1. Η σιωπή των «ολίγων».

Το ένα από τα πρόσωπα του αφηγήματος που ακολουθεί, παρ’ ότι και όνομα και επίθετο είχε, στον Οργανισμό όπου εργαζόταν, κάποιοι εκ των «συναδέλφων» του δεν τον αποκαλούσαν με το ονοματεπώνυμό του (κυρίως όταν δεν ήταν μπροστά τους ή δεν τους άκουγε), αλλά με την αντωνυμία «Αυτός». «Αυτός!…», «Τι θέλει Αυτός;», «Που πάει Αυτός;», «Τι κάνει Αυτός;» κ.ο.κ. Η εξήγηση γι’ αυτή τη συμπεριφορά τους, αυτή που  ένας γνώστης των πραγμάτων θα έδινε, ήταν ότι τους έπεφτε βαριά να τον αποδεχθούν, πόσο μάλλον να τον αποκαλέσουν «κύριο» ή να τον προσφωνούν με το ονοματεπώνυμό του. Θεωρούσαν ή πίστευαν ότι το «Αυτός» τον μείωνε, τουλάχιστον στις μεταξύ τους συζητήσεις.

Ο «Αυτός» λοιπόν, ήταν προϊστάμενος σε ένα νευραλγικής φύσεως οικονομικό τμήμα του Οργανισμού, ήταν άριστα καταρτισμένος, ακέραιος και δομημένος χαρακτήρας.

Από τους άλλους τρεις του αφηγήματος, ο ένας είχε σκαρφαλώσει στην ιεραρχία λέγοντας πάντα «Ναι σε όλα», ήταν ύπουλος, ενδοτικός, φοβιτσιάρης, δολοπλόκος και ποτέ δεν ακούστηκε ότι ανέλαβε κάποια ευθύνη, έστω εκείνη που του αναλογούσε, όταν κάτι δυσάρεστο συνέβαινε στον Οργανισμό αυτό.

Περίπου της ίδιας υφής ήσαν και τα δύο άλλα γυναικεία πρόσωπα. Με τα ίδια χαρακτηριστικά, την ίδια μεθοδολογία και πρακτική. Απολάμβαναν μια ιδιότυπη ικανοποίηση η οποία πηγάζει από την «ευτυχία της άγνοιας», που είναι μια κατάσταση στην οποία περιέρχεται όποιος δεν γνωρίζει και δεν θέλει να γνωρίζει τους κινδύνους της άγνοιας της δουλειάς του, του αντικειμένου του, των υποχρεώσεών του, οπότε πετάει στα σύννεφα. Κύρια μέριμνά τους λοιπόν, ήταν πως θα περνούσε όπως-όπως η ημέρα και αυτό τους ήταν αρκετό. Η μία εκ των δύο γυναικών, που ήταν και διευθύντρια της άλλης, είχε ειδικές περγαμηνές στο να δημιουργεί καταστάσεις σε βάρος μη αρεστών υπαλλήλων. Είναι αυτή που στο τέλος αναφέρω ότι ο Θεός εναρμόνισε το εν γένει παρουσιαστικό της με την εν γένει προσωπικότητά της.

Στη συνέχεια του αφηγήματος εμφανίζεται και ένα ακόμα πρόσωπο, εκτός του Οργανισμού …

                                         ……………………

Πρωΐ – πρωΐ εκείνης της Δευτέρας ο αρμόδιος Επίτροπος της Ελεγκτικής αρχής, ζήτησε στο τηλέφωνο τον προϊστάμενο του τμήματος που του έστελνε για προληπτικό έλεγχο τις εντολές πληρωμής.

Ο «Αυτός» απάντησε στο τηλέφωνο και ο Επίτροπος του ανακοίνωσε ότι στο εξής, θα πρέπει να στέλνονται μαζί με το συγκεκριμένο ένταλμα και όλα τα δικαιολογητικά αυτής της δαπάνης. Αυτά ήσαν τόσα σε όγκο που θα γέμιζαν την καρότσα ενός μεσαίου μεγέθους φορτηγού.

