Τα γεγονότα της επανάστασης του 1821 στην επαρχία Καλαβρύτων.

5.

(Συνέχεια από προηγούμενο…)

«… Αλλά και οι ίδιοι οι Τούρκοι σε έγγραφό τους προς τον πρεσβευτή της Ρωσίας Στρογγανώφ, στις αρχές Ιουλίου 1821, το οποίο πραθέτει σε περίληψη ο Σπηλιάδης (Απομνημ…, Α΄, 201-2), αναφέρουν μεταξύ άλλων: «… Και μ’ όλον τούτο εύσπλαχνος πάντοτε και γενναία [η Υψηλή Πύλη], έσπευσε αύτη να στείλη επιστολάς τω Βεζύρη προς τον Πατριάρχην, δι’ ων προσεκαλείτο να συμβουλεύση το έθνος του να υποταγή αποπνίγων τον σπόρον της αποστασίας, τον οποίον έτρεφον αποπλανημένοι ρεαγιάδες τόσον εις την μητρόπολιν όσον εις τ’ άλλα μέρη της επικρατείας. Αλλ’ ο Πατριάρχης έπραξε τουναντίον, φανερός ων αρχηγός του έθνους, ήτον εν ταυτώ και αφανής αρχηγός των συνωμωτών. Δια τούτο εις τα Καλάβρυτα της Πελοποννήσου, ένθα εγεννήθη, και εις άλλα μέρη, όπου εδημοσίευσε τ’ αναθέματά του, οι ρεαγιάδες ήσαν οι πρώτοι οίτινες επανέστησαν και εφόνευσαν τους Μουσουλμάνους. Η Υψηλή Πύλη εβεβαιώθη ότι ο Πατριάρχης έλαβε μέρος ενεργόν εις την συνωμοσίαν, και ότι ήτον έργον του η εις τα Καλάβρυτα επανάστασις καθώς και άλλων τοιούτων συμβούλων…».[1]

