O tempora o mores!

O tempora o mores![1] (Ω καιροί, ω ήθη!).

Το χειρόγραφο που ακολουθεί, κατά την ταπεινή μου γνώμη, έχει διασώσει το όποιο εναπομείναν κύρος των τιμίων δικαστών της πατρίδος μας, διαχρονικά. Εκτός του ότι είναι μόνο του ένα ιστορικό κομμάτι πολύ μεγάλης πυκνότητος και περιεκτικότητος ανθρωπίνων αξιών, αδυναμιών και διαφόρων εικασιών που «πίσω» του υποκρύπτονται πάθη και φατρίες, σήμερα, μας δημιουργεί ερωτήματα και συνειρμούς.

Δεν μπορούσε να υπάρξει και σήμερα ένας Τερτσέτης[2] ή ένας Πολυζωΐδης[3] να περισώσει ή τουλάχιστον να φρενάρει την κατρακύλα των ηθών αλλά και της χώρας; Ακόμα και η σκιά ενός εξ’ αυτών αν περιπλανιόταν  στις μέρες μας στην Ελλάδα θα κραύγαζε: Αρνούμαι να συμπράξω! Αρνούμαι να υπογράψω! Αρνούμαι να γίνω άτιμος κατά των Ελλήνων! Αρνούμαι να αποδεχθώ την ακόμα και την έμμεση υποδούλωση της πατρίδος μου!

Έχουν εφεύρει μερικοί ταγμένοι να υπηρετήσουν τη δικαιοσύνη, διάφορα τερτίπια, παράθυρα, αλλά και πόρτες ορθάνοιχτες έχουν φτιάξει για να εξυπηρετούν τα δικά τους συμφέροντα. Είτε είναι καριερίστικα, είτε είναι οικονομικά. Έτσι βλέπουμε και ακούμε διάφορα από τα μέσα ενημέρωσης, τα οποία δεν είναι του παρόντος (διότι αυτοί και τον τρόπο έχουν και τις μεθόδους γνωρίζουν και δεν αργούν να μου φορτώσουν όλον τον ποινικό κώδικα).

Ευτυχώς που υπάρχουν (ακόμα) τίμιοι και πατριώτες δικαστές. Ίσως είναι αυτό που λέμε στα οικονομικά: «ουσιώδη εν ανεπαρκεία», αλλά υπάρχουν… κυρίως στις κατώτερες βαθμίδες της Δικαιοσύνης.

Αγαπητέ φίλε αναγνώστη, ζητώ την κατανόησή σου για την εκτός πνεύματος του παρόντος blog, ανάρτησή μου.

Όμως με πνίγει ένα παράπονο, ένας πόνος, θέλω να φωνάξω δυνατά: Δεν υπάρχει κάποιος που να σταματήσει αυτούς που καταστρέφουν τις περιουσίες των πολιτών; Αυτούς που μπαίνουν στα εκπαιδευτικά ιδρύματα και τα διαλύουν; Αυτούς που δεν μεριμνούν να μη χαθούν ανθρώπινες ζωές; Αυτούς που υπογράφουν νόμους να χαθούν οι περιουσίες των Ελλήνων; Τους πολιτικούς και τα παρακλάδια αυτών που αλληλοκατηγορούνται και αποφεύγουν να αναλάβουν τις ευθύνες τις οποίες ο νόμος προσδιορίζει και τις οποίες ένας αρμόδιος αλλά έντιμος και πατριώτης δικαστής θα έπρεπε ν’ αναζητήσει; Ο οποίος δικαστικός λειτουργός, όχι μόνο με μια απλή εντολή διερεύνησης (για τα μάτια του κόσμου), αλλά με επιμονή και ευθύνη, ανεπηρέαστος, ανυστερόβουλος και αφοσιωμένος στο καθήκον του θα έπρεπε ν’ αναζητήσει όχι μόνο τις ευθύνες αλλά και τους υπευθύνους.