– Κύριε Επίτροπε, αυτό είναι αδύνατο, διότι ο όγκος αυτών των δικαιολογητικών είναι πολύ μεγάλος. Αν θέλετε μπορούμε να σας στέλνουμε μικρό μέρος αυτών των δικαιολογητικών, ώστε δειγματοληπτικά να κάνετε τον έλεγχο, του αντιπρότεινε ο «Αυτός».

– Όχι! Παρακαλώ να στέλνονται όλα τα δικαιολογητικά του εντάλματος.

– Μα θα είναι ένα φορτηγό κάθε μήνα κε Επίτροπε! Επί πλέον αυτά θα πρέπει να πληρωθούν σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Αυτό συνέβαινε μέχρι σήμερα και έτσι ενεργούσαμε…

– Αυτά που μου λέτε συνέβαιναν στο παρελθόν, τώρα είμαι εγώ εδώ! Παρακαλώ ακολουθήστε την υπόδειξή μου, διαφορετικά το ένταλμα δεν θα θεωρηθεί! Καλημέρα σας!

– Καλημέρα!

Ο «Αυτός» εκνευρίστηκε. Με ταχύτητα πέρασαν μπροστά του οι πιθανοί λόγοι για τους οποίους ο Επίτροπος ενεργούσε έτσι. Είτε ήθελε να ελέγχονται πράγματι όλα τα παραστατικά, τα οποία 7-8 άτομα του Οργανισμού, έκαναν ένα μήνα να ελέγξουν, είτε ήθελε να δείξει ότι αυτός διέφερε από τους προηγούμενους, είτε ήθελε να εκβιάσει κάποια κατάσταση… Ότι και αν συνέβαινε όμως, η αντικειμενική δυσκολία ήταν πραγματική και μπροστά του. Η ελεγκτική αρχή είχε δύο ελεγκτές για πολλούς Οργανισμούς και ήταν αδύνατο στο διάστημα που έπρεπε αυτά τα εντάλματα να πληρωθούν, να έχουν ελεγχθεί.

Ο «Αυτός» ενημέρωσε για το θέμα αυτό τις δύο «αρμόδιες» που παραπάνω αναφέρθηκαν, καθώς και τον ευρισκόμενο ψηλά στην ιεραρχία, «Ναι σε όλα».

Πέρασε μία ημέρα και απάντηση δεν πήρε από κανένα τους. Ήρθε και η δεύτερη ημέρα, αλλά τίποτα! Σε πέντε ημέρες έληγε η προθεσμία πληρωμής αυτών των δαπανών, και το ένταλμα ήταν αθεώρητο!

Την επόμενη το ξαναθύμισε σε όλους, αλλά κανείς τους δεν ενδιαφέρθηκε… Αναγκάστηκε να προτείνει στον «Ναι σε όλα» να ειδοποιηθεί ο Πρόεδρος της Ελεγκτικής αυτής αρχής, και να επιδιωχθεί μία συνάντηση μαζί του ώστε να επιδιωχθεί λύση του θέματος.

Ο «Ναι σε όλα» του απάντησε:

– Κανόνισέ το εσύ και ειδοποίησέ με!

Έτσι ο «Αυτός», πιεζόμενος κυρίως από το χρόνο, αλλά και από τις περιστάσεις τις οποίες γνώριζε πολύ καλά, μερίμνησε και μάλιστα άμεσα, ώστε να οριστεί ένα ραντεβού με τον εν λόγω Πρόεδρο.

Να σημειωθεί εδώ ότι αν το ένταλμα δεν πληρωνόταν στην ώρα του, την ευθύνη, για συγκεκριμένους λόγους, σίγουρα θα την ζητούσαν από τον «Αυτό», μόνο και μόνο για το γεγονός ότι αυτός υπέβαλλε το ένταλμα για θεώρηση. Βέβαια τα δικαιολογητικά μέχρι αυτή την ώρα τα συγκέντρωνε η μία εκ των παραπάνω υπαλλήλων στο τμήμα της, εκεί γινόταν ο έλεγχος και αυτή στη συνέχεια τα κρατούσε σε αποθήκες για τον μελλοντικό κατασταλτικό έλεγχο. Αν λοιπόν στο εξής πήγαιναν για έλεγχο, αυτή θα έπρεπε να τα φορτώσει στο μεταφορικό μέσο και αυτή θα τα παρελάμβανε μετά τον έλεγχο για να τα αποθηκεύσει. Ο «Αυτός» ήταν απλά ενδιάμεσος και εκ του κανονισμού του Οργανισμού δεν είχε αρμοδιότητα ελέγχου, αλλά μόνο έκδοσης του εντάλματος.  Ισχυρίστηκε λοιπόν αυτή η υπάλληλος ότι θα έστελνε τα δικαιολογητικά στον «Αυτό» που βρισκόταν δυο ορόφους πιο πάνω και εκείνος ας έκανε την υπόλοιπη διεκπεραίωση.

