Μονή Αγίου Νικολάου Βλασίας (Μέρος Α΄.).

Η Μονή Αγίου Νικολάου Βλασίας, όπως έχει καταγραφεί στο «Ιστορικό Λεξικό της επαρχίας Καλαβρύτων».

Αγίου Νικολάου μονή: (Βλασίας), ανδρικό μοναστήρι κοντά και πάνω από το χωριό Βλασία της επαρχίας Καλαβρύτων του νομού Αχαΐας. Εξαρτάται από τη μητρόπολη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας.

Η Μονή του Αγίου Νικολάου είναι χτισμένη σε βουνό κωνοειδές κατάφυτο από έλατα, ανάμεσα στα γύρω βουνά: Αγγελόκαστρο, Χαρκοσκάλα και Καλλίφωνοι, σε υψόμετρο 1180 μέτρα και σε θέση που σύμφωνα με την παράδοση είδε στον ύπνο του ο ιδρυτής μοναχός. Ιδρύθηκε από τον ένα εκ των τριών Πελοποννησίων μοναχών που κατά τον 7ο μ. Χ. αιώνα ξεκίνησαν από το Άγιο Όρος και πήγαν στα Καλάβρυτα. Εκεί ο ένας έχτισε την Μονή του Αγίου Αθανασίου στα Φίλια Καλαβρύτων, ο άλλος την Μονή του Αγίου Αλεξίου στην Αγία Λαύρα και ο τρίτος την Μονή του Αγίου Νικολάου στην Βλασία.

Αρχικά το μοναστήρι κτίστηκε σε απόκεντρο χώρο μέσα στο δάσος αλλά έπεσε ο τοίχος και τα διάφορα υλικά βρέθηκαν στη θέση όπου υπάρχει σήμερα το μοναστήρι. Το μοναστήρι καταστράφηκε τρεις φορές αλλά έζησε και μέρες δόξας έχοντας περί τους 100 μοναχούς. Τόσο το επιβλητικό τοπίο, όσο και η ιστορία του αλλά και ο πλούτος του σε ιερά κειμήλια το έχουν καταστήσει τόπο ανάτασης της ψυχής του επισκέπτη.

Δυτικά του μοναστηριού τρέχουν τα κρυστάλλινα νερά της «καλογερόβρυσης» και στα ανατολικά του μοναστηριού πάνω στο δρόμο Πατρών – Καλαβρύτων υπάρχει το Μετόχι με τα αιωνόβια πλατάνια, την βραστή γίδα και με το Ναό της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος και τα προσκυνητάρια του Αγίου Νικολάου. Εκεί υπάρχει και οικισμός όπου 60 περίπου οικίσκοι της μονής ενοικιάζονται στους επισκέπτες.

Σήμερα το μοναστήρι αυτό, μετά την αποχώρηση για λόγους υγείας της γυναικείας αδελφότητος, διοικείται από επιτροπή κληρικών και λαϊκών, η οποία μεριμνά για την μονή, τα συμφέροντά της και την πνευματική πρόοδό της (Τζώρτζη: Γκέρμπεσι…).

Στους λόφους Χαρκόσκαλα και Αγγελόκαστρο παλαιά υπήρχαν τείχη προς φύλαξη της μονής αλλά και ίχνη αρχαίας κατοικίας δείγμα ότι εκεί ίσως υπήρχαν πολίχνες κατά την αρχαιότητα. Το 1885 ανακαινίσθηκε εκ βάθρων ο ναός και τα κελιά. Εντός της μονής σώζεται αρχαίος ναός.

Το 1906 προηγούμενος της μονής ήταν ο Δανιήλ Μιχόπουλος. Άλλος προηγούμενος, ο Παρθένιος ο οποίος εφονεύθη, μερίμνησε για την κατασκευή δεξαμενής προς διοχέτευση των ομβρίων υδάτων για την ύδρευση των μοναχών, αλλά και για την κατασκευή σταύλων, δρόμων κ. λ.

