Έφυγες….

Είκοσι εννέα  και αιώνες πριν έφυγε ο Όμηρος.

Δύο χιλιάδες επτακόσια χρόνια πριν έφυγε ο Ησίοδος.

Δύο χιλιάδες τετρακόσια σαράντα έξι χρόνια πριν έφυγε ο Ηρόδοτος.

Δύο χιλιάδες τετρακόσια είκοσι χρόνια πριν έφυγε ο Θουκυδίδης.

Δύο χιλιάδες τριακόσια ενενήντα ένα χρόνια πριν έφυγε ο Δημόκριτος.

Δυο χιλιάδες τριακόσια εξήντα οχτώ χρόνια πριν έφυγε Πλάτων.

Δυο χιλιάδες τριακόσια σαράντα τρία χρόνια πριν έφυγε ο Αριστοτέλης.

Δύο χιλιάδες διακόσια ενενήντα ένα χρόνια πριν έφυγε ο Ευκλείδης.

κ. ά.

………………………………………………………………………………………………………..

Το 1614 έφυγε ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος.

Το 1913 έφυγε ο Πολυχρόνης Λεμπέσης.

Το 1989 έφυγε ο Τσαρούχης.

κ. ά.

……………………………………………………………………………………………………

Το 1857 έφυγε ο Διονύσιος Σολωμός.

Το 1928 έφυγε ο Καρυωτάκης.

Το 1933 έφυγε ο Καβάφης.

Το 1971 έφυγε ο Σεφέρης.

Το 1974 έφυγε ο Κώστας Βάρναλης.

Το 1975 έφυγε ο Καββαδίας.

Το 1975 έφυγε και ο Εμπειρίκος.

Το 1988 έφυγε ο Λειβαδίτης.

Το 1990 έφυγε ο Ρίτσος.

Το 1996 έφυγε ο Ελύτης.

Το 2005 έφυγε ο Αναγνωστάκης.

κ. α.

……………………………………………………………………………………………………

Το 1872 έφυγε ο Νικόλαος Μάντζαρος.

Το 1962 έφυγε ο Μανώλης Καλομοίρης.

Το 1994 έφυγε ο Μάνος Χατζιδάκης.

Το 2001 έφυγε ο Γιάννης Ξενάκης.

κ. ά.

…………………………………………………………………………………………………..

Το 2021 στις 2 Σεπτέμβρη έφυγε ο Μίκης Θεοδωράκης.

……………………………………………………………………………………………………

Όλοι οι παραπάνω και χιλιάδες άλλοι, είναι παρόντες με τα έργα τους. Είναι η άϋλη περιουσία της Ελλάδος, είναι αυτό που καίει μέσα μας τη φλόγα την ελληνική. Έχουν ανεξίτηλα αφήσει τα ίχνη τους στα δημιουργικά πνευματικά μονοπάτια της Ελλάδας. Η «μολυβιά» τους δεν θα σβήσει ποτέ.

Όλοι θα φύγουμε…

Όμως κάποιοι, όπως οι παραπάνω και χιλιάδες άλλοι που είναι αδύνατο να μνημονευθούν, έμειναν στην ιστορία, τυπώθηκαν στη μνήμη μας και μπήκαν στην καρδιά μας γιατί έγραψαν χρυσές σελίδες, γιατί παρουσίασαν έργο, το οποίο τους κατέταξε στη λίστα των Αθανάτων, σε αντίθεση με άλλους που «γράφτηκαν» σε κάποιες σελίδες απλά για να υπάρχουν.

Τον τελευταίο, προσωπικά δεν τον κλαίω, διότι είναι ασυμβίβαστο να κλαίω από τη μια και να τραγουδώ τα τραγούδια του από την άλλη. Πιστεύω ότι προσωρινά «εσκοτεινιάσαν τα βουνά και μαύρισαν οι κάμποι» από το χαμό του. Η Ελλάδα, οι Έλληνες είμαστε περήφανοι για την εξαίσια, αφυπνιστική και εθνεγερτική  του μουσική αλλά και για τους αγώνες του για τον αδύναμο, κατατρεγμένο, φυλακισμένο και στερηθέντα την ελευθερία του, πολίτη της Ελλάδος και όλου του κόσμου. Μας άφησε ανεκτίμητη κληρονομιά και αισθανθήκαμε ψηλότεροι με μεγαλύτερο ηθικό ανάστημα.

Δεν σε κλαίμε αλλά σε τραγουδάμε και θα σε τραγουδάμε εμείς και οι επόμενες γενιές, στους αιώνες…

Ας είναι τόσο ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει, όσο βαρειά η κληρονομιά που μας αφήνεις.

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s