Επικοινώνησε λοιπόν ο «Αυτός» με τη Γραμματεία του προέδρου της ελεγκτικής αυτής αρχής, έθεσε το αίτημα και η Γραμματέας τον βεβαίωσε ότι θα τον ειδοποιούσε σε λίγο.

Πράγματι σε λίγη ώρα ο «Αυτός» πήρα την απάντηση ότι το ραντεβού με τον πρόεδρο θα είναι για την επόμενη ημέρα στις 9 η ώρα το πρωΐ. Η γραμματέας ζήτησε να ενημερωθεί πόσοι και ποιοι θα συμμετείχαν.

Ο «Αυτός» στη συνέχεια ειδοποίησε τηλεφωνικά τους άλλους τρεις του αφηγήματος, για τη συνάντηση της άλλης ημέρας. Την επόμενη ημέρα όταν πλησίαζε η ώρα του ραντεβού, αφού δεν είχε ειδοποίηση από κάποιον από τους τρεις, έφυγε μόνος για την ελεγκτική αρχή, όπου και το ραντεβού. Εκεί στον προθάλαμο τους βρήκε να συζητούν. Η γραμματέας ρώτησε αν είναι όλοι παρόντες και μπήκε να ενημερώσει τον πρόεδρο. Γύρισε, άνοιξε την πόρτα και είπε:

– Περάστε, ο κύριος πρόεδρος σας περιμένει!

Μπήκαν όλοι, μπήκε και ο «Αυτός» τελευταίος. Έγιναν οι τυπικές συστάσεις, και κάθισαν όλοι γύρω από ένα παλαιού τύπου λουστραρισμένο οβάλ τραπέζι.

– Τι να σας προσφέρουμε; Ρώτησε ο πρόεδρος. Καφέ; Πορτοκαλάδα;

Είπε ο καθείς και η καθεμιά τι ήθελε και η γραμματέας πήγε να τα φέρει.

Στο μεταξύ ο πρόεδρος, ένας καλοβαλμένος, καλοντυμένος, ευγενής και πρόσχαρος άνθρωπος, ρώτησε δυο τρία πράγματα για τον οργανισμό και ο «Ναι σε όλα» ανώτερος γαρ όλων, απαντούσε με αξιοσημείωτη και θα έλεγα στομφώδη προθυμία.

Τα κεράσματα ήρθαν και ο πρόεδρος ρώτησε:

– Λοιπόν κύριοι, ποιο είναι το θέμα σας;

Κοίταξε τον «Ναι σε όλα» που μέχρι αυτή τη στιγμή συνομιλούσε, αλλά αυτός είχε στρέψει αλλού το πρόσωπό του.

Στράφηκε και προς όλους τους άλλους, αλλά κανείς δεν απάντησε.

Ο πρόεδρος σάστισε, αλλά επανέλαβε την ερώτηση:

 – Κύριοι παρακαλώ πείτε ποιο πρόβλημα έχετε; Γιατί τέλος πάντων ζητήσατε να βρεθούμε; Ενημερώθηκα ότι κάποιο πρόβλημα με τον έλεγχο των δαπανών σας υπάρχει. Τι ακριβώς συμβαίνει;