Η σφραγίδα της μονής είχε το 1906 την επιγραφή «Άγιος Νικολάου Κυναίθης». Είχε την ίδια εποχή ιερά λείψανα 40 Αγίων μέσα σε χρυσά κιβωτίδια, τα οποία είχαν σταλεί εκεί από βασιλικά Βυζαντινά πρόσωπα. Είχε τρία μετόχια: στη Βλασία, στο Ριόλο και στην Αχαϊά. Ηγούμενος αυτής το 1906 ήταν ο Ιάκωβος Λαμπίρης, προηγούμενοι δε οι Νικόδημος Κοσκέρας, Αμβρόσιος Γεωργίου και Δανιήλ Μιχόπουλος, όλοι από τη Βλασία . Το καθολικό του ανακαινίστηκε το 1892 . Μετά από πολλές καταστροφές, δυστυχώς διασώθηκαν και φυλάσσονται λιγοστά κειμήλια. Μεταξύ αυτών μια εικόνα του Αγίου Νικολάου, του έτους 1115, η οποία επισκευάστηκε το 1739, όπως αναφέρει σχετική επιγραφή. Η επιγραφή προς τα κάτω και αριστερά: ΑΨΛΘ΄. ανακενουργώθη, δεικνύει ότι αυτή έχει ανακαινισθεί.

Η μονή Αγίου Νικολάου Βλασίας είχε επί τελευταίας Ενετοκρατίας 18 ρίζες ελιές στο Παυλόκαστρο. Αναγράφεται στα Δικαιοπρακτικά έγγραφα. (Τσελίκας) με αριθμό 83 που συντάχθηκε στις 30/10/1781 στην Χαλανδρίτσα και αναφέρεται σε ανταλλαγή ελαιοδέντρων (27 ρίζες) που είχε στη Χαλανδρίτσα, και με αριθμό 95 που συντάχθηκε στις 31/3/1789 στη Βοστίτζα και αναφέρεται στην αφιέρωση αγρών και σαν σημείωση αναγράφεται: «σας παρακαλώ με τον ερχομόν σας να λάβετε καλοσίνη να μας φέρετε / γαλατόχορτο από τον Άγιον Βλάσιον τον Άγιον Νικόλαον». Ο Κ. Ντόκος (Η εν Πελοποννήσω εκκλ. περιουσία κατά την Β΄ Ενετοκρατία) αναφέρει: «Μαναστίρι Αγιος Νικόλαος/ <έχει>χόράφια κούβελιών διακοσίων αμπέλια εις την Κούτελη τριάντα ξινάρια και εις τον Άγιον Βλάσιων αμπελια πένηντα σπίτι ένα. εις την Χαλαντρίτζα ελιές 150». Αναγράφεται σε Λογαριασμό σύναξης χρημάτων από μοναστηριακό έρανο, που αποδίδει ο Παναγιώτης Παπαδόπουλος (ή Παπαδάκης) και έχει ημερομηνία 14 Απριλίου 1822. Εκεί φαίνεται ότι από τον Άγιο Νικόλαον εις Άγιον Βλάσην (εσυνάχθησαν) γρόσια 500.

Αναφέρεται σε νομοκανονικό χειρόγραφο της Μονής Βλαχέρνας το οποίο φαίνεται να έχει γραφεί το έτος 1733 και το οποίο μεταφέρθηκε από την Μονή Αγίου Νικολάου Βλασίας: «… Υπάρχει δε ο παρόν νόμος της μονής του Αγίου Νικολάου εις Άγιον Βλάσιον και όστις τολμήση και τον αποξενώσει από το αυτώ το ιερόν μοναστήριον να έχει την κατάραν της Παναγίας και του Αγίου Νικολάου, ο δε φοβερός κριτής να τον πεδεύση ως ιερόσυλον… 1794 αφιερόθη εκ του Νεοφύτου προηγουμένου Γγερμπεσιώτου.».