Ενδεικτικά παραθέτω την αναφορά της 25ης Μαρτίου σε διάφορες ομιλίες: Ο Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων Ρήγας Παλαμήδης, στον εκφωνηθέντα λόγο του κατά την εθνική εορτή της 25ης Μαρτίου 1846, μεταξύ των άλλων, αναφέρει και τα εξής: «… Ταύτα [τα έπη] προπαρεσκεύασαν την αξιομνημόνευτον εκείνην ημέραν της 25 Μαρτίου του 1821, καθ’ ήν, ευλογούντος του αοιδίμου αρχιερέως Γερμανού Παλαιών Πατρών, και πρωταγωνιζομένων των εκεί παρευρεθέντων προκρίτων, ανεπετάσθη εις τα ερείπια της αρχαίας Κυναίθης, εν τη ιερά μονή της αγίας Λαύρας, η σημαία της ελευθερίας, ήτις προσεκάλει άπαν το ελληνικόν έθνος εις τον κατά της τυραννίας προκείμενον ιερόν αγώνα, αρξάμενον ήδη και πέραν των του Ίστρου ρείθρων υπό του αρειτόλμου και γενναιόφρονος Αλεξάνδρου Υψηλάντου, όστις μετά του ιερού λόχου το πρώτον εις τον βωμόν της ελευθερίας προσήνεγκεν ολοκαύτωμα…». Ο Μ. Δημητριάδης (Ο νεκρός του στρατηγού Ανδρέα Λόντου εν Αιγίω, Πάτραι 1846, σ. 7) αναφέρει: «Την 25 Μαρτίου όταν εις τα ερείπια των Καλαβρύτων υψώθη η σημαία του ιερού πολέμου, ο Ανδρέας Λόντος μετ’ ολίγων ημιθέων ως αντιπρόσωπος της επαρχίας ταύτης ώμοσε φοβερόν όρκον, και ησπάσθη γενικήν απόφασιν της ελευθερίας ή του θανάτου». Στον επιτάφιο λόγο εκφωνηθέντα παρά του Στεφάνου Ι. Μυρτίλου, Λεσβίου, κατά την κηδείαν του αειμνήστου υποστρατήγου της Ελλάδος Ανδρέου Λόντου, την 21 Ιανουαρίου 1851 εν Αιγίω (σ. 9), αναφέονται τα εξής: «… και ιδού ευθύς την 25 Μαρτίου του αυτού έτους [1821] … εν πρώτοις εν τη Αγία Λαύρα… πρώτος ο περιώνυμος ήρως Ανδρ. Λόντος, και οι περιφανείς εκείνοι και ηρωϊκοί άνδρες, Ανδρέας ζαΐμης, Σωτήριος χαραλάμπης, Φωτήλας και λοιποί, ευλογούντος του αειμνήστου και περιωνύμου εκείνου ιεράρχου Γερμανού, ανύψωσαν την Ιεράν υπέρ της ιεράς ελευθερίας σημαίαν…». Ο Γ. Κονδής, (Πανηγυρικός, Ναύπλιο 1848, σ. 13), αναφέρει: «Η λάμψις του πυρός εξαστράπτει εις άπασαν την Ελληνικήν γην και η θεά ελευθερία, η πρωτότοκος κόρη του Ουρανού, η νύμφη του Χριστού περιβεβλημένη της θρησκείας τα άγια σύμβολα, κατά την αείμνηστον ταύτην ημέραν εξέρχεται από της ιεράς μονής της Αγίας Λαύρας, ευλογούντος του αρχιερέως Γερμανού, συμπορευομένων των προκρίτων της Πελοποννήσου Α. Ζαΐμη, Α. Λόντου, Σ. Χαραλάμπους και λοιπών και επευφημούντος του πλήθους…». Στο διαβιβαστικό αποστολής της ομιλίας του στην Αγία Λαύρα στις 25 Μαρτίου 1861, προς το ηγουμενοσυμβούλιο της Αγίας Λαύρας, ο Αλέξανδρος Δεσποτόπουλος, αναφέρει: «… εν τω μέσω ευρεθείς της κλαγγής και του καπνού αυτών των ιδίων Τουρκοφάγων όπλων, των υπό του Ιερού λόφου αντηχησάντων και υπό τον κυματισμόν αυτής της παρά του ιεράρχου Γερμανού υψωθείσης Σημαίας του Σταυρού, εν τη αυτή [25η Μαρτίου] του 1821 ημέρα…». Αλλά και στην κύρια ομιλία του αναφέρει: «… και ότε ήλθε το πλήρωμα του χρόνου, εδώ επάνω, εις τούτον τον ιερόν λόφον εις τον οποίον ιστάμεθα, ο αείμνηστος Ιεράρχης Γερμανός, με την αριστεράν κρατών τα πρακτικά της προ μικρού αποτελεσθείσης μυστικής εν Αιγίω συνελεύσεως, και με την δεξιάν χείραν υψόνων την Σημαίαν ταύτην του Σταυρού, αναγεγραμμένην έχουσαν την Κοίμησιν της Θεοτόκου, και υπέρ ταύτην ανηρτημένον το σύνθημα «Ανάστηθι Ελλάς, Ελευθερίαν ή Θάνατον ομνύομεν επί τω Ονόματί Σου»… κατηλέκτρισεν άπασαν την Ελληνικήν φυλήν…». Σε ομιλία πανηγυρική του Αρχιεπισκόπου Σύρου και Τήνου Αλεξάνδρου Λυκούργου, την 25 Απριλίου 1871, στο ναό της Μητροπόλεως δια την πεντηκονταετηρίδα του υπέρ ανεξαρτησίας ιερού αγώνος και δια την εξ Οδησσού εις Αθήνας ανακομιδήν του λειψάνου του πατριάρχου Γρηγορίου του Ε΄, μεταξύ άλλων, αναφέρονται και τα εξής: «… Από της Δακίας η επανάστασις μετεπήδησεν εις το άλλο άκρον της Ιλλυρικής χερσονήσου, εις την Πελοπόννησον, όπου ακριβώς μετά ένα μήνα, ήτοι την κβ΄, Μαρτίου του 1821 η περί τον αοίδημον Γερμανόν αχαϊκή τριανδρία ανεπέτασε την σημαίαν της ελευθερίας. Μετά τρεις δε ημέρας επανέστη η Μάνη και η Μεσσηνία υπό τον ηγεμόνα Πέτρον τον Μαυρομιχάλην και τον αοίδιμον Θεόδωρον τον Κολοκοτρώνην, και εντός τριών εβδομάδων ολόκληρος η Πελοπόννησος…».

