Ο Γεώργιος Λεχουρίτης και ο βοεβόδας των Καλαβρύτων Ιμβραχήν Αρναούτογλου (Ανέκδοτα και άγνωστα στοιχεία).

Ανέκδοτα και άγνωστα στοιχεία (πέραν των 14 πυκνογραμμένων σελίδων που έχω καταχωρήσει στο «Ιστορικό Λεξικό της επαρχίας Καλαβρύτων») περιήλθαν τελευταία σε γνώση μου σχετικά με τον Γεώργιο Λεχουρίτη και τον Ιμβραχήμ Αρναούτογλου.

Στις 3 Μαρτίου 1826 ο Γεώργιος Παπά[1] Λεχουρίτης έγραφε στο Εκτελεστικό Σώμα ότι κατά την έναρξη του Αγώνα «ήτον βοϊβόντας εις τα Καλάβρυτα ο Ιμπραΐμαγας Αρναούτογλους[2] οπού και εσφαλίσθη με τους εντοπίους και πολεμηθέντες επροσκύνησαν, δώσαντες τα άρματα, εκάθησεν λοιπόν και ο ρηθείς Αρναούτογλους εις τα Καλάβρυτα υστερημένος κάθε αναγκαίου…».

Τότε ο πατέρας του Λεχουρίτη, τον Σεπτέμβριο του 1821, ευρεθείς στα Καλάβρυτα είδε την ελεεινή κατάσταση στην οποία βρισκόταν ο Αρναούτογλου όστις ούτε ψωμί δεν είχε να φάει, τον λυπήθηκε και τον πήρε σπίτι του μαζί με άλλους 4 Τούρκους που είχε μαζί του. Εκεί ο Λεχουρίτης τους κράτησε 4 χρόνια και τους παρείχε τροφή και ρούχα.

Πολλές φορές οι Τούρκοι ζήτησαν φανερά και με γράμματά τους να αγοράσουν τον Αρναούτογλου, δίδοντες πολλά γρόσια. Ο Λεχουρίτης αναφέρει: «Εγώ δεν εδέχθην ποτέ το παρόμοιον, να πωλήσω εχθρόν και να γένω των νόμων εχθρός».

Δύο φορές του τον έκλεψαν.

Την πρώτη  ο Γιάννης Αγιοβλασίτης και Γεώργιος Κομπηγαδιώτης και εξόδευσε 1.500 γρόσια για να μάθει ποιοί τον έκλεψαν και προς τα που τον επήγαν.

Τον Ιανουάριο του 1825 τον έκλεψαν για δεύτερη φορά. Τον πήρε ο Γεώργιος Σταυρόπουλος από το Λειβάρτζι μαζί με άλλους και τον πήγαιναν στην Πάτρα.

Τότε ο Λεχουρίτης φοβισμένος μήπως κατηγορηθεί ότι πήγε να τον πουλήσει, σε περίοδο ανταρσίας, πήγε στον Κωλέτη και του ανέφερε ότι του έκλεψαν τον Αρναούτογλου και ότι δεν τον επούλησε. Ο Κωλέτης τον προέτρεψε να βρεθεί ο Τούρκος διότι θα μείνει η κατηγορία σε βάρος του Λεχουρίτη. Έτσι αναγκάστηκε ο Λεχουρίτης να πληρώσει 25 στρατιώτες τους οποίους έστειλε και με δυσκολία τον βρήκαν και τον έπιασαν.

Τότε το Επαρχείο Καλαβρύτων εζήτησε με διαταγή τον Αρναούτογλου και τους άλλους 4 Τούρκους και ο Λεχουριτης τους παρέδωσε αλλά εζήτησε τα έξοδα της 4ετούς συντήρησης αυτού και των 4 άλλων Τούρκων καθώς και τα έξοδα που έκανε τις δύο φορές που του τον έκλεψαν, ως επίσης και τα έξοδα όσων είχε ορίσει να τον φυλάσσουν. Το επαρχείο του απάντησε ότι αυτά θα έπρρεπε να τα ζητήσει από τη Διοίκηση, όπες και έκανε με το έγγραφο αυτό.