Όπως προκύπτει από κατάσταση του έτους 1829, στο μοναστήρι Άγιος Νικόλαος Βλασίας διέμεναν τότε οι παρακάτω: ιερομόναχος Γρηγόριος ετών 30 από Βλασία, Προηγούμενος Δανιήλ ετών 50 από Βλασία, Προηγούμενος Ευθύμιος ετών 55 από Βλασία, ιερομόναχος Καλλίνικος ετών 45 από Νεζερά, Ηγούμενος Κυπριανός ετών 66 από Νεζερά, μοναχός Νεκτάριος ετών 60 από Βλασία, μοναχός Παγκράτιος ετών 60 από Βλασία, ιερομόναχος Παρθένιος ετών 35 από Βλασία.

Από έγγραφο κατάλογο με ημερομηνία 6 Ιουλίου 1833 που υπογράφει ο ηγούμενος της μονής Αγίου Νικολάου Βλασίας ιερομόναχος Παρθένιος, προκύπτουν τα εξής: Τα κύρια εισοδήματα ήσαν, στάρι μισάδια 120, κριθάρι μισάδια 50, αραβόσιτος μισ. 150, τυρί οκάδες 250, βούτυρο 15, μαλιά 80, μέλι 50, κρασί 6.400 και τυχερά σε στάρι μισάδια 20, κριθάρι μισ. 10, αραβόσιτος μισ. 30. κερί 15, μέλι 50+100. Τυχερά σε γένημα μισάδια 25, κριθάρι 10, αραβοσίτι 30. Στο έγγραφο αναφέρεται επίσης ότι το μοναστήρι ήταν χωρητικότητος 40 πήχεων τετραγωνικών.

Είχε δύο εκκλησίες και 6 κελιά θολωτά στερεά. Επίσης είχε δύο οντάδες για τους εισερχομένους, έναν αλευρόμυλο με την νεροτριβήν του. Η μία εκκλησία ονομαζομένη Άγιος Νικόλαος είχε τέσσερις εικόνες, ένα τέμπλεον με τας Δεσποτικάς εορτάς πέντε καντήλια τα τρία ασημένια και τα δύο τενεκένια. Η δε άλλη εκκλησία ονομαζομένη Παναγία έχει δύο εικόνας και δύο κανδήλια υάλινα. Τα κελλιά […] πλην παλαιά. Έχει και δύο κουτιά λείψανα αγίων, το ένα ασημένιο και το άλλο από Σεντεφένιον. Οι μονάζοντες εκεί ήσαν οι: προηγούμενος Κυπριανός ετων 80 από τον Πλάτανο μετρίας ικανότητος και σεμνής ηθικής διαγωγής, ο προηγούμενος Ευθύμιος ετών 60 από τον Άη Βλάση μετρίας ικανότητος και σεμνής ηθικής διαγωγής, ο εφημέριος Καλλήνικος ετών 50 από τον Πλάτανο μετρίας ικανότητος και σεμνής ηθικής διαγωγής, ο εφημέριος Παρθένιος ετών 45 από τον Άγιο Βλάση μετρίας ικανότητος και σεμνής ηθικής διαγωγής, ο εφημέριος Γρηγόριος ετών 35 από τον Άγιο Βλάση μετρίας ικανότητος και σεμνής ηθικής διαγωγής, ο εφημέριος Δαμασκηνός ετών 40 από τον Άγιο Βλάση μετρίας ικανότητος και σεμνής ηθικής διαγωγής, ο μυλωνάς Νεκτάριος ετών 70 από το Άγιο Βλάση αγράμματος και σεμνής ηθικής διαγωγής, ο ποιμήν Παγκράτιος ετών 80 από Άγιο Βλάση αγράμματος και σεμνής ηθικής διαγωγής. Το 1834 ο πληθυσμος της μονής ήταν 8 άτομα.