Στο υπ’ αριθ. 22 του έτους 1872 ψήφισμα του ηγουμενοσυμβουλίου της Αγίας Λαύρας για το θάνατο στο Αίγιο του Βασιλείου Πετιμεζά, αναφέρεται ότι το λάβαρο της επανάστασης υψώθηκε στις 22 Μαρτίου: «Έχον υπ’ όψιν (το Ηγουμενοσυμβούλιον) τους αγώνας ους ο μακαρίτης προσήνεγκε, υψώσας πρώτος, μετά και των κατά την 22 Μαρτίου του 1821 παρευρεθέντων αειμνήστων ανδρών την σημαίαν της Ελληνικής Επαναστάσεως εν τη μονή ταύτη, ήτοι του Αρχιεπισκόπου Παλαιών Πατρών, Ανδρέου Ζαΐμη και λοιπών…». Ο υιός του ήρωα Αναγνώστη Στριφτόμπολα, Γεώργιος, αγωνιστής και δήμαρχος Καλλιφωνίας, σε ομιλία του την 25ην Μαρτίου 1821 στην Αγία Λαύρα, αναφέρει και τα εξής: «… Αλλ’ ευτυχώς κατά τον αυτόν χρόνον [1821] επί του λόφου της Αγίας Λαύρας, του σπηλαίου τούτου της Βηθλεέμ, ανεπετάσθη η χρυσοκέντητος σημαία της Ελληνικής εθνεγερσίας, ευλογηθείσα υπό του ιεράρχου Πατρών Γερμανού, και οι ανδρείοι αρματωλοί και κλέπται καθαρίσαντες τα καρυοφύλλια αυτών και ακονίσαντες τα ξίφη των δια τον μέγαν υπέρ πίστεως και ελευθερίας αγώνα, ετάχθησαν υπό την ιεράν εκείνην σημαίαν … Πρώτοι οι πατέρες ημών, Κύριοι, εκ της επαρχίας Καλαβρύτων, καθοδηγούμενοι υπό των ορεσιβίων ηρώων Στριφτόμπολα, Πετιμεζά, Σκαλτσά και Σολιώτου, επολιόρκησαν και υπέταξαν τους εν Καλαβρύτοις Οθωμανούς…». Και στον πρόλογο της κατά την εκτύπωση σε τευχίδιο, ομιλίας του αυτής την 1η Φεβρουαρίου του επομένου έτους 1890 εκ Κερτέζης Καλαβρύτων σημειώνει: «.. Εν τω… λόγω θα ίδωσιν οι αναγνώσται ημών πως αληθώς ήρχισεν η μεγάλη ελληνική επανάστασις, εις ην οφείλομεν την ελευθερίαν ημών και την συνταγματικήν βασιλείαν, και πως σήμερον έτι μετά 62 ετών ελευθερίαν παραμελείται υπό των αντιπροσώπων του έθνους και της κυβερνήσεως το πλείστον της Πελοποννήσου, και ιδίως τα ηρωϊκά Καλάβρυτα, όπου ανεπετάσθη κατά πρώτον η ιερά σημαία της επαναστάσεως και οπόθεν ο επαναστατικός σπινθήρ διεδόθη ως ακατάσχετος πυρκαϊά καθ’ όλην την Ελλάδα, αποτεφρώσασα την Τουρκικήν παντοδυναμίαν…». Ο Τ. Κανδηλώρος (Ανάλεκτα – Δημητσάνα, εν Αθήναις 1897), αναφέρει: «Την 25ην Μαρτίου ανεπέτασσε (ο Γερμανός) την σημαίαν της Αναστάσεως του γένους από της Αγίας Λαύρας. Εξεφώνησε δ’ ευθύς εκεί τον Δημοσθένειον εκείνον λόγον, ον απηθανάτισεν ο Πουκεβίλ…».

