Σπάνια έγγραφα.

………………………………………………………………..

Αγαπητοί φίλοι αναγνώστες, όπως ίσως γνωρίζετε, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης έδωσε εντολή να φονευθεί ο γνωστός Δημήτριος Νενέκος.

Σας παρουσιάζω σε αντίγραφο (δεδομένου ότι το πρωτότυπο το κρατούσε ο Αθανάσιος Σαγιάς) την έγγραφη διαταγή την οποία του έδωσε ο Θ. Κολοκοτρώνης να φονεύσει τον Δημήτριο Νενέκο.

Επίσης σας παρουσιάζω και το έγγραφο (απάντηση) του Θ. Κολκοτρώνη προς τη Γραμματεία της Δικαιοσύνης, με το οποίο αναλαμβάνει την ευθύνη για την εκτέλεση του Νενέκου κ. λ. ως επίσης και άλλο σχετικό έγγραφο του Αθ. Σαγιά

Αξίζει να διαβάσετε τα ντοκουμέντα αυτά. Είναι αποδεικτικά στοιχεία όσων θεωρητικά γνωρίζει ο πολύς κόσμος.

Να αναφέρω εδώ ότι στο «Ιστορικό Λεξικό της επαρχίας Καλαβρύτων» έχω καταγράψει πολλές σελίδες με πρωτογενή και ανέκδοτα έγγραφα για τους δύο αυτούς σημαντικούς πλαρχηγούς της Αχαΐας. Επίσης να σημειώσω ότι ο Σαγιάς διώχθηκε από την οικογένεια του φονευθέντος Νενέκου, η οποία υποστηριζόταν από τον προύχοντα επίσης οπλαρχηγό των Πατρών Μπενιζέλο Ρούφο.

Η γραπτή εντολή (σε αντιγραφή) έχει ως εξής: «Διαταγή Μυστική./ Προς τον καπετάν Αθανάσιον Σαγιάν./ Επειδή το μόλυσμα της υποταγής προχωρεί δια της ενεργείας του Δημ. Νενέκου, έπεται να φέρη τον Γενικόν όλεθρον της Πελοποννήσου και της πατρίδος δια τούτο διορίζεσαι να προσπαθήσης όπως δυνηθείς να φονεύσης αυτόν τον Νενέκο, προς απάντησιν του γενικού ολέθρου, και εγώ θέλει απολογούμαι όπου ανήκει δια τον φόνον του./ Τη 5 Ιουλίου 1827/ Κλαπατζούνα./ Ο Γενικός Αρχηγός των όπλων/ Θ. Κολοκοτρώνης/ Ίσον απαράλλακτον τη 12 Ιουνίου 1830 εν Βοστίτζη/ Ο Γραμματεύς του πρωτοκλήτου δικαστηρίου Αχαΐας./ Μ. Κοσσιέρης».

Ο Αθανάσιος Σαγιάς, σε έγγραφό του αναφέρει: «Προς το κατά την Αχαΐαν πρωτ. Δικαστήριον./ Την υπ’ αριθ. 1735 διαταγήν σας έλαβον μέσον αστυνομίας Παλ. Πάτρας, εις τας 3 του ενεστώτος, είδον να με προσκαλή ο επίτροπος της κυρίας Ελένης Δ. Νενέκου κύριος Χρ. Καλιοντζής δια τον φόνον τον οποίον έκαμα προς τον Δ. Νενέκον, εγώ κατά το εσώκλειστον ίσον της διαταγής του γεν. Αρχηγού της Πελοποννήσου εφόνευσα τον Δ. Νενέκον, και ας ερωτηθή ο Γεν. Αρχηγός να απολογηθή και μένω ευσεβάστως./ τη 6 Ιαν. 1830 Κούμανι./ ο ευπειθής πολίτης/ Αθανάσιος Σαγιάς/ Απαράλλακτον τω πρωτοτύπω/ τη 12 Ιουνίου 1830/ ο Γραμματεύς/ Μ. Κοσσιέρης».

Στις 11 Ιουνίου 1830 ο «Εξεταστικός Δικαστής» (αφού προηγουμένως δια του προέδρου του δικαστηρίου Ν. Φλογαΐτη, στις 12 Ιουνίου 1830, είχε απευθύνει ερώτημε περί τούτου στη Γραμματεία της Δικαιοσύνης), με έγγραφό του προς τον Γενικό Αρχηγό των όπλων της Πελοποννήσου Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, αφού του αναφέρει για την διαταγή την οποία εμφάνισε ο Αθαν. Σαγιάς εγκαλούμενος από την σύζυγο του Δ. Νενέκου, καταλήγει: «…ταύτα λοιπόν θεωρήσαντες ευαρεστήθητι  να πληροφορήσητε τον υποφαινόμενον διορισμένον εξεταστικπον δικαστήν. Αον εάν, μία τοιαύτη διαταγή, εξεδόθη παρ’ υμών, και Βον εάν ενηργήθη κατά την έννοιάν της…».