Για διαβάστε τη σημείωση στο α΄ μέρος του παρακάτω χειρογράφου: «καίτοι βιασθέντες δια των λογχών χωροφυλάκων, δεν έστερξαν να υπογράψουν…».

Και τότε η Ελλάδα βρισκόταν στο έλεος «και τα νύχια» ξενόφερτων, αλλά και Ελλήνων σκευωρών. Ο φόβος και ο τρόμος επικρατούσε… Και όμως οι δύο δικαστές «δεν έστερξαν…». Αυτό το δείχνουν και τα κενά στις θέσεις που έπρεπε να υπογράψουν. Βέβαια και οι άλλες τρεις υπογραφές, καλοβαλμένες με σταθερό χέρι κάτι δείχνουν! Ίσως τη σταθερή και δουλική προσήλωσή τους στην αδικία και τη σκευωρία!

Ο ίδιος ο Κολοκοτρώνης (Διήγησις Β΄ σελ. 85) αναφέρει μεταξύ άλλων: «ήθελαν και καλά τον σκοπόν τους, τον σκοτωμόν μας, την καταδίκην μας. Έξαφνα μανθάνω ότι βιάζει ο Σχινάς ο μινίστρος της δικαιοσύνης το δικαστήριον και υποχρεώνει τον πρόεδρον Πολυζωΐδην και Τερτσέτην να υπογράψουν την καταδίκην με μπαγιονέταις…».

Ο υπουργός Σχοινάς κάλεσε σε απολογία τους δύο δικαστές. Οι δικαστές παύθηκαν και τέθηκαν υπό κράτηση, ακόμα και αυστηρή απομόνωση. Μετά τέσσερις μήνες παραπέμφθηκαν σε δίκη αλλά αθωώθηκαν και τελικά αποκαταστάθηκαν. Έμειναν σύμβολο και γνώμονας για τους νεώτερους τιμίους και πατριώτες Έλληνες…

Σήμερα τι γίνεται;

Οι σημειώσεις ανήκουν στον αείμνηστο ιστορικό Τάκη Κανδηλώρο.

Από το βιβλίο του με τίτλο «Η δίκη του Κολοκοτρώνη και η Επανάστασις της Πελοποννήσου, Εν Αθήναις 1908», πήρα αυτό το κείμενο, όπως και τη φωτογραφία του Τερτσέτη. Η φωτογραφία του Πολυζωΐδη είναι από την wikipedia.

 

 

 

 

 

 

Σημείωση: Για την ιστορία και για όσους δεν γνωρίζουν ή δεν θυμούνται, να αναφέρουμε ότι η ποινή των Κολοκοτρώνη και Πλαπούτα αρχικά μετριάστηκε σε 20 χρόνια, δοθείσης της χάριτος αυτής από συμβούλιο της Αντβασιλείας το οποίο έδειξε μετριοπάθεια για να προλάβει επερχόμενο ξεσηκωμό και επανάσταση του λαού. Έμειναν στη φυλακή του Παλαμηδίου, έως την απονομή πλήρους χάριτος από τον ενηλικιωθέντα Όθωνα.

================================================

[1] Η φράση έχει λεχθεί από τον Κικέρωνα (106-43π.Χ.) που ήταν Ρωμαίος Φιλόσοφος, ρήτορας κ.λ., σε ομιλίες του εναντίον του Ρωμαίου κυβερνήτη της Σικελίας, Gaius Verres, και εναντίον του Κατιλίνα. Σήμερα η φράση αυτή χρησιμοποιείται ειρωνικά και με σκοπό να κατακρίνει την ηθική κατάπτωση.

[2] Ζακύνθιος.

[3] Γεννήθηκε στο Μελένικο της Β.Α. Μακεδονίας (σήμερα χωριό της Βουλγαρίας). Ο πατέρας του ήταν Σερραίος και η μητέρα του ήταν Μελενικιώτισσα.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s