Από συγκεντρωτικό πίνακα προκύπτει ότι η μονή Αγίου Νικολάου είχε 1 μετόχι, 4 σπίτια, 1 νερόμυλο, 160 στρέμματα γής από τα οποία 8 καλλιεργήσιμα, αμπελώνες 20 στρέματα καλιεργήσιμα, συκαμινιές 7, συκιές 5, 10 διάφορα δέντρα, 25 ελαιόδεντρα, 80μελίσσια, 320 αγελαία ζώα, 3 γεωργικά ζώα, 2 φορτηγά ζώα.

Από τα Γεν. Αρχεία του Κράτους παραθέτω τα εξής: Σε κατάσταση που συντάχθηκε το 1836 αναγράφονται 7 μοναχοί της μονής με τα επώνυμά τους που είναι πολύ δυσανάγνωστα: Παρθένιος Παπαπαναγόπουλος, ετών 48, ηγούμενος, Αγιοβλασίτης που εισήλθε στη μονή το 1814. Ευθύμιος Τουφεξόπουλος, ετών 63, προηγούμενος, Αγιοβλασίτης, μπήκε στη μονή το 1798. Καλλίνικος Πριλόπουλος, ετών 55, ιερομόναχος Νεζερίτης, μπήκε στη μονή 1806. Γρηγόριος Τουφεξόπουλος, 38 ετών, ιερομόναχος Αγιοβλασίτης εισήλθε στη μονή το 1814. Δαμασκηνός(;) Λετόπουλος 42 ετών ιερομόναχος Αγιοβλασίτης που μπήκε στο μοναστήρι το 1832. Νεκτάριος Λια..ρόπουλος ετών 72, Αγιοβλασίτης ιερομόναχος, μπήκε στο μοναστήρι το 1794. Παγκράτιος …., ετών 82, ιερομόναχος Αγιοβλασίτης που μπήκε στο μοναστήρι το 1818.