Ο Θ. Κολοκοτρώνης απάντησε ως εξής: «Προς την επί της Δικαιοσύνης Γραμματείαν της Κυβερνήσεως. Απαντώ εις την υπ’ αριθ. 2140 πρόσκλησιν της γραμματείας ταύτης δι’ ής εξαιτεί παρ’ εμού πληροφορίας δια τον φόνον του Δημ. Νενέκου, από του οποίου τους συγγενείς εγκαλείται ως αυτουργός ο Αθανάσιος Σαγιάς. Τας πληροφορίας αυτάς έθεσα εν καιρώ δι’ αναφοράς μου υπ’ όψιν της Α.Σ. του Κυβερνήτου, επικαλούμενος την προστασίαν της Κυβερνήσεως υπέρ του Σαγιά, σημαντικά παθόντος, και κάλλιον να είπω κατά κράτος αφανισθέντος από την ένεκα αυτής της πράξεώς του καταδρομήν του κ. Μπενιζέλου Ρούφου εκτάκτου επιτρόπου της Ήλιδος τότε. Δεν λείπω μ’ όλα ταύτα και δια της απρούσης μου να σας εκθέσω τα προς την Γραμματείαν ταύτην κατά την πρόσκλησίν της. Ο φονευθείς εκείνος Νενέκος δεν εξηρκέσθη εις τας τόσας καταχρήσεις και αρπαγάς τας οποίας έκαμε φέρων κατά δυστυχίαν και στρατιωτικόν αξίωμα, με το οποίον η πατρίς ετίμησεν αυτόν, και δια του  οποίου έχαιρε την πρώτην εύνοιαν[;] των στρατιωτών του, αλλά προτιμήσας μάλλον τα συμφέροντά του από τα της πατρίδος, εδείχθη εσχάτως προδότης αυτής, και πρώτος των άλλων κλίνας τον αυχένα εις τους εχθρούς, παρεκίνησε τη δολιότιτι και πολλούς άλλους αθώους, τους οποίους αφήκεν τελευταία υπό την διάκρισιν των εχθρών. Και κατ’ εμού δε του ιδίου στρατοπεδευμένου εις Πετζάκους οδήγησε τους εχθρούς, και κατά του εν Αγίω Βλασίω ομοίως τοποθετημένου Πετιμεζά, και λοιπών, τους οποίους και ευρόντες απροετοιμάστους οι εχθροί, έβλαψαν σημαντικά. Θεωρών όθεν ότι ένεκα τούτου όχι μόνον στρατόπεδον δεν έλπιζα να δυνηθώ να συντάξω, και η απελπισία του λαού ημέρα τη ημέρα ηύξανεν, αλλ’ ότι και εγώ ο ίδιος έπρεπε ν’ απομακρυνθώ εκείθεν, ως και απεμακρύνθην προς καιρού έως ού μετέφερα από άλλας επαρχίας στρατεύματα, απεφάσισα να φονευθή αυτός δια να σωθή η λοιπή Πελοπόννησος, και δια δώρων και άλλων υποσχέσεων μετεχειρίσθην μέσον τον Σαγιάν. Ούτος μέχρι τινος είτε φιλανθρωπούμενος, είτε προσμένων να μεταμεληθή ο προδότης ανέβαλε την εκτέλεσιν της διαταγής μου, διό και τον επέπληξα προφορικώς. Εν τούτοις ο προδότης μετά την έλευσιν της Α. Σ. του Κυβερνήτου, αντί ν’ ακούση τας δι’ εμού σταλείσας και προς αυτόν συμβουλάς της Κυβερνήσεως προς μετάνοιαν, και να μεταμεληθή ως έπραξαν και οι παρ’ αυτόν απατηθέντες Χαρμπίλας και άλλοι, αυτός απελπίσας το έθνος εφόνευσε ένα αδελφόν, και έναν άλλο συγγενή του Σαγιά δι’ επιβουλής, επήγε αιφνιδίως, και ήρπασε τους από Καρύταιναν προ χρόνων κατά τας Πάτρας κατοικούντας Σιμωταίους 25 ψυχάς με όλα των τα πράγματα, και τους υπήγε προς τους εχθρούς, οίτινες έκαμαν προς αυτούς τα ασπλαχνότατα[;], τότε ο Σαγιάς δικαίως έπρεπε να χάση την υπομονήν, και να εκτελέση την διαταγήν μου του να τον φονεύση, ως και τον εφόνευσεν ελευθερώσας την γην της Πελοποννήσου από έναν τοιούτον αχάριστον και αθωώσας την προσαφθείσαν υπόληψίν της. Προς την Κυβέρνησιν διηύθυνα τότε, και όσα ευρέθησαν επάνω του γράμματα προς αυτόν των της Πάτρας εχθρών, γραμμένα δύο ημέρας προ του φόνου του, εξ’ ων εγίνετο κατάδηλον ότι δεν είχε σκοπόν να μεταμεληθή ποτέ. Ταύτα ενθυμούμαι προς το παρόν και αναφέρω ανοσιουργήματα του φονευθέντος προδότου. Μόνη μία προσωπική έκφρασις εδύνατο να διηγηθή και μέος των λοιπών. Τολμώ όθεν κατά τας και προς την Σ. Κυβέρνησιν προλαβούσας αναφοράς μου να παρακαλέσω να ενεργήση η Γραμματεία αύτη όχι μόνον να αθωωθή ο εγκαλούμενος Σαγιάς, αλλά και να αποζημιωθή όθεν και όπως ανήκει δι’ όσα τω ηρπάγησαν όταν κατετρέχθη παρά του εκτάκτου επιτρόπου της Ήλιδος, διότι όσον το κατ’ εμέ, όστις έπαθον πολλά εξ αιτίας του Νενέκου, και την πατρίδα ίδια προς το χείλος της απωλείας ένεκα του κινήματός του, ο Σαγιάς αξίζει της συμπαθείας του έθνους και της κυβερνήσεώς του./ τη 23 Ιουνίου 1830, εν Καρυταίνη/ ο Γεν. Αρχ[ηγός]. των Π[ελοποννησιακών]. όπλων/ Θ. Κολοκοτρώνης».

Πηγή: Γ.Α.Κ.

(Σημείωση: Τα παραπάνω στοιχεία υπόκεινται στους περιορισμούς της περί πνευματικών δικαιωμάτων νομοθεσίας).

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s