Ο Αγαπητός Σ. Αγαπητός (Οι ένδοξοι Έλληνες του 1821, εν Πάτραις 1887, 36) αναφέρει: «Πρώτος λοιπόν ύψωσε, και ηυλόγησεν, ο κλεινός ιεράρχης (Γερμανός) την ιεράν της ελευθερίας σημαίαν ιερουργήσας δε εν κατανύξει εν τω μέσω του φρίσσοντος εξ’ ενθουσιασμού, και δακρύοντος εκ συγκινήσεως πλήθους, και ευχηθείς υπέρ της ευοδόσεως του αγώνος, ερρίφθη πρώτος εν τω μέσω της οποίας ήναψε φοβεράς πυρκαϊάς…». Ο Γ. Δ. Κορομηλάς (Γερμανός ο Π. Πατρών, στη Μεγ. Ελλην. Εγκυκλ. «Πυρσός», τ. 8., 249) αναφέρει, τοποθετώντας το γεγονός στις 13 Μαρτίου: «Ούτως οι προύχοντες της Αχαΐας, βραδυπορούντες έφθασαν την 10 Μαρτίου 1821 εις το Μοναστήριον της Αγίας Λαύρας. Εκεί την 13 Μαρτίου, κατά την λειτουργίαν της Κυριακής, ο Γερμανός Παλαιών Πατρών, εν βαθυτάτη κατανύξει απέσπασε το πέτασμα της ωραίας πύλης του παλαιού και έκτοτε καταστραφέντος ναϊσκου της μονής και ανύψωσεν αυτό ως λάβαρον της Εθνεγερσίας…». Επίσης, ο Ιάκωβος Ραγκαβής στα «Ελληνικά»[2] αναφέρει τα εξής: «… Διέμεινε δε η Πελοπόννησος υπό την Οθωμανικήν εξουσίαν μέχρι του έτους 1821 ότε αφ’ ού δια της εν Μολδαβία εισβολής του Αλεξάνδρου Υψηλάντου ήχησεν η σάλπιγξ της Ελληνικής απελευθερώσεως, εις την χερσόνησον ταύτην αντήχησε κατά πρώτον, και κυρίως εις τα Καλάβρυτα, ένθα ο Παλαιών Πατρών Γερμανός λειτουργήσας εν τη μονή της Λαύρας, και εξελθών και δημηγορήσας προς τον λαόν, ύψωσε την σημαίαν της επαναστάσεως…». Ο Σπυρ. Παγανέλης το 1890 αναφέρει[3]: «… Εκ της παλαιοτάτης Λαύρας υπέστρεψα εις την παλαιάν, επιφυλαχθείς να ίδω το ύστατον την νέαν, εν τη εκκλησία της οποίας φυλάσσεται και η σημαία, ην ανεπέτασσεν ο Παλαιών Πατρών [Γερμανός] κατά την μεγάλην ημέραν της 25ης Μαρτίου 1821…». Και στη συνέχεια (σ. 93) αναφέρει: «… Από της ερήμου της παλαιάς Λαύρας εκκλησίας κατηυθύνθην προς την νέααν την εντός του νεοδμήτου της μονής περιβόλου εγερθείσαν. Εκεί φυλάσσεται η περικλεής της Επαναστάσεως σημαία, αυτή εκείνη, ην ανεπέτασσεν ο Γερμανός κατά την μεγάλην εθνικήν ημέραν. Την πλήρη αισθημάτων ψυχήν μου υπερεπλήρωσεν η θέα του πολυτίμου κειμηλίου. Επί του αριστερού της εκκλησίας τοίχου ύπερθεν του χορού υπάρχει εν τω ναώ της Λαύρας θήκη υαλίνη, άκομψον και άβαφον έχουσα ξύλινον πλαίσιον. Εντός αυτού απλούται η ιστορική σημαία, ης ας μοι επιτραπή να δώσω μικράν και ταχείαν περιγραφήν, αποδεχόμενος ότι αύτη είναι η γνησία της Επαναστάσεως σημαία, αφού πανδήμως και επισήμως με εβεβαίωσαν περί τούτου οι αδελφοί της Λαύρας…».