Η Πελοποννηιακή γερουσία έστειλε στους μοναχούς της μονής Αγίου Νικολάου Βλασίας το παρακάτω έγγραφο, στο οποίο περιγράφονται και οι ανάγκες καθώς και η οικονομική κατάσταση της χώρας το 1822: «Η Πελοποννησιακή Γερουσία/ Προς τους σεβασμίους πατέρας της ιεράς μονής του Αγίου Νικολάου κατά τον Άγιον Βλάσην./ Ο σκοπός της ορθής πολιτικής είναι το να συνάπτη όλας τας κλάσεις των πολιτών δια της ομονοίας, δια της αμοιβαίας αγάπης, και βοηθείας δια των γενικών συμφερόντων, και να τας κινή αδιακόπως προς την πράξιν της αρετής, και προς εκπλήρωσιν των καθηκόντων αυτών εν γένει προς την πατρίδα και κατά μέρος προς ένα έκαστον. Τούτο γνωρίζοντες οι πεφωτισμένοι υπουργοί της αγιωτάτης θρησκείας μας, έδραμον με όλην την ζέσιν και προθυμίαν […] εις το ιερόν της ελευθερίας στάδιον. Και ιδού ο σεβάσμιος εκείνος γηραιός ο πατριάρχης Κων/πόλεως, ο ενάρετος Γρηγόριος, ομού και άλλοι περίφημοι αρχιερείς, έγιναν θύματα του πατριωτισμού των, και ιδού όταν το θείον ιερατείον, ιδού το φιλέρημον μοναχικόν τάγμα εδράξατο των όπλων ήνοιξαν την σημαίαν του τιμίου σταυρού και υπερασπίζοντας τα δίκαια της πατρίδος, και της πίστεως. Αφού δε διεφύλαξαν δια της θρησκείας τον χαρακτήρα, τα ήθη, τα έθιμα, και την ωραιοτάτην γλώσσαν των προπατόρων μας, εις τον φοβερόν κλύδωνα της πολυχρονίου και πολιστόνου[;] δουλείας μας, ήδη αγωνιζόμεθα με όλον τον ζήλον δια την τελείαν απόκτησιν της ανεξαρτησίας του έθνους, και δια την στερέωσιν της πολιτικής του υπάρξεως, αλλ’ όμως ώ άγιοι πατέρες! ώ φίλτατοι συμπολίται! Δεν σας λανθάνει, ότι η πατρίς ευρίσκεται εις φοβερόν κίνδυνον, ο εχθρός ακόμη υφίσταται εις το ιερόν της έδαφος και καθ’ ημέραν εκτελεί τας εχθροπαθείας του εναντίον μας. Ο Τουρκικός στόλος αυξάνει το θράσος του δια της επικουρίας στρατιωτών και ζωοτροφιών. Οι βασιλικοί μετά των φιλοπολέμων αλβανών επαπειλούντες επιδρομήν εις τον Μωρέαν, κρατούσιν τας ελπίδας του, και ημείς τώρα πρέπει να φανώμεν άξιοι της ελευθερίας και των προγόνων μας. Τώρα πρέπει να δείξωμεν ότι δεν είμεθα των Λεωνίδων και των Θεμιστοκλέων υποδεέστεροι, τώρα πρέπει να πολιορκήσωμεν τα φρούρια Ναυπλίου, Μοθώνης, Κορώνης και Πατρών. Τώρα πρέπει να εκστρατεύσωμεν κατά των εχθρών εις την Ήπειρον. Τώρα πρέπει να περιπλέη ο ελληνικός στόλος μας δια να προφυλάττη όλα μας τα παράλια από τας επειρείας του εχθρικού. Τώρα πρέπει να πέμψωμεν τους διορισμένους πρέσβεις μας εις τας αυλάς των άλλων δυνάμεων, δια να γνωστοποιήσουν το σύστημά [;] μας και να μας προμηθεύσουν την συμπάθειάν των, και την εύνοιάν των, και την κατά πάντα συνδρομήν των. Αλλά κατά δυστυχίαν η πατρίς πάσχει δεινήν και πέρα δεινής χρηματοδείαν, και επομένως οι μεν ανδρείοι μας στρατιώται στερούμενοι των ων ούκ άνευ, δηλονότι τροφών, πολεμοφοδίων, υποδημάτων και όπλων, έχασαν την ….αν των, διέλυσαν τας πολιορκίας των φρουρίων, έγιναν λιποτάκται και παλινδρομούν εις τα ίδια, ο δε στόλος μας υποστρέφεται εις τας νήσους, και δεν αποπλέει πλέον εναντίον του βαρβάρου, οι δε πρέσβεις μας εισέτι ευρίσκονται εδώ, και ο εχθρός προβαίνει με γιγαντιαία βήματα και αν δεν ηξεύρομεν σύνορον, πόρον, και τρόπον των αναγκαίων δια να τον εξολοθρεύσωμεν, εχάσαμε το παν και απολώλαμεν δια παντός. Εις ταύτην λοιπόν απορίαν και αμηχανίαν η υπερτάτη Διοίκησις έλαβε πατριωτικήν δηδεμονίαν του έθνους, και εθεσπίσατο την καταβολήν δανείου