Τέσσερις ημέρες αργότερα, οι Δημητράκης Ζαΐμης και Σωτήρης Χαραλάμπης, ερωτηθέντες από την Αστυνομία απάντησαν ότι όντως ο Αρναούτογλου από τον πρώτο χρόνο της Επανάστασης  μέχρι να παραδοθεί στο Επαρχείο των Καλαβρύτων και στη συνέχεια να αποσταλεί στη Διοίκηση στο Ναύπλιο, «ετρέφετο και ενεδύετο παρά του Λεχουρίτη». Για το ύψος της δαπάνης δήλωσαν ότι δεν ήτο δυνατόν να το γνωρίζουν.

Ο Λεχουρίτης ειδοποιήθηκε από το υπουργείο της Αστυνομίας ότι του ενέκριναν να πληρωθεί για τα έξοδα του Ιμπραήμ Αρναούτογλου 6.000 γρόσια, τα οποία ήσαν πολύ λιγότερα από τα 38.000 που ζητούσε ο Λεχουρίτης. Διαμαρτυρήθηκε λοιπόν στις 18 Μαρτίου 1826 στο Εκτελεστικό, αναφέροντας επί πλέον ότι συντηρούσε άλλους 4 Τούρκους και είχε και 5 άτομα που πλήρωνε για να τους φυλάνε. Τόνισε ότι θα μπορούσε να είχε πάρει πολλά γρόσια αν τον είχε δώσει όταν τον ζητούσαν οι ομοεθενείς του, αλλά τον κράτησε «να χρησιμεύση εις τους ομογενείς μας, όπως αναφέρει, καθού εχρησίμευσε». Ζητούσε λοιπόν να αποζημιωθεί με τα πραγματικά έξοδα που είχε κάνει.

Στις 27 Μαρτίου, όταν είχε πάρει ο Λεχουρίτης τη διαταγή να εκστρατεύσει στο Μεσολόγγι, έγραψε προς τη Διοίκηση ότι θα εκτελέσει τη διαταγή αυτή και θα πράξει το χρέος του, αλλά την παρακαλούσε να τελειώσει την υπόθεσή του τη σχετική με την αποζημίωση για τον Αρναούτογλου. Αφήνει δε την μέριμνα για την είσπραξη αυτών των χρημάτων στον εδικόν του κυρ Βασίλη.

Πηγή: Έγγραφα από τα Γ.Α.Κ. τα οποία πραθέτω αυτούσια στο υπό συμπλήρωση Ιστορικό Λεξικό της επαρχίας Καλαβρύτων.

Η εικόνα είναι από το διαδίκτυο.

————————————————————————————————

[1] Ελέγετο Παπαδόπουλος Γεώργιος και ήταν γνωστός ως «καπετάν Γιώργης». Αδέρφια του ήσαν οι Αναγνώστης και Νικόλας. Πατέρας του Γεωργίου Λ. ήταν ο Γιάννος ή Αναγνώστης Λ. γιός ιερέα, ο οποίος εμαθήτευσε στην Κων/πολη για να γίνει και αυτός ιερέας, αλλά ο Ασημάκης Ζαΐμης τον μετάπεισε και τον επάντρεψε με τη Λεμονιά Τσακίρη από το Σοπωτό και του ανάθεσε τη διοίκηση του σεμτίου του Λειβαρτζίου. Ο Γιάννος ή Αναγνώστης Λεχουρίτης διαδέχθηκε στο σέμπτι του Λειβαρτζίου τον Αναγνώστη Παπαδόπουλο και παρέμεινε στο στο αρχοντιλίκι μέχρις ότου ο Βελής τον αντικαταστήσει με τον Ξαντάκη Τομαρά (Ιστορ. Λεξικό).