Κανείς δεν απαντούσε! Μία άκομψη και κάπως απόκοσμη βουβαμάρα είχε απλωθεί στο χώρο. Τα κεφάλια των τριών σκυμμένα. Ο πρόεδρος κοίταζε τα σκυμμένα πρόσωπα και εξέφραζε με τα μάτια του μια έκπληξη, περιμένοντας μια απάντηση. Ο «Αυτός» είχε κοκκινήσει  από θυμό περισσότερο αλλά και ντροπή. Ήταν ο νεότερος σε ηλικία εκεί και αυτός που δεν θα έπρεπε να είχε ευθεία ανάμειξη αλλά ούτε και ουσιαστικό ενδιαφέρον να λυθεί το πρόβλημα. Άλλος στη θέση του θα το άφηνε, δεν θα ενδιαφερόταν και το θέμα θα είχε σκάσει. Όμως, εκτός του ότι ο χαρακτήρας του και η εν γένει παιδεία και διαδρομή του στον οργανισμό αυτό, δεν του το επέτρεπαν, επί πλέον τούτων τις ευθύνες απ’ αυτόν θα τις ζητούσαν. Το γνώριζε ότι ήταν στόχος και μάλιστα ευάλωτος. Διότι όταν βρίσκεσαι σε κάστα ανθρώπων με κοινά χαρακτηριστικά και είσαι διαφορετικός απ’ αυτούς, είσαι αυτόματα στόχος χωρίς υποστήριξη και βοήθεια. Ένας μηχανισμός άμυνας ενεργοποιήθηκε μέσα του και του απέσπασε την προσοχή από ταβάνι και τους τοίχους γύρω του που νόμιζε ότι κινούνταν σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Τους κοίταξε όλους… Αμίλητοι. Τα μάτια τους ήσαν στραμμένα  τα παλιά μάρμαρα του δαπέδου. Περίμεναν κάτι; Σκέφτονταν ίσως γιατί ήσαν εκεί; Σκέφτονταν ίσως τις επιπτώσεις στον Οργανισμό από τη συνέχιση του προβλήματος; Κανείς δεν μπορούσε να μαντέψει.

Ο «Ναι σε όλα» ήταν ανώτερός του «Αυτού»… Να τον παρέκαμπτε; Και τι θα του έλεγαν οι άλλες; Μήπως ότι ήταν αναρμόδιος; Ίσως ότι ενώ ήσαν έτοιμες να μιλήσουν, τις παρέκαμψε; Για κάποια δευτερόλεπτα σάστισε. Αυτές οι σκέψεις ήταν μεν δευτερολέπτων, αλλά τα δευτερόλεπτα του φάνηκαν χρόνος πολύς.

Ο πρόεδρος, επέμεινε:

-Λοιπόν;

Ο «Αυτός» αναψοκοκκινισμένος καθώς ήταν, με ανόητη ίσως αποφασιστικότητα, στράφηκε στον πρόεδρο και του είπε:

– Κύριε πρόεδρε, θα μου επιτραπεί να σας θέσω το πρόβλημα;…

– Παρακαλώ, ορίστε! Αυτό περιμένω… Γι’ αυτό δεν ήρθατε;

Οι υπόλοιποι στην ίδια θέση, με την ίδια έκφραση και το ίδιο απλανές και ουδέτερο βλέμμα. Ίσως δεν έβλεπαν καν, μόνο άκουαν.

– Κύριε πρόεδρε, σύμφωνα με την μέχρι τώρα πρακτική στον επίτροπο υποβαλλόταν για θεώρηση το συγκεκριμένο ένταλμα, χωρίς τα δικαιολογητικά του, τα οποία είναι πολλά…

– Δηλαδή όταν λέτε πολλά, πόσα;

– Ένα φορτηγάκι μικρό, γεμάτο…

– Α! για συνεχίστε… Και πως εθεωρείτο ανέλεγκτο το ένταλμα;

– Μόνο από τον κατασταλτικό έλεγχο γινόταν αυτό και αν, όπως από το νόμο έχετε δικαίωμα, εζητείτο δειγματοληπτικά να ελεγχθούν αποδεικτικά της δαπάνης…

– Γνωρίζετε αν ζητήθηκε ποτέ να γίνει δειγματοληπτικός έλεγχος;

– Απ’ ότι γνωρίζω, όχι!

– Η δική σας υπηρεσία, ελέγχει αυτά τα δικαιολογητικά;

Η αρμόδια να απαντήσει, δεδομένου ότι έκανε τον έλεγχο, παρέμεινε αμίλητη, όπως και η διευθύντριά της.