πέντε μιλιουνίων γροσίων, και ημείς ενεκρίναμεν το δίκαιον τούτο θέσπισμα, του οποίου σας περικλείομεν επικυρωμένον αντίγραφον. Απαιτούντες δε αφ’ όλας τα επαρχίας της πελοποννήσου, και αφ’ όλας τας τάξεις και κλάσεις των πολιτών μας την χρηματοδοτικήν ποσότητα, οπού εκρίναμεν ανάλογον της δυνάμεως εκάστου. Αποτεινόμεθα εν ταυτώ και προς τα ιερά μοναστήρια, και ζητούμεν από την φιλογένειάν σας επί λόγων δανείων γρόσια πεντακόσια αποστέλλοντες επί ταυτού τον κυρ Παναγιώτην Παπαδάμη[;] δια να πληρώσητε ανυπερθέτως προς τον ίδιον, και να λάβητε παρ’ αυτού την πρόσκαιρον αποδειξίν σας ισχύουσαν, ώστε να σας στείλωμεν εφεξής την τακτικήν ομολογίαν της υπερτάτης διοικήσεως κατά τον τρόπον του ψηφίσματος. Φιλοτιμηθήτε λοιπόν αγαπητοί πατριώτες, και ακούσατε προθύμως την φωνήν της πατρίδος, εις την οποίαν εγεννήθητε και εζήσατε, δια να στεφανώσητε τας ελπίδας της, και να φανήτε άξιοι του σεβασμού και της ευλαβείας της προς το ιερόν τάγμα σας. Η πεφωτισμένη Ευρώπη σας επιδαψιλεύει τα εγκώμια δια τα φιλάνθρωπα και ηρωικά σας φρονήματα καθότι επιδείξατε, ότι δεν είσθε διηρημένοι από το ελληνικόν έθνος, ότι είσθε μέλη της πολιτείας, γνήσια τέκνα της πατρίδος, ότι αισθάνεσθε την γλυκύτητα της πολιτικής κοινωνίας, ότι εμεθέξατε του ιερού μας τούτου αγώνος, αλλά και τώρα οφείλετε ν’ αποδείξητε, ότι είσθε αληθινοί πολίται, άξιοι της αγάπης των ομοίων σας, συνεισφέροντες δια την επικειμένην ελευθερίαν, δια την κοινήν σωτηρίαν, και δια το γενικόν συμφέρον της πατρίδος γνωρίζοντες ότι τα ιδιαίτερα συμφέροντα αν…ουν εις την ευδαιμονίαν της, και ότι δια να ευδαιμονίσουν τα μέρη, ανάγκη να ευδαινονή το όλον. Πράξατε λοιπόν κατά την ζήτησιν της πατρίδος και πληρώσατε αφεύκτως και ότι τάχιστα τα γρόσια πεντακόσια δάνεια προς το έθνος, δια να ημπορέσωμεν και ημείς με την συνδρομήν των πατριωτών, να εξαποστείλωμεν εις τας ξένας αυλάς του πρέσβεις της Ελλάδος, δια να έχωμεν τον ελληνικόν μας στόλον έτοιμον κατά των τουρκών,δια να πολιορκήσωμεν τα φρούρια δια να εκστρατεύσωμεν κατά της Ηπείρου, δια να πολεμήσωμεν υπέρ πίστεως και υπέρ πατρίδος, και ελπίζομεν εις τον ύψιστον να φθάσωμεν εις τον σκοπόν μας, και ν’ απολαύσωμεν τ’ αγαθά της ελευθερίας προσέξατε δια να εκτελεστή το δίκαιον ζήτημά μας, γνωρίζοντες ότι αυτά τα γρόσια ανάγκη πάσα να πληρωθούν αξάπαντος και περί της τοιαύτης εκδουλεύσεως μέλλει να προσδιορισθούν εν καιρώ και προνόμια των μοναστηρίων ούτω ποιήσατε λοιπόν και υγιαίνοιτε./ 1822 τη 11 Απριλίου. Τρίπολις/» Ακολουθούν αρκετές δυσανάγνωστες υπογραφές μεταξύ των οποίων διακρίνω: «Ασημάκης Φωτήλας αντιπρόεδρος, Γεώργιος Μπάρμπογλης, Αναγνώστης Ζαφειρόπουλος, Κωνσταντίνος Δημητρίου, Διονύσιος Παπαγιαννόπουλος, Δημήτριος Καλαμάς, Δημήτριος Παπατζόνης, Αναγνώστης Στεφανόπουλος, Αναγνώστης Ζέρβας, Ηλίας Καραπα…, Χριστόδουλος Άχολος, Ιωάννης Γ. Οικονομίδης, Παναγ. Καλογεράς». Σε συνημμένο σημείωμα αναφέρονται τα εξής: «Ο κύρ Παρθένιος καθηγούμενος του Αγίου Νικολάου Βλασίας έδωσε την αναλογίαν των οκτώ μουλαρίων γρ. 316 τρακόσια δέκα έξη κατά την διαταγήν της σεβαστής κυβερνήσεως εις τον αρχιστράτηγον. 1822 Οκτωβρ. 11. Μέγα Σπήλαιον. Ο σκευοφύλαξ Νεόφυτος». Από έγγραφο του Διοικητή Κυλληνίας με ημερομηνία 3 Ιανουαρίου 1838 προκύπτει ότι τα έσοδα της μονής αυτής «τα δέκατα των διατηρουμένων» ήσαν για το έτος 1837 δραχμές 50 .