Για την πεποίθηση που είχαν οι ίδιοι οι αγωνιστές του 1821 περί της ενάρξεως της Επανάστασης από την Αγία Λαύρα, παραθέτω ενδεικτικά τα παρακάτω:

Οεκ Διακοπτού Αιγίου Τομαρόπουλος Αναγνώστης, 22 μόλις χρόνια μετά την έναρξη της επανάστασης, στις 30 Νοεμβρίου 1843 σε αίτησή του προς την επί των Στρατιωτικών Γραμματεία της επικρατείας, αναφέρει: «…από του 1821, ότε εξερράγη ο υπέρ της ανεξαρτησίας της πατρίδος ιερός ημών αγών εν τη φερωνύμω Αγία Λαύρα,δράξας τα όπλα ετέθην υπό τας διαταγάς και οδηγίας του αρχηγού Ανδρέα Λόντου…».

Ο Σπυρόπουλος Θεόδωρος: αγωνιστής του 1821 από τον Κάλανο των Νεζερών. Σε αίτησή του που συντάχθηκε στον Κάλανο στις 25.3.1865 και απευθυνόταν προς την επί των Θυσιών και Αγώνων επιτροπή μεταξύ άλλων ανέφερε: «…και είμαι εις εκ των τεινάντων χείρα εν τη Αγία Λαύρα σωτηρίω 25 Μαρτίου 1821, όπως λάβω την υπό του αοιδήμου Γερμανού Παλαιών Πατρών (μεθ’ ού αναβαίνοντος εκ Πατρών εις Λαύραν συνοδοιπόρησα) υψωθείσαν και ευλογηθείσαν Ελληνικήν σημαίαν του σταυρού…».

Ο Γκολφίνος Πετιμεζάς, Ταγματάρχης. Σε αίτησή του προς την Βασίλισσα στις 19.8.1850 ανέφερε και τα εξής: «Μεγαλειοτάτη Άνασσα!/ … Ο υποφαινόμενος πιστός και αφοσιωμένος της Υ. Μ. υπήκοος και αξιωματικός, άμα ήχησεν η υπέρ της ανεξαρτησίας της Ελλάδος σάλπιγξ έλαβον τα όπλα κατά των Τυράννων αυτής και συνύψωσα και εγώ την της παλιγγενεσίας σημαίαν επί της Αγίας Λαύρας την 25 Μαρτίου 1821…».

Ο Αναστασόπουλος Γεώργιος:από Σουδενά Καλαβρύτων. Σε αίτησή του στις 30.5.1865 που απευθυνόταν προς την αρμόδια επί του ιερού αγώνος επιτροπή αναφέρεται ότι ήταν γιός αρματωλού, μετέβη μετά των Κολοκοτρώνη και Πετιμεζαίων στην Επτάνησο, επανήλθε στην Πελοπόννησο και παρηκολούθησε, τους Πετιμεζαίους όταν κυρήχθηκε η επανάσταση στην Αγία Λαύρα.

Ο Γκούσιος Γεώργιος (ή Γκούσος ) αγωνιστής του 1821 από Κλείτορα…. Σε αίτησή του που συντάχθηκε στα Καλάβρυτα στις 22.6.1865 και απευθυνόταν προς την επί του Αγώνος επιτροπή, ανέφερε ότι κατά το 1821 όταν στην Αγία Λαύρα υψώθηκε η σημαία της επαναστάσεως παρηκολούθησε τον οπλαρχηγό Β. Πετιμεζά.

