Πάτσης Γεώργιος. Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας.

Ανοίγοντας το βιβλίο για το μοναστήρι των Ταξιαρχών Αιγίου, των αξιοτίμων καθηγητών  μου στο Γυμνάσιο της μονής αυτής, Π. Πανίτσα και Π. Παπαθεοδώρου, στην πρώτη σελίδα αυτού υπάρχει η φωτογραφία που παραθέτω και εδώ, του μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Γεωργίου. Λεγόταν Πάτσης Γεώργιος.

Μαθητής όντας, γνώρισα τον ιεράρχη αυτόν, ο οποίος επισκεπτόταν το μοναστήρι στο οποίο ηγούμενος τότε ήταν ο Θεόκλητος Παπαζαφείρης (Γιαταγάνας) από το Γκέρμπεσι καταγόμενος.  Θυμάμαι ακόμα και σήμερα, ότι ο Σεβασμιώτατος είχε καλέσει μαθητές, μεταξύ των οποίων και εμένα, και μας ρώτησε πως περνούσαμε στο εκεί σχολείο, αν είχαμε παράπονα κ. λ. Ήταν ένας πράος , σοβαρός και κοινωνικός άνθρωπος.

Όταν έγραψα το Ιστορικό Λεξικό των Καλαβρύτων, παρ’ ότι αναζήτησα στοιχεία γι’ αυτόν τον ιεράρχη, δεν βρήκα τότε και έτσι δεν τον ανέφερα σε ιδιαίτερο λήμμα. Ήδη έχω καταχωρήσει συμπληρωματικά, τα παρακάτω στοιχεία, ώστε να είναι διαθέσιμα σε πιθανή μελλοντική του έκδοση.

Πάτσης Γεώργιος: (1903-1978). Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας. Γεννήθηκε στον Πειραιά  στις 16 Φεβρουαρίου 1903, από γονείς που ήσαν νησιώτες. Από την Ύδρα ο πατέρας του Κυριάκος Πάτσης και από τα Κύθηρα η μάνα του Μαρία το γένος Ανδρονίκου. Ο Γεώργιος τελείωσε το Γυμνάσιο στον Πειραιά το 1920 και στη συνέχεια σπούδασε στη Θεολογική Σχολή Αθηνών, απ’ όπου πήρε πτυχίο το 1924. Τον επόμενο χρόνο διορίστηκε καθηγητής των Θρησκευτικών στην Αίγινα. Το 1929 μετατέθηκε στο Β΄ Γυμνάσιο αρρένων Πειραιώς όπου και δίδαξε μέχρι το 1943. Όμως το 1936 στις 31 Μαΐου, με εντολή του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χρυσοστόμου είχε ήδη χειροτονηθεί διάκονος και πρεσβύτερος και τοποθετήθηκε Ιερατικός Προϊστάμενος και Ιεροκήρυκας τον ιερό ναό Αγίου Σπυρίδωνος Πειραιώς.

Συνδέθηκε φιλικά με τον Αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό όταν αυτός είχε «εξορισθεί» στη μονή Φανερωμένης στη Σαλαμίνα και εκείνος επανελθών στην Αθήνα και στο θρόνο του, τον επέλεξε για βοηθόν επίσκοπο αυτού υπό τον τίτλο Σταυρουπόλεως και τον όρισε εκπρόσωπό του στον Πειραιά. Χειροτονήθηκε επίσκοπος Σταυρουπόλεως, στη Μητρόπολη Αθηνών στις 18 Απριλίου 1943 από τον ίδιο τον Δαμασκηνό και την Ι. Σύνοδο. «Αναλαβών τα καθήκοντά του, πολλαπλώς και θερμώς  διηκόνησε τον δοκιμαζόμενον, τόσον εκ του λιμού και της ξενικής κατοχής, όσον και εκ των Καταστροφών των εναερίων βομβαρδισμών, λαόν του Πειραιώς…». Διετέλεσε Γενικός Επιθεωρητής του τότε Οργανισμού Χριστιανικής Αλληλεγγύης (Ε.Ο.Χ.Α), στα χρόνια της γερμανικής κατοχής. Στη συνέχεια τον Ιούνιο του 1952 εκλέχθηκε μητροπολίτης Θήρας.

Στις 8 Νοεμβρίου 1957 μετατέθηκε στη Μητρόπολη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας, όπου διαδέχθηκε τον Αγαθόνικο Παπασταματίου και η ενθρόνισή του έγινε στο Αίγιο στις 8 Δεκεμβρίου του ιδίου έτους. Εκεί εργάσθηκε με ζήλο, καλωσύνη, πραότητα και διοικητικές αρετές και οργάνωσε τα ιστορικά μοναστικά κέντρα της επαρχίας αυτης, ίδρυσε ναούς (όπως της Θεομήτορος Άννης Συνοικισμού Αιγίου, Αγίου Αλεξίου Σταφιδαλώνων, Αγίου Ιωάννου Καλλιθέας Αιγίου κ. ά.), ορφανοτροφείο και αίθουσα για την «Αποστολικήν διακονίαν» κ.λ. Επίσης πέτυχε από την κυβέρνηση την οικονομική ενίσχυση του Γηροκομείου και του Ασύλου Ανιάτων Αιγίου, όπου επεκτείνοντάς τα, προσέθεσε δύο ακόμα πτέρυγες. «Εκλήθη ως συνοδικός δίς και ωρίσθη διευθύνων σύμβουλος του Ο.Δ.Ε.Π. (1959-1960) και αντιπρόεδρος της Ι. Συνόδου (1962-1963).  Ετιμήθη με τους ανωτέρους Ταξιάρχας Φοίνικος και Παναγίου Τάφου, τα μετάλια εξαιρέτων πράξεων, Ερυθρού Σταυρού κ. α. Υπήρξε ένας από τους σοβαρώτερους και εμπειρότερους Ιεράρχες». Το 1965 ήτο τοποτηρητής της Ι. Μητροπόλεως Κορινθίας.

Στο προσωπικό Ιστολόγιο του Μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβροσίου, όστις τον διαδέχθηκε, αναφέρονται τα εξής, για το τέλος του Γεωργίου: «Την 23ην  Απριλίου 1978, Κυριακή των Βαΐων, ετοιμάσθηκε να μεταβή στο Ναό για την τέλεση της θείας λειτουργίας κατά τήν επίσημα αυτή ημέρα του εκκλησιαστικού μας εορτολογίου, Τελικά δεν το κατώρθωσε! Ο θάνατος τον πρόλαβε, καθώς κατέβαινε τα σκαλοπάτια του Επισκοπείου! ¨Ενα ανέβρυσμα της αορτής τον έστειλε με διαδικασία EXPRESS στα ουράνια Δώματα!  Πρόκειται για τον αείμνηστο Προκάτοχό μας, τον μακαριστό Μητροπολίτη Γεώργιο, μια μεγάλη εκκλησιαστική φυσιογνωμία του εικοστού αιώνος!».

Πηγή: (Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια, τ. Δ΄, και ιστολόγ. Μητροπολίτου Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβροσίου).

Advertisements
This entry was posted in Ιστορία and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s