Ψωμί, παιδεία ελευθερία;

Η φωτογραφία είναι από το διαδίκτυο.

Ψωμί, παιδεία ελευθερία;

Αυτό (χωρίς το ερωτηματικό) ήταν το κυρίαρχο σύνθημα των φοιτητών το Νοέμβρη του 1973. Αυτό ήταν το σύνθημα και του απλού λαού.

Η ελευθερία ήταν ανύπαρκτη και ο φόβος κυριαρχούσε στις ψυχές των πολιτών, οι φυλακές ήσαν γεμάτες αντιφρονούντες, τα ξερονήσια επίσης, το ΕΑΤ-ΕΣΑ ομοίως, τα αστυνομικά τμήματα είχαν τις μοτοσυκλέτες απ’ έξω με αναμμένες τις μηχανές για να μην ακούγονται τα ουρλιαχτά των «συνετιζ0μένων» μέσα, η παιδεία είχε στο πρώτο έδρανο των αμφιθεάτρων των σχολών τον «Κυβερνητικό επίτροπο», που στη δική μου τη σχολή στο Α΄ έτος ήταν τσαγκάρης, αλλά και το ψωμί πικρό ήταν κι αυτό. Γιατί; Το γνωρίζουν οι μετανάστες, το γνωρίζουν όσοι δεν είχαν πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων, όσοι δεν ήσαν «εθνικόφρονες» κ.ο.κ.

Καθώς τα χρόνια πέρασαν, όλοι αντιληφθήκαμε ότι το σύνθημα αυτό, από σύνθημα της πεμπτουσίας του αγώνα έγινε εφαλτήριο ανέλιξης σε πολιτικούς, υπουργικούς και ανώτερους οικονομικοκοινωνικούς θώκους της ελληνικής κοινωνίας.  Το σύνθημα αυτό δεν έγινε μόνο εφαλτήριο ανέλιξης, αλλά και εισιτήριο το οποίο όποιος το «κρατούσε» έστω και κλεμμένο, περνούσε εύκολα τις πόρτες στο Δημόσιο, έπαιρνε εύκολα μια θέση σε οργανισμό του στενού και ευρύτερου Δημόσιου τομέα, γινόταν αμέσως συνδικαλιστής όστις με τα χέρια στις τσέπες, το τσαντάκι στη μασχάλη και ύφος βαρύ, περνώντας καθημερινά από τα πολιτικά γραφεία, έπαιρνε εντολές και οδηγίες και πουλούσε φούμαρα σ’ όσους εκπροσωπούσε, και το κυριότερο: είχε την καλύτερη εξέλιξη και την αποδοχή των διοικούντων, οι οποίοι ακόμα και τεμενάδες του έκαναν…

Και δεν αναφέρομαι βέβαια στους αγνούς απλούς αγωνιστές που χωρίς υστεροβουλία ξεσηκώθηκαν κατά της χούντας. Ούτε σε όσους έχασαν τη ζωή τους τις ημέρες του «Πολυτεχνείου» και πριν, ούτε σ’ όσους βασανίστηκαν, ούτε σ’ όσους έμειναν ανάπηροι, ούτε σ’ όσους πήγαν εξορία γιατί αρνήθηκαν να υπογράψουν τη «δήλωση». Σ’ αυτούς οφείλω – οφείλουμε – πολλά, και ένα ευχαριστώ από μέρους μου είναι το ελάχιστο που μπορώ να ψελλίσω υποκλινόμενος εμπρός στις ιστορικές υπάρξεις τους.

Αναφέρομαι σε όσους εκμεταλλεύτηκαν την παρουσία τους στο χώρο αυτόν, αλλά και σ’ όσους απ’ έξω πέρασαν ή από μακριά άκουσαν για εξέγερση και στη συνέχεια βρέθηκαν, αντί για ψωμί να τρώνε παντεσπάνι, αντί για ελληνική παιδεία να έχουν εγκλιματιστεί στην «ευρωπαιδεία» και τα εισαγόμενα πρότυπα, να έχουν γίνει ενδοτικοί, να βάζουν πάνω απ’ όλα το συμφέρον και το οικονομικό τους όφελος, και όσο για την ελευθερία; ήδη η πατρίδα μας νοιώθει στο πετσί της τους περιορισμούς, στενάζει από το σφιχτό βρόγχο των τοκογλύφων δανειστών της και ακούει χωρίς αντίδραση τα τύμπανα των γειτόνων να παιανίζουν τους επεκτατικούς τους σκοπούς.