Ο Καρασπύρος Σπύρος: οπλαρχηγός από τα Νεζερά, σε έγγραφο στις 5 Ιουνίου 1865 αναφέρεται ότι παρευρέθη: «Εις τον πόλεμον Καλαβρύτων (μετά την ύψωσιν της εν τη Αγία Λαύρα Ελληνικής Σημαίας της από τον Παλαιών Πατρών ευλογηθείσης). Εις το φρούριον Κορίνθου. Εις τον πόλεμον Λεβιδίου ότε επληγώθην εις τη κεφαλήν».

Ο Μαλαματένιος Γεώργιος: από Καλάβρυτα. Σε αίτησή του που συντάχθηκε στην Αθήνα στις 10.4.1865 και απευθυνόταν προς την επί του Ελληνικού Αγώνος Στρ. Επιτροπή ανέφερε μεταξύ άλλων ότι…«…είμαι ίσως ο πρώτος, όστις ήρχισε τον πόλεμον κατά των Τούρκων μετά του Γερμανού, του Ζαΐμη, του Χαραλάμπη, των Πετιμεζαίων και Ασημάκη Σκαλτσά εν Αγία Λαύρα κ.λ. καθώς και ότι είμαι ο τελευταίος όστις έπαυσα πολεμών.…».

Ο Νικολόπουλος Σπύρος (ή Φραγκοσπύρος), από Λειβάρτζι… Σε πιστοποιητικό με ημερομηνία 6 Ιουνίου 1865 το οποίο υπογράφουν 17 κάτοικοι Λειβαρτζίου αναφέρεται ότι.. κατά το 1821 παρευρέθη στην Αγία Λαύρα και πaρηκολούθησε τους οπλαρχηγούς Ζαΐμη, Γ. Λεχουρίτη, Β. και Ν. Πετιμεζαίους, Παν. Φωτήλα.

Ο Στριφτόμπολας Αναγνώστης: «Αγωνιστής και φιλικός, ο οποίος καταγόταν από την Κέρτεζη Καλαβρύτων. Σε αίτησή 5 σελίδων της χήρας του Αναγνώστη Στριφτόμπολα Αγγελικής και των δύο ορφανών θυγατέρων του … που συντάχθηκε στην Πάτρα στις 25.4.1865 και απευθυνόταν προς την επί των Θυσιών και Αγώνων επιτροπή για να τους δοθεί αμοιβή για τους αγώνες του αποβιώσαντος συζύγου και πατρός, μεταξύ άλλων αναφερόταν ότι ο υπέρ πατρίδος πεσών Αναγνώστης, πρώτος στην Αγία Λαύρα υπεστήριξε «τον ανεγερθέντα Φοίνικα».