Ο «Αυτός» απάντησε:

– Ναι! Γίνεται από αρκετά άτομα και διαρκεί ένα περίπου μήνα…

– Πως προκύπτει αυτό; Από που αποδεικνύεται;

– Δεν υπάρχει κάποιο γραπτό αποδεικτικό στοιχείο, συνημμένο του εντάλματος…

– Εσείς, εκτός του όγκου των δικαιολογητικών, τι άλλο σας δυσκολεύει για να υποβάλλετε αυτά για έλεγχο;

– Ο περιορισμένος χρόνος και η σύμβαση που υπάρχει με βάση την οποία αυτά υποβάλλονται στον οργανισμό  και σε διάστημα ενός μηνός πρέπει να εξοφληθούν. Ήδη σε μία ημέρα πρέπει να έχει θεωρηθεί και πληρωθεί το ένταλμα.

Ο πρόεδρος έμεινα για λίγο αμίλητος και σκεφτικός.

– Λοιπόν κύριοι, απ’ όσα ο συνάδελφός σας παραθέτει, αντιλαμβάνομαι ότι σας θεωρούμε ένα ένταλμα χωρίς να βλέπουμε τα δικαιολογητικά της δαπάνης. Αυτό είναι ανεπίτρεπτο! Επομένως, ή τα δικαιολογητικά θα υποβάλλονται όλα για έλεγχο, ή την ευθύνη του ελέγχου θα την αναλαμβάνετε εσείς αλλά γραπτά επάνω σε κατάσταση συγκεντρωτική του συνόλου της δαπάνης η οποία αναφέρεται στο ένταλμα, με υπογραφή και σφραγίδα των αρμοδίων οργάνων (Προϊσταμένου και Διευθυντή). Επειδή λοιπόν ο έλεγχος του συνόλου των παραστατικών της δαπάνης θα σας δημιουργήσει δυσκολίες, συμφωνείτε στη δεύτερη λύση;

Η αντίδραση των τριών ήταν μηδενική. Περίμεναν… Τα πρόσωπά τους είχαν, μία ανεξήγητη θα έλεγα, έλλειψη έκφρασης που περισσότερο θα ταίριαζε σε ηλιθιότητα.

Ο πρόεδρος ξαναρώτησε:

 – Συμφωνείτε να βεβαιώνεται από τον αρμόδιο προϊστάμενο και διευθυντή σε κατάσταση ότι διενεργήθηκε ο έλεγχος;

Τα δευτερόλεπτα πέρασαν βουβά. Η μία εκ των δύο παρισταμένων που το τμήμα της διενεργούσε τον έλεγχο και συνέτασσε τις καταστάσεις, αυτή και η διευθύντριά της λογικά, θα έπρεπε να βεβαιώνουν αυτά που ο πρόεδρος πρότεινε. Αλλά δεν μίλησε καμμιά τους. Ούτε ο «Ναι σε όλα». Αυτή η νεκρή βουβαμάρα των δευτερολέπτων που φαντάζει να διαρκεί αρκετά λεπτά, έφερε τον «Αυτό» στην ίδια κατάσταση που βρέθηκε στην αρχή της συζήτησης.  Το ταβάνι, οι τοίχοι γύρω του ακόμα και οι φιγούρες των παρισταμένων τριγύριζαν θολές και ανακατεμένες μεταξύ τους, σε ακανόνιστο ρυθμό. Σήκωσε πάλι το κεφάλι του, τους κοίταξε όλους και είπε στον πρόεδρο:

– Αν δεν έχουν αντίρρηση οι υπόλοιποι συνάδελφοι, θα γίνει όπως προτείνετε. Δεν ξέρω αν συμφωνούν, είπε, και στράφηκε προς το μέρος τους.

Μόλις και μετά βίας η μία εκ των δύο, η διευθύντρια, ψέλλισε χαμηλόφωνα:

– Συμφωνούμε!

