειαν τον κ. Α. Αξιώτην επροσπάθησα ν’ αποδείξω εις τον Στρατηγόν Σχνεϊδέρον ότι είχεν απατηθεί εις τας οποίας είχε δώσει πληροφορίας προς τον Μαρκίωνα Μαιζόν περί της αναφανείσης πανώλους εις Βραχνί και Καλάβρυτα. Ο Στρατηγός Ιγκονέ είχε κάμει επιτοπίως ικανάς εξετάσεις περί της αρχής της νόσου ταύτης, τας οποίας είχε κοινοποιήσει και εις τον Στρατηγόν Σχνεϊδέρον, ταύτας επιβεβαίωσε και ο κύριος Ι. Μαρσάν, όστις είχε συνακολουθήσει τον Ιγκονέ, ώστε προδιατιθεμένον ούτω δεν εδυσκολεύθην να τον κάμω να γνωρίσει την απάτην του, την οποίαν επιθυμών να διορθώσει, ως μου είπεν, έγραψε προς τον Μαρκίωνα Μαιζόν εκτεταμένα δια να τον πληροφορήσει περί της διατρεξάσης απάτης. Περί τούτου αναφέρεται και προς την Κυβέρνησιν δια της εσωκλείστου από την οποίαν πληροφορείσθε εις οποίαν γνώμην ευρίσκεται ήδη. Ούτε εις Καλάβρυτα, ούτε εις Βραχνί έκαμε τινά πρόοδον η νόσος, ώστε ελπίζω εις ολίγον διάστημα καιρού να καθαρισθώσι. Μένω με βαθύτατον σέβας./ Εκ Πατρών τη 2 Ιανουαρίου 1829…».

Ο ίδιος Επίτροπος Αχαΐας Γ. Μαυρομμάτης ανέφερε προς τον Κυβερνήτη Ι. Καποδίστρια, με ημερομηνία 22.1.1829, ότι ο στρατηγός «Σχνεϊδέρος» ζήτησε με έγγραφό του να του δοθούν 12.000 σταφυδοφυτά. Ο Επίτροπος έδωσε την άδεια και την εντολή στον «επί της καλλιεργείας των εθνικών σταφίδων δια να χορηγήσει αυτήν την ποσότητα…» παρ’ ότι υπήρχε απαγόρευση εξαγωγής του φυτού. Περίμενε βέβαια ο Επίτροπος την εντολή της Κυβέρνησης αν αυτή η ποσότητα θα έπρεπε να πληρωθεί ή θα ήταν δωρεάν.

Ο ίδιος Επίτροπος στις 10.2.1829 από την Κερπινή των Καλαβρύτων έγραφε προς τον Κυβερνήτη ότι:

«…Εκρίθη αναγακαίον να δοθώσι και είδη προς τους πτωχούς και απόρους των Καλαβρύτων εκατόν μισάδια αραποσίτι, καθότι άλλως πως έμενον ανοικονόμητοι. Χθες έφθασεν ενταύθα ο κύριος Μαρσάν μεθ’ ενός αξιωματικού του στρατηγού Σχνεϊδέρου, οίτινες έφερον ενδύματα τινα και πεντακόσια τάλληρα να διανεμηθώσιν εις τους ενδεείς της Μητροπόλεως Καλαβρύτων, Βραχνίου και Βυσωκάς, σκέψεως γενομένης μετά του κυρίου Μαρσάν, εκρίθη εύλογον αι μεν τρείς χιλιάδες γρόσια να διαμοιρασθώσιν εις εκείνους των Καλαβρύτων, τα δε περισσεύοντα πλέον, εις εκείνους του Βραχνίου και Βυσωκάς. Κατόπιν με πληροφορεί ο κύριος Μαρσάν, ότι στέλλονται και άλλα περισσότερα ενδύματα. Εν τοσούτω αι συνδρομαί των Γάλλων δια ταύτα τα μέρη υπερέβησαν τα όρια της φιλανθρωπίας, και το έθνος μας οφείλει και περί τούτων προς αυτούς όχι ολίγην ευγνωμοσύνην…».

Στις 12 Φεβρουαρίου 1829 ο Κυβερνήτης Ι. Καποδίστριας σε επιστολή του προς τον απεσταλμένο στα Καλάβρυτα ιατρό κ. Κλάδο έγραφε ότι ο ιατρός κ. Γόου[;] είχε επισκεφτεί τα Καλάβρυτα και στη συνέχεια συνέταξε αναφορά-έκθεση περί της πανώλης και της εν γένει κατάστασης που επικρατούσε εκεί την οποία και διεβίβασε συνημμένη ο Κυβερνήτης προς τον κο Κλάδο και εζήτησε να ακολουθηθούν όσα όριζε ο ιατρός. Σχετικά είχε ενημερώσει και τον έκτακτο επίτροπο Γ. Μαυρομμάτη. Σχετικά είχε ενημερώσει και τον έκτακτο επίτροπο Γ. Μαυρομμάτη. Ευχαριστήριο επιστολή είχε αποστείλει και στον ιατρό Γόου[;] καταλήγοντας ως εξής: «…Εκφράζοντάς σοι επί τούτω όλην την ευγνωμοσύνην και σε επαναλαμβάνομεν τούτο: προς την διαβεβαίωσιν της άκρας μας υπολήψεως…».

Στις 27.2.1829 ο έκτακτος Επίτροπος Μαυρομμάτης σε ενημερωτικό του σημείωμα προς τον απεσταλμένο της Κυβέρνησης ιατρό Μαρίνο Κλάδο έγραφε ότι, στις 21 Οκτωβρίου ο αστυνόμος έγραψε στον Γάλλο ιατρό Δουμόν[;] που ήταν στο χωριό Γκούρα της Κορινθίας για να μεταβεί στο Βραχνί και να διερευνήσει την ασθένεια και επίσης ότι, στις 1 Δεκεμβρίου ξεκίνησε ο Στρατηγός Ιγκονέ με αρκετούς στρατιώτες και πήγε στα Καλάβρυτα και εσύστησε υγειονομική γραμμή για περιορισμό των μολυνθέντων χωριών του Βραχνίου και των Καλαβρύτων και «συνέδραμε τους εις αυτά ενδεείς και απόρους, ομού και τους εν λοιμοκαθαρτηρίοις, και με τροφάς, και με ενδύματα, και με μετρητά, δους και τας αναγκαίας οδηγίας εις εκκαθάρισην των μολυσμένων και υπόπτων οικιών του τε Βραχνίου και Καλαβρύτων…».

Πηγή: Γ.Α.Κ.

Θ. Τζώρτζης.

 

Advertisements
This entry was posted in Ιστορία and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s