Ο Τάκης Χρ. Γιαννακόπουλος (Ταξιδεύοντας…, 111), αναφέρει: «… Χωρίς καμμιά αμφιβολία, την επανάσταση στα 1821 την έκανε ο λαός […]. Οι πρώτες επαναστατικές ντουφεκιές έπεσαν στην επαρχία Καλαβρύτων. Αυτό είναι βεβαιωμένο απ’ όλες τις ιστορικές πηγές Ελληνικές, Τούρκικες κι Ευρωπαϊκές, έτσι που δεν μπορεί να υπάρξει καμμιά σοβαρή αντίρρηση κι’ αμφιβολία. Και οι ντουφεκιές αυτές έπεσαν όχι στο βρόντο ούτε στην τύχη. Ρίχτηκαν οργανωμένα σε στόχο συγκεκριμένο, με υπόδειξη του Παπαφλέσσα. Φυσικά, οι πρώτες εκείνες ντουφεκιές δεν είναι επανάσταση στην ολοκληρωμένη της μορφή και σημασία. Ήταν ολοφάνερα ανταρσία. Κι’ αποτελούσαν αρχή στον ένοπλο αγώνα […]. Οι εισπράκτορες του φόρου χτυπήθηκαν σχεδόν την ίδια μέρα σ’ οποιοδήποτε μέρος της επαρχίας Καλαβρύτων κι αν βρίσκονταν… Το χτύπημα εκείνο ταυτόχρονα σ’ όλα τα σέμπτια (διαμερίσματα) στην επαρχία φανερώνει ότι ήταν οργανωμένο… Αντίθετα στην Καλαμάτα ένεκα της διαφορετικής σύνθεσης στον πληθυσμό της, ο ποιμενικός φόρος δεν είχε την καθολικότητα που είχε στα Καλάβρυτα. Έτσι στις αρχές του Μάρτη στα 1821 έλειπε ένα αποφασιστικό στοιχείο για το ξεσήκωμα και την έναρξητου αγώνα. Δεν έπεσαν εκεί ντουφεκιές ενάντια σε εισπράκτορες. Ωστόσο, άρχισε κι εκεί η επανάσταση, λίγες φυσικά, μέρες και ώρες ύστερα από τα Καλάβρυτα. Αυτό φανερώνει ότι στην Καλαμάτα ο ξεσηκωμός ήταν οργανωμένος, προαποφασισμένος και ορισμένος, ενώ στα Καλάβρυτα ήταν πιο αυθόρμητος και συνεπώς πιο λαϊκός. Στις 23 του Μάρτη ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης μπήκε στην Καλαμάτα, συγκροτήθηκε ευτύς η Μεσσηνιακή Γερουσία, έγινε διακήρυξη για τον σκοπό της επαναστάσεως που την υπέγραψε ο ίδιος στέλνοντάς την στις «Ευρωπαϊκές Αυλές» δηλαδή στους βασιλιάδες της εποχής […]. Επομένως χωρίς καμμιά αντίρρηση και αμφιβολία, η επανάσταση στα 1821 ξεκίνησε, με άλλα λόγια, πρωτάρχισε στα Καλάβρυτα…».

——————————————————————-

[1] Ο Γ. Αναπλιώτης (Αγία Λαύρα…, 143), αναφέρει ότι στην εφημερίδα «Ζουρνάλ ντε Ντεμπά» (φ. 21 Σεπτ. 1821) δημοσιεύτηκε το πλήρες έγγραφο αυτό, τη μετάφραση του οποίου παραθέτει και η αναφορά του στον Πατριάρχη και στα Καλάβρυτα έχει ως εξής: «… Έτσι ανάμεσα στις άλλες περιοχές τα Καλάβρυτα, όπου γεννήθηκε ο Πατριάρχης, οι ραγιάδες πρώτοι ξεσηκώθηκαν, σκότωσαν αρκετούς Μουσουλμάνους κι έκαναν χιλιάδες ακρότητες και φρικαλεότητες…». Ο Αναπλιώτης σχολιάζοντας αυτή την αναφορά λέει ότι: ο συντάκτης του εγγράφου λέει δύο ψέμματα: ότι ο Πατριάρχης είχε γεννηθεί στα Καλάβρυτα και ότι οι ραγιάδες διέπραξαν χιλιάδες ακρότητες και φρικαλεότητες, το οποίο δεν προκύπτει από κάποια ελληνική ή ξένη πηγή. «Κάμποσοι σκωτωμοί, ναι».

[2] Ιακώβου Ρ. Ραγκαβή: Τα Ελληνικά ήτοι περιγραφή Γεωγραφική, Ιστορική, Αρχαιολογική και Στατιστική της Αρχαίας και Νέας Ελλάδος, Εν Αθήναις, 1853, τ. Β΄, σ. 12.

[3] Σπ. Παγανέλης: Πέραν του Ισθμού, Πελοποννησιακαί εντυπώσεις και αναμνήσεις. Εν Αθήναις 1891, σ. 90-94.

Πηγή: όπως και τα προηγούμενα, από το «Ιστορικό Λεξικό της επαρχίας Καλαβρύτων» όπως αυτό επαναδιατυπώνεται.

Σημείωση: Επαναλαμβάνω ότι τα παραπάνω υπόκεινται στην περί πνευματικών δικαιωμάτων νομοθεσία.

(Συνεχίζεται…)

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s