Σε έγγραφο των μοναχών της μονής: καθηγουμένου Παρθενίου και συμβούλων Καλλινίκου και Γρηγορίου προς τη Διοίκηση Κυλληνίας από 22 9βρ. 1837, αναφέρεται ότι τα χέη προς όσους συμπεριλαμβάνονται σε συνημμένο κατάλογο δεν μπορούν να εξοφληθούν παρά μόνο αν εκποιηθεί μέρος της περιουσίας της μονής και γι’ αυτό ζητούν την σχετική έγκριση. Στον συνημμένο κατάλογο που είναι δυσανάγνωστος και τον υπογράφει το ίδιο ηγουμενοσυμβούλιο, αναφέρονται χρέη αναλυτικά για τα έτη 1817 γρόσια 300, 1820 γρόσια 2213, 1821 γρόσια 3500, 1822 γρόσια 1600 και 1823 γρόσια 200, συνολικά 7.813 γρόσια. Στο συνημμένο κατάλογο των κτημάτων για εκποίηση με ημερομηνία 22.2.1837 αναφέρονται κτήματα 30 στρεμμάτων σε διάφορες τοποθεσίες καθώς και εκατό αιγοπρόβατα. Σε έγγραφο από 23.11.1837 του διοικητή Κυλληνίας προς την επί των εκκλησιαστικών Γραμματεία της Επικρατείας αναφέρεται ότι δύο δανειστές της μονής ζήτησαν τα χρήματά τους και οι πατέρες της μονής για να μην οδηγηθούν στα δικαστήρια, ζήτησαν την άδεια να εκποιήσουν μέρος των αχρήστων κτημάτων της μονής καθώς και εκατό αιγοπροβάτων. Η Γραμματεία δίδει τη συγκατάθεσή της με έγγραφο από 7.12.1837 και ορίζει να ορκιστούν πραγματογνώμονες για την οροθετική διαγραφή συμπράττοντος του ηγουμενοσυμβουλίου της μονής και να υποβληθεί στην Γραμματεία πρωτόκολλο ορκοδοσίας. Στις 10.12.1837 η επιτροπή εκκλησ. Ταμείου απευθύνεται με έγγραφο από την Αθήνα στον Διοικητή Κυλληνίας και ζητεί να ενεργήσει για τη διαγραφή υπό ενόρκων εκτιμητών των υπό εκποίηση κτημάτων της μονής. Στις 9 Φεβρουαρίου 1838 οι διορισθέντες εκτιμητές Κωνσταντίνος Οικονομόπουλος και Ιωάννης Αντωνόπουλος συνυπέγραψαν πρακτικό ορκωμοσίας το οποίο πλην αυτών υπογράφουν ο ειρηνοδίκης Κυναίθης Δημήτριος Πανταζόπουλος καθώς και ένας ιερέας Πέτρος … Στη συνέχεια παρατίθεται πίνακας με ημερομηνία 19.2.1838, που περιλαμβάνει τα εκποιηθέντα ακίνητα και το είδος τους, τις θέσεις αυτών, την έκταση, την ποιότητα της γης, τους συνορίτες κάθε κτήματος, καθώς και την αξία κάθε κτήματος. Η εκτίμηση ανέρχεται σε δραχμές 2.731 και σ’ αυτό το ποσό περιλαμβάνεται και η αξία 100 γιδοπροβάτων αξίας 400 δραχμών. Τον Μάρτιο του 1838 ο διοικητής Κυλληνίας Γ. Λεβέντης, υποβάλλει προς την Γραμματεία των εκκλησιαστικών προς έγκριση πρωτόκολλο της «ενεργηθείσης διαγραφής και εκτιμήσεως των εκποιητέων κτημάτων της μονής… συνοδευόμενο με το της ορκωμοσίας των εκτιμητών…». Αυτό διαβιβάζεται στις 5.3.1838 από την Αθήνα στην επιτροπή του εκκλησιαστικού ταμείου. Η τελευταία επιτροπή εγκρίνει με έγγραφό της στις 9.3.1838 την οροθετική διαγραφή και εκτίμηση και αναθέτει στον διοικητή Κυλληνίας να προχωρήσει σε δημοπρασία και ορίζει χρόνο 61 ημέρες μετά την έγκριση, υποβάλλοντας τα πρακτικά της δημοπρασίας προς έγκριση. Στις 19.4.1838 γραμματέας της εκκλησιαστικής γραμματείας επιτροπής με αναφορά του ζητάει την έγκριση των ενεργειών της εκποίησης κ.λ. από τον βασιλέα Όθωνα. Ο «Ελέω Θεού Βασιλεύς της Ελλάδος» Όθων, με απόφασή του στις 14/26 Απριλίου 1838, δίδει την συγκατάθεση για τη δημοπρασία. Στις 10 Ιουνίου 1838 ο διοικητής Κυλληνίας, αναφέρει στη Γραμματεία των εκκλησιαστικών ότι ο διαγωνισμός διενεργήθηκε, καλύφθηκαν τα ελάχιστα ποσά και συνυποβάλλει το πρωτόκολλο ζητώντας τη σχετική έγκριση.