 Αυτό το φαινόμενο της εκμετάλλευσης του αγώνα των άλλων είναι διαχρονικό στη χώρα μας. Όταν ο ανήλικος Όθωνας στάλθηκε και ορίστηκε ως βασιλιάς των Ελλήνων και αποφάσισε με την κουστωδία που έφερε μαζί του να ανταμείψει τους Έλληνες αγωνιστές του 21, τότε πρώτοι πήραν θέσεις και αριστεία οι δικοί του οι οποίοι καμία σχέση δεν είχαν με την ελληνική επανάσταση. Ο θρυλικός Βασίλειος Πετιμεζάς από τα Σουδενά των Καλαβρύτων, χτύπησε έγκαιρα το καμπανάκι και σε έγγραφό του προς την τότε εξουσία αναφέρει ότι μετά λύπης του βλέπει ν’ ανταμείβονται άνθρωποι οι οποίοι ούτε τη μυρωδιά του μπαρουτιού δεν γνώριζαν, ακόμα και ανήλικα παιδιά και οι απλοί αγωνιστές έμεναν στο περιθώριο.

 Και στην «Κατοχή»  και στον «Εμφύλιο» που ακολούθησε παρόμοια και χειρότερα έγιναν.

Αλλά και στις μέρες μας η ίδια ή παραπλήσια μεθοδολογία ακολουθείται. «Πολέμα εσύ για να σωθώ εγώ», πείνασε εσύ, για να είμαι χορτάτος εγώ», «πλήρωνε φόρους εσύ από το υστέρημά σου, για να μπορώ να κλέβω εγώ», «Εγώ, λέει το κράτος, είμαι ο έξυπνος. Σε έβαλα και πλήρωνες μια ζωή για να μπορείς, όπως σου υποσχέθηκα, να πάρεις τη σύνταξη που αναλογούσε σ’ όσα πλήρωνες και τώρα έρχομαι και σου τα παίρνω πίσω». Αυτό το κράτος δεν χτίστηκε μόνο του. Είναι οικοδόμημα των γενεών που παραπάνω περιέγραψα, αλλά και άλλων συναφών παραγόντων που κύρια πηγή έχουν τις ενέργειες, τη συμπεριφορά και τις αποφάσεις όσων μας κυβέρνησαν μέχρι σήμερα οι περισσότεροι των οποίων μπήκαν φτωχοί στην πολιτική και έγιναν πάμπλουτοι. Το ψέμα, η ιδιοτέλεια, η ανικανότητα και η εξαπάτηση του λαού αποτελούσε και αποτελεί το μέσο της πολιτικής επιβίωσής των περισσοτέρων εξ αυτών. Εμένα όμως περισσότερο από όλα αυτά με ενοχλεί το εξής: Ξεδιάντροπα ορισμένοι οι οποίοι έχουν την κύρια ευθύνη για την κατάσταση στην οποία περιήλθε η χώρα αφού κυβέρνησαν τα κόμματά τους  στο παρελθόν, ανερυθρίαστα βγαίνουν και μιλάνε και κάνουν θεωρία υποσχόμενοι για το λαμπρό μέλλον μας, εκείνοι οι οποίοι το κατέστησαν δυσοίωνο, νομίζοντας ότι έχουμε ξεχάσει. Επίσης ορισμένοι νέοι, βλαστάρια των κομματικών θερμοκηπίων, βγαίνουν και αυτοί στην τηλεόραση και κάνουν τα ίδια. Αλλά δεν τους είπε κάποιος ότι θα πρέπει πρώτα «να βρέξουν τον κώλο τους για να φάνε ψάρια» που λέει και ο λαός.

Το ερωτηματικό λοιπόν που έβαλα στον τίτλο του παρόντος, έχει την εξής έννοια: Γιατί σήμερα θα πρέπει να αγωνίζεται ο λαός; Υπάρχει ελπίδα ότι το δίκιο του δεν θα το σφετεριστούν τέτοιες θλιβερές φιγούρες, καιροσκόποι, άτιμοι, απάτριδες και απατεώνες; Άρα, μήπως πρώτα  σαν λαός θα πρέπει να στείλουμε απ’ εκεί που ήρθαν όλους αυτούς των οποίων το παρελθόν το γνωρίζουμε (ή οφείλουμε να γνωρίσουμε πριν τους ψηφίσουμε), ώστε να γεννηθεί μία ελπίδα για το μέλλον μας και προτού αυτοί  μας εξοντώσουν ολοσχερώς;

Το πολυτεχνείο, ως σημείο αναφοράς του αγώνα των αγνών πολιτών για τα ιδανικά τους, δεν θα σβήσει από τη μνήμη μας, παρά τις αντίθετες προσπάθειες που γίνονται για να ξεχαστεί ή για να αλλάξει μορφή και περιεχόμενο.

Υ.Γ. Διαβάζω και ακούω διάφορα σχετικά με τους νεκρούς (ή μη) του Πολυτεχνείου. Μα τώρα στο διαδίκτυο (Π.χ. εδώ, ή και αλλού) είναι εύκολο να μάθει όποιος ενδιαφέρεται, και πόσοι ήσαν και τα ονόματα αυτών κ. λ. Όσοι λοιπόν ισχυρίζονται ότι δεν υπήρξαν νεκροί, εκθέτουν την νοημοσύνη τους.

Και του χρόνου να είμαστε καλά!

 

 

 

 

Advertisement
This entry was posted in Uncategorized and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s