– Ωραία! Στείλτε λοιπόν να παραλάβετε από τον αρμόδιο επίτροπο το ένταλμα να βεβαιώσετε τα συμφωνηθέντα και να επιστρέψετε αυτό προς θεώρηση, είπε ο πρόεδρος και έκανε τη συνηθισμένη κίνηση τραβώντας την καρέκλα, να σηκωθεί από τη θέση του.

– Κύριοι, σας ευχαριστώ για την παρουσία σας εδώ και τη συνεργασία, είπε και στράφηκε προς την πόρτα απ’ την οποία είχε εισέλθει.

Δεν χαιρέτισε κανένα, ούτε και περίμενε την αποχώρηση των επισκεπτών. Ήταν φανερά δυσαρεστημένος και έκανε νεύμα στη γραμματέα του να τον ακολουθήσει.

Όταν αυτή βρέθηκε στο γραφείο του της είπε εκνευρισμένος, να ενημερώσει τον επίτροπο για ό,τι είχε συμφωνηθεί και της ζήτησε να κοιτάξει αν έφυγαν οι επισκέπτες του.

Ο «Αυτός» άνοιξε πρώτος την πόρτα και έφυγε. Γυρνώντας στο γραφείο του έστειλε τον σύνδεσμο και πήρε πίσω το ένταλμα και στη συνέχεια το διαβίβασε με υπηρεσιακό σημείωμα στο αρμόδιο τμήμα για να βεβαιώσει τον έλεγχο.

Ο υπάλληλος που πήγε το ένταλμα και το σημείωμα, τον ενημέρωσε ότι αρχικά δυσανασχέτησε η προϊσταμένη λέγοντας ότι δεν είναι δουλειά δική της. Στη συνέχεια του είπε να περιμένει και πήγε στην άλλη, την διευθύντριά της. Γυρνώντας και μουρμουρίζοντας του είπε:

– Πήγαινε και θα δω τι θα κάνω!

Το θέμα βέβαια τέλειωσε εκεί με την επανυποβολή του εντάλματος για θεώρηση συνοδευμένου από τη σχετική βεβαίωση.

                                                 ……………………………….

Για την ιστορία να σημειώσω ότι: και οι τρεις (εκτός του «Αυτού») είχαν πολύ καλή πορεία στην εξέλιξή τους στον Οργανισμό. Βέβαια ο Οργανισμός στο τέλος «πήγε κατά διαόλου», αλλά, τι τους ένοιαζε;

Επίσης να σημειώσω ότι: Είναι πράγματι φοβερό, το ότι ο Θεός εναρμονίζει μερικές φορές το ύψος και εν γένει το παρουσιαστικό κάποιου ατόμου, με το μέγεθος της μετέπειτα προσωπικότητάς του, την εν γένει δηλ. πνευματική του ανάπτυξη και την ηθική του διαμόρφωση, και άλλες φορές επαληθεύει τη λαϊκή ρήση που λέει ότι: «στις πολυκατοικίες με πολλούς ορόφους, ο τελευταίος πάνω είναι άδειος».

                                            …………………………………

Η σιωπή είναι χρυσός; Παραμένει ερωτηματικό… Ένα είναι βέβαιο, ότι όποιος «μιλάει» στον ευρύτερο δημόσιο χώρο, χαλάει τα «κακώς κείμενα», θίγει τον συστημικό κανόνα: «Άκου, βλέπε, σιώπα!». Αυτόν ακολουθούν οι περισσότεροι και περιμένουν κάποιος άλλος να βγει μπροστά να δώσει μία λύση, σε δικό τους μάλιστα πρόβλημα, και ας γίνει αντιπαθής. Όμως 9 στις 10 φορές, αυτοί που κρύβονται πίσω, εκμεταλλεύονται τις ικανότητές του και σφετερίζονται την προσπάθειά του. Αν κάποιος δε, τους ρωτήσει, όντας υπεύθυνοι και σε κλιμάκια που παίρνονται οι αποφάσεις, για την αιτία της κατάντιας του φορέα αυτού, η απάντηση είναι πάντα η ίδια:  «Φταίνε οι άλλοι!».

Τέλος αν σας πω ότι «κάθε ομοιότητα με πρόσωπα ή πράγματα είναι τυχαία», θα με πιστέψετε;

 

 

 

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s