Σε κατάσταση που συνέταξε και υπέγραψε το ηγουμενοσυμβούλιο της μονής με ημερομηνία 9.6.1838 αναφέρονται οι δανειστές της μονής Γεροαντωνάκης, Γεροντόπουλος Νικόλαος, Σωτηρχόνυμφη Δημήτρενα και Χολιαστός Γεωργάκης με τα αντίστοιχα οφειλόμενα ποσά και επεξηγηματικές παρατηρήσεις. Σε άλλο σημείωμα αναγράφονται αναλυτικά τα ποσά, οι δικαιούχοι, οι τόκοι κ.λ. καθώς και άλλες παρατηρήσεις σχετικές με τους δανειστές και τις μετ’ αυτών συμφωνίες των μοναχών. Η επιτροπή με έγγραφο από Αθήνα στις 25.6.1838 εγκρίνει τα ποσά και τη διαδικασία και προτρέπει τον διοικητή να προχωρήσει τη διαδικασία και για τρία ακόμη κτήματα «τα οποία έτυχον μηδαμινής προσφοράς, καθώς και την των εκατό αιγιδοπροβάτων…» δια να μπορέσει η μονή να εξοφλήσει το χρέος.

(Συνεχίζεται…).

(Σημείωση:

1.Έχω παραλείψει τις πηγές όπως αναγράφονται στο «Ιστορικό Λεξικό της επαρχίας Καλαβρύτων».

2. Σε κάθε χρήση του παραπάνω κειμένου και όσων ακολουθήσουν θα πρέπει να αναγράφουν το εν λόγω λεξικό και το παρόν blog ως πηγή.

This entry was posted in Uncategorized and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s