[2] Αρναούτογλου Ιμβραχήμ βεγής: βοεβόδας στην επαρχία Καλαβρύτων. Καταγόταν από τη μεγάλη και ισχυρή οικογένεια των Αρναουτογλαίων της Τριπόλεως, γνωστός περισότερο για τη διοικητική του θέση. Έπινε πολύ κρασί και είχε αδύνατο χαρακτήρα. Λόγω αυτού του χαρακτήρα και κολακευόμενος από τους Καλαβρυτινούς, τους πίστευε και έγραφε στην Τούρκικη αρχή στην Τρίπολη ότι ήσαν φιλήσυχοι. Όταν όμως κατάλαβε* την απάτη, φοβισμένος από τα γεγονότα της επαρχίας και χωρίς στρατιωτική δύναμη, εξεκίνησε στις 20 Μαρτίου 1821 για το χωριό Δάρα στην Τρίπολη, που ήταν τσιφλίκι του και απείχε 6 ώρες από τα Καλάβρυτα. Πριν φτάσει σ’ αυτό, ο προπορευόμενος φροντιστής αυτού (τσαούσης) εκτυπήθηκε στο στένωμα της Κακής Σκάλας κάτω από το χωριό Πλανητέρο, από τους ενεδρεύοντες Πετμεζαίους και Μαζιώτες και εγύρισε πίσω. Μόλις άκουσε τους πυροβολισμούς και έμαθε για την ενέδρα ο Αρναούτογλου γύρισε πίσω στα Καλάβρυτα και έντρομος κλείστηκε σε τρεις πύργους της πόλεως με όλες τις εκεί τουρκικές οικογένειες και τη μικρή υπ’ αυτόν εκτελεστική δύναμη. Χωρίς αναβολή οι Χαραλάμπης, Φωτήλας, Θεοχαρόπουλος, Σολιώτης, Παπαδόπουλος, Βασίλειος και Νικόλαος Πετιμεζαίοι, επικεφαλής εξακοσίων και πλέον, τον επολιόρκησαν και μετά από πενθήμερη αντίσταση τους ανάγκασαν να παραδοθούν και να αφοπλισθούν. Οι Έλληνες είχαν δύο νεκρούς και τρείς τραυματίες, μεταξύ των οποίων και ο Σολιώτης. Κέρδισαν όμως θάρρος και περισσότερες από εκατό οπλίσεις… (Ιστορικό Λεξικό.).

* Ο Γιουσούφ Μπέης (Σ. Λαΐου -Μ. Σαρηγιάννης, Οθωμανικές αφηγήσεις…) αναφέρει: «… Ο Αρναούτ-ζαντέ Ιμπραχίμ Αγάς, βοεβόδας των Καλαβρύτων από το Μάρτιο του ίδιου έτους, όταν είδε αυτές τις κινήσεις των απίστων βιάστηκε εξ ανάγκης να ξεκινήσει για την Τρι­πολιτσά· δίχως να ξέρει τι συνέβη στον εν λόγω Τάταρο, έφτα­σε στο ίδιο ρέμα, και άλλοι πεντακόσιοι εξακόσιοι ληστές τού έκοψαν το δρόμο με τον ίδιο τρόπο. Καθώς δεν υπήρχε δρόμος διαφυγής, κάποιοι από τους ακολούθους του άδειασαν μερικά τουφέκια, ελπίζοντας να σωθούν, αλλά, αν και προσπάθησαν να φτάσουν σε ασφαλές μέρος, δεν μπορούσαν να ξεφύγουν, λόγω του μεγάλου αριθμού των απίστων. Με αρκετούς άντρες πληγωμένους, ο εν λόγω αγάς και οι άνθρωποί του έπεσαν αιχμάλωτοι στα χέρια των εχθρών και κουτσά στραβά μετα­φέρθηκαν πίσω στην πόλη [των Καλαβρύτων]. Με το που μπήκαν, κάπου διακόσιοι άρχισαν να πολιορκούν και να ει­σβάλλουν στα σπίτια των μουσουλμάνων της πόλης. Χωρίς να λυπηθούν κανέναν, σκότωσαν τους άντρες και αιχμαλώτισαν τις γυναίκες. Ένας από τους άντρες του [βοεβόδα] κατάφερε να διαφύγει και να φτάσει με ασφάλεια στην Τριπολιτσά, πε­ριγράφοντας εκεί τις περιπέτειές του και τα όσα συνέβησαν. Έτσι η φλόγα της φωτιάς της αναταραχής έφτασε στο απόγειό της, και έγινε φανερό πως η ανταρσία με κάθε τρόπο είχε εγκατασταθεί στο μυαλό των απίστων του Μοριά…».

This entry was posted in Uncategorized and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s